Logboek

Creature trash met veel bloed en met een boodschap rondom milieu en leefomgeving. Over inhalige mannen die betrokken zijn bij oliewinning op een plek die door de inheemse bevolking als heilig wordt gezien. Dat kan niet goed gaan. En dat gebeurt dan ook niet. Daar zorgt een monsterwolf voor die is bevangen door de geest van een indiaanse krijger.
Een aardige synopsis, maar erg armzalig uitgewerkt. Toch is de film soms nog wel amusant. Dat heeft met de filmische kwaliteit niets te maken. De oorzaak van het amusement ligt meer in gebrekkigheid. Van acteerwerk. Van effecten. Van verhaal. Van de personages die plat zijn vormgegeven en in het algemeen veel te sympathiek zijn. Zelfs de redneck is sympathiek.
Tussendoor wordt de kijker vergast op gebrekkige animatie die de oorsprong van het creatuur verduidelijkt. Een leuke poging, maar gewoon niet erg kunstzinnig. En eigenlijk niet heel boeiend. Net als de film. De opzet van de film is best ok. De uitwerking valt gewoon tegen.

De film begint bijzonder enerverend met chaotische taferelen in een vliegtuig. Vervolgens springt de film twaalf uur terug in de tijd en krijgt de kijker het verhaal te zien dat leidt naar de chaos in het vliegtuig. Dat verhaal begint vrij rustig maar springt al snel van de ene hectische situatie naar de andere. Leuk. Josh Hartnett is hoofdpersoon Lucas die er nogal sjofel uitziet en zich in het dagelijkse leven door eigen toedoen in allerlei dreigende situaties bevindt. Hij lijkt zich met zijn laconieke instelling en vechtskills echter prima te redden. En voor en na het zoveelste akkefietje is er troostende alcohol die maakt dat hij zich nooit ergens veel zorgen over maakt.
Deze Lucas is de spil van de film. Erg laconiek en sympathiek, maar ook een huurling met bijpassende skills. De vergelijking met Brad Pitt in Bullet Train ligt voor de hand. De vergelijking met de film Bullet Train trouwens ook. Fight or Flight doet in de lucht wat Bullet Train op het spoor doet. Het moge duidelijk zijn dat Fight or Flight leentjebuur heeft gespeeld. Geen erg originele film dus. Ik verwachtte dat ook niet. Originaliteit is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend. Bekijk je Fight or Flight met een aangepast verwachtingspatroon, dan is Flght or Flight een erg leuke film.
Het scenario voorziet in veel hectiek. Veel absurde ontwikkelingen rondom een zoektocht naar een mysterieuze persoon met de naam Ghost, die zich in het vliegtuig zou bevinden. Dus is er een vliegtuig volgepakt met elkaar beconcurrerende huurmoordenaars die elkaar beloeren en gewelddadig bejegenen. De plotlijn resulteert in veel actie met een prettige vleug humor. De humor is vooral in de actie te vinden die steeds groteskere vormen aanneemt. Josh Harnett slaat er bedreven op los. Het bloed spuit overmatig. Ik zag zelfs een kettingzaag voorbijkomen. De verwondingen zien er overdreven smerig uit. De bodycount is hoog. Evenals het tempo. De film verveelt geen moment.
Fight or Flight is een leuke actiefilm die je vooral niet serieus moet nemen. Een film met veel humor en prima actie. Prima vechtscènes (veel martial arts) en een mooie mix van CGI- en handmade-effecten. Het verhaaltje stelt weinig voor maar voldoet. Optisch uitstekend en veel vaart. Een prima protagonist en aangename personages om hem heen. Fight or Flight is leuk vermaak.

“Choices, choices, choices”, klinkt het om de zoveel tijd verzuchtend uit de mond van protagoniste Barbara in deze elliptische film van Freddy Macdonald. Sew Thorn vertelt een surrealistisch getint verhaal dat draait om de geringe invloed van persoonlijke beslissingen op de wegen die het lot voor iemand heeft voorbestemd. Barbara ervaart het als zij op een regenachtige dag weer eens bezig is om als naaister in haar noodlijdende bestaan te voorzien en opeens met de hoop op rijkdom wordt geconfronteerd. Diverse keuzes en diverse scenario’s volgen in deze vermakelijke allegorie die speelt met het butterfly effect.
De film is geïnspireerd door de korte film met dezelfde titel. In die korte film is er één verloop naar aanleiding van een gebeurtenis. In de lange versie varieert Macdonald met verschillende scenario’s rondom hetzelfde uitgangspunt. Die insteek levert absurde en zeer vermakelijke verhaallijnen op. Leuk is dat met elk nieuw scenario de personages meer contouren krijgen. Leuk ook is de macabere humor die voortkomt uit de onfrisse handelswijze van de personages die is doorspekt met zelfzucht, minachting en gewetenloosheid.
De film speelt zich af tegen het decor van de Zwitserse Alpen. Een achtergrond die de film een wat dreigende en sombere sfeer verschaft. En omdat de personages Iers-Engels spreken komt deze achtergrond tamelijk misplaatst en potsierlijk over. Het is absurd en dat past wel in deze misdaadkomedie waarin het titulaire naaigerei in onwaarschijnlijke richtingen wordt afgewikkeld. Tot slot nog even de curieuze rekwisieten noemen waarvan Barbara gebruik maakt om haar opponenten te overmeesteren. Hilarisch.

De handeling is in drie zinnen van weinig woorden te vatten. Als volgt: Een huwelijk loopt ten einde. De kleine 7-jarige dochter lijdt. Een jonge man bespoedigt de ontwikkelingen. Het echte verhaal speelt zich daaronder af. Zichtbaar in de beelden. Zichtbaar in het onuitgesprokene. Mooie beelden. Bleke pasteltinten die koelte uitstralen. Geen kilte. Kilte betekent dat er geen warmte meer is. Die is er wel. Het kapotte huwelijk spiegelt onmacht. Geen haat. Er vliegen geen borden door de lucht. Er wordt niet geschreeuwd. Tussen Ted en Marion heerst een door beiden geaccepteerde wapenstilstand.
Ruth (Elle Fanning) is de naam van het kleine meisje wier betreurenswaardige leven de kijker gadeslaat. Met sympathie. De dromerige Ruth met haar grote ogen is de rustige as te midden van emotioneel stormachtig weer. Moeder Marion (Kim Basinger) leeft van dag tot dag. Ondanks haar oprechte pogingen wordt zij te zeer opgeslorpt door een tragische gebeurtenis in het verleden en schiet ze in de zorg om Ruth tekort. Vader Ted (Jeff Bridges) is liefdevoller maar ook hij lijdt onder het trauma. Hij stort zich op zijn werk als schrijver, schildert naaktportretten en verleidt zijn modellen. De traumatische gebeurtenis hangt als een dikke schaduw over alles dat de personages doen.
Pas als Ted de jonge Eddie als zijn assistent inhuurt, komt er enige beweging in de starre constellatie van houding en gedrag. Eddie is zich van geen kwaad bewust en stelt vragen en doorbreekt aldus het zware stilzwijgen dat de sfeer in het huis tekent. Zelfs bij Marion weet hij iets van levenslust op te wekken. Het acteerwerk waarmee alle emotie wordt vormgegeven is erg goed. Bridges en Basinger zijn erg goed.
The Door in the Floor is een gevoelvol drama. Beklemmend, ontroerend, melancholisch, af en toe komisch. Hollywoodse kitsch en overdrijving gaat regisseur Tod Williams niet helemaal uit de weg, maar het blijft binnen de perken. Wat staat is een verhaal over overleven, over het overwinnen van de rampspoed die het lot in petto heeft. Tragisch maar niet zonder optimistische penseelstreken die gelukkig niet bestaan uit gemakkelijke en snelle oplossingen. Aan het eind worden alle zorgvuldig gekoesterde geheimen van de personages blootgelegd en wordt een bitterzoete tussenbalans opgemaakt. Einde film. Het boek eindigt niet.
The Door in the Floor is de verfilming van de roman A Widow For One Year van John Irving. Tod Williams verfilmde niet de gehele roman. De roman bestaat uit drie delen. De film behandelt slechts het eerste deel. De introductie tot de twee andere delen, zou je kunnen zeggen. Als de film eindigt, gaat de roman nog enkele honderden bladzijden door. De nieuwsgierigen zullen het boek ter hand moeten nemen. Schitterend boek trouwens.

