Logboek

Deze overbodige reboot waagt zich aan grappen over genderidentiteit, racisme, Trump, de bestorming van het Capitool, de Epstein-dossiers en nog veel meer, maar treft daarbij hoogst zelden een aansprekende humoristische toon. De film presenteert flauwe en tandeloze humor die meestentijds niet grappig is te noemen. Scary Movie is een veilige parodie die niet scherp uit de hoek komt en geen enkele partij die het mikpunt is van de spot, pijn zal doen. Een film met van die scènes die erg druk en erg schreeuwerig zijn en daarmee uitstralen dat het allemaal erg grappig is wat je te zien krijgt, maar het welbeschouwd niet is.
Een film van de Wayans, die van tevoren beloofden dat er koppen zouden rollen. Dat er een genadeloze humoristische kaalslag zou plaatsvinden. “Everybody will be offended”, heette het. Nou, dat valt dus wel mee. De film zet vooral in op de beproefde mix van seksuele toespelingen, puberale grappen en andere flauwe humor. En doet dat in de vorm van een compilatie van sketches zodat een verhaallijn nauwelijks herkenbaar is. Een stilistische aanpak die gericht is op een publiek dat zich in een TikTok-achtige omgeving thuis voelt.
De geslaagde stukken van de film bestaan uit de parodieën op horrorfilms. Het zijn referenties naar films als It Follows (2014), Longlegs (2024), The Substance (2024) en uiteraard Scream (1996) en al zijn vervolgfilms. De grappige verwijzingen naar de Scream franchise vond ik de minst leuke. “Oh nee, niet weer een sketch met een figuur met een masker van Ghostface”. De meeste horrorpersiflages zijn echter wel grappig. Over het algemeen presenteren de Wayans echter vooral veel flauwe hap die mij totaal niet aansprak.

Een film met een luchtige opzet die de luchtigheid prima weet te verbinden met wat zwaardere thematiek. Voordat No Hit Wonder die thema’s aanroert, neemt de film eerst even de tijd om de snelle opkomst en ondergang van de zingende protagonist uit de doeken te doen. Een zanger die jaren geleden de hitladders bestormde met een gemakkelijk in het gehoor liggend popnummer en daarna dat succes nooit meer kon herhalen. Heden ten dage brengt hij hetzelfde nummer nog steeds ten gehore, maar niet meer op tv of op festivals. Hij is gedoemd om zijn nummer op beurzen of in een winkel te zingen voor een handjevol voorbijgangers die zijn optreden steevast met een lauw applaus waarderen.
De film laat zijn teloorgang in een snel gemonteerde collage zien en hanteert daarbij uiteraard een luchtige insteek. Een depressie volgt en de therapie voor de gevallen zanger bestaat uit het begeleiden van een groep ongelukkige mensen met psychische problemen die middels de zangkunst de weg naar genezing trachten te vinden. Met de verkenning van deze situatie is One Hit Wonder aanbeland bij de plotlijn waar het in de film om draait. One Hit Wonder behoudt daarin zijn luchtige insteek maar gaat vervolgens wel iets de diepte in.
Ik gebruik met opzet het woordje ‘iets’, want de luchtige insteek zit heuse diepgang natuurlijk in de weg. Wanneer serieuze thema’s als giftige pesterijen op sociale media, een theatrale aandachtstoornis, de omgang met dementie of zelfmoord aan bod komen, neemt de film niet de tijd om zich daar echt in te verdiepen. Het benoemen van een probleem of stoornis gebeurt, maar een diepe duik in psychische afgronden en het tastbaar maken van de pijn die daarbij wordt ervaren, houdt de film af. Enigszins zonde, maar begrijpelijk. No Hit Wonder is per slot van rekening een vermakelijke komedie en geen huilerig drama dat grondig onderzoek verricht naar de psychische staat van zijn personages.
De film is dus niet geschikt voor de kijker die de duistere kanten van het menszijn grondig wensen te observeren en te overpeinzen. One Hit Wonder is er voor de kijker die ontroert raakt bij het zien van mensen die allemaal een crisis doormaken en samen een manier ontdekken die het leven weer de moeite waard maakt. Tijdens dat proces wordt de kijker geconfronteerd met humor, muziek, feelgood, romantiek en aangename personages. No Hit Wonder is een sympathieke film en tijdens het kijken zie je de simplificatie van psychische aandoeningen en het overwinnen daarvan gemakkelijk door de vingers. Bij zo’n sympathieke feelgoodfilm past een afgrijselijk zoet slotakkoord en dat is er dan ook. Je weet wel, zo’n slotakkoord dat schaamteloos zoekende is naar de traan. Die werd gevonden. Ik pinkte er eentje weg.

Het verhaal van The Singers werd in 1852 door de Rus Ivan Turgenev geschreven. Een oud verhaal. De casting voor de film van Sam A. Davis geschiedde via sociale media. Daar is niets ouds aan. De film zou je derhalve als tijdloos kunnen bestempelen. Evenals de setting. De setting is een typische Amerikaanse arbeiderskroeg. Het is er schemerig met donkere zithoeken. Aan de bar zitten uitgebluste kroeglopers sombertjes voor hun biertje. De meesten staren zwijgend voor zich uit. Sommigen praten over onbelangrijke zaken alsof het wereldschokkende gebeurtenissen betreft. Gezapigheid regeert. Dan wordt de sleur doorbroken door een zangwedstrijd.
Davis maakt een sfeervolle korte film. Uiteraard geholpen door de bruine ambiance in de kroeg. Maar niet alleen de kroeg draagt bij aan de sfeer. De personages doen dat ook. Het ensemble van de nieuwerwets geworven acteurs bezit markante koppen en zet authentieke typen neer. Het is absoluut onvoorstelbaar dat deze sombere arbeiderstypen gaan zingen. En toch gebeurt dat. En het is nog geloofwaardig ook. Mooi geschoten ook. Met veel contrastwerking die maakt dat de sfeer levensecht overkomt. Bijna tastbaar is.
Het eigenlijke zanggedeelte deed me niet zoveel. De opmaat is groots. Het is even leuk als de sombere en nukkige typen zich van hun zingende kant laten zien. Daarna is het een herhaling van zetten, waarbij de verbazing over atypische zangtypen die fantastisch zingen, snel wegebt.

Een korte film die zich in een vreemde, absurde en mysterieuze wereld afspeelt. Een wereld waarin kussen en andere vormen van intimiteit verboden zijn en worden bestraft met de dood. In Parijs in een onbestemde tijd werkt verkoopster Malaise in een classy kledingzaak. Ze ontwikkelt een romantische band met klant Angine. De kleding die Angine koopt wordt afgerekend in oorvijgen, die Malaise haar toedient. Hoe duurder het kledingstuk, hoe meer oorvijgen. Een jaloerse collega kijkt toe of Malaise zich wel aan de regels houdt.
De film is digitaal opgenomen maar heeft een aangename celluloid-uitstraling. De zwart-wit fotografie en de setting dragen zorg voor een kille en dystopische atmosfeer. Heel bijzonder en intrigerend. Regisseurs en schrijvers Natalie Musteata en Alexandre Singh creëren met een paar pennestreken een eigen wereld en doen dat zonder uitleg te geven over de spelregels die daar gelden. De kijker moet bij elke nieuwe absurde gedragscomponent zelf de wetmatigheid ervan in deze merkwaardige samenleving ontrafelen.
Uitstekend acteerwerk van de twee hoofdpersonages die met hun genuanceerde spel de kijker meetrekken in die kille vreemde wereld. Hun interacties zijn onderkoeld gepassioneerd. Het is spannend. Je voelt als kijker haarfijn aan dat er tussen beiden iets gaat gebeuren dat niet is toegestaan. Iets dat ontspoort. Iets dat consequenties heeft. Het is een meeslepend opwindend spel dat de beide vrouwen spelen. Twee aantrekkelijke vrouwen trouwens opdat het maar gemakkelijker wordt om als kijker de onderkoelde passie en spanning te delen.
En ja, uiteindelijk gebeurt er inderdaad iets. Laat ik het er maar bij houden dat de afloop van de film even verrassend als absurd is.

