Logboek

Film van Baltasar Kormákur die met de films 101 Reykjavík (2000) en Snerting (2024) indruk maakte. Twee films met aandacht voor het verhaal en met aandacht voor de personages. Anders dan in Apex. In Apex heeft de scenarist maar weinig aandacht voor het verhaal en voor de personages gehad. Het verhaal is voorspelbaar en de personages zijn bleekjes ingekleurd.
In den beginne vraag je je nog af waar het verhaal heen zal leiden, maar als eenmaal het personage Ben (Taron Egerton) is opgedoken wordt die vraag snel beantwoord en verloopt de film in grote lijnen zoals je dat verwacht. Ondanks de voorspelbaarheid weet de film toch nog wonderbaarlijk goed een beklemmende sfeer neer te zetten. Die sfeer wordt veroorzaakt door te strooien met wat vervelende gebeurtenissen met locals en door steeds slim te beklemtonen dat protagoniste Sasha (Charlize Theron) in haar eentje een gevaarlijke trektocht gaat maken en dus kwetsbaar is.
Van heus acteerwerk is in deze film amper sprake. Het meeste dat de personages laten zien is fysieke arbeid. Theron mag weer eens demonstreren dat zij goed in staat is een stoere vrouw te spelen. Ze overtuigt. In het jaar van de film is zij 50 jaar oud en dat is haar fysiek niet aan te zien. Egerton die meestal als held in een film opduikt, heeft hier een andere rol. Hij heeft de taak om onberekenbaarheid en kwaadaardigheid uit te stralen. Hij overtuigt wat mij betreft als de antagonist.
Over de personages Ben en Sasha ervaart de kijker weinig. Over Ben komen we amper iets te weten. Over Sasha komen we iets meer te weten maar ook haar achtergrond is summier. Eigenlijk wordt enkel een tragische voorgeschiedenis geschetst zoals dat bij personages in huidige films vaker gebeurt. Naar mijn mening wordt het hebben van een tragische voorgeschiedenis veel te vaak aangewend om iemand volledig te kenschetsen. Erg gemakzuchtig. Het gebeurt zo vaak in (Netflix)films dat het effect inflatoir is en absoluut onvoldoende om voortdurende sympathie en inleving te kweken.
De setting van het Australische regenwoud waar de film zich afspeelt, is werkelijk prachtig. Als Sasha door het dichte woud trekt, zich in een kano op een woeste beek waagt of grillige rotsformaties bedwingt, is dat vaak spannender dan de spanning die vrijkomt bij de confrontatie met antagonist Egerton.
Al met al is Apex een solide actiethriller van regisseur Baltasar Kormákur. Geen absolute mustsee, maar als doorsnee thriller goed te doen.

Voordat regisseur Renny Harlin aanspraak kon maken op grotere budgets waarmee hij films als Die Hard 2 (1990) en Cliffhanger (1993) kon maken, maakte hij onder andere Prison. Een spookhuisfilm van de B-garnituur die zich afspeelt in een hard gevangenismilieu geleid door een onbarmhartige gevangenisdirecteur (een herhaaldelijk overacterende Lane Smith) en geplaagd door dood en verderf. De solide hoofdrol is voor Viggo Mortensen als gevangene die al snel doorheeft dat niet alle dood en verderf door de gevangenisdirecteur wordt veroorzaakt.
De kwaliteiten van de film zitten niet in het verhaal. Dat is vlak en bevat amper verrassingen. Het leven in de gevangenis en de invulling van de personages zijn clichématig vormgegeven. De gebruikelijke rolpatronen en de gebruikelijke hiërarchische constellatie. Voorspelbaar dus. De film moet het hebben van zijn tempo, de sfeer en de bloedige sfx. De kroon op de film is een actierijke finale die op een goede manier over the top is en een voorproefje is van de richting die Harlin in zijn latere films inslaat.
Hoewel Prison nooit erg spannend wordt, weet Harlin het weinig opwindende verhaal van een prima tempo te voorzien wat de dynamische beleving verhoogt. Hij weet eveneens een goede onbehaaglijke sfeer neer te zetten op de momenten die daar om vragen. Erg goed is de film niet. Erg slecht ook niet. Misschien ben ik wat mild in mijn oordeel, maar het was gewoon leuk om weer eens een typische jaren 80-horrorfilm te zien. Noem het maar nostalgie.

Een vroege Brat Pack film. Eén uit een reeks films waarin steeds diverse leden van een groep jonge acteurs en actrices spelen die begin jaren 80 populair waren (The Brat Pack). Films die een stempel drukten op de jeugdcultuur in de jaren 80. In tegenstelling tot films als The Breakfast Club en Sixteen Candles, geniet Class een mindere status. Misschien ligt dat aan het feit dat de scabreuze inhoud tamelijk braafjes in beeld wordt gebracht. In een ver verleden heb ik Class ooit gezien. Ik kan mij herinneren dat mijn hormonale ik behoorlijk onder de indruk was van een seksscène in een glazen lift. Toen ik (momenteel hormonaal in balans) die scène terugzag, viel mij op hoe weinig verhullend en ingetogen die scène eigenlijk is.
Ondanks dat de herinnering meer reden gaf tot opwinding dan de realiteit van de film, is de film nog steeds leuk om te kijken. Een paar geslaagde komische scènes, een prettig meanderend verhaaltje en sympathieke hoofdrollen van Rob Lowe en Andrew McCarthy. Ook nog noemenswaardig zijn de twee aardige bijrollen van Alan Ruck en John Cusack. En uiteraard is de verschijning van Jacqueline Bisset een lust voor het oog. Genoeg elementen die maken dat de film prima amuseert.
Enige diepgang bezit de film niet. Misschien eveneens een reden voor de mindere status van Class. Neem het personage van Bisset. Een interessant personage. Een tragisch personage. Gevangen in haar huwelijk, aan de alcohol en op zoek naar onenightstands. Zo’n personage verdient enige diepzinnige emotionele verkenning. Maar daar doet de film niet aan. De film benoemt de dingen en laat het daarbij. Met andere woorden: de film houdt het oppervlakkig en mijdt al teveel emotionele diepgang.
Die oppervlakkige behandeling krijgt ook het thema waar de filmtitel op slaat. De titel duidt op het klassenonderscheid tussen de studenten Lowe en McCarthy. Lowe stamt uit de rijke en bevoorrechte klasse. McCarthy is van bescheiden komaf en studeert met een beurs. Klassenonderscheid is overigens een thema dat in de meeste films die zich afspelen in een schoolmilieu wel een rol speelt. Class doet er echter amper iets mee. Verder dan de clichématige constatering dat rijkdom niet per se gelukkig maakt, komt de film niet.
Class is gericht op vermaak. De toon is overwegend luchtig. Conflictueuze situaties doen zich voor maar de film geeft je nooit het gevoel dat het niet goed komt. En dat gevoel is terecht want uiteindelijk komt natuurlijk alles goed zoals dat hoort in een film die niet meer dan plezierig oppervlakkig vermaak biedt. En ach, dat beviel eigenlijk prima, hoewel Class in mijn herinnering een stuk spannender was dan in werkelijkheid.

Het is geen ongewone verhaallijn in een horrorfilm. Men vindt een antiek voorwerp waar een vloek aan blijkt te kleven. Zo’n voorwerp kan van alles zijn. Een uurwerk, een spiegel, een pop of een speelgoedaap. In Whistle is het een fluit zoals de titel dat al aangeeft. Een fluit die stamt van de Azteken. Een fluit met ongekende krachten. Ongekend voor de personages. De kijker heeft in de proloog al een voorproefje gekregen van de ongekende krachten van het object.
Het object brengt nogal wat teweeg. En dat levert leuke taferelen op. Jammer is wel dat de film zich niet interesseert voor de mythologie achter de fluit. Een achtergrondverhaaltje doet het in sfeervol opzicht altijd goed. Er is echter geen personage dat zich verdiept in de geschiedenis achter het voorwerp. Het had in die zin weinig verschil gemaakt als het vervloekte voorwerp geen mythologische fluit maar een oude tennisschoen of een tweedehands scheerapparaat was geweest. Bij mij kwam in tegenstelling tot de personages de vraag op waarom iemand in vredesnaam een vervloekte fluit zou vervaardigen. Ik had graag een antwoord op die vraag gehad. Zelfs nu nadat het alweer dagen geleden is dat ik de film zag, laat die kwestie mij nog steeds niet los.
Nu vraagt de film überhaupt niet veel van het denkvermogen. Whistle is een film vol inhoudelijke clichés. De personages zijn geboren uit wegwerpmateriaal. Zelfs de hoofdpersoon die iets meer laag krijgt vanwege een tragische voorgeschiedenis, is niet erg interessant. Met de horror is het beter gesteld. Het blazen op de fluit leidt tot een aantal indrukwekkende sterfscènes. Grotesk en bruut, zoals je dat graag ziet in een horrorfilm die het niet van de psychologie en de inhoud maar van de effecten moet hebben. En om het nog mooier te maken: In de opmaat naar de sterfscènes ontdekte ik zelfs hier en daar een vleugje duistere sfeer.
Regisseur Corin Hardy maakt met Whistle een nogal fantasieloze horrorfilm. Vlakke personages. Vlak verhaal. De jump scares zijn voorspelbaar en hebben weinig impact. Hier en daat een onheilspellende sfeer en de kills zijn ok. Whistle is niet erg bijzonder.