Zijn moeder heeft hem nodig en ze rekent op hem. 24 uur per dag. En daarin is Edward niet de enige. Zijn drie beste vrienden zitten in hetzelfde schuitje. Ook zij verzorgen hun moeder. En er is nog iets. Evenals zijn drie beste vrienden is Edward homoseksueel. Een hoedanigheid die als vanzelfsprekend wordt ervaren, een vanzelfsprekend bestanddeel van zijn persoonlijkheid is en in de film dan ook geen zwaarwichtig thema of bijzonderheid is. Verfrissend.
De film houdt zich met andere dingen bezig. Met de aandacht die de moeders opeisen bijvoorbeeld. Of met Edward's karakter dat hem in de weg zit en aanleiding is voor de plotlijn. Edward is extreem zachtmoedig zodat hij gedurende een weekend opgescheept zit met vier moeders terwijl zijn drie vrienden aan het feesten zijn.
De Ierse regisseur Darren Thornton maakt met Four Mothers een heuse crowd pleaser. Een gemakkelijk verteerbare komedie met dramatische verwikkelingen. Niet al te dramatisch trouwens. Het gevoel dat de film geen happy end zou hebben, is nooit aanwezig in deze gevoelvolle komedie met leuke humor en wat lichte tragedie met in de hoofdrol Edward als opofferingsgezinde zoon en geduldige vriend. Een nobele man, die Edward. Ik vond hem met zijn eeuwige neiging om steeds ja te zeggen en zelf geen beslissingen te nemen, soms verrekte irritant.
Four Mothers is een lichtvoetige feel good-komedie, waarin hoofdpersonage Edward in een luchtige sfeer een levenslesje leert. Waarin de vier moeders ook nog wat opsteken. Waarin de feestende vrienden tot de ontdekking komen dat ze uitgefeest zijn. En waarin aan het eind iedereen blij en tevreden is. Zonder de humor en de grappige situaties zou dit een strontvervelende film zijn geweest.

The Brutalist van regisseur en coauteur Brady Corbet is een monumentaal werk. Zowel stilistisch als thematisch herinnert de film aan epische producties van het tijdperk New Hollywood uit de jaren 60 en 70. Gedurende een indrukwekkende speelduur van drie uur en dertig minuten schetst Corbet het naoorlogse leven van de fictieve architect en immigrant László Tóth. Het verhaal van László Tóth is meer dan alleen het verhaal van een singuliere naoorlogse immigrant. Het verhaal staat ook model voor de hoop, ambities en teleurstellingen van al die Europese immigranten die kort na de oorlog naar Amerika vertrokken. Na de tweede wereldoorlog werd de Amerikaanse droom opnieuw geboren en hartstochtelijker dan ooit gedroomd.
Een ambitieuze film. Even ambitieus als het Doylestown-project dat Tóth in de film in opdracht van de industriële grootheid Harrison Van Buren moet verwezenlijken. Een gigantisch project dat bovenop een heuvel moet verrijzen en in de stijl van het Brutalisme moet worden gebouwd. Het wordt het grootste project uit zijn carrière. Een project dat ingrijpende sporen nalaat op hem en zijn gezin. Terwijl het gebouw voor Van Buren een prestigeobject is, wordt het gebouw door Tóth gezien als een persoonlijk monument dat is geïnspireerd door persoonlijke negatieve ervaringen die voor de kijker bijna tot het einde verborgen blijven.
Voor de kijker begint het verhaal van Tóth bij zijn aankomst op The Isle of Liberty. We zien een man die geëmotioneerd en vol hoop het nieuwe land binnentreedt. Ondanks al zijn aanvankelijke hoop wordt (met name door het fantastische acteerwerk van Adrien Brody die een ingetogen en zwaarmoedig personage neerzet) het voor de kijker al snel aannemelijk dat het László Tóth waarschijnlijk niet zal lukken de lasten en het leed uit het recente oorlogsverleden van zich af te schudden. En om die gedachte nog eens te beklemtonen wordt het verhaal sober gehouden. Er wordt weinig verduidelijkt. Er zijn weinig zijsprongen. Een sober kleurenpalet. Amper levenslustige scènes. In de uitstraling en het gedrag van het personage László Tóth zit dermate veel melancholie en wanhoop verborgen dat je als kijker ook niet gelooft in voorspoed en geluk.
Naast de prominente hoofdrol van Brody gaat de meeste aandacht uit naar Felicity Jones als zijn vrouw en naar Guy Pearce als miljardair Van Buren. Hoewel Jones pas in de tweede helft van de film acte de présence geeft, maakt zij indruk en is de spil in een aantal geweldige scènes. Datzelfde kan van Pearce worden gezegd, die met zijn rol een stempel op de film drukt. Het acteerwerk is niet het enige dat uitstekend is. De kijker komt met The Brutalist auditief en visueel absoluut aan zijn trekken. Een passend indringende score en sfeervol camerawerk voegen echt iets toe aan de beleving.
Met The Brutalist maakt Brady Corbet een indrukwekkend periodestuk. Aan de hand van de grillige levensloop van de fictieve protagonist László Tóth verkrijgt de kijker een levendige inkijk in het reële naoorlogse Amerika en de reële Amerikaanse droom. The Brutalist is een interessante en bovenal zeer goede film. Genoten.