De titel is een grappige woordspeling en geeft al aan dat de korte film van Julia Aks en Steve Pinder in die toonzetting bekeken dient te worden. Julia Aks speelt zelf de hoofdrol en deed de montage. De film heeft een prettig tempo, leunt (niet te zwaar) op de humor en maakt ondanks de speelduur van 13 minuten geen overhaaste indruk. Setting, kostumering en spraak plaatsen de film in het jaar 1813 en maken van de film een geslaagd periodestuk.
Als belangrijkste inspiratiebron voor de film noemt Aks “Pride and Prejudice” van de Britse schrijfster Jane Austen. De film houdt het midden tussen een eerbetoon en een persiflage. De humor is op alle niveaus aanwezig. Van subtiel tot absurd. En soms ook wat plomp. De namen van de personages zijn in dat opzicht veelzeggend. De namen Estrogenia Talbot, Vagianna Talbot en Mr. Dickley spreken klare humoristische taal, lijkt me.
Niemand minder dan Emma Thompson stopte geld in het project maar weigerde om als producent op de titelrol te verschijnen omdat ze behalve geld niets bijdroeg aan de film. In de aftiteling wordt ze vermeld als ‘Executive Menstrual Advisor’. Dat past wel bij de humoristische toon die de film hanteert. Leuke film. Grappig verhaaltje, visueel aantrekkelijk en goed geacteerd.

stem geplaatst

Stel dat de verhalen over buitenaardse wezens die al decennialang de aarde bezoeken waar zouden zijn. Zou die wetenschap de breekbare wereldorde volledig verstoren of zou die wetenschap er juist voor zorgen dat de mensheid zich verenigt? In Disclosure Day stelt regisseur en schrijver Steven Spielberg samen met medeauteur David Koepp deze vraag en doet dat in een spannende film die voor- en tegenstanders tegenover elkaar zet.
Spielberg slaagt er vooral in het eerste uur in een gevoel van verwondering en opwinding op te roepen. Een gevoel dat meer films van Spielberg (in een ver verleden) bij mij opriepen. Close Encounters of the Third Kind (1977) en Jurassic Park (1993) schieten mij in dat opzicht direct te binnen. Disclosure Day raakt aan dat gevoel. Het gevoel dat bezit van je neemt als je wordt geconfronteerd met iets dat je verstandelijk gemakkelijk naar het rijk der fabelen kunt verwijzen maar waarvan je vurig wenst dat het toch mogelijk is. En Spielberg laat die wens uitkomen. Met verwonderendende blik heb ik een groot deel van de film bekeken. Verwondering en opwinding. Wat een heerlijke sensaties zijn dat toch. Sensaties die ik al een tijdje niet meer bij het bekijken van een film heb ervaren. Niet met deze kinderlijk aandoende heftigheid, in ieder geval.
De film dan. Naar welke disclosure de filmtitel verwijst is vanaf het begin geen geheim. Het scenario geeft dat vrijwel meteen prijs. De omvang van de doofpotaffaire en de aard van de ontmoetingen tussen mens en buitenaards leven blijft lange tijd giswerk. Hier en daar zijn er archiefbeelden en brokjes informatie die de personages loslaten. Daarnaast is het spannend om de twee hoofdpersonages te volgen die op weg zijn om het geheim te openbaren. Beide personages zijn geïnspireerd geraakt, zou je kunnen zeggen en worden gedwarsboomd in hun queeste. Beide personages volgen daarin hun eigen verhaallijn die onderling zijn verweven en hen steeds dichter bij elkaar brengt. De film wisselt de verhaallijnen af en die tactiek bevordert de spannende dynamiek in de film.
Spielberg benadert het mysterie van buitenaardse wezens niet als iets dat bedreigend is. De strijd tussen goed en kwaad is heel verfrissend eens niet de strijd tussen mens en buitenaards monster. De film wekt juist interesse en nieuwsgierigheid op naar de wezens. De kwade dreiging komt vanuit de mensheid zelf. En wel van het deel van de mensheid dat het bestaan van buitenaards leven niet geopenbaard wil zien worden. Behalve politieke motieven speelt vooral de factor angst daar een rol in. Angst voor de reactie van het publiek dat bewustwording krijgt. Angst dat de status quo wordt aangetast. De angst is de moeder van de moraal, zei de wijsgeer al. De film toont aan dat die spreuk een hoog waarheidsgehalte bezit.
Een film waarin goed tegen kwaad strijdt. En dat levert hele fijne actiescènes op. Ook fijne speciale effecten. Vooral die waarin dieren een centrale rol vervullen. Horrorwaardig, wat mij betreft. En uiteraard zijn er verblindende lichteffecten die het altijd goed doen. En aliens. En mannen in zwarte pakken. En zwart-wit archiefbeelden. En klinische lokaties. De kleurstelling is trouwens tamelijk kil. Die so(m)bere kleurstelling versterkt de onheilspellende sfeer alsmede de wanhoop en de dreiging die de twee protagonisten steeds ervaren.
Prima gecaste protagonisten overigens. Emily Blunt en Josh O’Connor. Ook de bijrollen zijn goed verzorgd met namen als Colin Firth en Colman Domingo. Disclosure Day is heerlijk vermaak met een onderliggende ideële boodschap van saamhorigheid en hoop. Prima. Na afloop van de film nog even de donkere hemel afgespeurd naar vreemde lichten. Helaas. Niets buitengewoons gezien.

Over een Zweedse vrouw van middelbare leeftijd die au pair wordt in Frankrijk. Je M’appelle Agneta is een film die gemaakt is om de kijker vrolijk te stemmen. Een lichtvoetige komedie dus. Om de kijker vrolijk te stemmen wordt de Zweedse Agneta in allerlei pijnlijke situaties geplaatst. Als ze in haar nieuwe thuisland opduikt, is ze daar eigenlijk totaal niet op haar plaats. Dat geldt niet alleen voor de kwestie met haar protegé, waarop ze niet is voorbereid. Ook met het land zelf kan ze niet zo goed overweg als ze had gedacht, aangezien haar kennis van de Franse taal nihil is en haar kennis van Frankrijk slechts uit clichés bestaat.
De humoristische bodem is niet heel diepzinnig, is bijzonder voorspelbaar. Af en toe werkt de humor. Meestal is de film echter niet erg grappig. De film wordt leuker als de humor wat wegzakt en de focus op de twee hoofdpersonages komt te liggen te weten Agneta en haar protegé, een oudere dementerende man met de naam Eimar. Want zoals dat in een dergelijke lichtvoetige komedie gebeurt, blijkt Eimar toevalligerwijs ook van Zweedse komaf te zijn. Hoe is het toch mogelijk. En zoals het dergelijke lichtvoetige komedies natuurlijk ook betaamt, verloopt de kennismaking in beginsel wat stroef, maar uiteraard evolueert de stroeve kennismaking in een mooie relatie vol wederzijds begrip en respect. Tja, wat is het leven toch heerlijk simpel in de wereld van Netflix.
Je M’appele Agneta is vooral een feelgood-film over zelfontplooiing. Een film waarin Agneta weer leert om zichzelf te zijn. Om meer te zijn dan de rol die ze als moeder, vrouw of werknemer vervulde. Een rol die geen ruimte liet voor zelfontwikkeling. Verwacht van dat proces trouwens geen hele dramatische dingen. Het stelt allemaal niet veel voor. De film is geen weergave van een diepzinnige emotionele draaikolk van gevoelens. Het moet uiteraard leuk, gezellig en vermakelijk blijven. Met een klein dipje of overwinningsmomentje heb je het wel gehad. Het is de manier om een sympathieke film te maken met als enige aspiratie de kijker een goed gevoel te geven.

