Meningen

Zorgvuldig opgebouwde, langzaam escalerende thriller over een deens gezin dat op vakantie in Italië bevriend raakt met een ogenschijnlijk onschuldig nederlands stel. De onbehaaglijke sfeer is knap getroffen en de film weet met weinig middelen een nachtmerrie-achtig gevoel op te wekken, subtiel maar genadeloos. In de bijzonder naargeestige finale overspeelt regisseur Christian Hafdrup helaas een beetje zijn hand, maar tot die tijd is dit een beklemmende, ongemakkelijke kijkervaring.

Het deens-nederlandse origineel stamt uit 2022; dit moet derhalve wel één van de snelst tot stand gekomen remakes ooit zijn. Grappig overigens dat de regisseur van het origineel geïnspireerd was door de film Eden Lake van James Watkins en dat Watkins nu deze remake aflevert. Helemaal niet onverdienstelijk overigens, al blijkt de subtiel opgebouwde psychologische nachtmerrie uiteindelijk niet zo effectief als het origineel. Voornaamste boosdoener is de vergezochte en veel te lang uitgesponnen finale, die flink afwijkt van de simpele maar veel meer doeltreffende climax van het origineel. Jammer, want tot die tijd is de film goed te genieten, met een lekker onaangenaam sfeertje en sterk spel van vooral James McAvoy en Mackenzie Davis.

Heel lang geleden een keertje gezien op tv; maakte toen enorm indruk op me. Superspannend, realistisch en beangstigend. De film is opgezet als een live-journaal uitzending.

Is Miles Teller de nieuwe John Cusack? Het zou zomaar kunnen. Teller heeft nog maar een paar films op zijn naam staan (waaronder de komedies Project X en 21 And Over) maar laat in deze film al zien heel wat in huis te hebben. Hij bezit precies dezelfde charme, humor en timing als John Cusack. The Spectacular Now is een mengeling van komedie en drama, niet heel diepgravend of bijzonder, maar wel onderhoudend en met een sterke cast. Ook Shailene Woodley (die al zeer positief opviel in The Descendants) is hier erg goed. Rake observaties en een subtiel script, maar net iets te weinig originele invalshoeken om de volle lengte echt te kunnen overtuigen. Niettemin de moeite van het kijken waard.

Prima Netflix-original, goed geregisseerd en slim in elkaar gezet, ondanks de beperkte middelen. Groot pluspunt is de fraaie cameravoering, die alles er optimaal goed uit laat zien. Daarnaast zijn de aktiescenes en de special effects bij vlagen indrukwekkend. Plot en akteerwerk zijn niet van het hoogste niveau maar kunnen er zeker mee door. Wie in is voor een spannende aktievolle SF-thriller kan het zeker slechter treffen.

Geen hoogvlieger, maar ondanks de lengte wel een onderhoudende Bond-film. Na een sterk begin en een degelijk middenstuk sukkelt de film naar een matige finale. Leukste aspect vond ik dat bepaalde plotelementen en personages uit de vorige drie Bond-films met Daniel Craig hier terugkomen. Ja, zelfs uit Quantum Of Solace. Naar verluidt de laatste Bond-film van Craig en het einde bevat ook wel een soort afscheid, maar wat mij betreft mag hij nog wel even doorgaan. Dan hopelijk wel in een wat betere film dan dit.

Mooi gerealiseerde 'fabel gebaseerd op ware gebeurtenissen', maar inhoudelijk helaas iets te abstract en afstandelijk om echt indruk te maken. Kristen Stewart is evenwel geweldig als prinses Diana en zij is omringd door een prima cast. Sporadisch voelt de film aan als een subtiele horrorfilm; lange shots door de verlaten gangen van het kasteel doen bijvoorbeeld denken aan een film als The Shining. Het past in ieder geval mooi bij de emotionele en psychologische hel waar de hoofdpersoon doorheen gaat.

Doorsnee aktiewerkje, vlot maar nogal rommelig en onevenwichtig. Van regisseur Peter Berg zijn we wel beter gewend. Nog net de moeite waard door de onderkoelde stoïcijnse hoofdrol van Mark Wahlberg, maar er is weinig dat we niet eerder en vooral beter hebben gezien.