De regisseur van Bad Channels is Ted Nicolaou. De producent en coauteur is Charles Band. De samenwerking levert niet heel verrassend een trashy B-film op die doet denken aan sciencefictionfilms uit de jaren 50 met dezelfde slechte effecten en thematiek. Een film met een alien die een bedreiging is. Maar dan op komische leest geschoeid. Een film die niet daadwerkelijk harde horror en bloedige actie biedt maar deze aspecten afzwakt met behulp van komedie. En met behulp van de slechte effecten
De film bestaat uit een samenraapsel van bekende verhaallijntjes die worden uitgestrooid over een basissituatie die een dj in een radiostation centraal in de gebeurtenissen plaatst. De dj is ooggetuige en doet verslag van de pogingen van een extravagante alien om jonge dames te verkleinen, in flessen op te bergen en te ontvoeren maar outer space. Zijn luisteraars denken naar een kolderiek hoorspel te luisteren in scène gezet door de dj die bekend staat om zijn provocatieve stunts. Het is een belachelijk plot maar het amuseert goed.
Het is wat het is. Achter de warrige gebeurtenissen bevinden zich geen maatschappijkritische issues, geen filosofische gedachtegangen of dubbelzinnige wijsheden. De film wil gewoon onzinnig vermaak bieden. En dat lukt, wat mij betreft.

Het is kerstfeest in zonnig Californië en Woody Allen rent samen met Bette Midler en een surfboard door een gigantisch winkelcentrum in Los Angeles. Ze verbeelden een echtpaar dat hun 16-jarig huwelijk viert en inkopen doet voor het feestelijke diner dat ’s avonds plaatsvindt. Ze kopen sushi ter waarde van 1100 dollar, drinken champagne, eten kaviaar, kopen bizarre kleding en zeggen het avondlijke diner twee keer af en herroepen het twee keer. Ze hebben ruzie of zijn zich aan het verzoenen..
Een praatfilm met twee mensen in een dynamisch decor. Een winkelcentrum met mensen. Overal mensen. En midden in de hectiek de twee pratende hoofdpersonages. Het is een lawaaiige bedoening. Het is dan ook rustgevend om af en toe even van Allen en Midler af te buigen om te kijken naar een goochelact die zich ergens voltrekt of toe te horen bij een bandje dat kerststemmig aan het rappen is. Vervelend is de mimespeler die te pas en te onpas opduikt om zijn niet-grappige ding te doen. “These Guys are worse than Hare Krishnas!”, roept Allen op een gegeven moment wanhopig uit. Hij heeft gelijk.
De dialogen die Allen en Midler voeren, zijn snel, ad rem, grappig, stekelig en gewoon heerlijk om naar te luisteren. Meestal dan. Dat hebben de schrijvers waarvan regisseur Pail Mazursky er een is, goed gedaan. Midler en Allen zijn goed op elkaar ingespeeld en de teksten die vaak om elkaar heen draaien en elkaar af en toe bijten, klinken uit hun mond allesbehalve overdreven of toneelmatig. De film zelf heeft die toneelmatige uitstraling wel. De film bestaat uit een aantal scènes die zich steeds in een ander deel van het winkelcentrum afspelen en van elkaar worden gescheiden door een stukje winkelcentrumvertier. Die structuur en uitvoering zijn ondanks de chaotische achtergrond waartegen de film zich afspeelt, vrij statisch van aard, en voelen als het fundament voor een toneelstuk. Zo ervaarde ik het althana. Het stoorde me niet.
Ik houd van spitse teksten en geestige oneliners en kwam redelijk aan mijn trekken. Het belangrijkste aspect in de film zijn immers de teksten. De rest zoals bewegende actie is bijzaak en bovendien amper aan de orde. Ik vond Scenes from a Mall een aangenaam toneelstuk.

„Before you can surf, you must suffer”, verkondigt een charismatische en surfende lokale bewoner tegen Nicolas Cage. Met het uitspreken van die woorden geeft hij bondig de premisse van The Surfer weer. De gedesillusioneerde Cage lijdt dan ook wat af in deze psychologische thriller als hij het slachtoffer wordt van venijnige pesterijen en het onderwerp is van leedvermaak.
Aangevoerd door macho-local Scally belet de agressieve surfgemeenschap die wel iets van een cultus wegheeft, Cage en zijn zoon te surfen in de zee aan het strand waar Cage opgroeide. De vernederende ervaring zet hem des te sterker aan om zijn plannen voor de toekomst te realiseren. Het kopen van het huis van zijn grootvader bijvoorbeeld. Zijn grootvader die ooit aan het strand woonde dat Cage nu niet meer mag betreden. Het huis waarin Cage een groot deel van zijn jeugdjaren doorbracht. Het strand waar hij vroeger altijd surfde. Mooie plannen. Het zijn tevens plannen die onbereikbaar lijken vanwege de vele complicaties die steeds maar opduiken. Relationeel, financieel, emotioneel.
Vanaf een hoge rots kijkt hij naar het strand, kijkt hij naar het object van zijn verlangen en droomt het goede leven. Hoe meer hij kijkt en droomt hoe meer hij de realiteit uit het oog verliest. Hij lijkt volledig in zijn obsessie te verdwijnen. We zien effectenmakelaar Cage met zijn dure auto en zijn designerhorloge door een reeks zwarthumoristische gebeurtenissen in toenemende mate verloederen. De transformatie gaat gepaard met een steeds surrealistischer wordende entourage. Het is een passende omgeving voor een manische antiheld.
Allesverterende obsessie, cultische kameraadschap, materiele status en patriarchale dominantie fermenteren onder de regie van Lorcan Finnegan in deze psychologische thriller. Een thriller met een nachtmerrieachtige sfeer die balanceert tussen hallucinatoire horror, pesterige misdaad en brute Backwoods. Met Nicolas Cage te midden van een desolate omgeving die wordt geschetst met een kleurenpalet bestaande uit okergele, viezig witte en stroperig bruine tinten. Het perspectief van de vertelling ligt bij Cage. Of het betrouwbaar is? Misschien wel. Misschien niet. Onaangenaam, beklemmend en sfeervol is het perspectief wel. Goeie film.

Kat Boyle (Bryce Dallas Howard) geeft improvisatielessen. Samen met twee van haar leerlingen (de zichzelf overschattende acteur Marlon en de sociaal incompetente Hugh) wordt ze om onverklaarbare redenen door de politie undercover ingezet. Geen van drieën heeft natuurlijk ervaring met een undercoveroperatie, laat staan met het criminele milieu waarin ze zich moeten begeven. Het is een onzinnig plot. Het onzinnige plot resulteert echter in een vermakelijke film die zijn vermaak vooral baseert op Fish-out-of-Water humor.
Vooral de twee mannen zijn ongeschikt. De zelfoverschatting van Marlon en het sociale gestuntel van Hugh zijn aanleiding voor leuke momenten. Een terugkerende grap is dan ook dat Marlon zich steeds dermate onnodig in de theatrale overdrijving stort en Hugh dermate sociaal incompetent is dat normale situaties opeens verdachte situaties worden. Ondanks de herhaling van de grap is dat grappig. Ook met dank aan de acteurs. De personages worden door bekende acteurs vertolkt. En die doen dat over het algemeen heerlijk Brits. Heerlijk onderkoeld dus. Naast Dallas Howard zijn er rollen voor Orlando Bloom, Sean Bean en IanMcShane.
Deep Cover is een vermakelijke actiekomedie. Ik vond het wel jammer dat het improvisatie aspect niet heel vaak werd gebruikt. De humor die daaruit valt te distilleren, had de wat minder enerverende scènes (die er ook zijn) van meer dynamiek en een iets andere vorm van humor kunnen voorzien. Gemiste kans. Desalniettemin, heb ik me goed vermaakt met Deep Cover.

