Meningen

Begin jaren '80 in crappy kwaliteit op videoband gezien. Vervolgens heeft het heel lang geduurd tot er een knappe widescreen-versie van de film uitkwam. De beeldkwaliteit van de nederlandse dvd-release in 4:3 formaat was om te janken zo slecht. Een paar jaar terug verscheen de film eindelijk op bluray, in een fraaie opgepoetste versie. Inhoudelijk heeft Southern Comfort de tand des tijds helaas niet zo heel goed doorstaan; eigenlijk stellen plot en personages bar weinig voor en zijn er veel saaie stukken. Gelukkig maken de sfeervolle naargeestige setting en de spannende, knap gemonteerde climax veel goed.

Jake Gyllenhaal leverde het afgelopen jaar Christian Bale-achtige prestaties met het creepy Nightcrawler (uitgemergeld) en deze dik aangezette boksfilm (opgepompt). Vol overgave stort Gyllenhaal zich op zijn rol; jammer dat zijn inzet hier slechts sporadisch leidt tot een goede film. Het voorspelbare en niet bepaald subtiele script zwalkt een beetje tussen melodrama en harde knokfilm, waarbij Rocky-achtig sentiment niet bepaald wordt geschuwd. De akteurs maken gelukkig veel goed; naast Gyllenhaal duiken de altijd leuke Rachel McAdams en de altijd betrouwbare Forest Whitaker op in fijne bijrollen. Overigens moet gezegd worden dat de vele boksscenes er bijzonder overtuigend uitzien.

Subtiel uitgewerkt drama gebaseerd op ware gebeurtenissen, met een geweldige hoofdrol voor Nick Offerman als verwarde rechtse extremist die steeds meer in het nauw wordt gedreven, met tragische gevolgen. Het portret dat wordt geschetst van de arme onderbuik van de Verenigde Staten is schrijnend en aangrijpend, zonder te vervallen in politiek gezever. Regisseur Christian Swegal's stijl van filmen is sfeervol en zelfverzekerd, met veel aandacht voor detail. De spanning wordt daarnaast knap opgebouwd.

Lekkere retro SF-film met een intrigerend, bizar verhaal en een redelijk geslaagde vormgeving. Bepaalde elementen van de film zijn natuurlijk wel wat gedateerd, maar qua toekomstbeeld heeft de film met terugwerkende kracht een verrassend vooruitziende blik gehad. Charlton Heston is uitstekend in de nogal maffe hoofdrol. Het had allemaal wel wat vlotter verteld kunnen worden en er wordt teveel stilgestaan bij ontwikkelingen die er weinig toe doen, maar al met al is de film ook na bijna 40 jaar nog steeds de moeite waard. En de gruwelijke onthulling aan het einde blijft natuurlijk top.

Best leuke romantische SF-film, gericht op een jeugdig publiek. Ondanks de vergezochte plot doet één en ander gelukkig niet al te geforceerd aan. Wie van logica houdt komt bedrogen uit; wie bereid is een aantal zeer ongeloofwaardige plotdetails op de koop toe te nemen (live bellen met Mars!?) is dit een vlot gemaakt en leuk gespeeld filmpje. Verrassend sympathieke rol van Gary Oldman ook. Lang niet alles werkt, maar langzaam maar zeker wint het geheel aan emotionele kracht, vooral naar het einde toe.

Verrassend goed te volgen japans animatiespektakel, van regisseur Shinji Aramaki. Zijn Appleseed-films kan ik altijd wel waarderen en eigenlijk is dit qua kwaliteit ongeveer van hetzelfde laken een pak. Stijlvolle, spectaculaire animatie en best een leuk plot, bevolkt door makkelijk te plaatsen personages. Het had allemaal wel wat vlotter verteld mogen worden en de aktiescenes zijn niet altijd even dynamisch uitgewerkt, maar alles ziet er zo fraai uit dat je de minpuntjes op de koop toeneemt. En dat ruimteschip van die Harlock is echt heel cool.

Vreemde, bijzonder trage science fiction-film over een tsjeschische astronaut (Adam Sandler) die op een missie naar Venus een existentiële crisis doormaakt. Goed gemaakt, met leuk retro production design en mooie visuele effecten, maar de plot stelt bijzonder weinig voor en Sandler's personage is erg eendimensionaal en saai. Gelukkig maakt Paul Dano één en ander goed als het maffe ruimtewezen dat opeens aan boord verschijnt. Al met al een flinke tegenvaller van regisseur Johan Renck, wiens vorige wapenfeit de magistrale miniserie Chernobyl was.

Leuke, onderhoudende documentaire over het mysterieuze en nogal maffe muzikale duo Sparks, dat al sinds 1969 bezig is om de wereld te veroveren. Dat dit nog steeds niet gelukt is ligt in ieder geval niet aan de productiviteit van de broers Mael. De documentaire heeft ook moeite om alle albums bij te benen en is hierdoor een beetje eenzijdig, met meer aandacht voor de muzikale output dan in de sympathieke broers zelf. Toch kom je her en der wel wat over ze te weten en de interviewfragmenten zijn vaak bijzonder grappig. Regisseur Edgar Wright komt als fanboy zelf ook af en toe in beeld.