Soms s het maar beter dat een wens niet in vervulling gaat. De geaarde horrorkijker weet dat maar al te goed. Genrefilms als Wishmaster (1997), Wish Upon (2017) en La Main du Diable (1943) laten zien dat het uitspreken van een onbezonnen wens nare gevolgen kan hebben. In de film Obsession van regisseur en schrijver Curry Barker draait het ook om een wens die wordt vervuld met alle kwade gevolgen van dien.
Het basisidee van de film is niet bijster origineel. De kijker ziet al vroeg aankomen in welke richting het verhaal zich zal bewegen. Echt verrassen doet de film niet. En toch is Obsession een van de aangenaamste horrorfilms die ik de afgelopen tijd heb bekeken. Zo kent Obsession heerlijk groteske momenten die op de lachspieren werken. Momenten die escaleren en steeds rampzaliger worden. Erg leuk. Daarnaast is de film af en toe behoorlijk bruut en gaat het er fysiek heftig aan toe. Ook leuk.
Hoewel Obsession vooral door overdrijving het vermaak zoekt zijn er wel degelijk aanknopingspunten met de echte wereld te vinden zo bedacht ik achteraf. Machtsmisbruik bijvoorbeeld. Iemand zonder instemming zijn wil opleggen. Vrouwonvriendelijk gedrag. Van die dingen. Door de overdrijving zal de kijker die serieuze ondertonen niet al te ernstig opvatten, vermoed ik. Ik deed en doe dat in ieder geval niet. Geen idee ook of de maker een boodschap wilde uitdragen over de horror van de actualiteit of de actualiteit slechts heeft benut als idee voor een film. De omgang met de serieuze ondertoon is aan de kijker.
Ik zag vooral een goede horrorfilm met spannende momenten, bruut geweld en fijne groteske humor en heb me prima geamuseerd.

The Corpse behandelt een familiedrama zoals zich dat wellicht achter de gesloten deuren van burgerlijke Engelse provinciestadjes vaker afspeelt. Een conflictueuze situatie rondom een uiterst snobistische oudere man (Michael Cough in een sterke rol). Een ijskoude, emotieloze dikdoener die economisch succes verwart met persoonlijk geluk en als gezinshoofd een tiranniek bewind voert. Het gezin bestaat verder uit zijn depressieve vrouw die lijdt onder zijn liefdeloosheid en sarcasme en zijn slaafse zoon die een getrouwe afspiegeling van zijn vader is.
En dan is er nog de rebelse dochter Jane die samen met de vaderfiguur het interessantste personage in de film is. Jane mag niet uitgaan, geen vriendje hebben, wordt door vader gecontroleerd in haar doen en laten, moet zich immer verantwoorden en zich striemend commentaar laten welgevallen. Jane verzet zich tegen de bekrompenheid en de tirannie en dat wordt door vader niet op prijs gesteld.
De vrouwen hebben het zwaar. Gezien de hel waarin de vrouwen leven, lijkt het besluit om de vader te laten verdwijnen niet meer dan gerechtvaardigd. Wat volgt is een scenario dat anders loopt dan gepland, een aantal verrassende plotwendingen heeft maar helaas niet die pakkende impact heeft die het zou moeten hebben. Het wordt niet spannend of meeslepend. Daarvoor is de regie toch wat te statisch, zijn de plotwendingen met te weinig jeu omkleed, komt de psychologische huiver niet echt tot bloei en worden de handelingen te stroef en onbeholpen in beeld gebracht. ’t Is allemaal wat tam en behouden.
En dat is jammer, want de slotconclusie is een bijzonder fraaie. En een bijzonder verschrikkelijke trouwens. Een bijzonder diabolische zelfs. Een einde waarin de werkelijke verschrikkelijke consequenties van het verhaal tot uiting komen. Die fraaie slotsom had een opwindender aanloop verdient.

In 1981 begaf de 45-jarige Engelse uitgever Gerald Kingsland zich samen met de 24-jarige Lucy Irvine, die door hem was uitverkozen uit een vijftigtal aanmeldingen, voor een jaar naar een onbewoond eiland. Bedoeld als een sociaal experiment dat een spannend en romantisch avontuur moest gaan worden en stof voor een boek zou opleveren. Het liep anders. De expeditie liep voor de twee die met ondervoeding te maken kregen, bijna fataal af. De boeken met daarin hun belevenissen kwamen er overigens wel.
Regiseur Nicolas Roeg waagde zich aan de verfilming van het boek Castaway dat door Irvine werd geschreven. De eerste 90 minuten van de bijna twee uur durende film laat Roeg twee gewone mensen zien die langzaam ten onder gaan. Twee mensen met herkenbare menselijke tekortkomingen die zich behoorlijk verkijken op hun onderneming en daarvoor de rekening krijgen gepresenteerd. De teloorgang gebeurt onder begeleiding van betoverend mooie beelden van een idyllisch eiland. Een hard en intrigerend contrast met de ellende van de twee eilandbewoners.
Hoewel ik het wel enigszins had verwacht en het verhaal voldoende gelegenheid biedt, heeft de film niet de intentie om een parabel te zijn. Castaway is geen film die een boodschap bevat over de toestand in de samenleving of de staat van het individu in de moderne tijd. De film gaat puur over Lucy en Gerald. Om twee concrete personen die een mooie droom in duigen zien vallen en wat dat met hen doet. De thematiek die langskomt betreft vooral hen. Die betreft hun naïviteit om te denken dat afzondering in de natuur hun zuivert van hun gebreken. Die betreft de romantisering van de expeditie die al snel helemaal niet romantisch blijkt te zijn. Die betreft het generatieconflict en de onmogelijkheid om een eerlijke relatie op te bouwen onder extreme omstandigheden. De thema's zijn niet per se oninteressant, maar wel tamelijk voorspelbaar.
Oliver Reed speelt Kingsland. Reed’s carrière was door een lange reeks schandalen en talrijke filmflops behoorlijk in het slop geraakt. Hij doet het hier verrekte goed. Hij schakelt moeiteloos van een sympathieke grappenmaker naar een wellustige oude zeur naar een driftig tierende sjamaan. Een prachtrol in een film die helaas voor hem geen overweldigend succes was. Amanda Donahoe vind ik een goede actrice maar zij valt tegen dat acteergeweld toch wel ietsjes weg. Zij heeft echter andere kwaliteiten die haar terdege doen opvallen. Ze acteert in het grootste deel van de film zonder de bedekking van enig kledingstuk. En dat doet ze ook verrekte goed.
Castaway is een prima film. Het is interessant en vermakelijk om naar Lucy en Gerarld op hun onbewoonde eiland te kijken. Emotioneel gezien deed het me echter niet veel.

Kerstin parkeert haar auto, schuift haar kajak in de rivier en begint aan haar peddeltrip door de natuur. Het begin van de film is rustgevend. Geluiden van de natuur bij het ochtendgloren. Geplas van de peddels in het water. De camera neemt de tijd. Kerstin lijkt in zichzelf gekeerd. Wie is zij? Waar denkt ze aan? Het duurt tot ver in de film voordat de kijker daar iets meer hoogte van krijgt. En dan nog mondjesmaat. Een film over rouwverwerking. Een film met metaforisch geladen beelden. Een film van regisseur en schrijver Max Gleschinski.
De film is ingedeeld in vier hoofdstukken. Elk hoofdstuk bezien vanuit een ander personage. De wisseling van perspectief werkt verfrissend. Niet alleen omdat het gewoon prettig is om sfeertekeningen en belevenissen niet slechts vanuit Kerstin te ervaren, maar ook omdat de wisselingen van perspectief meer invulling geven aan het personage Kerstin dan het personage zelf doet. Een derde verfrissende reden is dat de wisseling in perspectief emotionele helderheid brengt in de relatie tussen de diverse personages.
Alaska is een film van subtiliteiten. In het eerste halve uur schept de film een rustige en ietwat mysterieuze sfeer waaronder een bepaalde sombere dreiging voelbaar is. Het optreden van een jonge man die op zoek is naar Kerstin en rondbazuint dat die vrouw zijn familie heeft bedrogen, opent die dreigende deur iets verder. De jonge man heeft verder weinig speeltijd in de film en als Kerstin vriendschap sluit met een andere kanovaarster verdwijnt die dreiging zelfs helemaal. Een climax die zou passen bij een dreiging, blijft daardoor uit.
Het is kenmerkend voor de film. Een veelbelovende sfeer hangt een tijdje boven de gebeurtenissen en ebt weer weg. Er bouwt zich een spanningsveld op en vervolgens verdwijnt dat veld geruisloos omdat er amper een uitbarsting of scherpe confrontatie van indrukwekkende betekenis volgt. In het laatste deel van de film gebeurt op dat vlak eindelijk iets. In dat deel draait het om familiebanden en om erfenisgeld dat Kerstin mogelijk ergens heeft verstopt. Het verhaal belandt in een stroomversnelling en heeft zelfs opeens iets weg van een heist drama. Een spannende aanzet die niet wordt doorgezet. De conflicten die in het eerste deel van de film nog dreigend sluimerden, komen in het tweede deel nogal tammetjes tot uiting. Er zijn wat toespelingen, wat stemverhefinkjes en wat verbeten dialogen. Weinig subtiel en weinig indrukwekkend.
Ik voelde me meer betrokken bij de mysterieuze sluimering en sombere dreiging. Die zijn echter al een tijdje terug uit de film gegleden, lijkt het wel. De impact die een heftig dialoogje heeft is dan ook niet erg groot. Als de sterke elementen uit de film verdwijnen, wordt de kracht van een mooie scène minder krachtig. Zo is een op zich mooie slotscène met de broer van Kerstin in de regen emotioneel gezien een minder krachtige scène dan die had moeten zijn en is van mijn emotionele betrokkenheid bij de film niet veel meer over.
Regisseur Max Gleschinski maakt een rustig en sfeervol familiedrama dat vooral in het eerste uur heerlijk verglijdt in sereniteit en onderhuidse spanning. Na dat uur is er behoefte aan verlossende antwoorden en meer explosieve interactie maar die blijven grotendeels uit. Uitstekend eerste uur. Tegenvallend tweede uur.

