The Killers (1946)

Mister, when it comes to dates, 1492 is the only one I can remember

Een tijdje geleden aan Men Without Women van Ernest Hemingway begonnen, het boek waarin onder andere The Killers in wordt gebundeld. Een boek van een erg hoog niveau, maar wat me vreemd leek was dat het oorspronkelijke verhaal maar een pagina of 9 beslaat. Lijkt me nogal weinig voer voor een film van 1 uur en een kwart, maar de bevallige Ava Gardner laat ik nooit aan mij voorbijgaan en wie weet combineerde Robert Siodmak wel een aantal verhalen ofzo.

Wat blijkt? Siodmak levert een erg getrouwe verfilming af van het verhaal van Hemingway. De dialogen, de settings, de personages, ... Alles is praktisch tot in de kleinste puntjes naar het scherm vertaald, maar na 10 minuten is het bronmateriaal opgedroogd (nadat Nick Adams, wat trouwens een veel voorkomend alter ego van Hemingway was, de Zweed gaat verwittigen en terug afdruipt stopt Hemingway) en wordt er een heel plotje bijverzonnen. Het niveau zakt, nogmaals het bewijs hoe goed dat kortverhaal eigenlijk is, en verliest zichzelf op den duur in de vele flashbacks en onlogische scènes. Wat me het meeste stoorde was de gemakkelijkheid waarmee het mysterie rond de overval wordt opgelost. Een gangster die op zijn sterfbed in een delirium een overval van 6 jaar geleden tot in de puntjes uitlegt.. Nah, dat had beter uitgewerkt mogen worden. Voor het overige de klassieke noir elementen zoals de femme fatale, maar ik begin de indruk te krijgen dat het film noir genre misschien niet echt voor mij is weggelegd.

Vooral ook omdat het hier nogal veel van hetzelfde is en dan heb ik eigenlijk zelfs helemaal niet veel noirs gezien. Gelukkig is daar nog Ava Gardner die na een aantal rolletjes waar ze weinig mee kon doen (Reunion in France onder andere) haar draai opeens vond als de vamp van dienst. Erg geslaagde rol en met maar relatief weinig screentime weet ze de film compleet naar zich toe te zuigen. Had alleen iets meer chemie verwacht met een debuterende Burt Lancaster. Uitstekend in rollen als in Il Gattopardo en Seven Days in May, maar hier precies nog wat zoekende. Al komt zijn imponerende fysiek hier wel het beste tot zijn recht naar mijn gevoel. Met Son of Dracula maakte Siodmak niet echt meteen een blijvende indruk, maar met The Killers laat hij wel wat leuke dingen zien. Favoriete scène is ongetwijfeld Lancaster die langs bovenaf de schuur infiltreert en de holdup die daarop volgt.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nogal kritisch ben voor verfilmingen van Hemingway, maar Siodmak doet weinig verkeerd. Het grootste euvel is dan ook dat het script na die eerste 10 minuten nooit eenzelfde niveau haalt. En dat zelfs met hulp van onder andere John Huston, de man die verantwoordelijk is voor mijn favoriete Gardner rol.

3.5*

Schoolvoorbeeld van een film noir.

Wanneer een hoofdrolspeler in het begin van de film wegvalt, dan weet ge dat ge met flashbacks te doen krijgt om het verhaal weer op gang te brengen en deze "The Killers" hanteert dit procédé volop, een beetje te fel en wat chaotisch naar mijn gevoelen.

Film begint nochtans heel sterk (de openingsscène in het eethuis is knap gefilmd, maakt indruk en belooft voor het vervolg) maar kan, mede door de complexe manier waarop het intrige wordt uitgesponnen, dit niveau niet aanhouden.

Burt Lancaster is best OK, terwijl O'Brien wat bezieling in zijn act mist en natuurlijk is Ava heel mooi, maar deze keer erg sober.

Hoe dan ook, toch mooi en interessant om af en toe zo'n filmpje uit de jaren 40 te kunnen meepikken.

heerlijke openingsscène. En Gardner is inderdaad een prachtige verschijning, hier nog een stuk meer dan in The Barefoot Contessa.

Helaas raakte ik in het midden soms wat uit de grip van de film door de flashbacks. Dat houdt The Killers voor mij net van de 4* af. Desalniettemin weer een stapje omhoog van The Spiral Staircase (1945), die Siodmak het jaar ervoor maakte.

