Nimic (2019)

Efthymis Filippou heeft weer een bizar scenario klaargelegd voor Yorgos. Ook zijn niet-Yorgos films zijn zeer de moeite waard overigens. Misschien net te kort om écht indruk te maken, maar ongemakkelijk voel je je zeker na deze 12 minuten.

Wat is het punt van deze kortfilm nu? Kon er niet veel van brouwen. Ongemakkelijk worden lijkt me geen doel op zich.

Deze Daphne Patakia speelt volgend jaar ook een rol in het langverwachte Benedetta (2021) van Paul Verhoeven. Die meid kan iemand inderdaad ongemakkelijk maken met haar ogen, nondeju. Ik snap de verwarring overigens uitstekend Arnie, ik vond dit stukje wel een aardige interpretatie:

Yorgos Lanthimos Gets Even Weirder with Anti-Doppelgänger Short Nimic - filmschoolrejects.com

Eigenaardige film van Lanthimos zoals we wel meer gewoon zijn van hem. Moeilijk te verklaren, daarvoor is de film te kort. Vrijwel vaag, geen extra info of verklaringen. Intrigerend, dat wel, maar net niet begeesterend genoeg om echt aan te slaan.

Gaat eigen over een soort dubbelganger of iemand die iemands identiteit steelt. En dat met het vreemde gebeuren dat beide individuen in het geheel niet op elkaar lijken en de omgeving daar ook geen aandacht aan schenkt. Had hier wel anderhalf uurtje willen puzzelen ...

Best geinig maar ik kan hier niet zoveel mee. De symboliek van het gekookte ei is me ontgaan.

Het idee voor de film doet een beetje denken aan een idee voor iets als The Twilight Zone, maar dan met weinig uitwerking. Niet onaardig, maar weet in 12 minuten geen grote indruk te maken.

Een korte film van Yorgos Lanthimos. De gerenommeerde regisseur die groot is geworden met minder gangbare films waarin het verontrustende en het komische vaak dicht bij elkaar zijn te vinden. In Nimic vertelt Lanthimos over een cellist (Matt Dillon) die op weg is naar huis en in de metro een vreemde ontmoeting heeft met een vrouw (Daphné Patakia). Als hij de vrouw om de tijd vraagt, beantwoordt de vrouw de vraag niet maar stelt hem dezelfde vraag. Ook daarna kopieert ze alles wat hij doet. Als om hem uit zijn eigen bestaan te bannen teneinde zelf die plek in te nemen.

Dat voelt verontrustend. Dat komt vooral doordat Daphné Patakia haar personage van een ondoorzichtige welhaast diabolische touch voorziet. De film schetst een absurde situatie die extra absurd is omdat niemand uit de omgeving van de cellist doorheeft dat er een verwisseling plaatsvindt, terwijl de vrouw er toch duidelijk anders uitziet. Geen idee wat de reden of betekenis van dit alles is. Nimic bevat weinig dialoog en nog minder uitleg.

De kijker mag zelf gaan speculeren over de boodschap. Zijn we inwisselbaar? Zijn we allemaal identiek aan elkaar? Parasiteren we van elkaar? Is het bestaan van het individu illusionair? Verwijst de titel naar het woord nihilisme? Geen idee. En de antwoorden blijven uit. Dan resten twee dingen. Je blijft hangen in een scala aan mogelijke interpretaties of je laat het los en richt je op het absurde, grappige, surrealistische en verontrustende van de situatie. Ik bleef hangen in de overpeinzing en kon van de film niet echt genieten. Wat ik in ieder geval zeker weet aan het eind van de film is dat Lanthimos wederom een eigenzinnig werkje heeft afgeleverd.