In Zwitserland alwaar de film zich afspeelt, verloopt de tijd wat langzamer dan elders in de westerse wereld. Stemrecht voor vrouwen komt in de film terloops ter sprake en wordt door de mannelijke gevestigde orde afgedaan als een lachwekkende modegril. Het is 1904 en het duurde vanaf dat moment nog 67 jaren voordat het stemrecht voor vrouwen werd ingevoerd. De film speelt zich af in Sankt Gallen, baseert zich op een heuse rechtszaak en schetst een exemplarisch deel van de lange weg die vrouwen hebben moeten afleggen om gelijke rechten te bemachtigen.
In de debuutfilm van Maria Brendle staat de zaak Frieda centraal. In die zaak wordt de naaister Frieda Keller aangeklaagd voor de moord op haar zoontje. Een zaak die rechtsgeschiedenis heeft geschreven. Hoe de vork precies in de steel zit houdt de film lang verborgen. Cruciale informatie wordt bewaard tot het einde met als doel dat de volledige omvang van Frieda’s achtergrondverhaal met extra veel spanning is omkleed. Leuk bedacht maar dat effect is er alleen als de kijker emotioneel betrokken raakt bij een film. In Friedas Fall is dat niet heel erg aan de orde.
De film heeft veel weg van een toneelstuk. Locaties, decors en positionering van de personages komen tamelijk kunstmatig over. De woningen zien er niet bewoond uit en lijken op een ruimte die je in een historisch museum aantreft. Brendle slaagt er zelfs in om de buitenlocaties er onecht te laten uitzien. Het strakke toneelachtige kader voorkomt dynamische interacties tussen personages en algehele levendigheid in de scènes. Een dergelijk kader nodigt de kijker niet uit om emotioneel betrokken te raken. Het creëert juist afstand tussen de kijker en het gebeuren. Het koele kleurenpalet waarvan de film zich bedient vormt ook al geen aansporing om van harte mee te leven. Daarnaast grossiert de film in plechtstatige dialogen die het moordmysterie an sich behoorlijk wegduwen. Volgens mij was juist daar wel wat spanning te halen.
Brendle maakt een drama dat dermate sober en steriel is geënsceneerd dat het lastig is om erg aangedaan te raken door de gebeurtenissen. Friedas Fall is zeker een interessante film. Friedas Fall is echter geen erg pakkende film.

Een vampierskomedie geregisseerd door Freddie Francis die behalve als regisseur tevens als cinematograaf stevig aan de weg timmerde. Hij werd als cinematograaf meerdere keren genomineerd voor een Oscar en kreeg er twee. Francis regisseerde zijn meeste films onder de vlag van Amicus- en Hammer Productions. Productiemaatschappijen die bekend stonden voor het produceren van films in het B- en horrorsegment. Bekende films van de regisseur Francis zijn onder andere Dracula Has Risen from the Grave (1968) en Tales from the Crypt (1972). Gebissen Wird Nur Nachts is een minder bekende titel. En dat is begrijpelijk. Het is een waardeloze film.
De film heeft officieel een Duitse titel want is een West-Duitse productie maar is ook bekend onder de Engelse titel The Vampire Happening. De film is een kleurrijke en wanordelijke happening die bijna nooit grappig is, een smoezelige sfeer heeft en waarin veel te veel nietszeggende personages rondlopen. Francis probeert de film met behulp van geweld en naakt wat enerverender te maken. Zo zijn er wat folterscènes en is leading lady Pia Degermark blootborstig te zien. Het zijn scènes die wat afleiding bieden van de slappe hap waarmee de kijker wordt gevoerd. Veel enerverender wordt de film er echter niet door. Beter ook niet.
De film heeft veel dieptepunten. Het diepste punt werd voor mij bereikt toen graaf Dracula zijn intrede deed en hij een voorliefde voor losbandige seksorgieën bleek te hebben. Verschrikkelijk. Na afloop van de film kwam ik tot de conclusie dat het beste deel van de film bestaat uit de geanimeerde openingstitels die onder begeleiding van swingende jaren 70 muziek voorbijglijden.
Ook na afloop stuitte ik nog op het volgende statement van Freddie Francis. Een veelzeggend statement.
„I was aware from the start of the difficulties in shooting a horror parody. I really believed that I was working with normal people in the movie industry, and thought I could have made a decent film. With time, I became aware that the producer was an imbecile who treated the project like a home movie. He wanted to do the casting, make cameos in the film, and wanted his wife as an actress. It was a disaster which I can't say anything serious about“.

Reuben Feffer (Ben Stiller) is risicomanager bij een grote verzekeringsmaatschappij. Hij is niet alleen een risicomanager op zijn werk. Ook in zijn privéleven vermijdt hij zaken die als riskant te boek staan. Als je bijvoorbeeld zittend aan de bar een greep doet in het bakje met pinda’s, dan kan en zal hij je vertellen dat de pinda’s in het bakje al door 12,9 ongewassen vingers zijn betast. Hij kan en zal je ook vertellen dat van elke 1.000.302 mensen die met de ondergrondse reizen er eentje tussen zit die onvermijdelijk van het perron valt. Reuben eet geen pinda’s in een bar en Reuben reist niet met de metro. Wat Reuben echter niet heeft voorzien en niet kan verklaren is waarom zijn vrouw met wie hij pas een dag is getrouwd tijdens de huwelijksreis met de duikleraar het bed induikt.
Als schrijver en regisseur John Hamburg deze neuroot vervolgens de chaotische Polly laat ontmoeten ontstaat een komische feelgoodfilm. Een leuke film met grappige scènes. En aangezien het een film is met Ben Stiller ontbreekt de fecale humor natuurlijk niet. Heel plat, maar ook grappig. Inhoudelijk stelt het allemaal niet veel voor. De lovestory verloopt met inzinkinkjes en oplevinkjes zoals dat in een feelgoodfilm gangbaar is. Naast de verhalende hoofdlijn loopt nog een overbodige zijlijn waarin Reuben worstelt met de kredietwaardigheid van een risicovolle ondernemer. Slordig uitgewerkt en niet bijster amusant.
Stiller en Jennifer Aniston zijn de smaakmakers van de film. Vet aangezette personages zoals dat hoort in een simpele komische feelgood. Leuk. Verder nog bescheiden rollen voor Debra Messing, Brian Brown en Alec Baldwin die allemaal zo hun momentje hebben maar geen van allen veel indruk maken. Philip Seymour Hoffman heeft als de schaamteloze vriend van Reuben een iets groter aandeel in de film en bevalt beter. Een goed gevulde film dus. En een vermakelijke film die met een speelduur van anderhalf uur wat mij betreft precies de juiste lengte heeft.

Over Greg, een onzekere jongen die op school van de ene pijnlijke situatie naar de andere struikelt. Naar de boekenreeks van Jeff Kinney. Na enkele redelijk succesvolle filmadapties werd de vierde film niet erg enthousiast ontvangen. Daarom een nieuwe opzet. Diary of a Winpy Kid is een animatie. Op zich wel passend omdat de boekenreeks ook rijk geïllustreerd is. De boekillustraties doen denken aan de strips die je vroeger wel in de krant tegenkwam. De animatiefilm begint weliswaar als een tweedimensionale tekenfilm maar gaat al snel over in een CGI film à la The Peanuts Movie (2015).
De film profiteert niet echt van die techniek. De film ziet er tamelijk leeg uit. In de achtergronden is niet veel energie geïnvesteerd. De reden daarvoor is hoogstwaarschijnlijk gelegen in het bescheiden budget dat ter beschikking stond. Eenmaal gewend is de optische beleving best ok. De design van de figuren is leuk en zou je als markant kunnen betitelen. Inhoudelijk is het verhaal vermakelijk. Het is niet moeilijk om je met Greg te identificeren. Greg die worstelt met de ongeschreven wetten die op school gelden. Greg die er naar verlangt te worden waargenomen en erbij te horen. Greg die ervaart hoe vriendschappen opeens kunnen veranderen.
De toon die wordt gehanteerd is luchtig van aard. Uiteraard komen er wat levenswijsheden voorbij, maar die komen absoluut niet belerend over. Daarnaast zijn er wat grappige scènes die maken dat het episodisch vertelde verhaal over een leergang op school de nodige smeuïgheid meekrijgt. Het is absoluut leuk om de grappige en levensechte verhalen over de hel op school mee te beleven.

