Follow Me Quietly (1949)

goeie film noir

Prima film noir, niet bijzonder, maar zeker de moeite.

Per ongeluk voor een stuk een tweede keer gezien. Het acteren is wat houterig. Maar het valt me wel op dat zelfs in zon B-noir ruimte is voor originaliteit en fijn camerawerk. Ik had tenminste vrij snel door dat ik hem al eens gezien had. Sommige moderne films zijn zo 13 in een dozijn, dat ik pas als ik op MM een *** wil invullen, ik erachter kom dat ik de film al eerder gezien had.

Wanneer de nieuwsgierige en volhardende journaliste Ann Gorman [Dorothy Patrick] een scherpe analytische geest blijkt te hebben, besluit politieagent Harry Grant [William Lundigan] haar hulp te gebruiken in ruil voor het verhaal van de zoektocht naar seriemoordenaar "The Judge", die al zes maanden angst zaait in de stad. Geen bekende namen in deze B-film, maar dit is een aangename tijdvuller die onder de regie van Richard Fleischer boven z'n beperkte budget uitsteekt. De uiteindelijk ontmaskering is weliswaar niet helemaal geloofwaardig, maar de finale is - mede dankzij de opwindende score van Leonid Raab - een bevredigend slot van een vermakelijke Film noir.

Prima misdaadfilm van regisseur Richard Fleischer. Vond de ontmaskering van de seriemoordenaar

eveneens nogal gemakkelijk (Op goed geluk) tot stand gekomen, maar de film vermaakt wel van begin

tot eind, met een mooie afsluiting wanneer de dader op de hielen wordt gezeten.

Een seriemoordenaar met de naam The Judge teistert de stad. De moordenaar die altijd zijn gezicht bedekt, pleegt zijn moorden als het regent en zoekt zijn slachtoffers onder degenen waarvan hij vindt dat ze niet zuiver op de graat zijn. Aan inspecteur Harry Grant (William Lundigan) de taak om de moordenaar op te sporen. Deze uitgangssituatie levert een hele behoorlijke film op die te lijden heeft van een onnodig subplot rondom een vrouwelijke journalist die het brokje obligate romantiek verzorgt dat schijnbaar altijd onderdeel is van B-films uit het misdaadgenre uit de jaren 50 en daarvoor.

Naast dit romantische subplotje speelt zich echter een geraffineerd hoofdplot af dat spannend is om te volgen en waarin zowaar enige psychologische laag te herkennen valt. Inspecteur Grant raakt dermate geobsedeerd door de moordenaar zonder gezicht dat hij zich zelfs een beetje als The Judge gaat gedragen. De moordenaar zonder gezicht wordt daarnaast door regisseur Richard Fleischer gestileerd weergegeven als een projectievlak voor zowel bepaalde oerangsten als voor beestachtige oerdriften die in ieder mens huizen. Een interessante insteek.

De these van de projectie wordt getoetst in een prachtige scène die zich in de nachtelijke uren in het kantoor van Grant afspeelt terwijl de regen tegen de ramen klettert. In de scène praat Grant tegen een realistisch gefabriceerde pop die als de moordenaar dienst doet. Een razendspannende scène en tevens een prachtige allegorie. De scène demonstreert perfect in welke angstaanjagende hoedanigheid de moordenaar in de hoofden van zijn tegenstanders is gaan rondspoken en raakt treffend aan het hierboven genoemde projectievlak. Er zijn meer scènes die de moeite waard zijn. Meer scènes die intrigeren en spanning opwekken. Een van de mooiste is de scène waarin Grant de gefabriceerde pop voorstelt aan zijn manschappen. Een schitterende scène. Er gebeurt weinig maar de pop als middelpunt van de scène zorgt desondanks voor heerlijke spanning.

Een film dus met meer laag dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. De film is spannend, suspensevol en intrigerend. Des te jammer dat het romantische plotje de boel steeds doorkruist. Na afloop las ik dat regisseur Fleischer (wiens naam mij slechts in de verte bekend was) aan talloze zeer diverse films gekoppeld kan worden waaronder een aantal hele bekende. Behalve regisseur van meerdere films noirs die uit dezelfde periode als deze film stammen, regisseerde hij onder andere 20,000 Leagues under the Sea (1954), Doctor Dolittle (1967) en The Spikes Gang (1974).