De 19-jarige Liane woont met haar moeder en jongere zusje in de Franse stad Fréjus. Het gezin leeft onder arme omstandigheden en de onderlinge verhoudingen zijn gespannen. Liane droomt van een leven vol rijkdom en van beroemd zijn. Ze leeft met haar telefoon en ziet daarop via sociale media levens vol rijkdom en status voorbijkomen. Dat wil zij ook. Een casting voor een realityshow verloopt hoopvol en lijkt een grijpbare kans om haar doel te verwezenlijken. De bevestiging van haar deelname laat op zich wachten. Liane raakt steeds minder positief gestemd en gedraagt zich navenant.
Regisseur Agathe Riedinger maakt een film die zich bezighoudt met de invloed die reality-tv en sociale media hebben op met name jonge vrouwen. Die groep is schijnbaar nogal vatbaar voor de onrealistische presentatie van een ideaal leven vol schoonheid, geld en aanzien. In Diamant Brut staat Liane model voor zo’n vatbare vrouw en geeft Riedinger een intieme inkijk in haar leven en verdiept zich in haar drijfveren. Hoewel de film haar inspanningen om rijk en beroemd te worden vanaf het begin als tamelijk kansloos typeert, is dat Liane niet aan te zien. Ze gelooft op een obsessieve manier dat haar droom om een personality te worden bewaarheid gaat worden.
Op haar eigen bescheiden videokanaal heeft Liane het over haar geloof in God en haar succesvolle lotsbestemming. Riedinger vergelijkt de fanatieke droom van Liane met religieuze devotie. Aardig bedacht. Jammer dat deze interessante vergelijking slechts incidenteel ter sprake komt. Een ander leuk aspect dat in de film wordt gebruikt is de invoeging van fictieve commentaren op de sociale media profielen van Liane die in beginsel een onschuldig en positief karakter hebben maar zich in het verloop van de film toenemend gewelddadig, seksueel getint en beledigend uiten. Ook interessant.
Beide aspecten zeggen iets over haar labiele aard. Zeggen iets over het onrealistische schoonheidsideaal dat Liane nastreeft. Zeggen iets over haar onzekerheid en zelftwijfel. Haar hypocrisie. Liane verbergt haar conservatieve instelling en is bereid om zich voor de camera verleidelijk te exposeren om interessant gevonden te worden. Het is maar hoe je het bekijkt. Juist door zich te voegen is ze niet heel bijzonder en slechts een cliché. Malou Khebizi in de rol van Liane speelt zowel de zelfbewuste en extraverte Liane als de kwetsbare en onzekere Liane heel overtuigend. De overige personages bivakkeren in haar schaduw en dienen voornamelijk om het personage Liane met haar goede en slechte kanten nadrukkelijker in te vullen.
Diamant Brut is een aardige film die er niet in slaagt een nieuwe blik op de negatieve aspecten van sociale media te werpen. Als kijker verkrijg je geen nieuwe of verrassende inzichten. Diamant Brut vertelt wat je al weet maar doet dat op een innemende manier. Best ok dus.

Met Tucker and Dale vs. Evil (2010) maakte regisseur en schrijver Eli Craig een bijzonder leuke parodie op Backwoods-horror. Daarna deed hij wat tv-werk en maakte nog een paar minder opvallende films. En nu opeens na de tegenvallende parodie Little Evil (2017) is er Clown in a Cornfield. De film heeft evenals Tucker & Dale vs. Evil en Little Evil een luchtige insteek maar is geen parodie. De film is gebaseerd op een roman van Adam Cesare. die intussen al een paar vervolgen heeft geschreven. Het zou dus goed kunnen dat Craig zich aan een franchise gaat wagen.
Het verhaal is niet heel opzienbarend. Tiener Quinn komt met haar vader wonen in het saaie stadje Kettle Springs. Het stadje heeft een merkwaardige relatie tot een mythische clownsfiguur met de naam Frendo. Over de clown doen schimmige verhalen uit het verleden de ronde die allemaal met moord en doodslag te maken hebben. Quinn sluit zich aan bij een baldadig groepje jongeren dat een slechte naam heeft in de gemeenschap en de clown niet al te serieus neemt. Uiteraard gaat de clown na jaren van stilte opeens weer stevig te keer en lijkt zijn woede vooral gericht op het groepje waar Quinn deel van uitmaakt.
Het klinkt als de opmaat voor een weinig fantasievol formulewerkje. Dat valt gelukkig mee. De film zit geraffineerder in elkaar dan je aan de hand van de plotbeschrijving zou kunnen opmaken. Dat ligt aan de belangrijkste personages die zich een beetje verder ontwikkelen dan de clichéfiguren die je veel te vaak in een horrorfilm tegenkomt. Als de personages iets meer te bieden hebben, zijn de gevoelens van empathie bij de kijker ook iets diepzinniger. Goed voor de beleving. Een ander geraffineerd element is de twist die halverwege de film plaatsvindt. Die voorkomt dat de film vastloopt in routinematige slasherachtige taferelen. De film straalt op die manier steeds een bepaalde frisheid uit.
De mengeling van humor en horror functioneert uitstekend. De film verzandt niet in overdreven onzinnigheid en maakt er ook geen uit de hand gelopen gorefestijn van. Alles met mate. Steeds de rem in acht nemend. En dat bevalt. Clichés zijn er natuurlijk wel, maar ze vallen binnen het ingetogen concept gewoon niet erg op. Prima entourage ook. Een stadje met een gespannen verhouding tussen de jonge generatie en de generatie die aan tradities hecht. Het zorgt vanaf het begin voor een wat ongemakkelijke sfeer die blijvend is. In de loop worden met een bepaalde finesse humor, suspense en horror toegevoegd. Leuk.

Rami Malek speelt de hyperintelligente Heller. Een gesloten man met autistische trekken en tevens een Cia-agent met een bureaubaan. Zonder enige ervaring in het veld gaat hij achter de moordenaars van zijn vrouw aan. Onwaarschijnlijk natuurlijk maar wel vermakelijk. Met The Amateur maakt regisseur James Hawes een film die zowel een moderne actiefilm is als een oldschool spionagefilm die aan films uit de jaren 60 en 70 doet denken.
Een intrigerende persoon, die Heller. Het ontbreekt hem aan een gedegen opleiding en aan een nietsontziende kilheid. Zijn methoden om tegenstanders uit te schakelen zijn echter creatief en afstandelijk teneinde directe confrontaties te vermijden. Het is een wat klinische manier van doen maar het past goed bij het personage. De klinische methodiek levert amper directe actie op in de vorm van gevechtssituaties of schietpartijen. Wel is er goede actie in de vorm van achtervolgingen en explosieve aanslagen. Best ok.
Zoals gebruikelijk in films als deze draait het om een kat- en muisspel tussen Heller en de daders. Een spel dat hem door vele landen voert. Prima kijkvoer zonder veel verrassingen en zonder veel diepgang. Heller wordt overtuigend door Rami Malek neergezet. Dat verbaast niet echt, want Malek speelt vaker een nerd met sociale tekortkomingen. Een solide performance. De overige personages doen hun ding in het kader van het verhaal en vallen niet erg op. De uitzondering heet Henderson die wordt gespeeld door Laurence Fishburne. Leuke rol. The Amateur is prima amusement.