De filmografie van regisseur en schrijver Wolfgang Becker is niet heel omvangrijk. Nadat hij met Good Bye Lenin! (2003) een van de succesvolste Duitse films aller tijden afleverde, was het creatieve vat aardig leeg. Zijn voorlaatste film Ich und Kaminski (2015) dateert van 2015. Der Held vom Bahnhof Friedrichstrasse kwam in 2025 uit. Het zou zijn laatste film zijn. Becker overleed enkele maanden na het draaien. De postproductie maakte hij niet meer mee.
In Der Held vom Bahnhof Friedrichstrasse houdt Becker zich opnieuw bezig met de DDR en haar nalatenschap. In de film draait het om een leugen. De protagonist Micha Hartung die tevens de titulaire held is, liegt omdat het hem geld oplevert. Dat gedrag is niet erg heldhaftig, maar dat is ook de bedoeling want in deze komedie gaat het om de kloof tussen uiterlijke schijn en wat daar werkelijk achter schuilgaat. In die zin is de film meer dan een simpele komedie over een leugen die steeds groter wordt en op een bepaald moment niet meer houdbaar is.
Bij Micha speelt niet alleen geldzucht maar ook de bewuste verdringing van details van zijn heldendaad een rol. De film grijpt Micha’s geschiedenis aan om te laten zien hoe de mens (en Micha dus ook) de neiging heeft voortdurend de geschiedenis te herschrijven omdat dat beter uitkomt. Omdat het niet fijn is om oude wonden opnieuw open te rijten. Een serieus thema dat met een humoristisch sausje wordt overgoten opdat het niet al te deprimerend wordt. Er kan worden gelachen om Micha die verstrikt raakt in zijn leugens, steeds verder van de waarheid verwijderd raakt maar zich ook steeds beter weet te profileren en er steeds beter in slaagt om iets te verzinnen om er weer uit te geraken.
Uiteindelijk is de film een film van verzoening. Een film waarin mensen elkaar weer vinden en beginnen hun verleden onder ogen te zien. Dat klinkt wat zoet en dat is misschien ook wel zo. Een beetje meer bite had ik de film wel gegund. Desondanks heb ik mij goed vermaakt.

De titel van de film is afkomstig van een beroemde slogan die werd gebruikt om de eerste geluidsfilm van Greta Garbo (Anna Christie (1930)) aan te prijzen. De zinsnede maakt nieuwsgierig. Zal Garbo in deze film uit 1984 wederom haar opwachting maken en geluid produceren? Tja, wie weet. In Garbo Talks is het in ieder geval niet Garbo die de meeste aandacht trekt. Die eer is voorbehouden aan Anne Bancroft. Een vrouw van midden vijftig, gescheiden, bijzonder non-conformistisch ingesteld en erg maatschappelijk betrokken. Met het vooruitzicht op een voortijdige dood, heeft ze nog een grote wens. Ze wil Greta Garbo ontmoeten. Zoon Gilbert (Ron Silver) mag het regelen.
In de tragikomedie Garbo Talks draait het niet alleen om de wens van Bancroft. Het draait in de film ook om de zelfontplooiing van het personage Gilbert wiens karakter neigt naar passiviteit terwijl de film in een aantal scènes al laat zien dat Gilbert gebaat zou zijn bij initiatief en resolute actie. Met de opdracht om Garbo te zoeken wordt hij daartoe gedwongen. De avonturen van Gilbert zijn aandoenlijk en monden vaak uit in hilarische taferelen. Erg leuk. Zijn odyssee beslaat het grootste deel van de film die en passant en intrigerend de thema’s vergankelijkheid, ouderdom en de dood aanroert. Ze passen goed in het tragikomische jasje dat de film draagt.
Daarenboven drukt de film van Sydney Lumet een nostalgisch verlangen uit naar de gloriejaren van het oude Hollywood. De film blikt herhaaldelijk terug op die tijd door met regelmaat fragmenten uit de films van Greta Garbo te laten zien. Ironisch eigenlijk. De film etaleert een nostalgisch verlangen naar de jaren 30 (de hoogtijdagen van Greta Garbo) terwijl de film zelf intussen al behoorlijk op leeftijd is en zich afspeelt in het New York van 1984, dat er niet meer is. Het New York met zijn charmante antiekwinkeltjes en aanlokkelijke boekwinkels. Het New York van 1984 waar Greta Garbo die zich uit het publieke leven heeft teruggetrokken een appartement bewoont en soms wordt herkend als ze incognito door de stad wandelt.
Ja ja, in het New York van 1984 dat een wereld vertegenwoordigt waarin internet en smartphone nog geboren moeten worden, moet Gilbert nog ouderwetse telefoons gebruiken, op heuse deuren kloppen, echte mensen ontmoeten en voor lief nemen dat sommigen niet bereikbaar zijn. Oh, heerlijke nostalgie in een leuke en lieve film!

Dat slecht weer een vraatzuchtig monster in een ongewoon habitat deponeert, komt vaker voor in een horrorfilm. In films als Crawl (2019) en Bait (2012) zijn het respectievelijk krokodillen en haaien die mensen belagen op plekken waar ze normaal gesproken niets te zoeken hebben. In Thrash zijn het stierhaaien die een ondergelopen stadje onveilig maken. Het is duidelijk dat Thrash met zijn plotlijn niet uitblinkt in originaliteit. Ook op andere vlakken liggen de ambities op een laag niveau.
Neem de personages. Die zijn zo karakterloos ingevuld dat hun lot totaal oninteressant is. In Thrash is het zelfs teveel gevraagd om de personages van een minimum aan ronding te voorzien om tenminste een snufje empathie bij de kijker los te weken. De personages zijn niet meer dan wegwerpmateriaal dat slechts fungeert als potentieel aas voor de vraatzuchtige stierhaaien. Zelfs een zwangere vrouw die dreigt te worden verslonden, maakte bij mij niet meer los dan de verontwaardigde gedachte: “Kan dat niet wat sneller”?
Ook zonder vette karakterschetsen had een film als Thrash kunnen vermaken. Door er humor in te gooien bijvoorbeeld. Verlaat het serieuze pad en steek de draak met personages en gebeurtenissen. Het had van mij gemogen. Humor bezit de film echter niet. Een andere mogelijkheid was geweest om in te zetten op veel en op spannende actiescènes. De actiescènes zijn namelijk niet erg indrukwekkend.
En dat terwijl regisseur en schrijver Tommy Wirkola in films als Violent Night (2022), I Onde Dager (2021) en What Happened to Monday (2017) zowel op het humoristische als op het spannende vlak laat zien veel meer in zijn mars te hebben dan wat hij in Thrash laat zien. Het is derhalve des te teleurstellender om te moeten constateren dat Thrash niet meer is dan een saaie en vervelende film.

Over twee tienermeisjes die een kamer delen op een college. Over de sociaal geïsoleerde Devon (Sadie Sandler) en haar tegenpool Celeste (Chloe East) die aan het begin staan van hun academische leven, het in eerste instantie goed met elkaar kunnen vinden en naarmate het schooljaar vordert in toenemende mate van elkaar vervreemden. De film laat zien hoe de twee in in conflict raken en hoe de conflicten escaleren. Het perspectief ligt bij Chloe die als identificatiefiguur dient voor de kijker.
De film is geen psychologisch drama maar is een komedie. Dat betekent dat de film weinig diepgang vertoont als het om de inkleuring van de personages gaat. Regisseur Chandler Levack zet in op lichtzinnig entertainment met af en toe een lijntje zingeving. Ze combineert overdreven en enigszins platte humor met de drang van de personages om de wereld te ontdekken. Hoewel Chloe als protagoniste wordt gepresenteerd en Celeste steeds meer in de rol van antagoniste wordt gedrukt, schroomt Levack niet om van beiden de slechte karaktertrekken te laten zien. Een goede keus want de handelingen die voortkomen uit jaloezie, wraak of woede leveren de leukste scènes op.
Hoewel hier en daar wat serieuze thema’s passeren, gebeurt dat met een vederlichte aanraking. Zaken als sociaal isolement en klassenonderscheid passeren weliswaar maar krijgen geen diepzinnige aandacht. Ze passeren vooral om het gemak van de kijker te dienen die op die manier eenvoudig de karakters van Devon en Celeste kan duiden. Jarakters die door Sadie Sandler en Chloe East prettig fris worden ingevuld.
Zoals gezegd levert Roommates vooral luchtig vermaak. En hoewel de toon hier en daar best wat pittiger had mogen zijn, doet de film dat over het algemeen naar behoren.