Van Simon Rumley zag ik een jaar of wat geleden Fashionista (2016). Een aardige film, maar geen film die me direct deed besluiten meer werk van regisseur en schrijver Rumley te bekijken. Rumley werd een regisseur die in mijn vergeethoek belandde. Red White & Blue kreeg ik bij het filmbrowsen opeens onder ogen. Leek interessant. Na wat geaarzel toch maar aangezet. Een regisseur die een aardige film maakt, moet je niet enkel beoordelen op die ene aardige film, is mijn mening. Ben blij dat ik heb doorgepakt. Red White & Blue beviel me een stuk beter. Heerlijk rauw, realistisch en zich afspelend in een troosteloze atmosfeer die je in je eigen omgeving niet wenst, maar erg fijn is om vanuit je veilige thuis te observeren.
Een heftig psychologisch drama bevolkt door ontspoorde personages. Het leven van Erica (Amanda Fuller) draait vooral om seks. Bijna elke avond een andere man die ze in schimmige kroegen oppikt. Aan veilige seks doet ze niet. “Condooms zijn voor homo’s”. Ze kan het goed vinden met haar excentrieke buurman Nate (Noah Taylor) maar wil met hem geen seks. Ze vindt bij hem bescherming en geborgenheid. Seks zou die relatievorm verstoren, is haar mening. Dan verschijnt ene Franki die nog unfinished business met haar heeft. “Three lives…bound together in blood”, luidt de tagline van de film. Geen loze tagline.
Bloed en geweld krijgt de kijker te zien. Verstrekkend en tomeloos. Red White & Blue laat het bloed en geweld niet in hoogglans zien. De film kiest voor een lelijke en afstotelijke aanpak. Zowel fysiek als psychologisch. Op het randje van het draaglijke. Ruw, recht voor zijn raap, ongepolijst. De beelden zijn ijzig realistisch. De conflicten tussen de personages worden minutieus uitgewerkt en getoond. Verrekte indringend. Verrekte intrigerend. De begeleidende muziek hangt van dissonante klanken aaneen en voegt meer onbehagen toe.
De film doet niet aan omlijstende franje. Het verhaal, de personages, de sfeer. Ze zijn allemaal gereduceerd tot de essentie. Troosteloos voelt echt als troosteloos. Dreiging voelt echt als dreiging. Bloed en geweld zijn echt bloed en geweld. De essentie is moeilijk in woorden te vatten. Die moet je gewoon voelen, denk ik. Misschien zijn de dialogen wel het enige stukje franje dat de film zich permitteert. De dialogen zijn zonder veel inhoud. De uitzichtloosheid vraagt om troostende woorden. Om betekenisvolle woorden. Om bezonnen woorden. Omdat iedereen in feite gecentreerd is rond zichzelf en zijn behoeften, worden dergelijke woorden niet gebezigd. De dialogen tonen de onmacht van de personages om woorden met een empathische lading te gebruiken. In die zin zijn ze natuurljk niet zonder betekenis.
Red White & Blue is een rauwe film die zwaar op de maag ligt. Een film waarvan de viezige, ongelukkige pregnante sfeer na afloop nog een tijd om je heen blijft hangen. Rumley houdt zich verre van feelgood en hoopvolle clichés. Een goede film doet wat met je. Red White & Blue doet dat absoluut.

Over een man en een vrouw die hun baan hebben opgezegd en in hun camper genieten van de vrijheid. Voor personages in een horrorfilm is het geen goed idee om in een camper te stappen en het wijde land te doorkruisen. En dat blijkt ook weer in deze film. Het gevaar loert en de reis wordt steeds minder aangenaam.
De bloedige proloog waarschuwt de kijker al. Daarin wordt niet alleen de sfeer bepaalt, maar zien we het kwaad ook toeslaan. Het gevolg is dat in Passenger de verrassing weg is als het moment daar is dat het tweetal vaststelt dat zij door het kwaad worden bedreigd. De film houdt de kwade antagonist niet verborgen maar toont hem gewoonweg gedurende de film. De film haalt daarmee niet alleen een brok suspense weg maar verzuimt tevens om te variëren met de kwade trucs die de antagonist uithaalt.
Passenger is geen film die inhoudelijk of qua regiewerk opvalt. Hier en daar komen een paar leuke scènes voorbij maar die zijn eerder uitzondering dan regel. Een goede en spannende scène is die waarin een filmprojector een rol speelt. Die scène was bijzonder creatief en maakte zoveel indruk dat ik die als een van de weinige heb onthouden. Ook aardig is dat de antagonist de gewoonte heeft om eerst wat te spelen met zijn slachtoffers. Die werkwijze levert een aantal heftige momenten op.
Voor de rest zet de ervaren horrorregisseur André Øvredal (The Autopsy of Jane Doe (2016), The Last Voyage of the Demeter (2023)) vooral fantasieloos in op de jump scare. Jammer. De paar echt spannende en suspensevolle scènes laten minder gemakzucht en veel meer potentie zien.

De derde in de reeks. Best leuk, maar ook de zwakste van de drie films. Enola iets ouder maar nog steeds de leuke, pientere, impulsieve en lichtzinnige detective. Het verhaal roept gemengde gevoelens op. Een aardig aspect in het verhaal is dat het thema kolonialisme en geroofde schatten enige aandacht krijgen. Prima hoor. Het jammere is dat het detective-aspect in het verhaal ietwat ondergesneeuwd is. Het aanvankelijke mysterie houdt snel op te bestaan. Al vroeg in het verhaal is duidelijk waarom het gaat en wie de kwade genius is.
Van spanning is eigenlijk alleen sprake als personages zich in een netelige situatie bevinden. Verwacht daar nu ook weer niet teveel van. Onrust en nervositeit zijn woorden die de lading beter dekken. De film haalt zijn kracht vooral uit de dynamiek die de bonte verscheidenheid aan personages oproept. Zo zijn er naast Enola (gespeeld door Millie Bobby Brown) meer personages die met hun eigenzinnige gedrag een stempel op de film drukken. Ze worden vormgegeven door een fraaie cast met acteurs als Helena Bonham Carter, Henry Cavill en Sharon Dunca-Brewster.
De setting is Malta en is van toegevoegde waarde. Het historische eiland levert een fijne sfeervolle achtergrond bij de inspanningen die Enola en consorten leveren tijdens hun onderzoek. En zo overheersen over het geheel genomen de positieve kanten. De serie heeft echter wel een beetje aan glans ingeboet door het mysterie en het detectivewerk op een paar aardige momenten na, te verwaarlozen. Volgende keer beter, hoop ik.