Visueel niet zo indrukwekkend als de eerste, vooral omdat nu de verrassing er een beetje af is, maar uiteindelijk is dit toch wel een heel sterk vervolg. De boel komt een beetje langzaam op gang en er had dan ook wel een half uurtje afgekund, maar verder is dit in ieder opzicht een waardige opvolger. Stemmencast, animatie, kleurgebruik, muziek... het is allemaal van hoog niveau. Het script mag er ook zijn; complex maar nergens te ingewikkeld. Kom maar op met deel drie.

Gelukkig heel wat beter dan het matte en kinderachtige Homecoming, met een leuker plot, meer aktie en grootser spektakel. De humor is ditmaal ook beter te pruimen. De trip door Europa biedt veel aantrekkelijke locaties (alhoewel ik zonder Broek Op Langedijk had gekund) en Jake Gyllenhaal als de energieke, ontwapenende Mysterio zorgt voor een frisse wind in schurkenland. Hier en daar te melig en ik vind Tom Holland in de titelrol nog steeds te arrogant en zelfverzekerd, maar de reeks is op de goede weg.

De zoveelste Spider-Man reboot en helaas nog wat minder dan de vorige. Ditmaal is het beoogde publiek duidelijk wat jonger, iets dat zich vertaald naar veel high school-perikelen en flauwe humor. Tom Holland doet het goed in de hoofdrol, maar de plot is absoluut niet bijzonder en er is een nijpend gebrek aan noemenswaardig spektakel. De aktiescenes en special effects zijn middelmatig en met Michael Keaton beschikt de film over een goede akteur maar tegelijkertijd over een weinig opzienbarende schurk. En met Iron Man ben ik ook wel een beetje klaar.

Fijne film, met een inventief plot, sympathieke personages en, vooral, zeldzaam kleurrijke en spectaculaire animatie. Dit is hoe een Spider-Man film hoort te zijn: energiek, snel en boordevol aktie. Direct vanaf het begin weet de film de juiste toon te treffen en de aandacht vast te houden, daarbij eindeloos geholpen door over elkaar heen buitelende verschillende stijlen van animatie, die op kunstige wijze een natuurlijk geheel vormen. Heel knap gedaan.

Vermakelijk maar veel te lang en inhoudelijk erg dunnetjes. Er is amper sprake van een plot en het terughalen van een grote reeks personages uit de vorige Spider-Man films zeurt, ondanks dat het best een leuke gimmick is, veel te lang door. Het hele multiverse-gebeuren zorgt er daarnaast voor dat alles steeds vlakker en meer inwisselbaar wordt. Goed gemaakt en qua emotionele impact registreert dit deel wat meer dan de vorige twee, maar tegelijkertijd wordt het nergens echt bijzonder, hoe spectaculair de film ook is.

Flinke tegenvaller van regisseur Kosinski, die onlangs heel wat beter presteerde met Top Gun: Maverick. Voornaamste probleem is de manier waarop plot en personages worden neergezet- op een allerminst interessante manier. De boel kabbelt maar een beetje voort en de toch niet verkeerde cast heeft weinig tot niets te doen. Gaandeweg wordt één en ander gelukkig wel iets meer boeiend, resulterend in een enigzins spannende en vermakelijke finale, maar het houdt bepaald niet over.

Prima HBO-documentaire waarin het imposante oeuvre van regisseur Steven Spielberg wordt behandeld. Uiteraard zijn de vroege jaren weer eens interessanter dan het latere werk, mede door het geweldige archiefmateriaal. De meer recente films komen slechts oppervlakkig aan de orde. Wat de documentaire echt de moeite waard maakt is de openhartigheid van Spielberg zelf. De getoonde interviewfragmenten gaan diep in op zijn jeugd en zijn familie en belichten een kant van de man die we niet vaak zien. Met 2 1/2 uur een flinke zit, maar gelukkig kakt de boel nergens in.