In sprookjesboeken zijn eenhoorns lieve paarden met een hoorn op hun hoofd. Een beetje magisch misschien, maar zeker niet gevaarlijk en zeer geschikt als knuffelbeest. In deze film zijn de beestjes wilde dieren met een duistere inborst en kun je ze beter uit de weg gaan. Met de dood van een eenhoorn ontstaat een wilde genremix van fantasy, komedie, horror en familiedrama. De hoofdrollen zijn voor de frisse Jenna Ortega en de wat mechanisch spelende Paul Rudd.
De film is luchtig van opzet maar weet middels satire en zinnebeeld ook wat serieuze thema’s aan te roeren. De personages zijn overtrokken weergegeven en vertegenwoordigen overduidelijk een bepaalde klasse of een ideologie waaruit clichematige kenmerken worden gefilterd. Zaken als overconsumptie, gewetenloosheid en hebzucht worden heerlijk belachelijk gemaakt. Als dat riedeltje zo’n beetje is uitgewerkt, richt de film zich indringender op de eenhoorn en volgen verrassend bloedige scènes, waarin het fabeldier niet bepaald blijk geeft over een lief karakter te beschikken.
De film is door de gelukte mix van maatschappijkritiek, de luchtige insteek en de veranderde focus zo halverwege de film meer dan bovengemiddeld onderhoudend. Jenny Ortega is gewoon leuk en Paul Rudd is als gezegd wat statisch in de weergave van zijn personage, maar kan er mee door. Van de overige personages viel mij vooral butler Anthony Carrigan op die met zijn mimiek en gebaren wat slapstickachtige humor in de film brengt waar ik wel om kon lachen. Verder kan ik nog vermelden dat de eenhoorns er prima uitzien en afsluiten met de mededeling dat Death of a Unicorn al met al een leuke, wilde en afwisselende rit is.

Protagonist en rechter Stefan Mortensen belandt in een verzorgingstehuis. Lichamelijk gebrekkig en amper verstaanbaar maar geestelijk gezond, krijgt hij in het bedrieglijk vredige tehuis te maken met de sadistische medebewoner Dave Crealy. Crealy doet zich voor als een ongevaarlijke seniele man die onderonsjes heeft met zijn onafscheidelijke handpop Jenny Pen. Terwijl het ongeïnteresseerde personeel hem voor een onschuldige patiënt houdt, kwelt Crealy zijn medebewoners met wreedheden en vernederingen. In de eveneens misantropisch ingestelde Mortensen treft Crealy een opponent die ondanks zijn onvriendelijke aard de beschikking heeft over een groot gevoel voor rechtvaardigheid.
In The Rule of Jenny Pen krijgt het motief van de demonische pop een verontrustende twist. Het kwaadaardige dat de pop drijft, is in deze film geen bovennatuurlijke macht. De macht die de pop drijft is heel aards en is de eigenaar van de pop. Crealy dus. Alhoewel er ook weer scènes zijn die de stelligheid van deze bewering ondergraven en de pop zelf enige macht toedichten. Dus toch een beetje bovennatuurlijk of slechts imaginair? In ieder geval waaiert de verschrikkelijke haat die Crealy jegens een ieder tentoonspreidt, langzaam uit over alles en iedereen in het tehuis. Het tehuis wordt een tehuis van terreur. Het is niet alleen dat feit dat Mortensen bijzonder ergert. Het is ook het feit dat het personeel door de sluwe Crealy zo gemakkelijk om de tuin wordt geleid en er niemand is die iets tegen deze terreur onderneemt.
De doortastende Mortensen moet niet alleen met lede ogen toekijken hoe hij lichamelijk steeds meer een wrak wordt, maar ziet parallel daaraan ook het hele rechtssysteem waar hij in gelooft, instorten. De rechter velt daarom zelf maar een oordeel, onderneemt actie en morrelt aan zijn principes. Ordelijkheid en integriteit verschuiven naar autocratische agressie als de wegen die de rechter bewandelt eenzelfde perverse inslag gaan vertonen als dat bij Crealy het geval is. Een interessante en spannende ontwikkeling.
Indrukwekkende personages. John Lithgow verleent de duivelse antagonist een heerlijke kwaadaardige uitstraling. Geoffrey Rush als misantropische voorvechter van de rechtvaardigheid zonder overigens kans te maken in het rijk der edelmoedige helden te worden opgenomen, is eveneens indrukwekkend. En de pop met de naam Jenny Pen heeft zielloze ogen en is eng. Ook indrukwekkend.

De wereld is er niet best aan toe. Grote delen zijn onbewoonbaar en voedselbronnen zijn schaars. Het is verboden om je zomaar voort te planten. Alleen mensen uit de bovenlaag komen daarvoor in aanmerking. Het gepeupel is kansloos. Mensen met een kinderwens moeten wel eerst een assessment doorlopen om hun geschiktheid te bepalen. Voor dat doel komt Virginia (Alicia Vikander) langs die een uitverkoren echtpaar een week lang observeert. Het blijft niet bij observaties alleen. Virginia bemoeit zich op allerlei manieren met de dagelijkse gang van zaken en voert het stressniveau behoorlijk op. In The Assessment krijgt het paar Mia (Elisaberth Olsen) en Aaryan (Himesh Patel) het zwaar te verduren.
Van de maatschappelijke scheiding tussen elite en gepeupel krijgt de kijker niet veel te zien. De film speelt zich bijna alleen in en rond de woning van het elitaire echtpaar af. Prima. De film volgt een curieus en golvend scenario. Dankzij de inspanningen van Virginia zijn sommige situaties zo absurd dat je je in een komedie waant. In andere situaties zorgt de absurditeit voor tragiek en is komedie niet aan de orde. Het is spannend om mee te beleven welke krankzinnige ideeën steeds het licht zien en hoe het koppel daarop reageert. De druk is immens, want het assessment is een eenmalige happening. Een tweede kans is het koppel niet vergund. Dat gegeven voegt aan het verhaal een extra spannende laag toe.
Dilemma’s doemen op voor het koppel en het is zowel voor het koppel als voor de kijker steeds onduidelijk wat de gewenste reactie zou behoren te zijn. Grenzen van eerbaar gedrag worden benaderd en overschreden. De film ontwikkelt zich tot een soortement thriller waarin psychologische oorlogsvoering zekerheden wegneemt, de machtsverhoudingen op hun kop zet en paranoia en emotionele disbalans zich van de personages meester maken. Interessant en spannend.
Het scenario volgt bizarre wegen maar is erg vermakelijk. De eveneens ietwat bizarre setdesign sluit daar mooi bij aan. Verder een prima rolbezetting voor de invulling van de intrigerende personages. Vooral Alicia Vikander die ik vooral ken als de vormgever van onderkoelde types, springt hier af en toe heerlijk uit de band. Leuk dit.

