Diva Futura (2024)

In Italië in de jaren 1980 en 1990 zorgt Riccardo Schicchi voor een revolutie door met zijn productiemaatschappij Diva Futura pornofilms te produceren. Onder zijn leiding vinden gewone meisjes als Ilona Staller, Moana Pozzi en Eva Henger dankzij de opkomst van abonnee-tv en de videorecorder hun weg naar Italiaanse huiskamers en later ook buitenlandse huiskamers. Ik kan me die tijd en een paar van die films herinneren en vooral daarom leek Diva Futura me een interessante biopic toe.

Diva Futura is echter een oninteressante film. De film is geen singuliere biopic maar een wirwar van wel vijf biografische verhalen die wanordelijk met elkaar zijn verweven. Alle zijn bijzonder oppervlakkig en bijzonder saai. De film die werd geregisseerd door Giulia Louise Steigerwalt die ook het draaiboek vervaardigde, vertelt een verhaal dat liefde, seks en misbruik amper van elkaar laat verschillen. De indruk wordt gevestigd dat Diva Futura een warme familie is binnen het kille en hatelijke land van de porno. Ik kreeg de indruk dat het script de historie behoorlijk romantiseerde.

En wat een oninteressant script. Geen enkele biografische verhaallijn vertoont enige diepzinnigheid. Geen enkel personage vertoont meer dan eendimensionale diepte. De dialogen zijn van een niveau dat je ondermaats mag noemen. De aankleding is saai. De film creëert een sfeer die zo nietszeggend is dat allerhande drama en tragedie die de personages treffen je totaal niet raken. Daarnaast is het vreemd dat Diva Futura als film die zich afspeelt in de wereld van de seks zelf geen seks of naakt vertoont. De paar zeer terloopse seconden dat er vanuit een ooghoek sprake is van een beetje bloot, tellen eigenlijk niet. De film slaagt er wonderwel in om alles dat ook maar enigszins boeiend zou kunnen zijn, te negeren.

Diva Futura is een slechte film. Een slechte film met een fijne jazzy soundtrack. Dat wel. De muziek was het enige aspect aan de film dat me aansprak.