Þrestir (2015)

Winnaar van het filmfestival in San Sebastián.

Mooie film

Ondertussen al mijn derde IJslandse film, en ik begin er wel al een patroon in te herkennen. Vaak sombere en afstandelijke levenssituaties en vrij klassiek weergegeven. Ik vind ze nergens echt in uitblinken, maar Þrestir is voor mij persoonlijk de beste die ik gezien heb tot nu toe.

Film is vrij doorsnee in zowel begin waar het nog zoeken is en op het einde dat misschien best ook niet helemaal als einde kan worden geïnterpreteerd. Laat dat juist net zijn wat de film ook probeert mee te geven. Life Goes On. De acteerprestaties zijn goed, en je kan je wel in veel mensen herkennen, omdat het verhaal realistisch wordt voorgeschoteld. Niet hyperrealistisch, maar wel realistisch. Bepaalde dingen komen mij bijvoorbeeld wel bekend voor: het moeilijk kunnen aanpassen aan een nieuwe omgeving, mensen met een drankprobleem, het typische dominante opschep- en profileringsgedrag bij jongens of die awkward situaties zoals wanneer men de ketamine inneemt. In dat opzicht doet de film het best goed, en de mooie natuuromgevingen doen daar dan nog een extra schep op. Wat is IJsland toch zo een prachtig land. Het einde is wat minder herkenbaar, gezien er toch wel duidelijk progressie gemaakt wordt, terwijl het echt wel een opvallend verlegen/stille jongen blijft, maar in de realiteit zijn het vaak die mensen die iets extra's te bieden hebben.

Uiteindelijk een geslaagde prent.

Mooi verhaal over de verlegen Ari die als 'choir boy' maar moeilijk kan wennen aan zijn nieuwe woonomgeving. Zoals TornadoEF5 hierboven al zegt, een film zoals ze wel vaker gemaakt worden maar wel een die me heel goed kan bekoren.

De 16-jarige Ari wordt door zijn moeder van het stedelijke Reykjavik naar het noordwesten van IJsland gestuurd. Terwijl moeder een paar jaar in Afrika gaat bivakkeren, gaat Ari bij zijn vader wonen in een landelijke omgeving. Ari heeft zijn jeugd in het dorp doorgebracht maar zijn verbintenis heeft hij met de stad. In het begin van de film zien en horen we Ari met hoge stem zingen in een kerkkoor onder het dak van een imposante kerk. Iedereen in het koor is in het wit gekleed. De kleur van de onschuld. Een intrigerend beeld en een mooi uitgangspunt.

Regisseur Rúnar Rúnarsson laat geen voorgeschiedenis zien. Duidelijk is echter wel dat Ari met grote tegenzin bij zijn vader gaat wonen. Zijn gedrag ten opzichte van zijn vader is tamelijk koel. Als ze samen vanaf het kleine vliegveld met de auto naar vaders huis rijden, is er amper conversatie. Met dialoog wordt in de film trouwens heel spaarzaam omgegaan. De dialoog die er is heeft weinig betekenis. Van veel meer betekenis is de beeldspraak. Ook het licht heeft betekenis. Dat is genadeloos aanwezig. Het is midzomernacht. De personages kunnen zich niet verschuilen. Ze staan altijd in de spotlight. Ze kunnen zich nooit echt terugtrekken. Het is onnatuurlijk. Het continue licht zorgt voor een merkwaardige sfeer die maakt dat mensen zorgeloos en bizar gedrag gaan vertonen.

De camera observeert met terughoudendheid. Afstandelijk. De beelden zijn vrij statisch. Rúnarsson doet het zonder tracking shots, zonder draaiingen, zonder opvallende gimmicks. Þrestir is een film zonder franje. Toch zijn de beelden krachtig en vertellen precies dat wat je moet weten. Een sfeervolle film. Het licht, het landschap, de lusteloze Ari, de onverantwoordelijke vader, de onderlinge verhoudingen. Alle elementen van de film zijn intrigerend en tegelijkertijd wil je er als kijker niets mee te maken hebben. Er hangt een continue sombere lading over de film. Een dreiging ook. Alsof de treurige boel elk moment kan exploderen.

Het einde brengt geen explosieve verlossing. Het einde van de film houdt nog meer treurnis in die zich opstapelt op de laag die er al ligt. Ongelooflijk verstikkend en treurig. Ari neemt een beslissing die zijn leven verandert en hem met een tragisch geheim belast. De tijd van zijn jeugd en zijn onschuld is voorbij.

Þrestir is een existentieel drama over ontworteling, vervreemding, een moeizame vader-zoonrelatie en volwassen worden, De film heeft een subtiele en rustige verteltrant waarin vooral de beelden spreken. Erg indrukwekkend. Erg mooi.