Het klonk destijds best intrigerend: Chris Rock zou een geniaal idee hebben om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen en zou tevens de hoofdrol gaan spelen. Dat laatste had hij achteraf beter niet kunnen doen en van zijn geniale idee is helemaal niets terug te vinden in de uiteindelijke film. Sterker nog; deze Spiral is wat mij betreft het minste deel tot nu toe. De plot is oubollig en achterhaald, Rock is volledig misplaatst en de cast om hem heen is ook pet. Slechts Max Minghella als de nieuwe partner van Rock komt er zonder kleerscheuren vanaf. Voor alle betrokkenen een flinke misser en dan met name voor regisseur Darren Lynn Bousman, die eerder toch redelijk werk afleverde met Saw 2 t/m 4.

Goedgemaakte SF-thriller, jammer alleen dat het script zo voorspelbaar in elkaar steekt. Bepaalde aspecten van het verhaal worden ook behoorlijk afgeraffeld. Jammer, want sommige elementen van de film, waaronder fraai vormgegeven begincredits en een paar lugubere scenes, zijn de moeite waard. De special effects zijn ook eersteklas. De personages van Brody en vooral Polley worden helaas nergens echt duidelijk; sympathiek zijn ze al helemaal niet. De film doet hier en daar wel wat denken aan Cronenberg's The Fly, met als verschil dat dat een oneindig veel betere film is.

Eindelijk weer eens een verdiend succesje voor regisseur M. Night Shyamalan. Zijn meer recente werk is amper de moeite waard, maar hier heeft hij de juiste koers weer te pakken. Split zit slim en spannend in elkaar en heeft met James McAvoy een prima hoofdrolspeler in huis. Hier en daar ook een aantal bijzonder aangename verrassingen. Kortom, dit is de film die Shyamalan na The Village had moeten maken. Dan waren die andere films ons bespaard gebleven.

Ik ken de britse televisieserie die hieraan vooraf ging niet, maar feitelijk heb je geen voorkennis nodig om deze vlotte aktiethriller te kunnen volgen. De film is stijlvol geregisseerd, ziet er prachtig uit qua camerawerk en is behoorlijk spannend, al laat logica het script soms in de steek. De degelijke cast en het hoge tempo zorgen er gelukkig voor dat je niet al te lang bij bepaalde tekortkomingen stil hoeft te staan.

Mooi waargebeurd drama, over een schandaal betreffende grootschalig kindermisbruik binnen de katholieke kerk, aan het licht gebracht door het onderzoeksteam van een krant in Boston. Rustig opgebouwd en subtiel in elkaar gezet, met een geweldige ensemble-cast. De muziek is iets te overheersend en het onderwerp had nog wel iets dieper uitgewerkt mogen worden, maar de film is in ieder geval boeiend en meeslepend. Het heeft wel wat weg van de film All The President's Men, al wordt dat niveau niet gehaald.

De omschrijving 'Before Sunrise meets H.P. Lovecraft' intrigeert uiteraard en is ook wel redelijk accuraat, maar al met al kan ik toch niet zo heel veel met de film. Voornaamste probleem is de arty aanpak en de eindeloze stroom dialoog, vooral naar het einde toe, waardoor de film uiteindelijk nogal statisch en pretentieus wordt. De akteurs doen hun best maar zijn uiteindelijk niet in staat om de ambities van het script adequaat over te brengen. Jammer, want er zijn desondanks veel sterke scenes, er hangt een apart sfeertje in de film en de mondjesmaat ingezette special effects zijn doeltreffend.

Beetje dubbel gevoel bij deze film. Qua camerawerk, montage en soundtrack is dit helemaal top (en James Franco is te gek), maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over. De plot is ongeloofwaardig en onduidelijk; de personages vlak en weinig interessant. Tegen het einde is de lol er ook wel een beetje af en verliest de film aan kracht. Maar ja, zoals gezegd valt er visueel veel te genieten en de soundtrack van Cliff Martinez en Skrillex staat als een huis.

Russische mengeling van horror en science fiction, traag en aan de saaie kant, maar tegelijkertijd goed gemaakt en voorzien van een inventief, bijna fotorealistisch monster. De 1983 setting is ook leuk gedaan. Uiteindelijk iets te anoniem en futloos om echt indruk te maken, met weinig memorabele personages en een karig plot, maar er zijn hier en daar wel wat goede scenes en sfeer en production design zijn goed getroffen.

