Sangailes Vasara (2015)

Summer of Sangaïlé ("met kracht") begint heel rustig tegen de achtergrond van een luchtshow in Litouwen met kleine, tweemotorige vliegtuigen. Fotografie en beelden zijn goed in orde. In eerste instantie bestaat moeite om een aansluiting te vinden en te houden met de belevingswereld van de twee hoofdpersonen. Naarmate de film vordert, met name na een plotwending halverwege rond aerobatics, wordt het verhaal interessanter. Ook verkleint daarbij de afstand tussen de eerst wat teruggetrokken Sangaïle en de creatieve Austé. De resultaten van die creativiteit worden mooi in beeld gebracht.

Een aantal min of meer recente films behandelt dit thema, elk op hun eigen manier. Deze film lijkt daarbij de rustigst voortkabbelende, maar is (mede als kennismaking met het werk van de regisseuse Alanté Kavaïte) per saldo toch wel geslaagd te noemen.

Op het Sundance Festival 2015 is hiervoor een directing award uitgereikt in de categorie "world cinema dramatic".

The Summer of Sangailé was een heel leuk filmpje waar ik gezien de beschrijving en een korte blik op de trailer eigenlijk al hoge verwachtingen van had. Die hoge verwachtingen zijn volledig ingelost, omdat het verhaaltje niet mierzoet was en met handen en voeten worden uitgelegd, maar het ook niet volledig aan jou is om het te interpreteren en je enkel de beelden krijgt en het daar maar mee moet doen. De sterkste punten van de film zijn met name het audiovisuele aspect van de film en de sfeer die heerst in de film. De beelden zijn een echte lust voor het ogen, en het is ongelooflijk om te zien hoe het landschap van Litouwen en de omgevingen gebruikt worden om de film kleur en een eigen identiteit mee te geven die zich puur op dit vlak alleen al onderscheidt van het gros aan andere films. De cinematografie is van wereldklasse en er wordt heel stijlvol en creatief omgegaan met bepaalde scénes die ook gepast zijn in de context. Een veelal zachte sfeer die gecreëerd wordt door de beelden, maar vergis je niet want de film is allesbehalve mierzoet. De muziek (veelal Litouws ook) was heel mooi en gepast, de geluidseffecten waren ook zeer goed en ook de acteerprestaties waren vrij goed. Al bij al een zeer goede film die de lat meteen al zeer hoog legt voor dit jaar om nog voorbijgestoken te worden, en die in één klap mijn favoriete film is geworden omtrent het thema: holebiseksualiteit. Dat was voorheen La Vie d'Adèle. Een dikke negen!

Hier verkrijgbaar via bol.com

Ik ben enthousiast gemaakt door de review van TornadoEF5 en heb de film maar gelijk besteld. Ik had ook nog geen film uit Litouwen op mijn cv, dus daarmee kan gelijk weer een land worden afgevinkt. Enfin, prima filmpje verder, maar zo enthousiast als meneer boven mij ben ik dan weer niet.

Dat laatste zal er vooral mee te maken hebben dat ik hier weinig bijzonders in zag. Ik heb al een heel resem aan dit soort films gezien (ook met de lesbische variant) en deze kon daar weinig aan toevoegen. Een La Vie d'Adèle deed dat nog wel, vooral door de passie die eruit kwam (en erin zat), maar Sangailes Vasara is wat rustiger en met minder eigen smoel. De film is ook te kort om echt indruk achter te laten en is daarmee eerder een niemendalletje dan een film die me bijblijft.

Maar dat maakt het niet slecht natuurlijk. De muziek is heerlijk, sommige plaatjes best fraai, de omgeving zo rond die energiefabriek prima gekozen en sfeervol, de relatie tussen de meisjes leuk gespeeld en lekker naturel geacteerd en de film vermaakt ook gewoon de volle 90 minuten. Verder is het vooral dat er enkele losse leuke speels scènes zitten die de film maken. Maar eenmaal afgelopen ben je de film al wel weer snel vergeten. 3,5*.

mjk87. Sorry als ik daarmee de verwachtingen wat hoog had gelegd voor jou. Wat ik er wel aan wil toevoegen, is dat bij La Vie d'Adèle de passie te overdreven en onrealistisch werd, waardoor de echte boodschap en het realistische van de overige scènes verloren ging door de weelde aan zinloze en vooral onrealistische seksscènes, waardoor het meer een "ik-trek-me-af-op-deze-film"-film werd, dan een echte film die een goed, aangenaam en realistisch verhaal gaf over lesbies. Door dit ging het effect van de wel sterke geslaagde scènes een klein beetje teniet. Ik had het gevoel dat de film meer in twee kon worden opgedeeld namelijk in het gedeelte met de seksscènes afgewisseld met de sterke scènes in het begin en op het eind. Niet dat La Vie d'Adèle daarmee een slechte film werd, maar de topfilm die het had kunnen worden, is het niet geworden.

