Hangover Square (1945)

Cregar maakte de première van zijn eerste hoofdrol niet mee. In een maniakale drang om een slanke ster te worden, overleefde hij zijn strenge dieet niet.

bron: cinema.nl

Boeiende ouderwetse horrorthriller uit op de DVD in de States als één van de driedelige Fox Horror Classics Box set.

http://www.dvddrive-in.com/reviews/e-h/foxhorrorclassics424445.htm.

Ook "The Lodger" is een absolute meevaller. "Undying Monster" moet ik nog bekijken.

Ik blijf het lastig vinden om boekverfilmingen los te zien van het boek. Hangover Square van Patrick Hamilton was een behoorlijk sterk, deprimerend boek over de sneue, alcoholistische, geesteszieke loser George Harvey Bone, die in het Londen van vlak voor de oorlog zijn dagen en zijn obsessieve, onbeantwoorde liefde voor Netta wegdrinkt. Hierbij wordt uitgebreid van de arme man geprofiteerd door Netta en haar vriendjes. Juist het tijdsbeeld de setting in een Londen waar overal een beklemmend gevoel van impending doom hangt, de dubieuze sympathieen van sommigen in Netta's entourage, en vooral de langzame spiraal de ellende in (ondanks dat het af en toe licht lijkt te worden) maakt het zo'n sterk boek.

Maar dat was dus het boek. De film pakt twee aspecten uit het boek (de karakters van George Harvey Bone en Netta) als basis voor een rechttoe rechtaan horrorverhaal, maar verder is eigenlijk alles wat het boek zo interessant maakt weg. Om mij onduidelijke redenen is het verhaal verplaatst naar ergens rond 1900, de donkere drankholen en de beklemmende sfeer ontbreken vrijwel geheel, George is hier een bekend componist in plaats van een semi-anonieme loser die echter al vanaf het begin een moordenaar is in zijn schizofrene tijden in plaats van dat hij langzaam ontspoort, het alcoholisme en de escalerende obsessie spelen een ondergeschikte of bijna geen rol. George is slechts iemand wiens geestesziekte betekent dat hij af en toe in moordlustige buien belandt, zoals al vanaf de eerste minuut duidelijk is. Maar dit is toch vooral kritiek op wat de film NIET is, en ondanks dat ik denk dat er een nog veel sterkere film in het boek zit, is de film als losstaand werk goed te pruimen. Het is een redelijk korte horrorfilm geworden waarin Laird Cregar een prima rol neerzet als Bone, die af en toe in moordbuien uitbarst en waarbij ook Netta op gegeven moment aan de beurt is. De scenes tijdens Guy Fawkes Night zijn ook leuk en sfeervol gedaan. Prima keuze voor wie in de stemming is voor een ouderwetse horrorfilm.

Deze prima psychologische thriller resulteerde indirect in de dood van hoofdrolspeler Laird Cregar op 28-jarige leeftijd. Cregar was een gerespecteerd acteur wiens overgewicht ervoor zorgde dat hij veelal werd getypecast. Toen hij de hoofdrol in deze film moest spelen, besloot hij een crash dieet te volgen en hij viel daarbij 40 kilo af. Kort na afloop van de opnamen belandde hij in het ziekenhuis met maagproblemen en daar bleek dat het dieet zijn lichaam ernstig had verzwakt. Hij stierf in december 1944 aan de gevolgen van een hartaanval. Een tragisch verhaal, temeer daar Cregar hier voortreffelijk is. Hij speelt een componist/pianist die psychotisch wordt bij het horen van luide, ondraaglijke geluiden, maar zich niets kan herinneren van zijn daden tijdens zijn episodes. George Sanders is de psycholoog die hem probeert te helpen, Faye Marlowe zijn vriendin, Alan Napier haar vader en Linda Darnell de femme fatale die zijn leven doet ontsporen. De sfeervolle regie van John Brahm en een geniale score van Bernard Herrmann (dat fluitje!) maken dit tot een absolute aanrader.

