Turn Me On (2024)

De film speelt zich af in een gemeenschap waar armoe en geweld niet meer bestaan. De leden van die gemeenschap betalen daar een prijs voor. Ze dienen dagelijks pillen te slikken. Door de inname van die pillen leidt men een zorgeloos bestaan, maar ervaart men geen diepe gevoelens meer. Hoe het leven in deze gemeenschap eruit ziet, beleeft de kijker aan de hand van het echtpaar Joy en William. Joy en William worden ’s ochtends in hun los van elkaar staande bedden wakker en stellen elkaar de mechanisch klinkende vraag: “Are you content”? Het antwoord is altijd hetzelfde. Vervolgens slikken ze hun pil en gaan naar hun werk waar monotone werkzaamheden wachten. In de avond treffen ze andere echtparen waarmee ze saaie VR-spelletjes spelen en saaie gesprekken voeren.

Enscenering en dialogen zorgen voor de frisse wind. De toon van de film is humoristisch. Dat is fijn want van de opwindende activiteiten waarmee het echtpaar Joy en William de dag vult, moet de film het niet hebben. Het absurde van de situatie die door iedereen als doodgewoon wordt beleefd, komt door de humoristische insteek echter goed naar voren. Er zijn daardoor voldoende momenten in het verhaal die bovengemiddeld intrigeren.

Aan de bijpersonages wordt helaas wat weinig aandacht geschonken. Als de inname van de pillen uitblijft en onverwachte liefdesgevoelens en jaloezie de kop op steken, zou je meer dynamiek verwachten. Door de bleke inkleuring van de personages (met uitzondering van Joy en in mindere mate van Michael) blijft die dynamiek uit. Hoe verder in de film hoe meer de veranderde situatieschets niet leidt tot een verrassend doordacht en spannend vervolg.

Toch is Turn Me On het bekijken waard. De aanzetjes tot het verhaal zijn leuk. Een aantal scènes is heerlijk absurd en hilarisch. De personages Joy en in mindere mate Michael zijn leuk genoeg om te boeien. Met name Joy is een interessant personage. Haar nieuwsgierigheid en expressieve aanwezigheid staan haaks op de grijze uitstraling van de setting en de kleurloosheid van haar menselijke omgeving. Haar aanwezigheid voorziet het ietwat prikkelarme verhaal van een sprankelend randje.

Na afloop stelde ik mijzelf de volgende vraag: "Was I content?" Iets minder enthousiast dan het standaardantwoord in de film beantwoordde ik de vraag als volgt: "Sometimes I was and sometimes I wasn’t".

Een nogal onevenwichtige maar best onderhoudende film. Deze dystopische wereld is tamelijk gemakzuchtig bedacht maar heeft wel een gimmick die komisch werkt maar totaal niet realistisch is. Volwassenen hebben nooit fysiek contact en slikken medicijnen om alle emoties te onderdrukken.

Wat volgt is wel een interessante ontdekkingstocht als de hoofdrolspeelster stopt met de medicijnen en haar emoties in de volle breedte wil ervaren. Op zich grappig bedacht maar het is ook wat puberaal. Ook richting het einde wordt het wat gemakzuchtig en voorspelbaar. Desalniettemin een prima wegkijker, als romantische komedie werkt het wel. Maar de science fiction dystopische elementen komen niet helemaal uit de verf.

3.5 ster