Frida (2002)

Mooie film over een persoon die me niet zo bekend was.
Salma Hayek is subliem in de rol van Frida, alsook prachtige prestatie van Alfred Molina.
2 Opvallende kleine rollen van Banderas en Edward Norton maken de cast compleet.
Maar zoals gezegd, Salma Hayek speelt haar rol met veel overgave en intelligentie, zoals je haar zelden hebt gezien.

Mooie film!
Salma Hayek komt heel erg overtuigend over.. echt goed gedaan!
Wat mij betreft hadden ze alleen nog iets meer aandacht aan de kunst mogen geven.
Ik geef deze film een 3,5.

wel een beetje een lange film, soms had ik zoiets van damn nog steeds niet afgelopen? maar wel een hele goede film met een fantastische salma. of eigenlijk speelt iedereen wel heel goed in deze film. ook hele mooie artistieke beelden die in elkaar overlopen.

Ik vind die weerwolf-wenkbrauwen erg sexy bij Hayek staan.
Ze moet in het vervolg haar wenkbrauwen maar niet meer epileren.

klinkt aardig saai dit verhaal...
maar ga denk ik toch een gokje wagen.

IJzersterk en fascinerend portret over het ontroerende leven van een Mexicaanse schilderes met accenten op haar vechtlust en lijden. Voor mij een terechte Oscar-winnaar.

Ook ik sluit me hierbij aan.

Heel ontroerend en heb ook zeker een aantal traantjes gelaten!
Van begin tot eind een ijzersterk verhaal

Een aanrader voor filmliefhebbers die van een goed dramatisch verhaal houden.

Groetjes

Dat is wel mijn grootste probleem met deze film. Die Frida heeft nogal wat pijnlijke schilderijen gemaakt en als ze dan ook nog eens beweert dat ze hiermee haar eigen pijnen direct op het doek overbrengt dan wil ik toch wel het gevoel krijgen dat ze echt pijn lijdt. Dat gevoel kwam zelden over. De film was zelfs redelijk luchtig. De momenten waarop kunst en leven samenkwamen waren het beste, maar de film is meer geïnteresseerd in de relatie tussen Frida en Diego. Vreemde keuze. Toegegeven, de relatie is verder wel prima verfilmd, maar groots is het niet. Hayek was wel een verrassing, maar ze speelt Molina niet van het doek. Best een onderschat acteur eigenlijk. Doet het altijd goed bij mij en is ook redelijk veelzijdig.
3*

Prima film, interessant omdat het gaat over het leven van Frida Kahlo. Geen topper maar zeker het kijken waard.

Toen ik aan het begin de naam Julie Taymor op het beeld zag verschijnen, daalden mijn verwachtingen voor deze film drastisch. Niet alleen staat mij nog altijd het aan waardeloos-grenzende Across The Universe in het geheugen gegrift, ook ontsproot bij mij de (shame on me) seksistische gedachte dat een door een vrouw geregisseerde film over een andere vrouw weinig memorabels voort zou brengen.

Frida was vanaf de eerste minuut een boeiend personage. Haar ene wenkbrauw maakt het op de één of andere manier waar om haar het ene moment spuuglelijk, jongensachtig, en een volgend moment bloedmooi te maken. Hayek acteert het er allemaal uit. De combinatie van kunst en emoties pakt ontzettend sterk uit, mede door de schitterende cinematografie van de film die het verhaal dit keer (in tegenstelling tot in Across The Universe) daadwerkelijk lijkt bij te staan. Molina is het wandelende voorbeeld van alles waar kunst voor staat: verlangens die sterker zijn dan de mens zelf, beloftes die niet waargemaakt kunnen worden, een sterke voorkeur voor alles wat mooi is aan het leven en liefde. Vooral liefde. Enigzins opmerkelijk is toch wel dat de film zo sterk focust op de relatie tussen Frida en Diego en relatief weinig ruimte reserveert voor de situatie van de wereld en de kunst zelf. Maar ook dat pakt goed uit: het liefdesverhaal voorziet het plot van emotionele begeleiding en de scène's waarop gigantische kunstwerken vernietigd worden of waarop uitstapjes van gezochte revolutionairen ondernomen worden zijn zo sterk door dit doorwrochte liefdesverhaal.

Het hele idee van de Revolutie heeft me altijd wel geboeid, en ook hier is het interessant om te zien hoe mensen voor hun moralen staan en hoe ze dit soms dusdanig op de spits drijven dat het eigenlijk te ver gaat. Maar één ding staat buiten kijf: je houdt er wel een hele diepgaande relatie met je naasten aan over.
Wat mij ook intrigeerde aan Frida was dat ze zich zo sterk profileerde als sterke, onafhankelijke vrouw. Haar uiterlijk, haar schilderijen, haar lef en haar meningen, maar vooral de ongelofelijke pijnen die ze moest doorstaan. Voor een groot deel te danken aan Hayek, maar ook Taymor weet duidelijk waar ze mee bezig is. Ik had haar te laag ingeschat. Het script is ook het vermelden waard: de zompige climaxen die levensdrama's vaak worden toebedeeld wordt hier stijlvol omzeild. Het vindt een mooie balans tussen drama en luchtigheid, kunst en realiteit. Een hele stoet leuke personages ook. Antonio Banderas, Edward Norton, Geoffrey Rush, en dat meisje uit Rain Man dragen allemaal hun steentje bij aan deze uiting van de Mexicaanse levensstijl, vol verkapte gevoelens, waarop slechts valt aan te merken dat iedereen helaas toch echt de hele tijd engels praat.

Hoe dan ook, zeer sterk.

4*