House of Strangers (1949)

Edward G. Robinson won voor zijn vertolking één Award op het Festival van Cannes in 1949. Hij speelt de rol van een corrupte bankier die voor zijn gesjoemel veroordeeld wordt en zijn zonen vraagt hem te steunen. Alleen Max, die een toegewijde advocaat is, wil hem helpen. Ten einde raad probeert hij één van de juryleden om te kopen, maar hij wordt door één van zijn broers verraden en belandt in de gevangenis. Als hij vele jaren later vrijkomt zit hij vol wrok. Maar hij begint toch te beseffen dat de diepgewortelde haat hem ingepompt is door zijn eigen vader en hij besluit te vertrekken met het meisje, dat al die tijd van hem is blijven houden. Zijn broers vrezen echter dat hij zich daadwerkelijk zal wreken.
De ontknoping is echt prangend. Hoewel ik in het begin weinig sympathie had voor de protagonist heeft de evolutie van het plot in het tweede deel mij steeds meer met hem doen meeleven.
Een film met een positieve boodschap, die zeker tot nadenken stemt.
Beslist een aanrader voor wie van film-noir en drama houdt.

Die Regio 1 Fox Film-Noir Collection bevat blijkbaar toch een groot aantal klassiekers.
http://www.dvdbeaver.com/film/DVDReviews22/house_of_strangers_dvd_review.htm

Sterke film noir met Edward G. Robinson in topvorm, terwijl ook Susan Hayward en Richard Conte zich niet onbetuigd laten. Het verhaal zit erg goed in elkaar, al had het verraad van de broers volgens mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ondanks zijn ouderdom nog steeds een uitstekende film.

Een gestileerd, bitter, grauw en melodramatisch psychologisch wraakfamiliedrama, met een uitstekend verteld verhaal over een disfunctioneel immigranten bankiersgezin, dat gedreven werd door haat (voor mij nou niet direct een film noir). Edward G. Robinson werd het meest gedreven voor zijn rol als de patriarch van het gezin; hij speelde uitermate sterk, maar mijn voorkeur voor de beste rol gaat naar Richard Conte, als de ambivalente zoon en leiveling van zijn vader, die het geschopt had tot advocaat.

Richard Conte speelt één van zijn beste rollen als Max, één van de vier zonen van de machtige bankier Gino Monetti [Edward G Robinson, eveneens voortreffelijk], die een appeltje te schillen heeft met zijn drie broers. Max heeft 7 jaar in de gevangenis gezeten en zijn broers hebben de touwtjes stevig in handen bij de familiebank. In flashback ontdekken we de oorzaak voor de vete tussen de broers.

Sterk scenario met scherpe dialoog. Regisseur Joseph L Mankiewicz houdt de teugels stevig in handen waardoor de film blijft boeien, ook al omdat het spel over de hele linie prima is. Er is ook een prima score van Daniele Amfitheatrof, maar de verhaallijn betreffende Contes relatie met Susan Hayward lijkt er met de haren bij gesleept. Dit verhaal stond tevens aan de basis van de western Broken Lance (1954) en The Big Show (1961).

Uitstekende film waarin een man die 7 jaar in de gevangenis heeft gezeten zijn drie broers opzoekt die de bank van hun vader hebben geërfd. Een onderhoudend en ook wel origineel verhaal. Vooral de dynamiek tussen de vader en de vier zoons is goed uitgewerkt en levert een aantal sterke scenes op (zoals de scene aan de dinertafel en in de slaapkamer). Dankzij een uitstekende rol van Edward G. Robinson krijg je toch sympathie voor een onsympathiek personage.

Uitstekend familie drama waarbij Robinson wel erg duidelijk de voorkeur geeft aan 1 van zijn 4 zoons terwijl hij de andere 3 constant tekort doet .

Die laten hem dan vervolgens ook vallen als een baksteen bij de eerste de beste gelegenheid .

Alle rollen worden sterk ingevuld waarbij vooral Robinson ,Conte en Hayward opvallen .

Als drama sterk opgebouwd met een lange flashback en een prima uitgewerkt verhaal .

Broedertwist in een bankiersfamilie. Soort van "Succession" anno 1949, maar te veel nadruk op het plot. De personages blijven wat vlak. Edward G. Robinson won ik Cannes de prijs beste acteur als de vader, maar echt overtuigen doet hij mij niet hier. Wat verouderd drama, echte film noir zie ik er ook niet in.