Het verschil in deze film is dat het het gegeven veel rustiger, onconventioneler en styllistischer wordt vormgegeven wat ik meer kan apprecieren.

Stem trouwens verhoogd naar een 10.

TornadoEF5: ik ben vooral blij als ik weer ergens tips opdoe. Dat het niet direct 5* is doet daar niets aan af, was verder ook een fijn filmpje om eens te zien. En zonder jouw bericht had ik dit überhaupt niet opgemerkt.

Ik wou je nog Fucking Amal als tip geven, maar ik zie al dat dat niet meer nodig is Allicht nog het sterke The Spectacular Now of het leuke Adventureland, al gaan die beide niet over lesbische liefdes en zijn wel iets anders dan deze. Of rauwer en meer Oostblok kan Klip je misschien bevallen.

mjk87 Ok. Zal de films die je noemde eens opzoeken, want ik ken ze niet echt. Fucking Amal is inderdaad ook een 5 bij mij waard, en wellicht virtueel terug te vinden op een 12e plaats na Elephant. Ik heb eens gekeken, en Klip lijkt me zeker wel iets voor mij, en met Servie zou er dan weer een land afgestreept kunnen worden .

Het poëtische coming-of-age film over een 17-jarig eigenaardig, somber en angstig meisje, dat zichzelf bij regelmaat verminkte, was toch in de kern een verhaal over onschuld. Haar vriendin was haar tegenpool: een levendige wervelwind en tussen beide actrices was sprake van chemie. Afwisselend waren er binnen- en buitenopnames en het getoonde landschap zag er weelderig uit. Na afloop bleef ik wel met enige vragen achter: binnen het geheel begreep ik de rol van zowel de ouders als de jongen niet en waarom de tijdssprong van twee jaar in de laatste paar minuten? Achteraf had meer diepgang niet misstaan.

Waar denk je dan aan?

Ik moest eerst weer even terugdenken aan het moment van mijn eerste posting hier, in december 2015. Even heel snel en sterk verkort weergegeven, het volgende.

La Belle Saison (2015) kennen we allebei.

La Vie d'Adèle (2013) is een hele bekende.

The Duke of Burgundy (2014) suggereert, maar toont niet. Een hele abstracte. Zal niet naar ieders smaak zijn. Ik vond hem goed, maar dat zegt natuurlijk niets.

Al weer iets ouder en kort weergegeven:

Les Filles du Botaniste (2006) kennen we allebei

Sukkar Banat (2007) vertoont elementen van dit thema, geen hoofdthema

Frida (2002) mooi flamboyant geheel, vertoont elementen van dit thema, geen hoofdthema

Saving Face (2004) zou goed moeten zijn, maar ik ken deze film nog niet.

Dit thema komt natuurlijk in tientallen films terug, als hoofdthema of zijdelings. Het bovenstaande is maar een heel summiere opsomming. Ik zal ongetwijfeld een reeks films vergeten zijn.

Toch bedankt voor je tips Sol1. Zitten er wel een paar bij die ik ga bekijken. Voor jou nog twee tips: Ashley (2013) van Dean Matthew Ronalds, met Nicole Fox, USA (staat niet op MM), maar zeker de moeite waard en: Fear of Water (2014) van Kate Lane, UK (niet op MM). Die laatste lijkt zeker op Sangailes Vasara, maar minder sterk.

Vond Litouwse productie een mooie 'kleine' film. Vond het 'verhaal' op een sterke manier verteld, zo gekoppeld aan dat luchtvaartgebeuren. Thema is natuurlijk levensangst, veel meer dan vriendschap en/of een lesbische relatie. En dat werd heel sterk in beeld gebracht. Het is aangrijpend, zonder dat het te zwaar wordt. Heb ademloos zitten kijken. Mooi meisje trouwens. En die villa van haar ouders was ook niet verkeerd. Maar wat vooral mij vooral opviel was de prachtige fotografie van deze film. Bijna ieder shot is een kunstwerkje. Ik wou dat regisseurs daar eens wat meer aandacht aan besteden. Film is tenslotte beeld.