Een typische Amerikaanse film noir die veel kenmerken van het genre afvinkt. In dit geval loopt vooral de fragmentarische vertelstijl in de kijker. Het wordt snel duidelijk dat je de aandacht niet mag laten verslappen, aangezien het verhaal een puzzel is waarvan de stukjes zich in verschillende tijdzones bevinden. De onderzoeker ondervraagt à la 'Citizen Kane' verschillende personen die het hoofdpersonage hebben gekruist, waardoor er een niet-lineaire versie van de feiten ontstaat. Net zoals in 'Double Indemnity' is deze onderzoeker werkzaam bij een verzekeringsfirma die de dood van één van hun cliënten onderzoekt. De verzekeringsagent zelf is een bijzonder ijverig persoon die de moordzaak haast ziet als een persoonlijke kruistocht die moet en zal eindigen in een winst voor het bedrijf (en tegelijk zijn eigen ego streelt). Hij lijkt op het einde over een soort zesde zintuig te beschikken en brengt via gewaagde bluf het complot aan het licht. Behoorlijk vergezocht en sensationeel, maar het blijft zoals gezegd typisch noir. Het verhaal zelf is redelijk interessant. Zoals gezegd zijn er veel details die je in het achterhoofd moet houden en die op het einde allemaal mooi samensmelten. Het acteerwerk was degelijk, maar niet spectaculair. Gardner als femme fatale was overtuigend genoeg. Het geheel is vakkundig in beeld gebracht, met veel low-keybelichting en een indrukwekkende long take tijdens de overval. De openingsscène bepaalt direct de toon. Enfin, ik miste iets dat me echt enthousiast maakt. Het voelt nog steeds aan als een low-budget misdaadfilmpje met een bovengemiddelde visuele stijl. Ik kon geen connectie vormen met zowel de onderzoeker als met de 'Zweed' en ik voelde me doorgaans weinig betrokken.

Fantastisch. Top. Van de eerste tot de laatste seconde genoten van deze noir gevuld met raadselen, tot de laatste twist toe. Gebaseerd op een kortverhaal van Ernest Hemingway die het naar verluidt de enige geslaagde verfilming van zijn werk vond.

De dreigende openingsscene trekt je meteen helemaal in de film. Burt Lancaster speelt naturel, maar dat geldt ook voor de andere acteurs. Albert Dekker, Edmond O’Brien en femme fatale Ava Gardner voorop.

De acteerprestaties worden op een hoger niveau getild dankzij het excellente werk van regisseur Robert Siodmak en cameraman Woody Bredell. Dit is ongeveer de vijfde film die ik van deze mensen te zien krijg, wat een koningskoppel is dat zeg. De camerastandpunten in combinatie met lichtcontrasten zijn een feest voor het oog en nodigen uit voor herziening van de film, wat ik dan ook zeker nog zal doen.

Ook een pluim voor de componist MIklos Rozsa wiens score een perfecte begeleiding vormt. Zie ook de finale in The Green Cat waarin de violen de spanning ten top drijven.

Killermovie!

Mooie opsomming van alles wat leuk is een noir, gevat in een fijne film. Niet perfect, maar allemaal erg solide. Lancaster goed als de ietwat dommige bokser, Gardner als femme fatale en O'Brien als degene die het allemaal moet uitzoeken. Bij dit soort films vind ik de romance tussen de hoofdrolspelers vaak niet erg geloofwaardig, maar hier gebeurt dat gedeelte grotendeels buiten beeld, waardoor dat dus geen probleem vormt. Verhaal is niet al geforceerd, regie van Siodmak is strak zoals we gewend zijn van de man. Enige wat ik wat raar vind, is dat personages vaak niet willen praten met detectives of politie-agenten, maar voor deze verzekeringsagent gaan alle deuren... want die hebben het imago van sympathiek en betrouwbaar te zijn? Weird.

Voor het eerst dat wat Siodmak zag, maar zeker niet voor het laatst. Want deze noir is heerlijk. Allereerst een opening die je meteen de film inzuigt. Ten tweede Gardner en Lancaster als toen nieuwe sterren waarvan je meteen ziet dat die nog wel meer zouden bewerkstelligen. Gardner is een femme fatale eerste klas door Lancaster niet een maar twee keer te verraden en indirect ook nog de dood in te jagen. We krijgen nog een heist die weergaloos fijn gefilmd is en op de koop toe nog een tikje cynisch relativerend einde. Zoals ik zei, tijd om meer van Siodmak op te vissen.

Degelijke film noir, maar niet een film die lang zal blijven hangen. De typische film noir sfeer is hier wel aanwezig. De film begint sterk, maar zakt na verloop van tijd wat in. Door de vertelwijze aan de hand van flashbacks wordt de aandacht er echter wel goed bij gehouden. Uiteindelijk echter geen al te bijzonder plot. Het acteerwerk is behoorlijk, al zitten er geen al te memorabele rollen tussen.

Goeie film waarin twee huurmoordenaars op zoek zijn naar een pompbediende in een klein stadje. Simpelweg een prima film-noir met de juiste toon. Vooral de vele flashbacks vanuit het perspectief van verschillende personages werkt goed hier. Voor Burt Lancaster betekende deze film zijn filmdebuut op 33-jarige leeftijd.

de openings scene met de 2 moordenaars ( waarin we overigens The fat man uit jake and the fat man herkennen)

is het spannendst .

Daarna krijgen we via flashbacks het verhaal van Lancaster's personage te zien , het plot is wat vergezocht maar nietemin boeiend .

