Poison (2024)

Speelfilmdebuut van Désirée Nosbusch, naar het toneelstuk Gif van Lot Vekemans.

Paradiso Filmed Entertainment brengt Poison in 2023 uit in de bioscopen.

Vanaf 26 september 2024 in de bioscoop

Benieuwd naar deze film. Tim Roth speelt weer in één van de hoofdrollen, dus dat moet goed komen!

De laatste film met Tim Roth was Sundown. Wat een geweldige film was dat!

Nu een totaal ander plot.

Een film die bijna in zijn geheel bestaat uit dialoog tussen 2 mensen. Dat kan natuurlijk niet geheel boeiend blijven. En dat klopt, maar toch bijna...

Wat een saai en niet om door te komen drama.

Niemand niet zal zeggen dat het niet heel erg is om een kind te verliezen, zelf ken ik maar liefst vijf van daar soort drama's, drie keer scheiding, een keer uitkomst onbeslist, maar uitsluitend en alleen daarop een film ophangen die niet verder komt dan een druilerige begraafplaats in het najaar, waar de vogeltjes overigens wel vrolijk twinkelieren, dat kan alleen met ijzersterke dialogen en spel. Tja.

Een Kammerspiel voor twee personen, gegoten in het stramien van een klassiek drama.

De acteurs komen ermee weg (niks mee), maar...
- clichédrama van man die wegloopt van zijn emotie, maar uiteindelijk zijn verdriet lijkt te hebben verwerkt
- bozige vrouw die bevraagt en beoordeelt, en vast is blijven zitten in haar rouwen
- filmisch valt er weinig te beleven
- entourage loopt over van cliché's: vogeltjes, bal, roestig water, slechte koffie, etc.

Jammer.

Wat een prachtige film. Lekker langzaam met prachtige shots. De spanning tussen deze topacteurs is boeiend om te volgen. Het verschil van rouwen en het leven vervolgen is duidelijk aanwezig. Prachtig geacteerd!

Geen actie, geen violen, maar FILM.

Sluit je ogen en een film lang had je kunnen genieten van een hoorspel.

Da's toch jammer.

Had toch wel hoge verwachtingen van de film. Mede ook, omdat Tim Roth erin meespeelt(van de geweldige film Sundown).

Interssant verhaal, wat een meesterwerk had kunnen zijn, maar wat viel mij dat persoonlijk énorm tegen. Vreemde manier van communicatie en gedrag tussen beide hoofdpersonen, af en toe.

Had graag ook flashbacks willen zien van het (overleden) kindje, om zo ook een beter beeld te krijgen van hun zoontje. Tevens had dit ook fijn geweest voor meer afwisseling in de film.

De titel van de film heet Poison, maar dit kwam uiteindelijk in zijn geheel, nauwelijks ten sprake. Sterker nog, de herbegravenis door het gif in de bodem, op de betreffende begraafplaats, is totaal niet in beeld gekomen. Daar denk je toch bij na als regisseur? Zeker als het in het verhaal, ter sprake komt, en dat was ook het geval. Opmerkelijk vindt ik dat.

Uiteindelijk zijn het alleen de dialogen die moeten overtuigen. Voor mij helaas niet, zónder de flashbacks, het gif in de bodem zelf en de herbegravenis.

Aan de acteurs licht het niet. Zéker niet aan de geweldige Tim Roth.

Regiedebuut van Désirée Nosbusch.

Niet geslaagd zou ik zeggen.

(Uiteraard voor één wel, voor de ander niet)

Het blijft een toneelstuk, geen film.

Mooi ingetogen drama met een sterke rol van Tim Roth.

Categorie gefilmd toneel.

Één locatie 2 acteurs, wel topacteurs. De locatie is niet veel meer dan mooi behang.

Het is degelijk gefilmd, maar verder wordt er van de mogelijkheden van cinema geen gebruik gemaakt.

Qua plot nogal voorspelbaar.

Ook als podcast te beluisteren…

Een film die mij geraakt heeft.

Daarnaast heel rustig, mooie dialogen.

Goed acteerwerk.

Gevoel spreekt boekdelen.

Zeker 4 punten voor mij.

Aan te bevelen.