Een film van Eurotrash-veteraan Roger Vadim. Een film waarbij het onmogelijk is om er een genre op te plakken. De film springt van drama naar thriller, naar erotiek, naar komedie en weer terug. Soms doet de film zelfs alle genres tegelijk aan. Een tamelijk warrige film. Het is moeilijk zoniet onmogelijk om grip op de film te krijgen. De film kijkt niet prettig vloeiend. Hoewel de film onprettig wegkijkt, moet ik wel zeggen dat de warrigheid maakt dat het verhaal bepaald niet voorspelbaar is. Met elke volgende scène kan het verhaal een onverwachte wending nemen.
Die wendingen maken van de film overigens geen betere film. Ook met onverwachte wendingen, stelt het verhaal niet veel voor. Een aantal vrouwelijke leerlingen van een highschool wordt vermoord en de coole police captain Telly Savalas moet de mysterieuze reeks moorden oplossen. Het script is van Gene Roddenberry die vooral veel schrijfwerk in de SF-sfeer verrichtte. Een genre dat in deze film juist niet is vertegenwoordigd. Wel vertegenwoordigd is een cast van naam. Naast de al genoemde Telly Savalas hebben acteurs als Rock Hudson, Angie Dickinson en Roddy McDowell een plek in de film. Hoewel het leuk is om de bekende acteurs te zien spelen, maakt hun inbreng de film niet tot een betere film.
Vadim doet waar hij goed in is. Onder de rokjes van de vrouwen kijken en in hun decolleté gluren. Zijn andere handelsmerk is het neerzetten van de man die wordt geadoreerd als een antiheld. In dit geval is dat vrouwenversierder Rock Hudson. Die handelsmerken leveren nog wat houvast op in een film die zich amper met de moorden op meisjes bezighoudt. Die moorden zijn slechts een vervelende bijkomstigheid waarover niemand zich erg druk maakt. Tekenend voor die houding is een scène waarin lerares Dickinson vlak na de ontdekking van de laatste moord de erectie van een van haar leerlingen bewondert. Een merkwaardig moment. Wel een beetje grappig.
Ik kan niet zeggen dat ik me bij het kijken erg verveeld heb. Hoewel het verhaal nogal stompzinnig is, gebeurt er voldoende om enigszins bij de les te blijven. Enigszins, want ik heb nu al geen idee meer of Savalas uiteindelijk de moord wist op te lossen.

Een film die zijn futloze hoofdpersonage Wanda volgt als zij door een vervallen Amerika trekt. De enige film die regisseur en schrijver Barbara Loden ooit maakte. Een film zonder doel. Een film zonder heldin. Een film ook die bijna verloren was gegaan. De filmblikken met daarop slechts de naam van producent Harry Shuster stonden klaar om in de afvalcontainer gegooid te worden. De film werd gered van de vernietiging doordat een medewerker van het UCLA Film & Television Archive de moeite nam kennis te nemen van de inhoud van de filmblikken.
Wanda dus. Een film over een emotioneel terughoudende, sociaal ontheemde en in economische malaise.verkerende vrouw die haar echtgenoot en kinderen achterlaat en een doelloze zwerftocht door Amerika begint. De locaties die ze onderweg aandoet zijn onaantrekkelijk maar interessant. Uit historisch, nostalgisch en sfeervol oogpunt. Behalve een gemeenschappelijke onaantrekkelijkheid verbindt een troostelzoe uitstraling de locaties in de film. Zo bevinden we ons in de mistroostige woestenij van een steenkoolwinning in Pennsylvania, in smerige diners, in aftandse kroegen. En zo bezoeken we grote winkelcentra, lelijke parkeerplaatsen en shabby hotels. We reizen door een verouderd straatbeeld en dragen klassieke jaren 70-kleding.
De film Wanda kruipt onder je huid. De precisie waarmee de film het lot van een kansarme vrouw in een patriarchale samenleving in beeld brengt, werkt indringend. De film slaagt er beeldend goed in om Wanda als een verloren schaap weer te geven. Een vrouw die is afgedwaald van de kudde. Een treffende scène is die waarin Wanda voor mijn gevoel minutenlang vanuit de verte wordt gevolgd in de enorme setting van een steenkoolgroeve als zij een weg afloopt. Eenzaam en verlaten. De ongehaaste scène weet die hoedanigheden perfect te verbeelden.
De film wordt wel vergeleken met Bonnie & Clyde (1967), zo las ik. Tijdens het kijken kwam die associatie niet in mij op. Achteraf snap ik de associatie wel enigszins. Loden neemt overigens afstand van die vergelijking met de volgende woorden: “I knew I wanted to make the antithesis of a movie where everyone is beautiful and wears beautiful costumes. Wanda is the anti-Bonnie and Clyde movie.“ Loden die het scenario schreef, baseert zich op haar eigen achtergrond en schreef het scenario bovendien voordat Bonnie & Clyde uitkwam. De film heeft absoluut een eigen smoel.
Wanda is een intrigerende film over een ingetogen rebel. Een apathische vrouw met een opstandig tintje dat aan de oppervlakte komt als ze wordt genegeerd of slecht wordt behandeld. Je ziet het in haar ogen. Je ziet het aan haar lichaamstaal. Onder het oppervlak van apathie en berusting borrelt dan opeens toch iets. Iets dat op het punt staat om uit te breken. Ja, Wanda is een intrigerend personage. Wanda is eveneens een intrigerende film.

“There is something at work in my soul that I do not understand”. Met dit citaat uit Frankenstein, Or, The Modern Prometheus van Mary Shelley opent de film ambitieus. Het is meteen duidelijk waar regisseur en schrijver Grace Glowicki haar inspiratie vandaan heeft gehaald.
Te veel hooi op de vork, zo blijkt. De hoofdpersoon (gespeeld door de regisseur zelve) slaagt er slechts in om niet meer dan één vinger tot leven te brengen. Een flauwe grap waarop oeverloos wordt voortgeborduurd en een grap die tevens tekenend is voor de flauwe humor in deze horrorkomedie. De humor is plomp en neemt een navenante plaats in het schreeuwerig scenario in. Een scenario dat verdwaalt in het zoeken naar en presenteren van allerhande absurditeiten en verder elk houvast mist.
Overdreven acteerwerk en onleuke humor. Dat Glodowicki en haar medescenarist Ben Petrie als ongetalenteerde acteurs zelf de hoofdrollen invullen, zal meer met een laag budget dan met toewijding te maken hebben. Hun overdreven aangezette acteerwerk past goed in deze vervelende en schreeuwerige horrorhommage die de humor haalt uit lichaamsgeur, uit coprofagie en uit de relatie tussen lust en lijk (of eigenlijk vinger). Da’s lachen, man! Het beste bevielen mij de grappen over bromidrofilie (opgewonden raken door rottende geuren). De tranen liepen me over de wangen. De opzichtige overacting en de voortdurende herhaling van de grappen maken vervolgens dat het komische aspect steeds minder goed is te verteren. De humor ergerde mij. De film ergerde mij.
Niet alles is slecht en vervelend. De film doet het leuk met Victoriaanse kostumering, een enkele aardige dialoog en een speelse vintage-look. De verwijzingen naar genreklassiekers uit literatuur en film duiden op bewondering. Bewondering die af en toe een verheffend momentje oplevert. Voor mij waren deze elementen onvoldoende aanleiding om de film als geheel eenzelfde blijk van bewondering te geven. Na afloop overheerste toch de term: Low-budget-rommel.

