Supergirl (2026)

Al net zo'n druk en leeg CGI-rommeltje als James Gunn's Superman, met vooral een hele slechte eerste helft. De introductie van het titelpersonage maakt weinig indruk en aanvankelijk heb je als kijker het idee in een halfbakken Star Wars-film verzeild te zijn geraakt, getuige de niet aflatende parade van vreemde wezens. Het achtergrondverhaal komt laat op gang en is dan nog wel leuk gedaan, maar tegen die tijd is de film niet meer te redden.

Zelfs The Marvels deed het beter bij de opening, zegt genoeg

Terechte flop

Onder de creatieve leiding van James Gunn beleefde het DC Universe in 2025 met de film Superman een soort wedergeboorte. Superman keerde terug op het witte doek en markeerde het begin van een nieuwe reeks films. En een onderdeel van die nieuwe reeks is Supergirl. Een geheel ander type superheld dan Superman. Hoewel bij de nieuwe versie van Superman het idealisme en de perfectie iets werden afgezwakt en er bij de held een zekere menselijke kwetsbaarheid viel te constateren, bleef het wat saaie ideaalbeeld grotendeels in stand. Hoe anders is dat bij supergirl. Het personage is een ambivalente persoonlijkheid en manifesteert zich als een antiheldin. Een stuk interessanter dus.

In haar eerste solofilm sinds 42 jaar staat zij op eigen benen en doet ze het zonder de hulp van haar mannelijke equivalent, die trouwens nog wel in een enkele scène zijn opwachting maakt. In de film van regisseur Craig Gillespie is ze een eenling, een dronkenlap, een gedesillusioneerde en getraumatiseerde supervrouw. Een heldin zonder verheven morele idealen. Haar tegenpool en metgezel in de film is Eve Ridley als de jonge, naïeve en gedreven Ruthye Marie Kroll. Samen ondernemen zij een wraakactie die veelbelovend klinkt maar in narratief opzicht weinig voorstelt.

Ook de karakterschetsen stellen weinig voor. Zo bestaat het personage Ruthye uit niet meer dan enkele karaktertrekken die haar degraderen tot een eendimensionale aanleiding voor een avontuurlijke queeste. Ze is een middel om supergirl in beweging te zetten. Een heuse persoonlijkheid kun je haar amper noemen. Haar eendimensionale geval staat niet op zich. In de film is geen ruimte voor een uitbouw van welke karakterschets dan ook. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het kwaad in de vorm van de booswicht Krem (Matthias Schoenaerts), die het platte prototype is van de slechterik. Leuk gedaan hoor, maar er is niets oorspronkelijks aan het personage.

Zelfs de vrouw van staal lijdt onder een gebrek aan karakterontwikkeling. Een paar flashbacks over haar oorsprong hebben een bewuste pathetische impact en zijn fragmentarisch verweven in het verhaal. Behalve wat begrip voor het ambivalente gedrag van supergirl verschaffen de flashbacks de kijker weinig inzicht in haar personage. Een echt diepgaand en emotioneel verhaal over haar oorsprong en ontwikkeling laat de film achterwege.

Ik draaf door. Supergirl is geen psychologische avonturenfilm. Supergirl is amusement dat draait om de aloude strijd tussen goed en kwaad. Ach, en hoewel die strijd lijdt aan een gebrek aan ideeën en blijft hangen in iets dat in vele andere film ook al eens is vertoond en hier en daar wat strooit met emancipatoire ondertonen, is het niet bijzonder vervelend om het avontuur te volgen. Behalve dat het tempo goed is en er voor veel actie is gezorgd ligt de schuld voornamelijk bij Milly Alcock in haar rol als supergirl. Prettig ogend geeft zij de antiheldin in haar eendimensionale jas iets mee dat je als fris en intrigerend zou kunnen bestempelen.

Op het audiovisuele vlak is er weinig spectaculairs te signaleren. Tamelijk kleurloos. Veel gebeurt in het halfdonker. Storend gebruik van lensflares ook. De CGI oogt matig. Voeg daarbij een weinig verrassende verhaallijn die vertelt van een gangbaar intergalactisch kat- en muisspel, de niet erg interessante personages, de voortdurend (spannend, melancholisch etc.) opklinkende achtergrondmuziek en de nogal hectische montage. Er resteert niet veel om blij van te worden. Eigenlijk is het vooral de charismatische uitstraling van Milly Alcock die de film redt van diepe ondermaatsheid. Haar personage verdiende een betere film.

Een film met een soort identiteitscrisis. Het heeft zijn momenten, maar als Lobo degene is die de spotlight steelt dan gaat er iets niet goed. En helaas zit hij maar + -10 minuten in de film. De badguy is gewoon een random mafkees met nul diepgang. Superman komt ook nog een paar keer in beeld en compleet in pak. Waarom? Thuis op de bank zitten in je Superman pak. Oja, want anders herkennen we hem natuurlijk niet! De momenten dat Supergirl op volle kracht is zijn leuk.

Half sterretje extra omdat de film niet erg lang is

Vanaf 10 september 2026 te streamen op HBO Max.

Ietwat tegenvallende film met echter één fantastisch asset en dat is aanwezigheid hoofdrolspeelster, die mijn hart wist te stelen en de film een ongelooflijke meerwaarde geeft. Ze laat alle vorige vertolksters met gemak achter zich. Ze had alleen een betere film verdiend als deze. Schoenaerts als schurk heeft ondankbare rol en valt tegen. SFX zijn over het algemeen goed. Niet heel erg slecht, maar ook nergens geweldig. Voor nu een zesje of wel drie sterren.

Gewoon irritant en kinderachtig.

