The Rat Catcher (2023)

De mix van meesterverteller Roald Dahl en filmmaker Wes Anderson werkt zeer goed. De film heeft ook beide stijlen. De visuele herkenbare decors en kleuren van Wes Anderson met de gezellige lugubere verhalen van Dahl. Het is ook zo gemaakt dat het draait rond de 3 hoofdpersonages en buiten de omkadering van Anderson, dat je er maar moet bij denken, kan je dit zo aan het kampvuur vertellen. Anderson mag de langere verhalen van mij gerust ook zo onder handen nemen.

"De derde korte film van Anderson, 'The Rat Catcher', behoudt een gevoel van bescheidenheid wat betreft visuals en presenteert een intrigerend en beknopt verhaal met diepere betekenis, hoewel deze korte film relatief oppervlakkig blijft wat betreft de thema's, saai wat betreft acteerprestaties en atmosferisch afstandelijk. Dus ondanks een handvol pittoreske shots en gedetailleerde decors, de terugkerende vertelstijl en de volwassen doch excentrieke inhoud, mist de film misschien de nodige diepgang om het publiek te blijven boeien."

Ik kon hier wat moeilijker de boodschap uit halen, hoewel het erg leuk toonde hoe een persoon (expert) als de rattenvanger zodanig in zijn werk/passie kan opgaan dat hij haast zelf een rat wordt. Een mooie persiflage van hoe sommigen op een zodanige wijze zich in hun eigen wereld kunnen verliezen dat het afbreuk doet aan hun menselijke kwaliteiten. Een 5,8 voor het geheel helaas, maar desalniettemin een korte film die misschien aan me kan groeien na meerdere kijkbeurten.

Eerbetoon aan sprookjes verteller Roald Dahl. Er zullen ongetwijfeld liefhebbers zijn van deze zeer korte film.

Maar ik had hier niet zoveel mee. 3 personages waarvan 1 verteller in een wel heel erg nep uitziende setting. 15 minuten zinloos gebrabbel over een rattenvanger en het knaagdier zelf. 1.5*

De laatste van de vier filmpjes die ik zag en ook wel één van de zwakste. Het is dat Fiennes hier een heerlijk personage neerzet dat een en ander nog wel te kijken is, maar ook in dit filmpje (net als 2 andere van de 4) wist Anderson de aandacht er niet bij te houden. Daarvoor vond ik de inhoud simpelweg niet boeiend genoeg. 2,0*.

Wat een ontzettend zwakke short was dit. Op voorhand vond ik het een heel leuk initiatief van Netflix dat ze Anderson carte blanche gaven om in feite te maken wat hij wilde, maar dat initiële enthousiasme krijgt op deze manier wel een hele zure nasmaak. Hier viel haast niet door te komen. Ik weet niet of Wes Anderson nog volledig in touch is met wat zijn vroegere en beste films zo boeiend en pakkend maakten. Richard Ayoade die als de verteller emotieloos braaf zijn tekst zit op te ratelen; het deed me absoluut niets. Wie raak je hier mee, op wat voor manier dan ook? Zowel emotief als intellectueel haalde ik hier niets uit. Ralph Fiennes zet een uitstekende weirdo neer, maar daar eindigen mijn positieve puntjes in principe. Gelukkig duurt het allemaal niet lang en ben je er zo van af, maar de andere kortfilms spreken me nu direct al een pak minder aan. Gecombineerd met het énorm matige Asteroid City eerder dit jaar, begin ik toch het gevoel te krijgen dat Anderson zijn hand begint te overspelen. 2*.

Mm.

Typische Wes Anderson en alleen al de visuele vormgeving maakt hem een geschikte regisseur om sprookjes tot leven te brengen. Helaas is het ook een kwartier lang saai. De manier van vertellen, met Richard Ayaode dan wel Rupert Friend die zich te pas en te onpas rechtstreeks tot de camera wenden, kan me niet bekoren. De Anderson ten tijde van The Darjeeling Limited en The Life Aquatic lijkt me iets gemakkelijker dan die van de laatste paar jaren.

Een stem uitbrengen op deze film ga ik niet doen. Voor Henry Sugar heb ik dat wel gedaan, maar die is met z'n 40 minuten amper een kortfilm te noemen. Deze is al meer een fragment of zo. Dan heb ik het moeilijk om die tussen stemmen op "volwaardige" films (of beter: films met "volwaardige" speelduur) te zetten.

Mocht ik het wel doen zou ik het op een 2,5 houden, vermoed ik.

The Swan vond ik nog net minder dan deze Roald Dahl verfilming. Eigenlijk begon het allemaal goed met de excentrieke rattenvanger Phienes. Hij leek wel het prototype die als mens één leek met de beesten. Hoe die twee anderen hem dan ook met walging en verbazing aankeken, was wel grappig.

Alleen vond ik het visueel wat magertjes. De beesten of de fret moest je zelf verzinnen en als er al eentje tevoorschijn kwam, was het wel een erg schriel scharminkel.

Al bij al wel een geslaagd kwartet tussen Netflix en Wes Anderson, dus zeker verder toe te juichen. Er zat wel potentieel in.