Het eerste beeld van deze prachtig geënsceneerde en sfeervolle thriller heeft iets boeddhistisch. De camera blijkt naar de blauwe hemel. We zien groene bladeren aan de rand van het beeld. Het beeld ademt vrede en rust. De tijd is 2 uur 37. De vrede en rust zijn bedrieglijk, zo blijkt. Als de camera langzaam zakt en we opeens weer in de wereldse werkelijkheid bivakkeren, zien we een middelbare school waar het allesbehalve vredig en rustig is. Op het schooltoilet is een lijk gevonden. De film beschrijft vervolgens in terugblikken aan de hand van de belevenissen van een aantal leerlingen de uren voorafgaand aan het overlijden.
De film is (zoals dat een goede film over het leven betaamt) een film over leed, treurnis en dood. De beleving van de leerlingen die worden gevolgd is geen luchtige beleving. De film schetst niet de levens van vrolijke tieners. In de film gaat het over pestgedrag, wreedheden, stille en schaamtevolle geheimen en de algehele onverschillige attitude van de gemiddelde leerling. De film laat zien hoe moeilijk het voor sommige leerlingen is om simpelweg de schooldag te doorstaan. In de film gaat het over de enorme berg negativiteit, frustratie en weerzin die elke dag maar weer moet worden beklommen. En tenslotte heeft de film het over de impact op het sensibele gemoed van de leerlingen die in het verhaal zijn uitgelicht.
Een film van regisseur en schrijver Murali K. Thalluri die dezelfde stijl hanteert als Elephant (2003) van Gus van Sant. 2:37 volgt een aantal personages dat elk vanuit zijn perspectief de schooldag beleeft. De perspectieven van de personages worden afgewisseld, kruisen elkaar en komen soms samen. Zo zien we steeds verschillende invalshoeken die eenzelfde moment belichten. De betekenis of waarde die de personages aan gebeurtenissen hechten, verschillen logischerwijs. De kijker krijgt op die manier een veelkleurige streng aan informatie aangereikt die uiteindelijk tot een volledig verhaal kan worden samengevoegd. Het geheel is bijzonder ingenieus en fraai gecomponeerd door Thalluri.
De camera speelt een belangrijke rol in de veelkleurige vertelwijze. Die camera registreert een gespannen atmosfeer en doet dat met een meanderende blik. Een meanderende camera die als bij toeval langs een tafereel glijdt, daar halt houdt en zich op een personage richt dat heftige emoties ondergaat. De camera wekt daarbij overigens niet de indruk op sensatie uit te zijn. De camera is nietsontziend maar verfraait niets. De camera toont gewoon de harde werkelijkheid op een middelbare school. Een werkelijkheid die is opgebouwd uit veelkleurige componenten die zowel losstaand als samengevoegd een indrukwekkende, intense en indringende film opleveren. Slechts tijdens de openingsbeelden van de blauwe hemel en de groene bladeren bevond ik mij in een ontspannen staat van zijn. Daarna niet meer.
Tot slot nog leuk om te vermelden. De ouverture met de hemel en de groene bladeren ontstond door toeval. Het schijnt dat een cameraman tijdens een pauze zijn camera aan liet staan en per ongeluk deze beelden schoot. De beelden werden door Thalluri dermate mooi en treffend bevonden dat hij er nog een paar gelijksoortige beelden bij schoot en die in de film gebruikte. Grappig hoe een moment van onachtzaamheid tot een prachtige en bijzonder sfeervolle opening van de film heeft geleid.

Na de film uit 1987 waarin Dolph Lundgren (die zich in de nieuwe Masters of the Universe nog even laat zien) de hoofdrol speelde, nu dus een nieuwe versie. Een simpel verhaal waarin de goede held Adam tegenover de kwaadaardige en machtsbeluste demon Skeletor wordt geplaatst. Een film die zich grotendeels in een fantasy-wereld afspeelt en welig tiert met laserstralen en andere spectaculaire visuele effecten.
Het verhaal is niet heel verrassend of ingewikkeld en functioneert voldoende om mee te gaan in de strijd tussen goed en kwaad. Met name het hoge vertelritme is daar de oorzaak van. Veel tijd om je af te vragen waarom bepaalde acties worden uitgevoerd, heb je als kijker niet. Bovendien zijn de oneliners en is de zelfspot leuk genoeg om je kritische vermogen een stuk minder kritisch te maken. Zelfs bij de kreet “I have the power” die meermaals klinkt en die volgens mij de (allang weerlegde) Amerikaanse droom symboliseert die zegt dat een ieder gelijke kansen heeft, bleef mijn stemming gemoedelijk.
Ik hield het lang vol. De gemoedelijkheid verdween na verloop van tijd wel iets en uiteindelijk werd ik het allemaal wat zat. Zat van al het geweld, de oorlogszuchtige taal, de flitsende effecten, de catchy oneliners, de algehele masculiene atmosfeer. Het absolute breekpunt was een uitspraak van Idris Elba die in een emotionele vlaag tegen zijn krijgshaftige dochter Camila Mendes zegt: You're the man I wish I could have been. Of iets van die strekking. Daarna kwam het tussen mij en de film niet meer goed.

Andy Sachs (Anne Hathaway) keert na jaren terug naar het modetijdschrift Runway dat nog steeds wordt geleid door Miranda Priestley (Meryl Streep). Beiden zijn bekende figuren uit de eerste film. Net als de personages die door Emily Blunt en Stanley Tucci worden vertolkt dat zijn. Om die figuren heen is een verhaaltje bedacht dat weinig voorstelt. De film moet het meer hebben van nostalgische goodwill dan van een interessante inhoud.
De humor die in de eerste film subtiel en naturel in het verhaal was verwerkt, is ver te zoeken. Wat mij meteen opviel was de tamelijk gekunsteld aandoende humoristische toon die de film aanslaat. Het scenario dwingt de personages om heel geforceerd hun best te doen om laconiek, luchtig en grappig te zijn. De kijker kent de figuren natuurlijk al en waarschijnlijk is dat de reden dat herkenbare eigenschappen van die figuren extra worden benadrukt. Een gemakkelijke poging om de kijker tevreden te stellen, vermoed ik. Hoe slap. Het getuigt vooral van weinig creativiteit. In deze film lijken de personages niet veel meer te zijn dan fantasieloze aftreksels van de personages uit de eerste film. Hun handelingen en gedrag verrassen niet. In twintig jaar tijd hebben ze zich niet uitermate indrukwekkend ontwikkeld.
Toch is het wel leuk om het verhaal en de figuren te volgen. Er zijn wat verwijzingen naar de eerste film en er gebeuren wat rampjes waarop geestig wordt ingespeeld. De personages zijn nostalgisch gekleurd en dat geeft de film een bepaalde charme. Een herkenbare atmosfeer die knus aanvoelt. Veilig en vertrouwd. Ach, dat is ook wat waard. Maar toch. The Devil Wears Prada 2 is geen grandioos en opzienbarend vervolg. Niet vervelend om te bekijken, maar ik had goed zonder dit vervolg gekund.

Een romantische komedie waarin een jonge muzikant er alles aan doet om de studente Emily op te sporen. En zoals dat hoort in een komedie loopt die onderneming gigantisch uit de hand. Finding Emily is een simpele maar best aangename film waarvan de grote lijnen van tevoren goed zijn te voorspellen.
Om de voorspelbare afloop nog wat te rekken, zijn er wat amusante hobbels in het verhaal ingebracht die eerst moeten worden genomen. De aanwezigheid van een studente die de jongeman in het kader van een studieproject helpt om Emily te vinden is zo’n amusante hobbel. Wel een hobbel die wat mij betreft te vroeg in de film wordt opgeworpen. Een hobbel die het de kijker wel heel erg gemakkelijk maakt om de afloop in te vullen. Andere hobbels hebben betrekking op de voortgang van de zoektocht. Vaak gaat het om vergissingen die vervolgens een eigen leven gaan leiden en er de oorzaak van zijn dat dingen uit de hand lopen. Best grappig.
Twee aangename hoofdrollen. Spike Fearn geeft gestalte aan de jongeman. Leuk type. De studente wordt gespeeld door Angourie Rice. Ook een leuk type. Samen maken ze er dan ook een leuke film van die vooral erg luchtig is. Het verhaal had zich overal kunnen afspelen maar speelt zich af in Manchester. Ach, leer je die stad ook een beetje kennen. Ook leuk.

Little Brother is een lichtvoetige komedie over familiebanden en is uitgerust met een onvermijdelijke brok feelgood. Een komedie die draait op het duo John Cena en Eric André. Een duo dat met hun presentatie ontegenzeggelijk de aandacht trekt. Een duo dat erg met elkaar contrasteert. De een is georganiseerd en gecontroleerd. De ander is een impulsieve chaoot. Een klassieke tegenstelling en een garantie voor leuke humor, zou je zeggen.
De film zet in op een mengeling van fysieke humor, absurde situaties en op overdrijving. In de eerste minuten van de film werkt dat goed. De personages zijn nog fris en de kijker gunt de personages wat komische speelruimte. Al snel blijkt dat de grappen zich in feite steeds herhalen. In plaats van variatie in de humor aan te vrengen, volgen er steeds maar scènes die geen nieuwe humoristische accenten weten te leggen. Het is veel van hetzelfde.
Het spelen met het contrast tussen de beide personages vervlakt ook al snel. Cena wordt bijna niet meer komisch afgerekend op zijn zucht naar controle. André groeit uit tot een personage dat bestaat uit escalaties. De verfijning is totaal zoek. De komische taferelen komen geforceerd over. En geforceerde humor is geen leuke humor. De bijrollen vallen vooral op door hun gebrek aan komische inbreng. Die zijn slechts functioneel aanwezig. Ik overdrijf hier een beetje want Christopher Meloni heeft een aardige rol vol zelfspot. Hij brengt het brokje fijnzinnige humor dat in de rest van de film ontbreekt.
Het uitgangspunt van het verhaal is best aardig. De uitwerking laat te wensen over. De film is luidruchtig, verbazingwekkend leeg en niet grappig. Het kwam me trouwens allemaal behoorlijk bekend voor. Opeens wist ik het. De film leek op een slap aftreksel van What about Bob? (1991). Een veel leukere komedie.