Eén woord: wow! Hangover Square is de derde film van regisseur John Brahm die ik heb bekeken, na The Lodger en Guest In The House, en deze maakt het meest indruk. Visueel is deze film een gothic feestje, waarbij Brahm werd bijgestaan door cameraman Joseph LaShelle (oscarwinnaar voor de klassieker Laura het jaar voordien). De film is gebaseerd op de novelle, die ik niet ken, maar op zich vond ik het een goed script, heel rechtuit, en zeker niet ingewikkeld of 'verrassend'. Wat het ontbreken van dat laatste aspect betreft, moet de film het dan ook hebben van de (geslaagde) sfeerschepping.

Binnen het kader gecreëerd door Brahm worden goede acteerprestaties geleverd door de protagonisten Laird Cregar, Linda Darnell en George Sanders. Tijdens het filmen waren er naar verluidt talrijke conflicten tussen Cregar en Brahm, die op het einde van de shooting mekaar duidelijk maakten nooit meer samen te willen werken. Helaas zou Laid Cregar zelfs de première van de film niet meer meemaken na zijn ontijdige dood, waarover men hier op het forum reeds bericht.

Last but not least, alle lof voor componist Bernard Herrmann - persoonlijke favoriet - die op briljante wijze de score voor deze film heeft vorm gegeven. Alleen al voor zijn muziek wil ik de film zeker nog eens herbekijken. Wat ik zo mooi vind aan Herrmann is het feit dat hij echt muziek met karakter creëert, en daarmee bedoel ik niet de inwisselbare slappe hap waaraan hedendaagse componisten zich (in mijn oren) lijken te bezondigen. De muziek in deze film is heel prominent aanwezig, logisch, aangezien Laid Cregar de rol van componist speelt. Hoogtepunt is ongetwijfeld de finale van de film, met de 'ghostwritten' symfonie van Cregar in uitvoering, die je moet gezien en gehoord hebben om te geloven.

Sterke film.

Ik ga eigenlijk wel mee in de recensie van Woland wat de film betreft. Het boek heb ik niet gelezen dus daar kan ik me niet over uitspreken. Het enige wat me weerhoudt om deze een nog betere waardering te geven is het feit dat je al meteen weet die de dader is. In het begin leek het nog even dat er mogelijks een andere verdachte zou kunnen zijn hoewel dat natuurlijk vergezocht zou zijn. Inderdaad de scènes tijdens Guy Fawkes Night zijn schitterend. Sterke rol van Laird Cregar die jammer genoeg niet lang na de film het leven liet. Ook Linda Darnell is subliem als de femme fatale. Haar dansje in de bar leek me toch vrij gewaagd voor de tijd.

Dit was verrassend leuk. Sanders is altijd cool, Darnell is altijd verleidelijk, maar de held is hier Laird Cregar, die met veel overtuigend de gekwelde hoofdrolspeler neerzet. Jammer dat we nooit zullen weten wat hij nog had kunnen bereiken in zijn carrière, ik denk dat hij wel ver was geraakt. Naast de sterke hoofdrol is er uiteraard ook een belangrijke rol weggelegd voor de knappe muziek in deze film met als hoogtepunt de epische en memorabele eindscène.

Wat een fijne film, mooie karakters, Linda Darnell is verleidelijk ook al misbruikt ze onze stumperd, en de film is vanaf de opening best hard.

3,7*

Prachtige zwart wit camerabeelden en een sterke Laird cregar in een gothic thriller , darnell als gemene profiteur zorgt voor de femme fatale inbreng .

Aanvangkelijk dacht ik met een britse film te maken te hebben maar dat is dus niet waar .

Hoewel ik de premisse (man raakt door een hard geluid helemaal de weg kwijt en verandert in psychopatische moordenaar) niet helemaal geloofwaardig vind, is deze film toch verrassend sterk te noemen. Ik sluit me aan bij Bobbejaantje, daarnaast nog lof voor Darnell, net als Laird Cregar veel te jong gestorven. Zij speelt de verleidelijke maar ijskoude bitch voortreffelijk.