The Rat Catcher (2023)

De mix van meesterverteller Roald Dahl en filmmaker Wes Anderson werkt zeer goed. De film heeft ook beide stijlen. De visuele herkenbare decors en kleuren van Wes Anderson met de gezellige lugubere verhalen van Dahl. Het is ook zo gemaakt dat het draait rond de 3 hoofdpersonages en buiten de omkadering van Anderson, dat je er maar moet bij denken, kan je dit zo aan het kampvuur vertellen. Anderson mag de langere verhalen van mij gerust ook zo onder handen nemen.

De laatste van de vier filmpjes die ik zag en ook wel één van de zwakste. Het is dat Fiennes hier een heerlijk personage neerzet dat een en ander nog wel te kijken is, maar ook in dit filmpje (net als 2 andere van de 4) wist Anderson de aandacht er niet bij te houden. Daarvoor vond ik de inhoud simpelweg niet boeiend genoeg. 2,0*.

Wat een ontzettend zwakke short was dit. Op voorhand vond ik het een heel leuk initiatief van Netflix dat ze Anderson carte blanche gaven om in feite te maken wat hij wilde, maar dat initiële enthousiasme krijgt op deze manier wel een hele zure nasmaak. Hier viel haast niet door te komen. Ik weet niet of Wes Anderson nog volledig in touch is met wat zijn vroegere en beste films zo boeiend en pakkend maakten. Richard Ayoade die als de verteller emotieloos braaf zijn tekst zit op te ratelen; het deed me absoluut niets. Wie raak je hier mee, op wat voor manier dan ook? Zowel emotief als intellectueel haalde ik hier niets uit. Ralph Fiennes zet een uitstekende weirdo neer, maar daar eindigen mijn positieve puntjes in principe. Gelukkig duurt het allemaal niet lang en ben je er zo van af, maar de andere kortfilms spreken me nu direct al een pak minder aan. Gecombineerd met het énorm matige Asteroid City eerder dit jaar, begin ik toch het gevoel te krijgen dat Anderson zijn hand begint te overspelen. 2*.

The Swan vond ik nog net minder dan deze Roald Dahl verfilming. Eigenlijk begon het allemaal goed met de excentrieke rattenvanger Phienes. Hij leek wel het prototype die als mens één leek met de beesten. Hoe die twee anderen hem dan ook met walging en verbazing aankeken, was wel grappig.

Alleen vond ik het visueel wat magertjes. De beesten of de fret moest je zelf verzinnen en als er al eentje tevoorschijn kwam, was het wel een erg schriel scharminkel.

Al bij al wel een geslaagd kwartet tussen Netflix en Wes Anderson, dus zeker verder toe te juichen. Er zat wel potentieel in.

The Rat Catcher van regisseur Wes Anderson is de derde verfilming in zijn reeks van vier verfilmde korte verhalen van Roald Dahl die ik heb bekeken. Evenals bij de andere verfilmingen vertoont de film grote gelijkenis met een toneelstuk. De acteurs kijken veelal recht in de camera. Er is weinig wisseling van cameraperspectief. De decors en rekwisieten zijn duidelijk onecht. Een wisseling van setting is er niet. Tot nu toe de minst interessante korte film als het om de beeldende beleving gaat.

Net als in de andere verfilmingen wordt er meer verteld dan getoond. In The Rat Catcher krijgt Richard Ayoade de rol van verteller toebedeeld. Behalve Ayoade spelen Ralph Fiennes en Rupert Friend mee. Evenals Ayoade speelden zij ook in de eerdere korte films mee. Fiennes dit maal eens niet als het personage Roald Dahl maar als de titelfiguur. Een merkwaardige rattenvanger die van methoden gebruik maakt die nogal verontrustend zijn maar tevens een komische ondertoon hebben. Door de methodiek niet te laten zien maar te laten vertellen, wordt de verbeeldingskracht van de kijker aan het werk gezet. Met succes, in mijn geval. De gesproken tekst heeft voldoende beeldende kracht om het gesproken woord in het hoofd visueel tot leven te laten komen.

Sfeer en inhoud zijn om van te smullen. Een heerlijke sfeer van vervreemding en creepiness. Inhoudelijk is de korte film grappig, absurd en intrigerend. De film weet met verontrustende elementen die door de rattenvanger worden ingebracht een bepaald spanningsniveau te creëren die maakt dat de aandacht niet verslapt. Kortom: de 17 minuten die de film duurde waren bijzonder aangenaam.