Uit een Frans interview, circa medio 2015, met Alanté Kavaïté volgt dat die zomerse luchtvaartshows een "hobby" zijn in Litouwen. Zij sprak zelfs over een "nationale obsessie" (niet negatief bedoeld). Het draagt in ieder geval bij aan de kleurrijkheid en de mooie beelden van de film. Die villa is inderdaad meer een droomvilla, zeker met de natuur eromheen. Daar mag je wel naar kijken, maar niet aan komen. Past qua beeld opnieuw goed in de film.

De suggesties houd ik in gedachten.

Film over een meisje met een onderontwikkeld gevoel van eigenwaarde (“Ik word later hoer”), dat door kennismaking met een vlotte meid, die in alles haar tegenpool is, zichzelf ontdekt en leert om haar angsten te overwinnen. Een heel aardige film met een boeiend verhaal en als extra’s spectaculaire opnamen van stuntvliegen.
Hier en daar wordt de vergelijking gemaakt met La Vie d’Adèle. Dan wordt meteen gewezen op de lesbische relatie tussen de twee jonge vrouwen. Maar volgens mij is dat helemaal niet het hoofdthema van deze twee films. Ik zie beide als coming-of-age films, waarin jonge vrouwen met vallen en opstaan zichzelf leren ontdekken. De lesbische relatie is niet meer dan een onderdeel van de moeizame weg die Sagailé, resp. Adèle afleggen op hun pad naar volwassenheid.

Leuk

Filmpje moest het voor mij helemaal hebben van het samenspel van de twee zeker niet onaantrekkelijke Litouwse dames. Die scènes van dat stuntvliegen deden mij niet zo veel. Ik zou er zelf bijna draaierig van worden. Niets voor mij dus. Mooi was wel de scène waarin Sangaile in de elektriciteitsmast klom om haar hoogtevrees te overwinnen. Dit toch vooral poëtische filmpje waarin niet zo veel werd gesproken kende trouwens wel meer mooie scènes.

Ik was trouwens nooit op dit filmpje gekomen als BBarbie niet een fragment hieruit in zijn laatste MM contest had gestopt.

3.5*

Soms beetje te arty farty.

Hele mooie beelden, leuke meiden, fijne soundtrack. Maar blijft beetje te veel hangen in een arthouse filmjasje zonder echte diepgang.

Ziet er mooi uit, maar 'ns opsnorren. Dank aan Wibro.

Herzien, en uiteindelijk zo goed meer zoals ik het ooit zag, maar nog altijd een meer dan uitstekende film die er bovenuit springt op vlak van camerawerk. De cinematografie is beeldschoon. Het verhaal dat eigenlijk meer gaat over onzekerheid en angsten mbt hoogtes en haar passie stuntvliegen. De seksscène is echt prachtig gefilmd. Er zitten nog wel meer mooie scènes in, vooral degene waar ze poseert. Helaas in het afgelopen anderhalf jaar voorbijgestoken door veel andere films, maar nog altijd een dikke aanrader.

Het middenstuk vind ik het beste van de film, mooie beelden van een zwoele Litouwse zomer. Begin en eind een beetje van dik hout zaagt men planken.

En ook ik heb geen slecht woord voor dit stukje cinema.

Gay en Lesbian-genres zijn voor mij altijd wel een beetje afstotelijk. Niet om het feit dat ik tegen homo's of lesbieënes ben, maar wel op het feit dat de nadruk er zodanig op wordt gelegd dat je net zogoed gewoon naar gay-porno zou kunnen kijken en alsof de emancipathie er anno de jaren 10 zogenaamd nog steeds niet zou zijn. Ditzelfde geld echter ook voor romantische films waarbij er zodanig duidelijk gemaakt moet worden hoeveel het stelletje wel niet van elkaar houdt.

Gelukkig is dat bij Sangailes Vasara wat meer op de achtergrond en richt deze zich meer op de bijzaken. We volgen de zeventienjarige Sangaile, een buitenbeetje die erg gefacineerd is door vliegtuigen, maar ondertussen last heeft van hoogdevrees. Het feit dat ze tijdens een wedstijd wordt verkozen om een ritje te mogen maken met een stuntvlieger neemt ze daarbij ook niet in dank af. De afwijzing wordt al snel opgemerkt door de lootjestrekster zelf, genaamd Auste. Iemand die het leven van Sangaile wel een beetje lijkt te veranderen; ze trekt Sangaili er vaak mee op uit, alleen, of samen met vrienden waarbij ze niet zit weg te kwijnen in het blokhut van haar ouders. Ze wordt erkend, krijgt sjans van de jongens... maar dan toch blijkt ze zich steeds meer aangetrokken te volen tot Auste.