Over een pianostemmer met gevoelige oren die een geweldig goede brandkastkraker blijkt te zijn, in het criminele circuit belandt en ervaart dat ontsnappen uit dat circuit niet zomaar kan. Het speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Daniel Roher is een prettige film en een film met romantiek, misdaad en spanning.
Ik leefde oprecht mee met de door Leo Woodall vertolkte hoofdpersoon Niki. Een ingetogen en melancholisch gestemde man die ook nog eens sympathiek is. Er zijn leuke bijrollen voor Dustin Hoffmann en Jean Reno. En er is een hoofdrol voor de leuke Havana Rose Liu als de love interest.
Fijne jazzklanken begeleiden Niki op zijn weg. Niki die tamelijk naïef is en fouten maakt die tot ongewenste gevolgen leiden. Zijn talenten zijn verweven met zijn gehoorbeperking waarvan hij zich de mogelijkheden amper realiseert. Angst en (wan)hoop strijden in zijn personage om voorrang. Hij is onzeker over de mogelijkheden die zijn talenten bieden. Hij is onzeker over zichzelf. Juist die onzekerheid maakt dat hij als personage authentiek overkomt.
Door zijn teruggetrokken en autonome houding noodgedwongen op te geven, belandt hij in onverwachte situaties. waarover hij geen comtrole heeft en waarmee hij amper of geen raad weet. Dat feit leidt tot verrassende wendingen in het verhaal.
Niki's wegen zijn leuk om te volgen en zijn omringd met fijne muziek, warmte en feelgood. En af en toe is het nog spannend ook. Ik heb met Tuner een prima tijd gehad,

Het speelfilmdebuut van regisseur Sophy Romvari. Een vrouw met Hongaarse roots, die zich bij het schrijven van het scenario door haar eigen geschiedenis liet inspireren. De film vertelt van een Hongaars gezin dat zich in Canada heeft gevestigd en daar een nieuw leven aan het opbouwen is. Door de ogen van de enige dochter en tevens het jongste kind Sasha leert de kijker de wereld van het gezin kennen.
Haar oudste broer Jeremy valt op door vreemd gedrag. Al snel wordt duidelijk dat achter dat gedrag meer verborgen ligt. Een psychische ziekte waarover niemand het heeft. Meer en meer wordt Jeremy’s merkwaardige gedrag het middelpunt van de film en het middelpunt van een reconstructie van het verleden. Blue Heron kijkt door de ogen van Sasha en doet dat nieuwsgierig en aandachtig. Tegelijkertijd doet de film dat schuchter en een beetje stiekem. Het is soms alsof je door het sleutelgat loert om te kijken naar de volwassenen, die het hebben over dingen waarvan de ware betekenis je ontgaat. Wat de kijker wel duidelijk uit de flarden van gesprekken kan distilleren is dat er onrust heerst. De vreedzame balans binnen het gezin is op de een of andere manier verstoord geraakt.
Met behulp van close-ups die de waarneming van Sasha voorstellen, toont Romvan specifieke details zoals een kind die waarneemt. Waarnemingen waaraan een kind een betekenis hecht, die in het grote geheel echter geen rol spelen of die zelfs verkeerd geïnterpreteerd worden. Door die troebele observaties die overigens prachtig zijn gefilmd, ontstaat een complex vlechtwerk van herinneringen die het verhaal vormgeven. Romvan gebruikt in haar film het beeld in algemene zin als opening naar de herinnering. Dat kunnen foto’s zijn of video-opnamen die eerder getoonde beelden in een andere context plaatsen. Blue Heron is een intensieve en introverte kijkervaring.
De film raakt op een audiovisuele manier aan herinneringen. Herinneringen van Sasha. Het warme groen dat bij de schaduwrijke zomerse tuin hoort die zich achter het huis bevindt. Water dat uit een tuinslang stroomt. Spelende kinderen. Vogelgezang. De achtergrond is ontspannen en vredig. De minder fijne herinneringen van Sasha zijn veilig ingebed in een plezierige atmosfeer die ook een herinnering is. Zowel Sasha als de kijker realiseren zich dat haar herinneringen geen feiten vertegenwoordigen maar gekleurde herinneringen zijn. Blue Heron onderstreept dat ook door haar herinneringen veelvuldig als een verzameling wazige indrukken weer te geven.
Op een bepaald moment in de film lopen heden, verleden en toekomst in elkaar over als de volwassen Sasha het gedrag van Jeremy beter wil begrijpen. Ze heeft begrip nodig om haar jarenlang opgebouwde frustratie over de vaagheid die rondom Jeremy en zijn gedrag heerste te kunnen neutraliseren. De film maakt haar pijn en woede visueel tastbaar in de wazige beelden van de herinnering. Op die manier wordt Sasha’s stille lijden omgezet in iets dat concretie bezit. In iets dat ze kan begrijpen. In iets dat haar rust kan geven. Zo heb ik het althans ervaren in deze intense maar ook ontroerend mooie film.

In vele romantische komedies zijn de personages eendimensionaal geschetst. Ze bezitten vaak weinig meer dan een sympathieke uitstraling. Het gevolg daarvan is dat zo’n personage na afloop van de film al snel in de vergetelheid verdwijnt. Vaak kan het mij geen moer schelen of zo’n personage nu wel of niet het romantische geluk vindt. In Daydream Nation van regisseur en schrijver Michael Goldbach ligt dat anders. Aan zijn personages kleven meer dimensies. Zijn personages bezitten meerdere karaktertrekken. Ze zijn gelaagd. De personages in Daydream Nation bezitten zelfs karaktertrekken die hen niet per se sympathiek maken.
Interessante personages. Met name hoofdpersoon Carolin (Kat Dennings) is dat. Een oudere tiener en pas gearriveerd in een Amerikaans stadje om er haar middelbare schooltijd af te ronden. Een mooie dame die de kunst van de verleiding goed beheerst en daarin springerig gedrag vertoont. Het scenario sluit daar mooi bij aan. De verhaallijn is eveneens springerig. Regisseur en schrijver Michael Goldbach presenteert geen chronologische vertelling maar een verhaal dat zich op verschillende tijdsniveaus afspeelt. Daydream Nation is een film die ook in een ander opzicht wars in van conventies. De film doet verschillende filmgenres aan. De ene keer lijkt de film een komedie te zijn. Dan weer een tragedie. En dan weer een thriller.
Wat niet springerig is aan de film is een constante bijna apocalyptisch aandoende sfeer die over de gebeurtenissen hangt. Aan de zijlijn spelen zich zaken af die voor het verhaal niet direct relevant zijn, maar wel zwaar op de sfeer drukken. Een brandend industriecomplex. Een seriemoordenaar. Fascinerend. En dan is er Carolin die tussen al het gedoe laveert en haar eigen ding doet zonder zich om de gevolgen van haar acties te bekommeren. Een personage met eigenaardigheden en foutief gedrag. Niet per se een sympathiek figuur. Wel verrekte aantrekkelijk. En verrekte fascinerend. Zoals de film dat ook is.

