Little Birds (2011)

Een tienerdrama, vol met gekunstelde geromantiseerde misère, onder het motto "waar je ook komt, de mens is dom en wreed". Hoewel het melodramatische verhaal zonder omhaal en fris verteld wordt, kwam het bij mij op een of andere manier niet oprecht over. De beelden van het woestijnlandschap van Californië dragen bij aan de melancholieke sfeer en hetzelfde geldt voor de folksongs (is er een ander Nederlands woord dan volksmuziek?: dit klinkt zo oubollig). Zowel Juno Temple als Kay Panabaker spelen uiterst geloofwaardig: hun vriendschap vormt het hart van de film.

Folk is een gangbare Nl. term. Verder zie ik dat niet Bosworth, maar Temple één van de hoofdrollen speelt. Correctie zal ik even insturen.

Ja, dom, had ik zelf ook kunnen zien (heeft Jen gespeeld in 'The Dark Knight Rises').

Tienermelodrama over twee jonge meiden, die uit verveling hun troosteloze thuisomgeving verruilen voor een ongewis avontuur in de grote stad. Natuurlijk komen ze van de regen in de drup terecht. Niet goed en niet slecht. Eigenlijk alleen interessant vanwege de opnieuw prikkelende aanwezigheid van Juno Temple.

Over twee verveelde tienermeisjes die in een troosteloze woestijnachtige omgeving ergens in Californië opgroeien. Terwijl Alison (Kay Panabaker) de stabielere en bedachtzamere factor vertegenwoordigt, is Lilly (Juno Temple) de rebel die zich tegen haar moeder verzet, haar therapeut beledigt en gevaarlijke situaties opzoekt. Zij wil maar één ding en dat is zo snel mogelijk weg uit deze godvergeten plek.

Tieners die er vandoor gaan. Little Birds brengt geen nieuw verhaal. Toch is de film van schrijver en regisseur Elgin James prima kijkvoer. De film oogt mooi en verloopt zonder inzakmomenten. De goed getroffen sfeer van het woestijnlandschap van Californië die in zwaarmoedige beelden wordt gevangen, beïnvloedt het gemoed van de kijker. Ook de muziek die het verhaal vergezelt, draagt bij aan de melancholie. Allemaal mooi. De grootste sterkte van de film bestaat echter uit het protagonistenduo Temple en Panabaker. Ze vertolken intrigerende personages en weten hun vriendschap geloofwaardig te etaleren. Het is gemakkelijk om je in beide personages in te leven.

Het milieu waaruit beide dames stammen en waarin ze leven, wordt bevolkt door personages die ellende hebben ervaren. Ellende die afstraalt op Lilly en Alison en beiden grotendeels heeft gevormd. Een moeder die aan kanker is gestorven. Een vader die zelfmoord heeft gepleegd. Een oom die niet lekker uit Irak is teruggekeerd. Een armoedige trailer als behuizing. En dan zijn er nog de onderlinge vijandschappen met andere groepen uit het trailerpark. Een troosteloos trailerpark gesitueerd in een troosteloze woestijn. De hoeveelheid ellende is niet gering. Enigszins clichématig ook. Maar het werkt.

Maar goed, daarom gaat het in de film uiteindelijk niet. Het is niet meer dan couleur locale. Het gaat in de film om Lilly en Alison in een universeel verhaal over volwassen worden. En dat gaat gepaard met momenten van plezier, met momenten van teleurstelling en met harde lessen. Hoewel de avonturen van Lilly en Alison hier en daar iets uit de bocht vliegen, zat ik steeds geboeid te kijken. Een geslaagde film dus die bovendien weer eens bewijst dat los van Hollywood goede en eigenzinnige films worden geproduceerd. Gelukkig maar.