Ik ben geen fan van Melissa McCarthy, maar het moet gezegd worden dat dit een perfect verhikel voor haar talenten is. Als onopvallende CIA-analist die van de ene op de andere dag wordt gebombardeerd tot vuilgebekte en verrassend capabele spion is zij hier best leuk. Het helpt ook dat de rest van de cast prima is. Jude Law is grappig als een arrogante partner en Jason Statham is hilarisch als een collega-spion. Zijn voortdurende stroom van kansloze monologen vormt het beste aspect van de film. De plot is nogal standaard uitgewerkt en niet zelden maakt de film zich er te makkelijk vanaf, maar vooruit, de aktiescenes zijn soms best oké en er valt flink wat te lachen.

Deze reeks zeurt maar door, met dit vierde deel als voorlopig dieptepunt. De plot is zo slecht nog niet, met vooral tegen het einde een aantal originele vondsten, maar qua humor, special effects en aktiescenes is dit toch wel behoorlijk triest. Het meest irritante aspect van de film betreft de robothond, van stem voorzien door Ricky Gervais. Mijn god, wat is dat slecht gedaan. Wellicht dat hele kleine kinderen er nog iets mee kunnen, maar voor volwassenen is dit echt een hemeltergende kijkervaring. Maar vooruit, Jessica Alba ziet er wel weer goed uit.

Complexe, in sfeervol zwartwit geschoten koude oorlog-thriller over een uitgebluste britse spion (Richard Burton) die een vreemde laatste missie accepteert. Traag en met een overdaad aan dialoog, maar Burton is eersteklas in de hoofdrol en de subtiel uitgewerkte plot weet voortdurend te verrassen.

Sterke film, aan de lange kant maar continu boeiend. De zwaar ironische plot neemt soms wellicht iets teveel hooi op de vork, maar de personages zijn interessant en er zijn veel memorabele scenes, soms licht surrealistisch, dan weer behoorlijk shockerend. De film is daarnaast vaak erg grappig. Regisseur Ruben Östlund brengt alles op stijlvolle wijze in beeld en weet de precaire balans van het materiaal kunstig te behouden.

Walt Disney Pictures presents... hmm, niet bepaald. Deze zeer naargeestige afdaling in de hel zal moeite hebben een distributeur te vinden. Een dergelijke zieke film zou je normaalgesproken makkelijk kunnen negeren en/ of afdoen als exploitatierommel, ware het niet dat de film bijzonder goed gemaakt en gespeeld is. Hierdoor is de impact groot en blijft de film nog lang in het hoofd rondspoken. Camerawerk, montage en dreigende techno-score zijn van hoog niveau. Vooral de laatste vijftig minuten zijn een flinke beproeving voor de kijker. Een niet aflatende stroom narigheden trekt aan het netvlies voorbij. Bepaalde dingen durf je eigenlijk niet eens uit te spreken, laat staan te laten zien op film, maar A Serbian Film deinst er niet voor terug. Hier en daar draaft de politieke subtekst een beetje door en sommige scenes gaan iets te ver, waardoor de impact juist weer wat afneemt. Overwegend is dit echter een zeer intense, unieke kijkervaring. Een lange reinigende douche na het kijken is wel aan te raden.

Tegenvaller van regisseur Park, dit goedbedoelde maar nogal saaie en maffe verhaaltje dat de aandacht er niet bij kan houden. Visueel ziet het er allemaal zeer verzorgd uit en er zijn hier en daar leuke details, zoals de ultra-bloederige shootouts die bestaan in het hoofd van de hoofdpersoon, maar het is allemaal gewoonweg te eenzijdig en te dun om een hele film mee te kunnen vullen.

Tragische driehoeksverhouding aan het koreaanse hof, tegen het einde van het Goreyo-tijdperk. Heel mooi qua kostuums en decors, met opmerkelijk veel expliciete naakt- en zelfs seks-scenes, iets dat we niet zo vaak zien in koreaanse cinema. Daarnaast veel aktie en bloedvergieten om de boel weer wat in balans te krijgen. Het duurt even voor het verhaal op gang komt en je je gaat bekommeren om de personages, maar eenmaal op gang is dit een meeslepend visueel spektakel.