Poison is een toneelmatige tragedie en het filmdebuut van regisseur Désirée Nosbusch die ik vooral kende als actrice en heel vaag als presentatrice van een muziekprogramma op de Duitse televisie. Poison is een redelijk goede debuutfilm. Met Tim Roth en Trine Dyrholm in de hoofdrollen is er solide acteerwerk. De film is gebaseerd op het toneelstuk Gif. Een toneelstuk geschreven door de Nederlandse Lot Vekemans die ook verantwoordelijk is voor het filmscript.

Dat de verhalende wortels bij een toneelstuk liggen, is duidelijk merkbaar. Weliswaar bewegen de twee protagonisten zich in een royaler kader dan een toneel en zien we in het begin van de film Tim Roth een lange autorit maken, maar van veel handeling is in de film geen sprake. Het draait in de film om de dialoog. Als Roth eenmaal op de plek van bestemming is aangekomen en de dialoog losbarst, bevinden we ons in een toneelmatige film. Twee personages die om elkaar heen cirkelen en onderwijl veel dialoog spuien. Een situatie die op een toneel veel beklemmender werkt dan in de royalere ruimte die de film tot zijn beschikking heeft, vermoed ik.

Gelukkig valt er genoeg te bespreken. De twee zijn vroeger getrouwd geweest en hun gezamenlijke verleden is onderwerp van gesprek. De dialogen bestaan niet uit het delen van prettige herinneringen. Het verleden is getekend door de dood van hun zoontje. Een gebeurtenis die tevens aanleiding was voor hun scheiding. Inhoudelijk gaat de film in op de verschillende manieren waarop de twee zijn omgegaan met de dood en de scheiding die erop volgde.

Poison is een klassiek treurspel. Een drama dat draait om de vraag of een rouwproces ooit afloopt. De interacties zijn heftig en maken bij de personages veel emotie los. Verwijten slingeren heen en weer. Emotionele inzinkingen. Onbegrip en begrip. Haat en liefde. Loutering zelfs. Roth en Dyrholm acteren uitstekend. Een aantal sterke scènes volgt. De pijn is soms voelbaar.

Niet steeds. Ook een aantal zwakkere scènes komen langs. Scènes waarin het moeilijk is om een waarneembare reden te vinden voor bepaald gedrag. Alsof het doel van de scène is om te ruziën of emotioneel in te storten maar men is vergeten om de dialoog daarbij te laten aansluiten. Alsof het effect op dat moment belangrijker is dan het gesprokene. Op die momenten miste ik de connectie tussen beide. Enigszins storend, vond ik het. Het wisselende niveau voorkwam dat ik hevig emotioneel geraakt werd door acteergeweld en dialoog. Ik hield het een film lang droog. Prima film verder.

Dan heb je toch niet goed opgelet. Het hele gifverhaal had zij, in haar brief, verzonnen.

Geweldige minimalistische film over twee mensen die elkaar zijn kwijtgeraakt door het overlijden van hun zoon. Ze ontmoeten elkaar na 10 jaar op het kerkhof, ergens in België of Luxemburg. Zowel Roth als Dyrholm spelen de pannen van het dak in een hartverscheurend drama. Na enige tijd vertelt Lucas hoe het toeval hem uit de misère heeft geholpen: het horen van een zangpartij van een man, met de gedachte dat het leven niet veel mooier dan dit zou hoeven worden; de aanzet om voort te gaan, om opnieuw te mogen en kunnen beginnen zonder het verleden te vergeten. Twee maal krijgt het verhaal bezoek van vogels. De eerste is een klein schepsel dat tegen het raam vliegt, waarover Edi zich liefdevol ontfermt en het in vrijheid weer laat uitvliegen. De volgende betreft een zwerm ganzen die chaotisch door elkaar dwarrelen en niet veel later als door een wonder keurig in formatie hoog in de lucht gezamenlijk een richting kiezen, als ware het dat een eenduidig besluit plotseling in hen was gevaren. Het einde is een voortborduursel van deze vlucht; Lucas en Edi nemen afscheid. Vanuit grote hoogte zien we de auto van Lucas wegrijden en Edi rechtop fietsen over de dam van het stuwmeer. Adembenemend !!