Centraal in de film staat Joan Huang, dochter van Chinese immigranten. Ze streeft er vertwijfeld naar om als haar trotse zelf deel uit te maken van de populaire groep studenten op haar Amerikaanse school. Daarnaast heeft ze een droom. Al vanaf jonge leeftijd heeft ze de droom om promqueen te worden. Het symbool voor de absolute eenwording met de cultuur die haar niet accepteert zoals ze is. Een onmogelijke droom zo lijkt het. Joan is immers niet blank. In de uitgangssituatie van de film schuilt een bittere ironie. Om geaccepteerd te worden, zal ze concessies aan haar ego en haar culturele achtergrond moeten doen. Joan kan pas Jo zijn als ze zich van haar afkomst bevrijdt.
En zo geschiedt. Ze ondergaat een psychologische en fysieke transformatie. De lichamelijke verandering neemt in de film een minder wezenlijke plek in dan haar innerlijke verandering. De psychologische dimensie zorgt voor een spanningsveld tussen assimilatie en identiteit. Er ontstaat zowaar enige emotionele diepgang, die het personage Joan en haar identiteitscrisis spannender maken. In psychologisch opzicht is de film interessant. Daarentegen is de film in de visuele uitvoering vrij terughoudend. Zeker in vergelijking met thematisch gerelateerde films als The Substance (2024) of Den Stygge Stesøsteren (2025) die veel meer de pijlen op groteske excessen richten. De bodyhorror in Slanted is vrij van bloed en viezigheid. De horror is welhaast kindvriendelijk.
Slanted is de debuutfilm van Amy Wang die de film regisseerde en het script schreef. Ze maakt een solide product waarin personages, verhaal, tempo en kleurstelling bevallen. De film geeft een satirische blik op de oppervlakkigheid van schoonheidsidealen en op de druk die wordt uitgeoefend om je anders voor te doen dan je bent teneinde geen uitgestotene te zijn. De film ontbeert dan wel visuele prikkels maar de emotionele prikkels zijn aanwezig. Slanted is een prima film die het heeft over aanpassing, afkomst en zelfbestemming. De film zoekt het niet in extreme horror maar houdt het subtiel bij psychologisch onbehagen en doet dat heel acceptabel.

Dragonfly is een wat vreemde eend in de bijt als je de films bekijkt die Tom Shadyac regisseerde. Succesvolle Films als Ace Ventura: Pet Detective (1994), The Nutty Professor (1996), Liar Liar (1997) en Bruce Almighty (2003) zijn van een geheel andere orde dan deze Dragonfly, die dan ook weinig succes had in de bioscopen. Misschien lag het gebrek aan succes aan de verwachting van het publiek dat zich op een hilarische komedie had ingesteld. Of misschien lag het simpelweg aan het script dat balanceert tussen halfbakken, besluiteloos en slepend en een verhaal produceert waarbij je je simpelweg niet betrokken voelt.
De uitgangssituatie is overigens niet oninteressant. Een man (Kevin Costner) krijgt via diverse personages vanuit het hiernamaals cryptische boodschappen die afkomstig zouden zijn van zijn overleden vrouw. Vervolgens is van enige evolutie in het verhaal amper sprake. De film blijft lang hangen in de uitgangssituatie die hier en daar gelukkig is omgeven met wat sleur doorbrekende griezeleffecten. Het duurt zo'n 70 minuten alvorens Costner eindelijk eens in beweging komt. En oh wonder! Wat hij tenslotte tegenkomt is verrassend en redelijk spannend maar kan niet voorkomen dat ik het slepende karakter van de rest van de film vergeet.
Op het cinematografische vlak valt niet veel aan te merken. Shadyac weet de gebeurtenissen vakkundig in beeld te brengen en dat geldt met name voor de gebeurtenissen met een duister randje. Op die momenten creëert hij heel geslaagd een onheilspellende sfeer die onder de huid kruipt. Jammer dat die onheilspellende sfeer vervolgens weer snel verdwijnt. De reden? Dragonfly is een film met een onderontwikkeld verhaal dat voortdurend afdwaalt, grossiert in toevalligheden en wordt bezet door gemakzuchtig ingekleurde karakters. Het verhaal is afgezien van de sfeervolle momenten gewoon niet intrigerend genoeg. Daarbij zijn de dialogen bijzonder zwak en lijken de acteurs niet veel moeite te doen om zich in hun rol in te leven.
En zo is Dragonfly niet een erg spannende film. Het verhaal verloopt traag en is inhoudelijk eigenlijk alleen in aanzet en in het laatste halve uur boeiend. De andere positieve dingen aan de film zijn de fotografie en de muziek. Beide hebben een belangrijk aandeel in de momenten dat de film een sfeer oproept die neigt naar spanning en dreiging. En van die momenten zijn er veel te weinig.

Een behoorlijk stompzinnig verhaal over drie volwassen mannen die geen afscheid kunnen nemen van hun schooltijd en op de campus van hun oude universiteit een studentenvereniging oprichten. En dat betekent dat de film vol zit met grappige gebeurtenissen die allemaal met drank, drugs en seks te maken hebben. “Let’s Party” is het motto van de film. De zoveelste versie van National Lampoon's Animal House (1978), zou je kunnen zeggen. Het type humor in Old School is dan ook bekend en belegen.
Desondanks kijkt het allemaal wel lekker weg. Het protagonistentrio dat bestaat uit Vince Vaughn, Luke Wilson en Will Ferrell doet je soms vergeten dat de setting en de humor bepaald niet origineel zijn. Ik geef toe dat ik meer dan eens in de lach schoot. Vooral bij de scènes met Will Ferrell. Hij is van de drie hoofdpersonages de meest idiote. De meest excessieve. De meest aangedikte. Al zijn acties zijn belachelijk en hebben chaos tot gevolg. Ik vond dat erg grappig. Ik geef meteen toe dat ik een simpele ziel ben.
Na verloop van tijd was het zelfs voor deze simpele ziel genoeg. Tijdens het laatste halve uur was voor mij de koek wel op. Opeens was het voorbij. De personages verloren hun glans. De humor deed het niet meer. Opeens werd het een taaie zit. Old School is voor het grootste deel een vermakelijke film maar duurt ondanks de korte speelduur gewoonweg te lang.

De film oriënteert zich op een publiek dat lacht om platte en flauwe humor, rustige momenten verafschuwt en karakterontwikkeling als vervelend ervaart. Ik behoor soms tot die doelgroep en de film belooft mij vooral op het platte vlak adequaat te kunnen bevredigen. Ik heb er zin in.
En plat is het. Bij het maken van de film zullen de makers waarschijnlijk het succesvolle American Pie in gedachten hebben gehad en vervolgens hebben besloten de grenzen van het onbetamelijke hier en daar iets verder op te rekken. Van mij mag het, maar de humor is er niet per se mee gediend. Zo klinkt een scène waarin een hond wordt bevredigd en studenten vervolgens hondensperma te eten krijgen wellicht erg grappig maar is het tonen ervan op beeld eerder walgelijk dan grappig.
Gelukkig is de meeste humor gewoon routinematig plat en goed in staat mijn laag-bij-de-grondse driften naar tevredenheid te kietelen. De film gunt de kijker daarnaast geheel onverwacht een occasionele adempauze. Een adempauze die zich met een liefdesplotje bezighoudt. Een liefdesplotje tussen de titulaire held van de film en de leuke Tara Reid. Een liefdeplotje dat volkomen oninteressant is, maar mij heel attent de gelegenheid bood om mijn lege glas nog eens bij te vullen en op mijn gemak de inhoud van de koelkast eens te gaan inspecteren op zoek naar etenswaar dat geen assocatie opriep met het etenswaar uit de hierboven genoemde walgelijke scène.
Van Wilder is de held van de film. Hij wordt gespeeld door Ryan Reynolds. Zijn personage is de perfecte goedaardige schelm die als vanzelf de sympathie van de kijker weet te winnen. Uiteraard heeft hij een wraakzuchtige tegenstander die zich overdreven dom gedraagt en die wat mij betreft verantwoordelijk is voor de leukste scène van de film. Daniel Cosgrove speelt hem geweldig. Een ander personage dat mij beviel werd gespeeld door Kal Penn. Hij speelt de onvermijdelijke buitenlandse student (een Indiër) die met zijn gebrekkige beheersing van de Engelse taal zorg draagt voor allerhande misvattingen. Leuk.
Conclusie van het geheel: Van Wilder biedt plat vermaak en stelt daarin niet teleur. En soms is dat gewoon lekker.