Met Until Dawn regisseert David F. Sandberg een horrorfilm die is gebaseerd op een videogame. In de film raakt een groep vrienden verstrikt in een tijdlus, waarin zij worden belaagd door een monster. Op het moment dat het monster de groep vrienden heeft uitgeroeid , wordt de groep weer in de beginsituatie geplaatst en begint de dreiging weer van voren af aan. Dat gaat net zo lang door tot het de groep lukt het monster te verslaan of tot het moment dat de extra levens op zijn. Het concept van een videogame is herkenbaar.
Het idee van een groep tieners die niet alleen aan een monster maar ook uit een timeloop moet ontsnappen, is prima uitgewerkt en in de basis spannend. Het is meteen ook het enige dat de film te bieden heeft en dat wreekt zich. Na de zoveelste wederopstanding heb je het eigenlijk wel gezien. De voortdurende herhaling van dezelfde situatie is steeds minder intrigerend. De zoveelste aanval van het monster wordt toenemend schouderophalend bekenen. De zoveelste jumpscare levert op den duur amper nog enig schrikeffect op. Pogingen om de personages meer inhoud te geven zijn dan welkom. Helaas zijn die pogingen veel te halfslachtig en wekken geen groeiende interesse in de personages op.
Toch vermaakt de film. Until Dawn kijkt prettig. De film is zorgvuldig en met veel detail geënsceneerd. De effecten zijn non digitaal en zien er gewoon goed uit. Mooi creaturedesign ook. Heerlijk ouderwets met schmink en echte maskers. Ook de entourage is sfeervol. Des te jammer dat het verhaaltje wat mager in elkaar steekt en het acteerwerk tegenvalt. Dat laatste houdt natuurlijk verband met het scenario dat de personages geen ruimte geeft om zich te ontwikkelen. Voor de individuele acteur valt er niet veel eer te behalen. Het vriendengroepje is en blijft een bleek stelletje.
Een beetje meer inspanning rondom de vormgeving van de personages had de gebrekkige afwisseling in het verhaal kunnen gladstrijken en de spanning op een constanter niveau kunnen houden. De film zou er nog vermakelijker door zijn geworden,

Soms zijn verhalen over een film leuker dan de film zelf. Daarom begin ik maar met een leuke anekdote. In juni 1969 was de filmploeg van Fragment of Fear al een volle week bezig met het filmen van buitenopnamen in Italië toen regieassistent William P. Cartlidge om vier uur ‘s ochtends wakker werd gebeld door hoofdrolspeler David Hemmings. “Have you read the bloody script?”, vroeg Hemmings. De enigszins verbaasde Cartlidge antwoordde dat hij dat inderdaad had gedaan. Hemmings zei dat hij het script pas net had gelezen en het een afgrijselijk script vond. “Isn’t there anything we can do?” Het antwoord op die vraag is mij niet bekend, maar na het bekijken van Fragment of Fear, denk ik dat er niets meer aan te doen was.
Hemmings speelt de ex-drugsverslaafde Tim Brett die over zijn verslaving een boek heeft geschreven en nu met zijn tante een paar dagen aan het bijkomen is in Italië. Helaas is het bijkomen van korte duur, want tante wordt in Pompeii dood gevonden. Ze is door wurging om het leven gekomen. Wat volgt is in eerste instantie een doorsnee misdaadverhaal. In het verloop infiltreren in dat verhaal steeds indringender de paranoïde gedachtespinsels van Tim, die blijkbaar nog te kampen heeft met de naweeën van zijn verslaving. De film presenteert heel overtuigend de gebeurtenissen zoals Tim ze ervaart. En de vraag aan de kijker en het spel met de kijker is vervolgens of Tim hallucineert en verzint of dat Tim’s beleving de realistische weergave van de gebeurtenissen is.
Fragment of Fear is een psychologische thriller die bijzonder krachtige scènes heeft maar die als geheel niet een erg krachtige thriller is. Die krachtige scènes bevinden zich niet in het eerste stuk van de film. In het doorsnee misdaadverhaal die de film in den beginne is, wordt de kijker niet door spanning overweldigd. Dat gebeurt pas later als de kijker zich door het eerste stuk heen heeft geworsteld. Hij wordt dan geconfronteerd met een paar scènes die opeens een prima portie onbehagen oproepen. Prima werk, maar veel te laat in de film.
Nu is het ook lastig om een verhaal te vertellen over iemand die mentaal wankelt, misschien zijn eigen realiteit beleeft en misschien zelfs op de rand van waanzinnigheid balanceert. Het is lastig om met een dergelijk personage in de hoofdrol een helder verhaal te vertellen. Nog lastiger wordt het als de film het verhaal ook nog eens op een behoorlijk wijdlopige manier vertelt zodat er van voortgang amper sprake is. Soms helpt dan de visuele beleving. Niet in deze film. Op het visuele vlak valt maar weinig te beleven. Van cinematografische hoogstandjes die de sleur nog wel eens doorbreken, moet de film het in zijn algemeenheid niet hebben. Het is af en toe flink saai, zeg ik u.
Regisseur Richard C. Sarafian getroostte zich maar weinig moeite om er iets van te maken. Enigszins begrijpelijk is dat wel. Ik las dat Sarafian de gewoonte had om op de meeste draaidagen reeds om elf uur in de ochtend naar de fles te grijpen. Waarschijnlijk gaf hij die gewoonte tegen het einde van de film op, want pas dan gaat hij heerlijk te keer met snelle cuts en creëert hij verontrustende beelden met de groothoeklens. Eindelijk is daar dan een prachtig visueel equivalent van de geestestoestand van protagonist Tim. Het einde van deze zwakke film zegt iets over hoe sterk de film had kunnen zijn.