Ja, vrij standaard allemaal, maar toch komt er nog een hoop bij om de hoek kijken en is het, ondanks de vele intieme stukjes met de zonnige achtergronden, niet altijd rozengeur en manenschijn. Voornamelijk dat hele automutilatie-gebeuren weet toch roet in het mooie zomerse gerecht te gooien. Maar toch weet de film ondanks dat wel erg luchtig en feelgood te blijven en zijn de beide meiden gewoon erg lief ten opzichte van de kijker.

Wat de film ook voornamelijk overeind houdt is de uiterst verzorgde zomerse sfeer, die zelfs het ietwat sombere Oost-Blok decoratie met zijn fabrieken en grauwe portiekflatten hoopvol weet in te kleuren. Ook de stukken op de vliegshow waren sfeervol en dan uiteindelijk het feit dat Sangaile haar hoogdevrees overwint is ook een sterk gegeven. En het einde... uiteraard.

Ja, dit was weer een prima stukje cinema uit Litouwen, naast Invisible Waves. Ohja, die actrice die de rol van Sagnaile speelt heeft ook dat rolletje in K is for Knell van The Abc's of Death 2.... ben ik net achtergekomen.

Heerlijke zomerfilm.

4,5*

Gefascineerd kijkt de jonge Sangaile naar de stuntvliegers die hun vliegtuigen met sierlijke pirouettes en indrukwekkende loopings door de lucht laten dansen. De camera laat nu eens de vliegtuigen in de hoge lucht zien en dan weer Sangaile die vanaf de grond toekijkt. De camera suggereert afstand tussen het ene en het andere. En dat blijkt inderdaad zo te zijn. Sangailė heeft hoogtevrees, durft niet te vliegen en zal haar droom om vliegenier te worden waarschijnlijk nooit kunnen verwezenlijken.

Het vliegen en de pogingen om de angst daarvoor te overwinnen vormen niet de hoofdmoot van de film. Ze staan eerder model voor de levenshouding van Sangaile. Een gesloten meisje dat veel meer angsten kent en daarover niet kan praten. Zeker niet met haar ouders die hun eigen problemen voorop stellen en Sangaile aan haar lot overlaten. Dan ontmoet ze het spontane en zelfbewuste meisje Auste en raakt ze verliefd. Het begin van een in poëtische, vaak vrolijk gekleurde en zonovergoten beelden gevat zomersprookje.

Auste en haar extraverte aard vormen een uitdaging voor de introverte Sangaile. Tegelijkertijd vindt ze in Auste een veilig toevluchtsoord waar ze terecht kan met haar angsten en dwangneurosen. De film mengt de dagelijkse realiteit met fantasie en doet dat met poëtische beelden die een magisch realistische sfeer oproepen. Mooie intermezzo’s ontstaan bijvoorbeeld als de twee meiden voor elkaar poseren in kleding die Auste heeft ontworpen of als ze vlak voordat ze elkaar de eerste keer liefhebben in het hoge gras schuchter tegenover elkaar staan in felgekleurde en glinsterende kledij.

De film wisselt de buitenopnamen frequent af met binnenopnamen. De tevens sfeerbepalende binnenscènes spelen zich voornamelijk in het huis van Auste en het huis van Sangaile af. Auste is met haar moeder woonachtig in een grauw flatgebouw. Van buitenaf een onaantrekkelijke woonstee gesitueerd in een onaantrekkelijke woonwijk. In het appartement is van kilte geen sprake, maar ademt een prettige leefsfeer. Het huis waar Sangaile met haar ouders bivakkeert is een prachtige landelijk gelegen villa. Binnenshuis ademt de woonstee echter donkerte, benauwenis en isolement. Het is de plek waar Sangaile zich terugtrekt en zich overgeeft aan haar angstgevoelens en eenzaamheid.

De film is een coming-of-age die over het klassieke verhaal wordt getild. Geen film die simpelweg een meisje toont dat er niet bij hoort maar dat wel heel graag wilt. De film rust zijn protagoniste niet uit met die innige en allesbepalende wens. De film toont haar eerder als vrij volwassen en in acceptatie met haar isolement. In de film gaat het niet zozeer over de levensfase waarin ze verkeert maar gaat het meer over haar pogingen haar angsten te overwinnen en zich in gezelschap van een ander op haar gemak te voelen. Regisseur Alante Kavaïté vertelt het vaak in gevoelige en poëtische en soms in duistere en pijnlijke beelden. Mooi.