Sam Raimi is een naam die voor mij verbonden is aan films met demonen, vloeken en groteske gebeurtenissen. Toch is zijn laatste echte horrorfilm Drag Me to Hell (2009) alweer van een tijdje geleden. De films die hij daarna maakte, bevonden zich meer in de hoek van de fantasy. Films met spectaculaire actie en veel grootse effecten. En vaak met een duister randje. Dat wel. En nu is er dus Send Help. Een film die hier en daar wat duister is maar zich niet in het universum van de horror en de fantasy bevindt. Met Send Help maakt Raimi een film die vrij bescheiden van opzet is. Een film die het niet zoekt in sensationele CGI en bombastische actie maar zijn spanning haalt uit een situatie die met het bovennatuurlijke niets heeft te maken.
Door een vliegtuigcrash stranden de onderdanige Linda Liddle (Rachel McAdams) en haar arrogante baas Bradley Preston (Dylan O’Brien) op een onbewoond eiland en moeten daar zien te overleven. Wat begint als een klassieke survivalfilm ontwikkelt zich al snel tot een psychologische krachtmeting waarbij de hiërarchische structuur zoals die tijdens kantooruren geldt, niets meer betekent. Terwijl Bradley geen survival skills etaleert en bovendien tobt met een gekrenkt ego, bloeit de onderdanige Linda helemaal op. De film gebruikt deze constellatie om de personages opnieuw in te kleuren. De veranderende rolverdeling klinkt overigens spannender dan het is. Ook hierna volgt de film de verhalende patronen zoals de kijker die min of meer zelf al had ingevuld.
Raimi’s enscenering is solide en voegt zeker iets toe aan de beleving. Extreme close-ups, abrupte wisselingen van perspectief en fysieke komedie die soms neigt naar slapstick zijn de middelen die Raimi inzet. Het zijn weliswaar korte creatieve uitbarstingen maar ze zijn zeer effectief. De grote ongebreidelde waanzin die in Drag Me To Hell nog wel aanwezig is, wordt in Send Me niet gecreëerd. Desondanks zijn de korte uitbarstingen absoluut indrukwekkend. Verder houdt de film het bescheiden. Zelfs de traditionele cameo van Bruce Campbell is bescheiden.
Het acterende duo McAdams en O’Brien doet het leuk en het geschuif met de karakterschetsen houdt de ondelinge dynamiek op peil. Hoewel de film mooi in beeld is gebracht en het verhaal voldoende wendingen heeft om geamuseerd te blijven kijken, miste ik toch de bloedige waanzin die ik met Raimi associeer. Send Help had wel iets meer Raimi kunnen gebruiken.

Argeloze wandelaars ontmoeten midden in het bos een vrouw die haar gezicht heeft bedekt met een poppenhoofd. Ze maakt een agressieve indruk, leeft in een als poppenhuis ingericht hutje in het bos en is overduidelijk niet goed wijs. Dolly is een slasher waarin een poppenvrouw verantwoordelijk is voor verminking, moord en doodslag. De film lijkt geïnspireerd door horrorwerk uit de jaren 70. Texas Chainsaw Massacre en andere slashers waarin gemaskerde moordenaars rondlopen. Grimmig in beeld gebracht en behoorlijk bruut. Niet Terrifier-bruut, maar jaren 70 bruut. Tot zover prima.
Maar dan. Het verhaal is voorspelbaar en beperkt zich in feite tot het jager-prooi motief. Een motief dat in herhaling treedt en nogal wordt uitgerekt. Heel spannend en sfeervol vond ik het niet. Behalve door het voorspelbare verloop werd mijn geduld op de proef gesteld door de killende poppenvrouw. Vond haar niet bijster creepy. Eerder vrij vervelend. Ze wordt trouwens gespeeld door Max The Impaler, die een non-binaire worstelaar schijnt te zijn. Ach ja, alles voor de cultstatus en meteen een reden om met Dolly II op de proppen te komen. Ik hoop van harte dat elke reden ontbreekt.
Dolly is geen goede film. Niet spannend, erg uitgerekt en geen indrukwekkende killer. Technisch ziet de film er goed uit. De effecten zijn oké. Aan gore en bloed geen gebrek. Hier en daar nog een geslaagd knipoogje. Best leuk, maar al met al te weinig om bijzonder enthousiast van te worden.

Muna's smartphone. Een warme vrouwenstem leest berichtjes voor die een leven schetsen dat in het teken staat van gemeenschapszin, rechtvaardigheid en geluk. Die heerlijke boodschap brengt de tieners Muna en Doe ertoe om hun leven in Groot-Brittannië vaarwel te zeggen en een roadtrip te ondernemen naar Syrië om zich daar als bruiden te melden voor IS-strijders. Hoe naïef kun je zijn. "Geloven die jonge vrouwen nu werkelijk dat een leven in een oorlogsgebied onder fundamentalistische controle in een patriarchaal systeem hun voorspoed en geluk zal brengen", vroeg ik me af. Moeilijk te vatten, maar in deze film bestaat het. En waarschijnlijk nog steeds in de wereld buiten de film.
Hoe de vriendinnen in de ban raakten van islamistische propaganda, hoe ze contact legden met hun contactpersonen ter plaatse in Syrië en hoe ze zich hun leven daar concreet voorstellen, blijft vaag. De motivatie om de reis te maken is iets transparanter. Die wordt verduidelijkt in flashbacks die fragmentarisch in de film zijn ingebracht en nare gebeurtenissen tonen die er de oorzaak van zijn dat Muna en Doe van hun families en leefwereld zijn vervreemd. De flashbacks tonen familieconflicten, provocaties op school en gewelddadige confrontaties met leeftijdgenoten. De scènes maken de reden voor de vervreemding absoluut duidelijk maar bieden weinig houvast voor de ingrijpende beslissing om bruid te worden. Ik vond het wat kort door de bocht.
De personages Muna en Doe zijn interessant ingevuld. Muna die niet bijzonder opvalt door exotische uiterlijke kenmerken is het extraverte type. Ze vertoont typisch tienergedrag. Ze is opstandig, rebels en luidruchtig. Van haar komt het baldadige initiatief om de roadtrip te ondernemen. Een ideologische grondslag lijkt bij haar niet aanwezig. Haar vriendin Doe is anders. Naast Muna heeft ze geen vrienden. Doe is een stil en bedachtzaam type met een exotische uitstraling. Ze is donkergekleurd en draagt een hidjab. Zij heeft veel meer dan Muna te lijden van racistisch gedrag in haar omgeving. Toch lijkt haar beslissing om naar Syrië af te reizen meer te zijn gebaseerd op het vooruitzicht om haar vriendschap met Muna te kunnen verstevigen dan op een ideologisch motief.
Regisseur Nadia Fall maakt een indringende film met als stabiel middelpunt de vriendschap tussen de beide jonge vrouwen die zich samen door het verhaal bewegen. De roadtrip levert een aantal bijzondere ontmoetingen op die behalve dat ze amusant en intrigerend zijn er tevens aan bijdragen dat de kijker de beide hoofdpersonages nog beter leert kennen. Het verhaal wordt door die uitastapje verlevendigt maar komt mede door die uitstapjes wat verdwaald over. Het verhaal dwarrelt en heeft geen duidelijke kop en staart. En dat sluit weer mooi aan bij het gedrag van de personages die weliswaar een herkenbaar anker vormen in het deinende verhaal maar in hun doen en laten eveneens een verdwaalde indruk maken.
De Syrische actualiteit waar de beide tieners naar op weg zijn, raakt in de loop van de film steeds meer op de achtergrond. De dramatische kracht van de episodische verhaallijn is persoonlijker en ligt in de belevenissen tijdens de roadtrip en de levensechte vertolkingen van de getalenteerde nieuwkomers Safiyya Ingar en Ebada Hassan als respectievelijk Muna en Doe. Hun onderlinge interactie is naturel en dynamisch. Hun belevenissen en ervaringen zijn ontroerend, schokkend en grappig. Het einde van de film had ik ingecalculeerd maar was desalniettemin confronterend en veelzeggend.