Hoe de tamme jaarvergadering van een tennisclub opeens ontaardt in een hoop geruzie als de aanschaf van een barbecuegrill ter sprake wordt gebracht. Een film gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk dat de teloorgang van de debatcultuur op de korrel neemt. Het scenario voor de film werd door de schrijvers van het toneelstuk geschreven. De regie is in handen van Marcus H. Rosenmüller die ik kende van de niet erg grappige film Beckenrand Sheriff (2021). Extrawurst beviel me beter.
In Extrawurst escaleren meningsverschillen en vallen maskers. De personages in de film zijn vervuld van cultuurhistorische, chauvinistische en racistische opvattingen. De personages geven luidruchtig blijk van vooroordelen en clichématige opvattingen die gênant zijn om in het openbaar te roepen. Het zijn tevens opvattingen die de meeste kijkers wel bekend in de oren zullen klinken en die de meeste kijkers waarschijnlijk ook wel eens gedacht zullen hebben. Extrawurst is dan ook een film die de kijker een satirische spiegel voorhoudt.
De setting van een tennisclub is een leuke setting en de aanleiding tot het meningsverschil is dat ook. De leden pretenderen een bepaalde ruimhartigheid te bezitten die in het geding komt als de eigen belangen in de knel dreigen te raken. Tolerantie is dan opeens ver te zoeken. De verhitte discussie draait om de aanschaf van een grill in relatie tot het enige lid met Turkse roots. Een man die meer Duits is dan Turks. De man leidt een belastingadvieskantoor, is maatschappelijk geslaagd en heeft de Duitse nationaliteit. In het barbecuedebat raken de gemoederen dermate verhit dat de man opeens wordt neergezet als de Turkse tegenstander van de Duitse verenigings- en eetcultuur en als een religieuze fundamentalist.
Een film waarin flink wordt gedebatteerd en geruzied. De dialogen worden steeds lachwekkender en beklemtonen hoe belachelijk de personages zich in het geschil gedragen. Om de luchtigheid te waarborgen en het ridicule gedrag van de personages nog eens extra te benadrukken, zijn een aantal slapstick-intermezzo’s ingebouwd. Ondanks die elementen voelen de debatten, waarin het steeds meer om individuele belangen gaat, op den duur wat taai en vermoeiend.
Extrawurst is over de gehele linie echter een hele vermakelijke komedie. Leuke dialogen en leuke personages. Een fijne rollercoaster van meningen, vooroordelen en emoties. Leuke film.

Kika vertelt van een sociaal werker die financieel wat krap zit en haar diensten aanbiedt in de BDSM-wereld. Kika is daardoor een film die zeer merkwaardige en verdorven taferelen laat zien. Taferelen die haaks staan op het zo poëtische begin. Een jonge vrouw en haar vriend die samen op een fiets begeleid door het zomerse ruisen van het gebladerte zorgeloos door het bos fietsen. De scène verbeeldt een kort moment van gelukzaligheid dat in de rest van de film ver is te zoeken.
In één klap verplaatst de film zich naar de harde realiteit van het maatschappelijk werk. We bevinden ons opeens in een kantoorruimte waar dezelfde vrouw geen ontspannen indruk meer maakt en al in de gang op weg naar haar werkplek wordt overspoeld door vragen van mensen in nood. Het contrast tussen het zorgeloze droombeeld en de harde realiteit is groot. Ik heb even tijd nodig om mijn perceptie die nog in poëtische sferen verkeerde, aan te passen.
De Belgische regisseur en schrijver Alexe Poukine bereikt in stappen de kern van haar verhaal. Haar speelfilmdebuut bestaat uit een aaneenschakeling van (documentaireachtige) momentopnamen waarin de kijker hoofdpersonage Kika steeds verder in de (financiële) malaise ziet afzakken. Aan de buitenkant valt aan haar niet veel te zien. Ze onderdrukt haar eigen gevoelens, haar verdriet, haar leed, haar zorgen. Een gesprek met een nooddruftige klant attendeert haar op een lucratief bijbaantje. En dus begeeft Kika zich aarzelend in de wereld van de BDSM. Een wereld waarin zij met een ander type klant te maken krijgt. Een klant die geniet van allerlei vormen van vernedering.
In de film Kika ervaart de kijker op een frisse, onbevooroordeelde en niet-voyeuristische manier hoe een jonge vrouw met een fatsoenlijke baan en in een precaire situatie zich wendt tot een minder fatsoenlijke manier om geld te verdienen. Een vrouw die aanvankelijk verlegen, geschokt en terughoudend reageert maar alras niet meer opkijkt van de verdorvenheid van de wensen van haar klanten. Goeie en overtuigende rol van Manon Clavel, die zowel haar walging als haar latere onbewogenheid overtuigend en invoelbaar op de kijker weet over te brengen.
Na afloop van de film las ik dat regisseur Alexe Poukine naam heeft gemaakt met documentaires. En dat zie je terug in de opbouw van het verhaal (de momentopnamen) en de observerende manier van filmen. Met Kika maakt zij een boeiende film over een wereld waarin ik in ieder geval niets heb te zoeken.

Een sciencefiction avontuur dat over het algemeen vermakelijk is een sympathieke vibe heeft. Alleen zo jammer dat het verhaal zo wordt uitgerekt. Het is een modeverschijnsel dat vaker en vaker voorkomt bij de films die men als blockbusters aanmerkt. Ruim tweeëneenhalf uur film is gewoon erg lang. Nu is het niet per se zo dat de film als gevolg van zijn speelduur grandioze inzakmomenten heeft. Dat niet. De verveling ligt soms weliswaar op de loer maar slaat nooit hard toe. Het is alleen dat het verhaal zich vanaf een bepaald punt nog nauwelijks ontwikkelt en je je gaat afvragen wat de meerwaarde van bepaalde scènes is. En zodra mij dergelijke gedachten overspoelen, weet ik dat een film niet meer mijn volledige aandacht heeft.
Het verhaal neemt trouwens een secundaire positie in. Dat verhaal bestaat uit een mysterieus element dat intrigeert en waarop wordt voortgeborduurd. Een man komt in het begin van de film bij bewustzijn en hervindt geleidelijk zijn geheugen. De kijker komt stapsgewijs achter het hoe en waarom. Dat klinkt interessant en spannend en dat is het deels ook. In de film wordt de geschiedenis echter fragmentarisch en nogal laconiek benaderd. Te fragmentarisch en te laconiek om er tot in alle vezels door te worden gegrepen.
Het verhaal drijft op twee sporen. Het tweede spoor in het verhaal is het avontuur in de ruimte. Dat verloopt niet onaardig, maar is amper spannend te noemen. Dat had meer spannende impact kunnen en moeten hebben. Het euvel? Het avontuur wordt in deze film met humor opgesierd. Iets te nadrukkelijk naar mijn smaak. Door praktisch alle gebeutenissen van een vleug humor te voorzien, onstaat een relativerende atmosfeer. Uit zo'n atmosfeer valt nauwelijks heuse spanning te genereren.
In beginsel staat in de film een reddingsmissie centraal. Die missie wordt steeds minder belangrijk. Belangrijker wordt de interactie tussen de hoofdpersoon en een zeer van hem verschillend buitenaards wezen. Onderling onbegrip en misverstanden zijn een grote bron van vermaak. In de loop van de ontmoeting vervalt de humor die de cultuurbotsing oplevert steeds meer en kijken we in toenemende mate door een serieuzere bril naar de totstandkoming van een ongewone maar mooie vriendschap. In die fase raakt de film aan minder luchtige zaken. Emoties krijgen de kans om zich prominenter te laten zien. Er is ruimte voor ontroering, voor gevoelens van eenzaamheid, voor vertwijfeling. En er is plezier en aandacht voor de schoonheid der dingen. De melancholische en sentimentele snaren zijn in deze fase aan de beurt om te worden geraakt. En dat lukt goed.
Ryan Gosling (die ik altijd verwar met Ryan Reynolds en andersom) speelt de hoofdpersoon. Grote delen van de film is hij het enige personage in beeld. Het enige personage waarmee de kijker het moet doen. Een sympathieke nerd die door vindingrijkheid en soms ook door geluk moeilijkheden overwint. Als de interacties met de buitenaardse tegenspeler eenmaal tot het middelpunt van de film zijn uitgegroeid, zijn de zwakke punten van de film (zoals de lange speelduur en de laconieke aanpak) al snel vergeten. De interacties zijn boeiend, spannend en prettig humoristisch. En uiteraard is er feelgood. Die kon ik na verloop van tijd goed hebben.
De liefhebbers van sciencefiction zullen waarschijnlijk niet volledig aan hun trekken komen. Het wetenschappelijke en het avontuurlijke aspect zijn daarvoor te weinig meeslepend. De liefhebber van fijne monologen en dialogen zitten hier beter. Project Hail Mary begint als een sciencefiction avontuur en ontwikkelt zich daarna tot een film over een ongewone vriendschap. Die ontwikkeling maakt van de film een bijzonder aangename kijkervaring. Dermate aangenaam dat de minpuntjes al snel vervlakken en ik me goed heb vermaakt.