Office Romance (2026)

Matige film waarin de directrice van een luchtvaartmaatschappij iets krijgt met haar advocaat. De titel van deze romcom dekt prima de lading. Allemaal nogal standaard en het wist me allemaal niet echt te boeien. Sommige zaken komen wat geforceerd over. Jennifer Lopez is prima gecast.

Ik vond deze wel goed, er zit goeie humor in, meermaals moeten lachen en Jlo speelt dit altijd goed zo'n rol.

Ik heb x tijd geleden aantal romcoms gezien die pas middelmaat of er zelfs onder zaten, deze is absoluut beter. Niet de beste ooit maar zeker bij de wat betere toch wel voor mij.

Origineel? Nee, qua verhaal niet. Maar de cast speelt erg leuk en er zitten aardig wat scènes in waar ik smakelijk om heb kunnen lachen. En ik kan haast niet geloven hoe goed J-Lo er nog steeds uitziet . Ik heb me er prima mee vermaakt.

De vraag of het verstandig is dat een (in dit geval) vrouwelijke leidinggevende een relatie aangaat met een medewerker wordt in deze film uit de weg gegaan. Hoewel het bedrijfsbeleid voorschrijft dat dergelijke relaties uit den boze zijn, hoor je niemand iets zeggen over de consequenties (onprofessionele afstand, belangenverstrengeling, bevoordeling) die een dergelijke relatie kan hebben en in deze film ook heeft. Sterker nog. Het interesseert niemand. Regisseur Ol Parker en schrijver Brett Goldstein (tevens verantwoordelijk voor de invulling van de mannelijke hoofdrol) al helemaal niet. In Office Romance gaat het om vermaak en is geen plek voor vervelende vragen.

De film is een luchtige romantische komedie en niets meer. En daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Office Romance biedt luchtigheid en permitteert zich slechts af en toe een klein vervelend momentje dat de luchtigheid lichtjes schampt en dat uiteraard gevolgd wordt door verzoening om de kijker in een feelgood-stemming te houden. Bij een dergelijke film past dat de loop van het verhaal eenvoudig is in te vullen. Ook daar is helemaal niets mis mee. Wat ik echter wel verlang van een dergelijke film die zichzelf een komedie noemt, is dat ik kan lachen. Lachen om een leuke situatie, een woordgrap, een misverstand. In Office Romance ontbreken die dingen. En dan bedoel ik niet dat die dingen er niet zijn maar ik bedoel dat je er bijna nooit om kunt lachen.

De personages in de hoofdrollen maken het er niet beter op. Ze zijn niet interessant of bijzonder sympathiek. Geen personages met wie je meeleeft. Laat staan dat er iets van spanning ontstaat bij hun doen en laten. Ze passen goed in het verhaal dat dan weer saai en dan weer voorspelbaar is. Nee, de film biedt niet veel. Geen overtuigende romantiek, geen aansprekende humor, geen voelbare spanning. Na afloop bleef eigenlijk alleen de gedachte hangen dat Jennifer Lopez nog steeds een bijzonder aantrekkelijke vrouw is. Een prettige constatering natuurlijk, maar als dat de enige gedachte is die na afloop blijft hangen, zegt dat erg veel over de film an sich.