Pfau - Bin Ich Echt? vertelt van Matthias die wordt ingehuurd om een rol te spelen. Tegen betaling speelt hij (al naar gelang de opdracht) iemands partner, zoon of wie de klant ook maar wenst. De voortdurende wisseling van identiteiten maakt het lastig voor Matthias om zichzelf te zijn. Hij is zichzelf kwijt geraakt. Wie is hij eigenlijk zelf?
In eerste instantie deed de film mij denken aan Rental Family (2025). Die film zag ik een tijdje terug en die film speelt met hetzelfde thema. Gelukkig volgt dit verhaal een andere route en is er eigenlijk alleen de beroepsmatige overeenkomst en dat levert een interessant thema op. Regisseur en schrijver Bernhard Wenger beschrijft in zijn debuutfilm hoe iemand steeds aan de verwachtingen van anderen voldoet en vergeet wie hij zelf is. Het is iets dat in mildere vorm ook in het dagelijkse bestaan van de kijker voortkomt. Tot op zekere hoogte zijn we gewend om ons iets anders te profileren dan als de persoon die we werkelijk zijn. De neiging om je identiteit te verfraaien, steekt natuurlijk vooral op de onlineplatforms de kop op. Het leven op sociale media wordt gekenmerkt door de wens om iemand te spelen die je niet zelf bent. De interactie met andere gebruikers op de platforms stimuleert die wens nog eens.
De film legt deze verbanden overigens niet expliciet, maar bracht mij impliciet tot deze gedachtegang die derhalve geheel voor mijn rekening is. Ik heb niet het idee dat er een intellectuele opzet achter de film steekt. De film wil vooral vermaak bieden en zet veel in op humor. Absurde humor. Het scenario biedt daartoe voldoende mogelijkheden en plaatst Matthias in curieuze situaties. En passant deelt de film nog wat satirische kwinkslagen uit aan de mensen die zich in de bovenlaag van de samenleving bevinden door de leegte achter hun hautaine fundament te accentueren. Altijd leuk.
Hier en daar treedt tijdens het kijken een gevoel van stilstand op als situaties zich enigszins herhalen en het personage Matthias weinig ontwikkeling doormaakt. Het vervelende van een innerlijk leeg persoon is natuurlijk dat hij als zichzelf niet erg boeiend is. Gelukkig gebeurt er over het algemeen voldoende om de momentjes van stilstand niet al te zwaar te laten wegen in het kijkplezier. Wat vooral blijft hangen na afloop is dat ik naar een eigenaardige, fascinerende en humoristische film heb gekeken.

In Prange draait het om de mensen in een appartementencomplex. In het middelpunt van de film staat de titulaire Prange. Een alleenwonende, chagrijnige en teruggetrokken man die met niemand iets te maken wil hebben. Althans is dat de indruk die hij vestigt. Eigenlijk verlangt de norse Prange ernaar om door anderen geaccepteerd te worden. Prange is helaas niet erg bedreven in de omgang met mensen. Hij zegt en doet net de verkeerde dingen en reageert onhandig in het bijzijn van anderen.
Prange is een komedie. Het komische element is gelegen in Prange’s gedrag dat wat conflictjes en pijnlijke situaties oplevert. Best amusant maar niet heel erg grappig. Daarvoor is de humor gewoon niet oorspronkelijk en scherp genoeg. De aankleding van de personages is daarnaast tamelijk vlak. Met de voltrekking van een paar opvallende karaktereigenschappen houdt het wel op. Er is net genoeg moeite gedaan om het minimum aan vereiste kenmerken op de personages te plakken om empathie te kunnen opbrengen. Net genoeg om je meegaand op te stellen en je te amuseren.
Prange klinkt nu misschien als een middelmatige film, maar dat is hij nu ook weer niet. Prange is geen luidruchtige film. Prange is een ingetogen film. En zo af en toe maakt het portret van de bewoners van een appartementencomplex iets meer los dan een geamuseerd gevoel. Als de bewoners in de loop van de film meer naar buiten treden en meer met elkaar in contact treden, levert dat meermaals een vleugje ontroering op. En soms zelfs een bescheiden lach.

The Other Guys is een leuke onzinfilm over twee politiedetectives die het bureauwerk de rug toekeren en zich met de actieve misdaad gaan bezighouden. Ze worden prettig gespeeld door Will Ferrell en Mark Wahlberg. Ze zijn het hart van de film en vormen een onwaarschijnlijk duo. Aangezien komedie en onwaarschijnlijk goed samen gaan, werkt dat dus prima. Zoals vaker speelt Ferrell een personage dat met grote ernst de meest belachelijke handelingen verricht en de meest belachelijke teksten uitspreekt. Type nerd en tevreden met zijn bureaubaan. In tegenstelling tot Ferrell is Wahlberg blij dat hij het bureau de rug kan toekeren. Hij is van de actie. Een leuk contrast dat de absurditeiten van Ferrell nog eens extra beklemtoont.
Een ander geslaagd contrast dat op de lachspieren werkt is het contrast tussen de nerd Ferrell en zijn bloedmooie vrouw Eva Mendez. Een looser en een droomvrouw en aanleiding tot leuke humor. Dwayne Johnson en Samuel L. Jackson doen mee. Hun optreden is van korte duur maar de badass cops die zij spelen zijn een geslaagde parodie op de badass cops in een no-nonsense actiefilm. Hoewel The Other Guys dus niet in die categorie valt is het met de actie goed gesteld. Veel prima actie die uiteraard ietwat overdreven wordt in het kader van het komische gehalte van de film. Het tempo is hoog en hoewel de humor niet altijd even geslaagd is, zet de verveling nooit in. The Other Guys is als gezegd leuke onzin.

De seriemoordenaar kom je normaliter tegen in thrillers en horrorfilms. Geen wonder natuurlijk, want het regelmatig vermoorden van een mens is immers een tamelijk duistere aangelegenheid. Er zijn uitzonderingen. Onlangs zag ik het leuke en luchtige How to Make a Killing (2026). Een komedie waarin de protagonist een aimabele seriemoordenaar is. In Psycho Therapy is de hoofdpersoon schrijver Keane die behalve met zijn relatie ook met een nieuw boek worstelt. Hij loopt bewonderaar en ex-seriemoordenaar Kollmick tegen het lijf die hem met zijn verhalen van inspiratie wil voorzien om hem van zijn writer’s block te verlossen. .
In het begin denk je nog dat de film zich op een of andere manier dan waarschijnlijk gaat bezighouden met de levensgeschiedenis van Kollmick, die met zijn gruwelijke verhalen schrijver Keane inspireert om een boek te schrijven volgens het motto: om succes te hebben, moet je aan de laagste instincten van de lezer appelleren. De film laat deze insteek al vroeg in de film vallen en spint een verhaal rondom een misverstand. De seriemoordenaar wordt door Keane’s eega voor een relatiecoach aangezien. Het misverstand levert een aantal verrekt grappige scènes op waarin Kollmick zijn moordlustige ervaringen op een manier inzet die klinkt als gedegen psychologisch advies.
Regisseur en schrijver Tolga Karacelik maakt met Psycho Therapy een leuke debuutfilm. Een film met fijne zwarte humor. Een film met komische gebeurtenissen. Een film met een prima cast. Steve Buscemi speelt de curieuze en praatgrage seriemoordenaar. John Magaro is de ietwat wereldvreemde schrijver. En Britt Lower is de koele echtgenoot. Leuke personages die plezierig interacteren en aldus bijdragen aan het vermaak. Als punt van kritiek zou je kunnen zeggen dat de film hier en daar aan de timide kant blijft waar explosievere escalatie wat mij betreft best had gemogen. Hoe dan ook. Een prima debuut. Benieuwd naar de volgende van Karacelik.