Kleine crimineel Eddie (Bill Skarsgård) met schulden en privéproblemen ziet een onafgesloten luxe auto staan en breekt in. Dat had hij beter niet kunnen doen. Zodra hij in de auto zit, wordt deze onmiddellijk afgesloten en zit Eddie vast. De auto is van hardvochtige rijkaard William die hem in de auto gevangenhoudt en hem op wrede wijze een lesje leert.
Locked heeft een fascinerende uitgangssituatie. Uiteraard niet origineel, want er zijn meer films die hun protagonist in een benauwende situatie plaatsen en zich op één plek afspelen. Nee, origineel is de film niet. De film heeft echter een uitstekend tempo en weet met een brok suspense een prima spanningsboog neer te zetten. Althans in de eerste helft van de film. Daarna verliest de film aan vaart en is het verrassende effect van de pijnlijke attributen waarmee de auto is uitgerust en waarmee William zijn gevangene toetakelt, wel zo’n beetje uitgeput.
Indrukwekkend is het camerawerk. Een groot deel van de spanning komt op het conto van de camera. Die cirkelt in de auto wild om Eddie heen en vangt zijn paniek alsmede de verstikkende atmosfeer die in de auto hangt. Ook hier geldt dat dit spannende beeldmateriaal vooral in de eerste helft wordt ingezet en daarna amper nog. Onbegrijpelijk om zo’n spannend element halverwege de nek om te draaien.
In plaats daarvan wordt Hopkins prominenter ingezet. Het optreden van Hopkins als sadistische arts die het prettig vindt om mensen te zien lijden, is sterk geënt op het personage dat hem wereldfaam opleverde maar raakt niet aan de intensiteit, de mimiek en de psychopathische uitstraling van dat personage. William riep bij mij eerder irritatie op dan een onaangenaam gevoel. Het ligt er allemaal te dik op. Niet subtiel genoeg. Hopkins speelt hem over the top.
Behalve de prominentere aanwezigheid van Hopkins en veel herhaling van zetten heeft de film nog maar weinig te bieden. De amusementswaarde daalt in rap tempo. Zelfs de onwaarschijnlijkheden die je in een spannende thriller graag accepteert, beginnen door het gebrek aan spanning op den duur te storen. Mij overviel pas weer een aangename sensatie toen de film voorbij was.

Magic Farm is een film van kunstenaar Amalia Ulman die bekendheid verwierf met een vijf maanden durende performance op Instagram met de titel “Excellences & Perfections”. Daarin is ze iemand die in een behaaglijke relatie zit, het uitmaakt, een heuse sugarbaby wordt, een cosmetische borstoperatie ondergaat, aan de drugs geraakt, een zenuwinzinking krijgt en terugkeert naar haar burgerlijke familie. Een Insta-fake waar velen in geloofden en waarmee ze vele volgers achter zich kreeg. Ulman schijnt een fenomeen te zijn. Ik ken noch Ulman noch haar performance en na het zien van de film Magic Farm is mijn nieuwsgierigheid naar een van beide zaken niet aangewakkerd.
Ulman is de regisseur en schrijver van Magic Farm. Een film met Latijns-Amerikaanse vibes in een kleurrijke klucht over de mediawereld. Een verhaal waarin een Amerikaanse filmploeg op zoek is naar een zingend internetfenomeen en in het plattelandsdorpje San Cristóbal in een uithoek van Argentinië terechtkomt. Het verkeerde dorp. Het verkeerde land. Zo blijkt. Dat is grappig. Nee, niet heus. Als er geen fenomeen is, dan moet er maar iets gefingeerd worden. Ook niet leuk. De egocentrische leden van de filmploeg zijn daar zo fanatiek mee bezig dat hun een daadwerkelijk nieuwswaardig verhaal dat zich onder hun neus afspeelt, volkomen ontgaat. Voorspelbaar, niet grappig maar wel kritisch.
Magic Farm haalt de humor vooral uit het egocentrisme en uit de clash der culturen. Ik vond het niet erg grappig. De verveelde filmploeg hangt rond in het hotel. Vervelende personages. Niet leuk. De filmploeg organiseert een casting voor het gefingeerde item. Een casting waar natuurlijk allerhande talentloze individuen hun kunstje doen. Niet leuk. De filmploeg interacteert met de lokale bevolking. Dat is al beter. Hier en daar ontwaar ik in mijzelf een sprankeltje. Het is iets.
Het kijken naar Magic Farm voelt als een reisje door het land dat sociale media heet. Een land dat mij bitter weinig interesseert. Veel vluchtigheid die soms een beetje triggert maar die vooral niet interessant en saai is. Het is met Magic Farm net als met die vermaledijde sociale media. Het voelt zo leeg. Achteraf is er geen goede reden te bedenken die verklaart waarom je bent blijven hangen. En dat is natuurlijk wel weer verrekte intrigerend.

Het vakantie-eiland Ibiza in de jaren 90. Martha, een vrouw van middelbare leeftijd, woont in afzondering op een afgelegen deel van het eiland. Als de jonge Berlijner Jo, die op Ibiza als dj carrière wil maken, het naastgelegen huis betrekt, lijkt de muur rondom Martha langzaam af te brokkelen.
Amnesia is een film die zich bezighoudt met de verwerking van een trauma uit het verleden. Martha is een Duitse die met de misdaden van het nationaalsocialisme aan het worstelen is. Ondanks haar emigratie uit Duitsland na de machtsovername van de NSDAP voelt ze zich medeverantwoordelijk. Ze is immers Duitse en maakt derhalve deel uit van deze misdadige natie. Een merkwaardige reden. Een andere reden wordt echter niet gegeven of gesuggereerd. .Martha gaat ver. Ze spreekt alleen nog Engels en Spaans, rijdt niet in Duitse auto’s en drinkt geen Duitse wijn. Door de toenadering van de vrolijke en open Jo slaagt Martha erin om opnieuw enig sympathie te kweken voor haar vaderland.
Een film van Barbet Schroeder, maar niet zijn beste. Hoewel de psychologische insteek interessant is, komt de filmische realisatie van het veranderingsproces dat Martha doormaakt alsmede van de platonische liefdesrelatie die zich tussen beide personages ontvouwt, nogal gekunsteld over. De toenadering van de twee verloopt te soepel. Datzelfde geldt voor het identiteitsconflict waar Martha mee worstelt. Dat lost nog net niet als sneeuw voor de zon op. Behalve de gemakkelijke omgang met de thematiek die ter sprake komt, is het verloop van het verhaal een ander zwak punt in de film. Dat verloop is weinig verrassend. De kijker is vanaf het begin op de hoogte van Martha’s Duitse verleden en elke insinuatie of openbaring daarover richting andere personages is volgens verwachting en heeft daardoor weinig impact.
Wat mij betreft de zwakste scène is de scène waarin de moeder en opa van Jo (geen sterke rol van Bruno Ganz) op bezoek komen en opa blijk geeft van een oneerbaar oorlogsverleden en op emotionele wijze zijn schuldgevoelens ventileert, is overdreven aangezet waardoor de schokkende explosiviteit die de scène beoogt niet overtuigend is. De plotselinge getuigenis van opa sluit natuurlijk prachtig aan bij de crisis die Martha doormaakt, maar een overtuigende reden voor de openbaring van opa die jarenlang heeft gezwegen, ontbreekt. Ook hier verlopen de dingen te gemakkelijk.
Gelukkig heeft de film ook sterke scènes die sfeervol zijn en waarlijk ontroeren. Een prachtige scène is bijvoorbeeld de scène waarin Martha voor het eerst in jaren haar cello oppakt en begint te spelen. Of neem de scène waarin ze een gedicht voorleest over vermoeide reizigers in een avondlandschap terwijl de kijker naar beelden kijkt van een reusachtige lariksboom. Tijdens dergelijke scènes proef je de echte emotie die de film veel meer had moeten uitstralen.