Lancaster valt als een uitgerangeerde boxer min of meer ten prooi aan Femme fatale Gardner die met deze film min of meer haar doorbraak beleefde .

Prima noir verder waarin Edmund o brien de meeste screentijd krijgt en dat prima invult .

Ik ben geen grote fan van Burt Lancaster, maar hier doet hij dat wel goed. Een film-noir waarbij we eigenlijk al in het begin weten hoe het afloopt. Maar toch zit je dan nog met veel vragen. En volgen we een agent die in het verleden duikt en zo de puzzelstukjes bij elkaar legt. Mooi gedaan met een boeiend verhaal en alle film-noir elementen die bij het genre horen. Het begint sterk, maar kan dat niveau helaas niet altijd vasthouden tot het einde. Maar verder wel een goeie film.

Sterke noir. Goed verhaal en prina cast. Mooie femme fatale

4*

The Killers is een fijne bijdrage van Robert Siodmak aan de Amerikaanse naoorlogse cinema. De Duitse regisseur verliet vanwege het opkomende nationaalsocialisme zijn vaderland in 1933 en belandde via Parijs in de Verenigde Staten alwaar hij zich in vrijheid op het maken van films kon storten. The Killers werd een van zijn meest succesvolle films en maakte van hem een van de bestbetaalde regisseurs. De film zorgde er bovendien voor dat de tot dan toe relatief onbekende Burt Lancaster en Ava Gardner toetraden tot het filmsterrendom.

The Killers is een rauwe film. Een film die een wereld schetst waarin de woorden vergevingsgezindheid en hoop geen waarde hebben. Dat wordt meteen in de eerste scènes duidelijk gemaakt als we twee killers in het slaperige stadje Brentwood kil en hardvochtig tekeer zien gaan. Hun optreden markeert zo’n beetje het slotakkoord van het verhaal, dat dan nog moet beginnen. The Killers is een film die begint met de dood van protagonist Ola Anderson en in terugblikken de aanleiding daarvoor uiteenzet. Dat gebeurt aan de hand van verzekeringsagent Reardon die de omstandigheden van de merkwaardige dood onderzoekt omdat er sprake is van een levensverzekering die moet worden uitgekeerd.

I did something wrong once, zegt Anderson nog tegen een collega die hem waarschuwt dat er killers onderweg zijn. Die zin is de draad die Reardon oppakt en ontrafelt. In The Killers gaat het niet zozeer om het vinden van de daders. In The Killers gaat het over de wegen die Anderson heeft bewandeld. De wegen die tot zijn dood hebben geleid. Wat heeft Anderson in het verleden fout gedaan? Wat is de reden dat hij werd terechtgesteld? Die laatste zin van Anderson houdt een vraag in waarop een antwoord moet worden gevonden. Reardon doet zijn best en zijn inspanningen leveren een fijne film noir op.

De gekozen vertelstructuur zorgt ervoor dat de film blijvend intrigerend en spannend is. Die vertelstructuur is fragmentarisch. In de loop van de film komen druppelsgewijs brokjes informatie los die steeds beter aaneensluiten en maken dat de losse fragmenten steeds meer betekenis in het grote geheel krijgen. Reardon en de kijker krijgen steeds meer inzicht in de neerwaartse spiraal waarin Anderson terechtkomt en die uiteindelijk tot zijn dood leidt. Een toevloed aan personages vult met hun kijk op het verleden de leemten. Het uitstekende script slaagt er moeiteloos in om de talrijke personages heel natuurlijk in het verhaal te integreren zodat de plot voortdurend van nieuwe impulsen wordt voorzien en levendig en boeiend blijft.

Siodmak maakt met The Killers een prima film noir met een toepasselijke pessimistische en nihilistische grondtoon. Daarnaast nog een prachtige fotografie, dubieuze en louche personages en een prettig slingerend en ambigu verhaal vol verraad, wantrouwen en mislukking. Ondergang, falen en gebrek aan perspectief zijn vanaf de eerste seconde alomtegenwoordig. The Killers is fijnzinnig, scherpzinnig en diepzinnig, verrekte sfeervol en geldt terecht als een grote inspiratiebron voor later werk in het genre. Film noir zoals film noir bedoeld is.

Bij deze de eerste van Siodmak die ik gezien heb, maar het is wel meteen een vermakelijke film noir. Het begint al meteen erg sterk met de openingsscène in het wegrestaurant, waar de spanning te snijden is met de kennismaking met de 2 killers en de toon is meteen gezet voor de rest van de film. Siodmak weet een aangename film noir-sfeer neer te zetten met veel mysterie en een plot dat vlotter en makkelijker verteld wordt dan de meeste film noirs die ik gezien heb. Enkel de scène waarin de gangster op zijn sterfbed alle details verteld over de overval van zoveel jaren geleden, vond ik nogal een makkelijke uitweg in het hele verhaal.

Soit, fijn om opnieuw een fijne film noir tegen te komen, want het stond niet te boek als één van mijn favoriete genres, maar de laatste tijd ben ik er al goede exemplaren tegengekomen.

3.5*