Alaska (2023)

Kerstin parkeert haar auto, schuift haar kajak in de rivier en begint aan haar peddeltrip door de natuur. Het begin van de film is rustgevend. Geluiden van de natuur bij het ochtendgloren. Geplas van de peddels in het water. De camera neemt de tijd. Kerstin lijkt in zichzelf gekeerd. Wie is zij? Waar denkt ze aan? Het duurt tot ver in de film voordat de kijker daar iets meer hoogte van krijgt. En dan nog mondjesmaat. Een film over rouwverwerking. Een film met metaforisch geladen beelden. Een film van regisseur en schrijver Max Gleschinski.
De film is ingedeeld in vier hoofdstukken. Elk hoofdstuk bezien vanuit een ander personage. De wisseling van perspectief werkt verfrissend. Niet alleen omdat het gewoon prettig is om sfeertekeningen en belevenissen niet slechts vanuit Kerstin te ervaren, maar ook omdat de wisselingen van perspectief meer invulling geven aan het personage Kerstin dan het personage zelf doet. Een derde verfrissende reden is dat de wisseling in perspectief emotionele helderheid brengt in de relatie tussen de diverse personages.
Alaska is een film van subtiliteiten. In het eerste halve uur schept de film een rustige en ietwat mysterieuze sfeer waaronder een bepaalde sombere dreiging voelbaar is. Het optreden van een jonge man die op zoek is naar Kerstin en rondbazuint dat die vrouw zijn familie heeft bedrogen, opent die dreigende deur iets verder. De jonge man heeft verder weinig speeltijd in de film en als Kerstin vriendschap sluit met een andere kanovaarster verdwijnt die dreiging zelfs helemaal. Een climax die zou passen bij een dreiging, blijft daardoor uit.
Het is kenmerkend voor de film. Een veelbelovende sfeer hangt een tijdje boven de gebeurtenissen en ebt weer weg. Er bouwt zich een spanningsveld op en vervolgens verdwijnt dat veld geruisloos omdat er amper een uitbarsting of scherpe confrontatie van indrukwekkende betekenis volgt. In het laatste deel van de film gebeurt op dat vlak eindelijk iets. In dat deel draait het om familiebanden en om erfenisgeld dat Kerstin mogelijk ergens heeft verstopt. Het verhaal belandt in een stroomversnelling en heeft zelfs opeens iets weg van een heist drama. Een spannende aanzet die niet wordt doorgezet. De conflicten die in het eerste deel van de film nog dreigend sluimerden, komen in het tweede deel nogal tammetjes tot uiting. Er zijn wat toespelingen, wat stemverhefinkjes en wat verbeten dialogen. Weinig subtiel en weinig indrukwekkend.
Ik voelde me meer betrokken bij de mysterieuze sluimering en sombere dreiging. Die zijn echter al een tijdje terug uit de film gegleden, lijkt het wel. De impact die een heftig dialoogje heeft is dan ook niet erg groot. Als de sterke elementen uit de film verdwijnen, wordt de kracht van een mooie scène minder krachtig. Zo is een op zich mooie slotscène met de broer van Kerstin in de regen emotioneel gezien een minder krachtige scène dan die had moeten zijn en is van mijn emotionele betrokkenheid bij de film niet veel meer over.
Regisseur Max Gleschinski maakt een rustig en sfeervol familiedrama dat vooral in het eerste uur heerlijk verglijdt in sereniteit en onderhuidse spanning. Na dat uur is er behoefte aan verlossende antwoorden en meer explosieve interactie maar die blijven grotendeels uit. Uitstekend eerste uur. Tegenvallend tweede uur.