Een luchtige feelgood over drie senioren die zich als opa en oma nuttig maken bij kinderen die geen grootouders hebben. Een weduwnaar, een levenslustige single en een ongelukkig getrouwde vrouw. Leuke personages die contrasteren en ieder op hun manier een amusante bijdrage aan de film leveren. Om de contrasten effectief te laten zijn, worden de personages behoorlijk overtrokken neergezet. Een film met voorspelbaarheid. Dat zeker. Toch worden de clichés met een dusdanige portie frisheid en humor geserveerd dat de film van een prettige dynamiek wordt voorzien. Het sprankelt.
Dat levert vooral in de eerste helft een paar prima komische scènes op. Uiteraard komen de nodige kinkjes in de kabel langs, maar niet te ernstig. Bovendien is een hobbel nooit uitzichtloos. De kijker wordt altijd met gerede hoop gevuld dat een conflict, een vervelende situatie of een stom misverstand zich weer oplost. En dat gebeurt natuurlijk ook. Aan het eind worden de hobbels weer gladgestreken, hebben de personages weer een paar wijze lessen geleerd en kan de kijker de film met een gelukkig gevoel verlaten.

Gefascineerd kijkt de jonge Sangaile naar de stuntvliegers die hun vliegtuigen met sierlijke pirouettes en indrukwekkende loopings door de lucht laten dansen. De camera laat nu eens de vliegtuigen in de hoge lucht zien en dan weer Sangaile die vanaf de grond toekijkt. De camera suggereert afstand tussen het ene en het andere. En dat blijkt inderdaad zo te zijn. Sangailė heeft hoogtevrees, durft niet te vliegen en zal haar droom om vliegenier te worden waarschijnlijk nooit kunnen verwezenlijken.
Het vliegen en de pogingen om de angst daarvoor te overwinnen vormen niet de hoofdmoot van de film. Ze staan eerder model voor de levenshouding van Sangaile. Een gesloten meisje dat veel meer angsten kent en daarover niet kan praten. Zeker niet met haar ouders die hun eigen problemen voorop stellen en Sangaile aan haar lot overlaten. Dan ontmoet ze het spontane en zelfbewuste meisje Auste en raakt ze verliefd. Het begin van een in poëtische, vaak vrolijk gekleurde en zonovergoten beelden gevat zomersprookje.
Auste en haar extraverte aard vormen een uitdaging voor de introverte Sangaile. Tegelijkertijd vindt ze in Auste een veilig toevluchtsoord waar ze terecht kan met haar angsten en dwangneurosen. De film mengt de dagelijkse realiteit met fantasie en doet dat met poëtische beelden die een magisch realistische sfeer oproepen. Mooie intermezzo’s ontstaan bijvoorbeeld als de twee meiden voor elkaar poseren in kleding die Auste heeft ontworpen of als ze vlak voordat ze elkaar de eerste keer liefhebben in het hoge gras schuchter tegenover elkaar staan in felgekleurde en glinsterende kledij.
De film wisselt de buitenopnamen frequent af met binnenopnamen. De tevens sfeerbepalende binnenscènes spelen zich voornamelijk in het huis van Auste en het huis van Sangaile af. Auste is met haar moeder woonachtig in een grauw flatgebouw. Van buitenaf een onaantrekkelijke woonstee gesitueerd in een onaantrekkelijke woonwijk. In het appartement is van kilte geen sprake, maar ademt een prettige leefsfeer. Het huis waar Sangaile met haar ouders bivakkeert is een prachtige landelijk gelegen villa. Binnenshuis ademt de woonstee echter donkerte, benauwenis en isolement. Het is de plek waar Sangaile zich terugtrekt en zich overgeeft aan haar angstgevoelens en eenzaamheid.
De film is een coming-of-age die over het klassieke verhaal wordt getild. Geen film die simpelweg een meisje toont dat er niet bij hoort maar dat wel heel graag wilt. De film rust zijn protagoniste niet uit met die innige en allesbepalende wens. De film toont haar eerder als vrij volwassen en in acceptatie met haar isolement. In de film gaat het niet zozeer over de levensfase waarin ze verkeert maar gaat het meer over haar pogingen haar angsten te overwinnen en zich in gezelschap van een ander op haar gemak te voelen. Regisseur Alante Kavaïté vertelt het vaak in gevoelige en poëtische en soms in duistere en pijnlijke beelden. Mooi.

Een ongeluk komt nooit alleen. Dat geldt zeker boor Zino. Zijn Hamburgse restaurant loopt niet goed. Zijn vriendin vertrekt naar Sjanghai. Hij heeft chronische rugpijn en geen ziektekostenverzekering. Zijn criminele broer heeft een baantje in het restaurant nodig om zijn voorwaardelijke vrijlating uit de gevangenis te kunnen voortzetten. Dino’s schuldenlast is groot en de belastingdienst staat op het punt de boel te vorderen. De film heeft vele verhaallijntjes die heen en weer springend worden behandeld. Soul Kitchen is een hectische film.
Je hebt wat tijd nodig om in de film te komen. Als dat eenmaal is gelukt, raak je prettig verstrikt in lichtzinnigheid, lawaai, chaos en ongepolijste personages en is de beleving leuk. De toonzetting is geheel anders dan in andere films van regisseur en schrijver Fatih Akin. Films als Im Juli. (2000), Gegen die Wand (2004) en Der Goldene Handschuh (2019) bijvoorbeeld. In Soul Kitchen geen diepzinnige karakterschetsen en diepgaande emotionele verwikkelingen. Soul Kitchen biedt licht amusement met een humoristisch verhaal, een fijne score, ruw taalgebruik en gemakkelijk te lezen personages. Leuk.

Van het verhaal moet de film het niet hebben. Een vrij standaard verhaal over een dodelijke bedreiging op een verre planeet. Als in den beginne het hoofdpersonage Riya in een toegetakeld ruimteschip met dode bemanningsleden ontwaakt zonder enige herinnering, voel je het al aankomen. Het verloop is volgens verwachting. Toch functioneert het wel. Als kijker wil je per slot van rekening weten hoe zij in deze situatie is beland. Het vermaakt tot op zekere hoogte. Ik denk trouwens niet dat veel mensen zich Ash later nog zullen herinneren vanwege de inhoud. Alhoewel de Japans sprekende computerstem als gimmick nog wel even in de herinnering zal blijven hangen.
Ash zul je je waarschijnlijk herinneren door de prominente inzet van (met name) rode kleuren, door de vervreemdingselementen en door de hang naar het surrealisme. Die zaken creëren een verontrustende sfeer. De kijker gaat op in een nachtmerrie die door een turbulente beeldenvloed wordt veroorzaakt. Dat kan een leuke trip opleveren als je daar zin in hebt. Als je je niet kunt inleven in al die visuele prikkels, zul je uit het kijken naar de film niet veel plezier halen. Ik vond Ash niet heel boeiend.