Zojuist gezien op HBO.

Ik heb de bioscoop er destijds bewust voor overgeslagen, maar wilde hem uiteindelijk toch zelf een kans geven. Ook geprobeerd om me zo min mogelijk te laten leiden door alle extreem slechte reviews die je overal voorbij ziet komen.

Ik bedoel ik vond The Flash best te doen, terwijl die film ook ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt. Dus eerst zelf kijken, daarna pas oordelen.

En ik heb hier oprecht even over moeten nadenken, maar ik denk dat ik inmiddels weet waar het voor mij momenteel goed fout gaat met DC.

Ze nerfen hun eigen superhelden.
Ook Supergirl is gedurende het grootste gedeelte van deze film gewoon generfd. Op het einde na en een klein stukje ergens halverwege krijg je nauwelijks het gevoel dat je naar één van de machtigste wezens in het DC-universum zit te kijken.

En dat is toch juist wat we WEL willen zien?!
Bij Superman vond ik dat ze daar zelfs volledig in waren doorgedraaid. Volledig. Superman kwam bij vlagen gewoon als een sul over. En in de paar scènes waarin hij hier voorkomt, doen ze het gewoon weer.
Ik snap dat echt niet. Superman was voor mij altijd die bijna onbereikbare gentleman. Krachtig, zelfverzekerd, charismatisch, maar tegelijkertijd ontzettend vriendelijk en menselijk. Een good guy in bijna de meest letterlijke betekenis van het woord. Niet een sul.

Maar goed. Ik dwaal af

Dan de slechterik... Pfoe.
In de eerste plaats vond ik hem gewoon geen goede acteur op zijn minst gezegd, maar nog veel erger: dit is echt zo'n schurk die je morgenochtend vergeten bent. Geen interessant motief. Geen charisma. Geen moment waarop je denkt: ja, ik snap ergens waar deze gast vandaan komt. Hij is slecht omdat... hij slecht is. That's it.

En dan Lobo. Volgens mij heb ik ongeveer tweeënhalve nanoseconde Lobo gezien. Voor DC-liefhebbers toch echt geen lullig karaktertje. Dit is LOBO. Een krankzinnig sterke, bizarre en vooral enorm coole character binnen het DC-universum. En wat doen we ermee? Bijna niks.
Sterker nog: wat mij betreft hadden ze hem veel beter een veel grotere rol kunnen geven en eventueel zelfs als belangrijkste antagonist kunnen gebruiken. Daar had je zoveel meer mee kunnen doen.

En dan kom ik bij misschien wel mijn grootste probleem: Supergirl zelf. Dit voelt voor mij een beetje als Ellie in The Last of Us. Misschien is het oneerlijk tegenover de actrice, maar ik kijk ernaar en mijn hoofd zegt gewoon: Dit. Is. Geen. Supergirl.
En dat wordt alleen maar versterkt door de manier waarop ze geschreven is. Dat hele depressieve, cynische, drinkende, alles-kan-me-gestolen-worden-element...

Dit. Is. Niet. Supergirl!

Tenminste: niet de Supergirl die ik wil zien.
Voor mij zit juist een belangrijk deel van de aantrekkingskracht van Superman en Supergirl in het feit dat ze bijna ouderwets vroom zijn. Echte goodie-two-shoes. Ze hebben goddelijke krachten, maar kiezen er bewust voor om goede mensen te zijn. Optimistisch. Hoopvol. Bijna té netjes.

Dat contrast maakt ze juist interessant. Maar James Gunn lijkt heel erg de behoefte te hebben om dat soort personages eerst wat cynischer, knulliger, gebrokener of "menselijker" te maken. En misschien werkt dat voor sommige mensen. Voor mij werkt het totaal niet.

Ik hoef Superman niet cool te vinden omdat hij imperfect is. Ik wil Superman cool vinden omdat hij Superman is.

En hetzelfde geldt voor Supergirl. Het frustrerende is dat ik deze film tegelijkertijd ook weer niet MEGA slecht vond. Ik heb hem gewoon uitgekeken. Er zitten best wat vermakelijke momenten in en nergens had ik het gevoel dat ik naar de slechtste comicbookfilm ooit zat te kijken; die titel behoort tot The Marvels. Maar misschien is dat juist het probleem. Hij is gewoon...vergeetbaar. En dat vind ik bijna erger.

Want dit is Supergirl. Dit is DC. Dit zijn personages en een universum waar je echt iets gigantisch mee zou moeten kunnen neerzetten.

Pfoe... als Man of Tomorrow straks niet geweldig is, dan begin ik me serieus af te vragen hoe lang James Gunn nog de volledige vrijheid gaat krijgen bij DC.

Want ergens moet dit universum toch een keer écht gaan vliegen.

So... nu eerst even rustig worden.

5,5/10

Slecht.

De zoveelste superheld(in) die een film krijgt en ook nu weer is het een saai, voorspelbaar zootje. Milly Alcock, die ik leerde kennen met House of the Dragon en ze daarin best goed vind, bakt er niks van. Het is ook wel niet echt een cadeau om zo'n over-the-top truttemie te spelen. Zeer saai, hoewel het misschien voor 16-jarige meisjes ergens een baken van herkenning kan zijn.

In ieder geval kon ik er weinig mee. Ook Matthias Schoenaerts zakt hopeloos door de mand. Met de karrevracht aan superheldenfilms van de afgelopen 15 à 20 jaar is het écht niet zo spannend meer om een over-the-top sadistische slechterik met wat rare tikjes te spelen. Maar bon, het is niet dat één goede acteerprestatie meer of minder dit gedrocht had kunnen redden.

1