The Swan (2023)

En hier is alweer de tweede Roahl Dahl verfilming van Wes Anderson!

De vierde wand begint inmiddels nogal sleets te worden bij Wes Anderson.

Hij mag ook wel weer eens wat anders proberen. Dit begint gewoon een beetje te vervelen.

Dit korte verhaal is door dat continu pratende hoofd van Rupert Friend nogal eentonig, al is het vertelde verhaal best origineel.

Cinematografisch stelt het allemaal niet veel voor. Lang niet zo geslaagd als zijn voorganger. Krappe 2,5*

Op boeklezing bij Wes Anderson deel 2. Kon ik meer smaken dan het Henry Sugar verhaal (dat dan weer visueel mooier was). De kortere speelduur en de iets boeiendere, minder absurde en best verontrustende vertelling gingen er makkelijker door. Gelukkig is er Fiennes alias Dahl om de betekenis te onthullen anders had ik er niks van gemaakt. Het gaat hier uiteindelijk om volharding als middel tot overwinning, misschien met de martelaars uit de tweede wereldoorlog in gedachten?

"Anderson's aansluitende Roahl Dahl-verfilming 'The Swan' biedt het publiek opnieuw een visueel nauwgezette en narratief meeslepende – als reeds ondergewaardeerde – korte film die diepgaande thema's aansnijdt zoals trauma's uit het verleden, doorzettingsvermogen en veerkracht, en tegelijkertijd deze thema's op een stilistisch schitterende manier presenteert. Hoewel de verhalende inhoud, unieke verteltechniek en perspectief, en minder levendige visuele presentatie geschikt en gunstig blijken te zijn, zou de speelduur je wel eens onvervuld kunnen laten."

Een nette 7,4/10 geef ik The Swan (2023). Net als bij de andere Netflix korte films van Anderson (The Wonderful Story of Henry Sugar, The Rat Catcher en Poison) geloof ik dat een langer speelduur of een iets milder tempo misschien wat passender waren geweest. Maar desalniettemin een interessante kort film met verrassend volwassen thematiek.

Helemaal mee eens, maar mij brak het verhaaltje ook op. Wanneer er dieren zomaar even gemarteld of gedood worden, haak ik sowieso af en met Rotterdam nog vers in het geheugen kwam dit filmpje op een wel heel ongelukkig moment mijn huiskamer binnen.

En eigenlijk hou ik ook helemaal niet van de boeken van Roald Dahl.

Na het rake 'Henry Sugar' is deze Roald Dahl-verfilming een beetje van hetzelfde... maar dan minder raak. Het is het helaas nét niet. Wellicht is de nieuwheid eraf, of het verhaal staat me niet aan; ik weet het even niet. Na 17 minuten had ik niet het gevoel dat de film al af was... en plots was daar de aftiteling. Een gemiste kans.

Van de 4 Dahl-filmpjes van Anderson is dit toch wel de minste. Niet boeiend, visueel niet bijzonder en ondanks de 17 minuten toch nog saai. Ook begint dat stijltje hier dan echt te irriteren. 1,5*.

Persoonlijk vond ik The Rat Catcher de minste van de vier kortfilms. Niet dat The Swan heel speciaal is, maar voor een kwartier lang was ik wel geïntrigeerd, en vooral geamuseerd door Rupert Fiend die alle personages neerzet. Hij acteert het op zo'n manier dat je het echt allemaal voor je ziet. Het is een constante in deze Netflix-kortfilms van Anderson; de acteurs weten een vrij zwak geheel nog enigszins te redden en vermakelijk te maken. Visueel is dit vrij afgezaagd en weinig inspirerend en vooral saai eigenlijk. Het ontbreekt hier echt aan een beetje pit of durf. Het einde was wel vrij tof gebracht, maar hoger dan 3* kom ik sowieso niet uit. Voor geen enkele van deze kortfilms.

De Roald dahlverfilming van Wes Anderson die me het minst aansprak. Rupert Friend maakt er inderdaad nog een aangenaam geheel van als spraakwaterval in de camera. Maar al bij al vond ik het vrij suf en doelloos. Ik was blij dat de 17 minuten voorbij waren. Dat zegt ook al iets.

Net allemaal niet boeiend genoeg al blijft de eigenwijze stijl van Wes Anderson toch bewonderingswaardig.