Ignore. Ignore. Delete. Delete. Ignore. Ignore. Ignore. Ignore. Ignore. Een anonieme persoon zit voor een beeldscherm in een donker verlaten kantorencomplex. Flikkerende beelden glijden over het scherm. De muis klikt kil. Delete of ignore. Een beslissing die in enkele seconden wordt genomen. De anonieme persoon is een contentmoderator. Hij zorgt ervoor dat de content van sociale media voldoet aan de richtlijnen zoals die hem zijn bijgebracht. Hij zorgt voor orde en netheid op de onlineplatforms. Of zijn opdrachtgever door Google, Facebook of Twitter wordt betaald mag hij niet zeggen. Ook zijn identiteit mag hij niet prijsgeven.
De documentaire “The Cleaners” doet onderzoek naar de mensen of instanties die bepalen wat de bezoeker van sociale media wel en niet te zien krijgt. Hoeveel contentmoderatoren er zijn is onbekend. Wel is bekend dat de meeste moderatoren in de Filipijnen werkzaam zijn. Tijdens zijn dienst krijgt de contentmoderator 25.000 posts te zien waarover hij moet beslissen. Delete of Ignore. De moderator heeft dus slechts zeer kort de tijd om die beslissing te nemen. Slechts enkele tellen. Dat klinkt absurd. Ook absurd is het dat de beslissing wordt genomen door iemand die weliswaar handelt volgens bepaalde richtlijnen maar die daarnaast de dingen ontegenzeggelijk in een andere culturele context ziet.
De vijf (deels nog werkzame) moderatoren die door regisseurs Hans Block en Moritz Riesewieck aan het woord worden gelaten zijn/waren bijzonder gemotiveerd om hun werk te doen. Ze zien en zagen zichzelf als schaduwstrijders en bewakers in de strijd tegen kinderprostitutie, terrorisme, laster en vuiligheid. Eén iemand heeft het over een politieke missie en een ander laat haar religieuze geweten haar drijfveer zijn. Expliciete negatieve kanten van het werk komen ook aan bod. De psychische gevolgen van een voortdurende blootstelling aan extreme vormen van menselijk handelen zijn er onmiskenbaar. Sommigen stoppen met hun werk. Anderen verdringen de heftige indrukken. En weer anderen zoeken hun toevlucht in activiteiten van hedonistische aard.
De documentaire verschaft de kijker een goed beeld van de werkwijze van deze contentmoderatoren. Van de manier waarop zij beelden bekijken, analyseren en als geschikt of ongeschikt classificeren. De enorme kloof tussen de vooruitstrevendheid van de ontwikkelaars uit Sillicon Valley en de reële gevolgen van deze enthousiaste visie voor de wereld van de sociale media wordt nog eens duidelijk gemaakt door de woorden van Marc Zuckerberg die het heeft over een onlinegemeenschap die de wereld verbindt. Dat van die verbinding klopt inderdaad, maar hij zal er hopelijk geen verbinding op basis van geweld, extremisme of seksuele perversiteiten mee hebben bedoeld.
De documentaire brengt dit spanningsveld weliswaar aan het licht maar laat het daarbij. Digitalisering is een zegen en een vloek tegelijk. De film schetst een beeld van de moderne samenleving waarin mensen dicht bij elkaar zijn gekomen maar niet per se in harmonieuze en positieve zin. Maar ach, dat wisten we eigenlijk al. Interessanter was het om de contentmoderatoren aan het werk te zien en te beseffen dat zij in een nanoseconde bepalen wat de sociale media gebruiker aan verheffende content te zien krijgt.

In 2002 schreven de honkballers van Oakland Athletics geschiedenis door twintig wedstrijden achtereen te winnen. Dat deden ze met een gering budget en zonder grote spelers. Het geheim heette Peter Brand (Jonah Hill) die een onorthodoxe methode ontwikkelde die de waarde van een speler in een getal uitdrukte. Uit de optelsom van alle spelers kon hij afleiden hoe goed en uitgebalanceerd een team werkelijk was en hoe groot de kans was om een wedstrijd te winnen. De film richt zich op de twee personages die ondanks veel weerstand de rekenmethode inzetten om een team samen te stellen. De film richt zich op Peter Bland en coach Billy Beane (Brad Pitt).
Moneyball houdt zich met sport bezig maar is geen heuse sportfilm. Van de sporters zie je niet veel. Van de wedstrijden ook niet. Het is verbazingwekkend dat een drama dat zich met honkbal bezighoudt heel weinig sportieve actie laat zien. In Moneyball komt de spanning niet van het honkbalveld maar komt de spanning voort uit de vraag of de methode werkt, uit de frictie met de sceptici en uit de emotionele impact die de gehele kwestie heeft op de personages. Het zijn ingrediënten die uitstekend drama opleveren.
Het acteerwerk is goed. Niet enkel van Hill en Pitt, maar ook van de ondersteunende rollen die door gerenommeerde acteurs als Robin Wright, Chris Pratt en Philip Seymour Hoffman worden ingevuld. Het is plezierig om de personages te aanschouwen die zich ook nog eens van prima dialogen bedienen. Moneyball is een film die geen standaard underdogverhaal vertelt, maar een ander (droger) perspectief kiest. En ondanks het gebrek aan sportieve emotie lukt het de film om gewoon een spannende, levendige en interessante film te zijn.

Amsterdamned was een goede en spannende film. Het vervolg dat bijna 40 jaar op zich liet wachten is een solide film die prima vermaak biedt, maar die mijn verwachtingen niet geheel kon inlossen. Je ziet het vaker bij een vervolg op een succesvolle film. In het streven om zoveel mogelijk kijkers van het eerste uur nostalgisch te prikkelen en tegelijkertijd een nieuw publiek aan te spreken, gaat meestal iets verloren. Bij Amsterdamned II is dat niet anders. Het vervolg oogt minder fris, is narratief minder rechtlijnig en presenteert minder adembenemende actiescènes. Ook de toon van de film is anders. Laconieker. Luchtiger.
Nostalgische momenten zijn er voldoende. Alleen al het begin van de film doet denken aan het begin van de eerste film. En in de loop van de film herken je meer parallellen. De kijker die de eerste film niet heeft gezien zal vaker worden verrast dan de ervaren kijker. Toch weet regisseur en schrijver Dick Maas ondanks de vele parallellen tussen beide films voor voldoende spanning te zorgen om ook de ervaren kijker prima vertier te bieden. De film blijft dicht genoeg bij het origineel om de nostalgische kijker te bedienen en verwijdert zich er steeds net genoeg van om succesvol spanning en nieuwsgierigheid op te wekken.
De actiescènes stellen ietwat teleur. Grootschalige actie zien we pas later in de film en die actie zag er bij Maas wel eens beter uit. Holly Mae Brood is ok en het weerzien met oude bekende Eric Visser (Huub Stapel) is een leuk weerzien. Stapel vult de rol met een knipoog en veel zelfspot in. Dat past want het is vooral de luchtigheid die in deze film prominent aanwezig is. Prominenter dan in de eerste film in elk geval.
Neemt niet weg dat Amsterdamned II gewoon een solide thriller is waaraan Dick Maas bijna 40 jaar later een vleugje mysterie en een vleugje humor toevoegt. Amsterdamned II is niet zo goed als Amsterdamned, maar is zeker een film die prima vermaakt.

Leipzig in voormalig Oost-Duitsland net na de val van de muur. De jonge protagonisten in de film hebben weinig perspectief en verdrijven de verveling met herrie schoppen en het uitoefenen van kleine criminele activiteiten. Pogingen om constructief iets op te bouwen worden bemoeilijkt door rechts-radicalen die territoriaal gedrag vertonen en de boel saboteren. De verfilming van de roman van Clemens Meyer door regisseur Andreas Dresen is een humoristisch maar ook wat donker drama dat het tijdsbeeld goed weet te vangen. Het geheel wordt begeleid door een lekkere score.
De film weet de personages treffend neer te zetten in hun worsteling om in een sfeer van agressie en hopeloosheid hun eigen doelen na te streven en tegelijkertijd de onderlinge vriendschapsbanden te behouden. De film doet met name in de sfeerbeleving wel wat denken aan La Haine (1995). Omdat het verhaal op sommige momenten wat hapert en daarmee de indringende beleving af en toe verstoort, is de totale impact echter iets minder dan de impact die La Haine heeft. Het acteerwerk van de jonge cast is overigens goed. Iets beter dan goed zijn hoofdpersonage Merlin Rose en de fascinerende en mooie Ruby O. Fee die mij tot dit moment onbekend was. Van haar wil ik nog wel wat ander filmwerk zien.
Andreas Dresen en scenarist Michael Kohlhaase vertellen in Als Wir Träumten een interessante geschiedenis over jongeren die op zoek zijn. Op zoek naar een hoopvolle toekomst. De film weet te bekoren door zijn humor, zijn realisme, zijn fijnzinnige benadering van de belevingswereld van de jonge protagonisten en door het overtuigende acteerwerk. Fijne film.

De film is gebaseerd op de roman ‘The Autobiography of a Criminal' van Roy Horniman. Er is een eerdere film die gebaseerd is op die roman. Uit 1949 stamt Noblesse Oblige. Een film die ook hedentendage nog goed wordt gewaardeerd. Nu dus na ruim 75 jaar een nieuwe film die het verhaal vertelt van een man die in lijn laag op de erflijst voor het familiekapitaal staat en daarom besluit de erfgenamen die hoger in de lijn staan uit de weg te ruimen. How to Make a Killing is niet de klassieker die Noblesse Oblige is. How to Make a Killing is desondanks een vermakelijke film.
De film speelt zich niet meer af in Engeland maar in de Verenigde Staten. Traditionele adel vind je daar niet. Vandaar dat de familie niet meer van adellijke afkomst is, maar behoort tot de superrijken, die evenals leden van de adellijke stand in een eigen wereld leven. Een wereld waartoe protagonist Becket tot zijn teleurstelling geen toegang heeft. Nadat Becket moreel afglijdt tot lijdend voorwerp, keert hij de zaken om. Best grappig hoe hij het heft in handen neemt en dat met een zekere zelfvoldaanheid becommentarieert. Ook humoristisch zijn de moordaanslagen die soms redelijk bruut zijn en behoorlijk absurd.
Glen Powell is Becket. Doet ie goed. Terwijl hij de ene verschrikkelijke daad na de andere pleegt, is hij zelf steeds verbaasd over zijn talent en blijft hij een charme houden die maakt dat je zijn daden nooit met afschuw bekijkt. Je kunt aan hem geen hekel hebben. Dat de familieleden die hij opruimt, behoorlijk overdreven zijn vormgegeven en duidelijk niet de meest aardige personen in het universum zijn, helpt natuurlijk. Veel indruk maakt de film inoudelijk en cinematografisch niet. How to Make a Killing is een film die simpelweg vermaak biedt. Meer pretenties heeft de film ogenschijnlijk niet. Missie volbracht wat mij betreft. Prima film.

Vanaf het begin zet de film in op een onheilspellende atmosfeer. Daarbij vertrouwt Pretty Lethal vooral op de settingen. Een donker bos waarvan de film al snel afscheid neemt zonder dat er iets bijzonders gebeurt. En een afgelegen herberg die er zo ongastvrij uitziet dat je je afvraagt waarom iemand daar uit vrije wil zou willen verblijven. Het grootste deel van de film speelt zich in de herberg af. Een herberg waar ongure types huizen, de misdaad welig tiert en waar een onschuldig groepje balletdanseresjes komt binnen vallen.
Regisseur Vicky Jewson begint al vroeg met de escalatie. Er is actie. Er vallen doden. Balletdanseresjes versus geharde gangsters. Erg overdreven en tamelijk absurd. Ah, een komedie, denk je dan. Nee hoor. De bedoeling is om het serieus te nemen. Dat valt niet mee gezien het absurde scenario en de overtrokken karakterisering van de personages. De film is een matige actiethriller. Ik probeerde de film dus als een leeghoofdige actiekomedie te bekijken. Dat lijkt in eerste instantie beter te werken ware het niet dat Pretty Lethal behalve een matige thriller eveneens een matige komedie is.
Slappe hap. De film slaagt met zijn duistere settingen. De film slaagt ook nog met het frisse spel van de acteurs. Spannend is de film niet. Grappig ook niet. De inhoud stelt weinig voor. Het verhaal hangt van toevalligheden aaneen en zit vol herhaling. In beginsel is actie gecombineerd met ballet nog wel leuk om te zien. Na de zoveelste balletachtige actiescène haalde ik vermoeid mijn schouders op. Uma Thurman doet trouwens ook mee. Ik las het achteraf. Ik had haar niet herkend. Zal de vermoeidheid zijn geweest.

Het is 1943 en aan het Oostfront moet de vijfkoppige bemanning van een Duitse Tiger tank dwars door vijandelijk gebied manoevreren om een Duits kopstuk op te sporen en in veiligheid te brengen. Een welhaast kansloze missie. Der Tiger is een film die spannende indruk maakt bij de gevechtsscènes. Ook spannend zijn de scènes waarin de tank zich door vijandelijk gebied beweegt en de kans aanwezig is dat de tank wordt opgemerkt door de vijand en wordt aangevallen. Mooi en sfeervol gefilmd. De dreiging is voelbaar.
Regisseur Gansel zet in op meer dan een spannende oorlogsfilm. Hij boort een diepere laag aan. Er is ruime aandacht voor de psychische demonen waarmee de afzonderlijke leden van de tankbemanning kampen. De diepere lagen worden blootgelegd in gesprekken die de bemanning onderling voert, in gedachten die worden geopenbaard en in levensverhalen die worden uitgewisseld. Soms ook wordt de kijker een flashback ingezogen. Met name in de flashbacks van tankcommandant en hoofdpersonage Philip Gerkens die veel bezig is met een langgeleden gebeurd voorval.
De demonen bieden wat afleiding maar zijn niet heel noemenswaardig. Je vergeet ze ook weer snel. Omdat de psychische lasten de stereotypen niet overstijgen, is het enige doel dat de film daarmee bereikt dat de kijker met meer empathie naar de personages kijkt. Een niet onbelangrijk doel natuurlijk, maar je hoopt altijd op iets meer impact. Meer impact heeft de plotwending. Die is van surrealistische aard en nogal in tegenspraak met de aardse oorlogsdreiging die de rest van de film beheerst. Ik vond het nogal vergezocht hoewel de flashbacks van Philip Gerkens er meer zin door krijgen. Het einde heeft impact maar geeft geen heuse voldoening.
De film wil iets zeggen over de oorlog, over schuld en over het verleden dat je achtervolgt. Een aardser einde had die boodschap beter overgebracht. Mij zei het einde minder dan de maker waarschijnlijk voor ogen had.

Frank Oz maakt met Death at a Funeral een heerlijke zwarte komedie. Een komedie die laat zien wat er zoal mis kan gaan bij een simpele teraardebestelling. De film begint met de introductie van de personages die bij de begrafenis aanwezig zullen zijn. Tijdens de introductie worden de aanzetjes gegeven die in de loop van de film aanleiding zijn tot rampzalige gebeurtenissen. Het resultaat is een grappige film met heerlijke Engelse humor. Death at a Funeral ontpopt zich tot een vrolijk makende film.
Goed acteerwerk. Leuke personages. Allemaal een beetje excentriek en soms een beetje verstrooid. En allemaal hebben ze met wat pech te maken. Met die ballast slaan de personages zich door de gebeurtenissen en dat heeft een aantal hilarische scènes tot gevolg. Tegen het einde lijkt de koek op en gaat het allemaal wat moeizamer. De humor verkrampt iets. Geen ongewoon verschijnsel bij komedies die wel vaker moeite hebben om tegen het einde de originaliteit te bewaren en het niveau van de humor op peil te houden. Verder niets dan lof.

Over Helen (Claire Foy) die na de plotselinge dood van haar vader (Brendan Gleeson) in een emotionel gat terecht komt. In de training van een havik vindt ze afleiding. Zoveel afleiding dat ze haar familie, woning en werk verwaarloost. De afleiding wordt een obsessie. H Is For Hawk is een rustig lopend drama met sfeervolle beelden en goed acteerwerk.
Regisseur Philippa Lowthorpe baseert haar film op de gelijknamige autobiografie van Helen MacDonald. Ze vertaalt de roman in een film met veel aandacht voor sfeer en natuur. En dat is goed gelukt maar levert ook momenten op die veel van het geduld vergen. Meer dan de helft van de film bestaat uit scènes met Foy en de Havik. De havik die op de arm van Helen landt en weer wegvliegt. De havik die konijnen en ander wild vangt. De Havik op een stok in de woning van Helen. Mooie beelden, maar wel wat eentonig. Op den duur begint het repetitieve karakter van de scènes te knagen en is het net alsof je naar een natuurdocumentaire zit te kijken. De film die meer dan twee uur in beslag neemt is duidelijk te lang.
Daar staat tegenover dat de scènes met Foy en Gleeson erg mooi en vertederend zijn. Ik had in de film iets minder havik en iets meer interactie tussen de personages willen zien. Dat neemt niet weg dat een geduldige kijker zich kan laven aan prachtige natuuropnamen en dat zowel de geduldige als de minder geduldige kijker zich probleemloos kan laten ontroeren door de zware weg die Helen gaat om zich aan haar drukkende verdriet te ontworstelen. Ondanks wat concentratieproblemen als gevolg van het repetitieve karakter van de scènes met de havik, liet de film mij in dat opzicht zeker niet onberoerd.