Zorgvuldig opgebouwde, langzaam escalerende thriller over een deens gezin dat op vakantie in Italië bevriend raakt met een ogenschijnlijk onschuldig nederlands stel. De onbehaaglijke sfeer is knap getroffen en de film weet met weinig middelen een nachtmerrie-achtig gevoel op te wekken, subtiel maar genadeloos. In de bijzonder naargeestige finale overspeelt regisseur Christian Hafdrup helaas een beetje zijn hand, maar tot die tijd is dit een beklemmende, ongemakkelijke kijkervaring.

Het deens-nederlandse origineel stamt uit 2022; dit moet derhalve wel één van de snelst tot stand gekomen remakes ooit zijn. Grappig overigens dat de regisseur van het origineel geïnspireerd was door de film Eden Lake van James Watkins en dat Watkins nu deze remake aflevert. Helemaal niet onverdienstelijk overigens, al blijkt de subtiel opgebouwde psychologische nachtmerrie uiteindelijk niet zo effectief als het origineel. Voornaamste boosdoener is de vergezochte en veel te lang uitgesponnen finale, die flink afwijkt van de simpele maar veel meer doeltreffende climax van het origineel. Jammer, want tot die tijd is de film goed te genieten, met een lekker onaangenaam sfeertje en sterk spel van vooral James McAvoy en Mackenzie Davis.

Heel lang geleden een keertje gezien op tv; maakte toen enorm indruk op me. Superspannend, realistisch en beangstigend. De film is opgezet als een live-journaal uitzending.

Is Miles Teller de nieuwe John Cusack? Het zou zomaar kunnen. Teller heeft nog maar een paar films op zijn naam staan (waaronder de komedies Project X en 21 And Over) maar laat in deze film al zien heel wat in huis te hebben. Hij bezit precies dezelfde charme, humor en timing als John Cusack. The Spectacular Now is een mengeling van komedie en drama, niet heel diepgravend of bijzonder, maar wel onderhoudend en met een sterke cast. Ook Shailene Woodley (die al zeer positief opviel in The Descendants) is hier erg goed. Rake observaties en een subtiel script, maar net iets te weinig originele invalshoeken om de volle lengte echt te kunnen overtuigen. Niettemin de moeite van het kijken waard.

Prima Netflix-original, goed geregisseerd en slim in elkaar gezet, ondanks de beperkte middelen. Groot pluspunt is de fraaie cameravoering, die alles er optimaal goed uit laat zien. Daarnaast zijn de aktiescenes en de special effects bij vlagen indrukwekkend. Plot en akteerwerk zijn niet van het hoogste niveau maar kunnen er zeker mee door. Wie in is voor een spannende aktievolle SF-thriller kan het zeker slechter treffen.

Geen hoogvlieger, maar ondanks de lengte wel een onderhoudende Bond-film. Na een sterk begin en een degelijk middenstuk sukkelt de film naar een matige finale. Leukste aspect vond ik dat bepaalde plotelementen en personages uit de vorige drie Bond-films met Daniel Craig hier terugkomen. Ja, zelfs uit Quantum Of Solace. Naar verluidt de laatste Bond-film van Craig en het einde bevat ook wel een soort afscheid, maar wat mij betreft mag hij nog wel even doorgaan. Dan hopelijk wel in een wat betere film dan dit.

Mooi gerealiseerde 'fabel gebaseerd op ware gebeurtenissen', maar inhoudelijk helaas iets te abstract en afstandelijk om echt indruk te maken. Kristen Stewart is evenwel geweldig als prinses Diana en zij is omringd door een prima cast. Sporadisch voelt de film aan als een subtiele horrorfilm; lange shots door de verlaten gangen van het kasteel doen bijvoorbeeld denken aan een film als The Shining. Het past in ieder geval mooi bij de emotionele en psychologische hel waar de hoofdpersoon doorheen gaat.

Doorsnee aktiewerkje, vlot maar nogal rommelig en onevenwichtig. Van regisseur Peter Berg zijn we wel beter gewend. Nog net de moeite waard door de onderkoelde stoïcijnse hoofdrol van Mark Wahlberg, maar er is weinig dat we niet eerder en vooral beter hebben gezien.

Visueel niet zo indrukwekkend als de eerste, vooral omdat nu de verrassing er een beetje af is, maar uiteindelijk is dit toch wel een heel sterk vervolg. De boel komt een beetje langzaam op gang en er had dan ook wel een half uurtje afgekund, maar verder is dit in ieder opzicht een waardige opvolger. Stemmencast, animatie, kleurgebruik, muziek... het is allemaal van hoog niveau. Het script mag er ook zijn; complex maar nergens te ingewikkeld. Kom maar op met deel drie.

Gelukkig heel wat beter dan het matte en kinderachtige Homecoming, met een leuker plot, meer aktie en grootser spektakel. De humor is ditmaal ook beter te pruimen. De trip door Europa biedt veel aantrekkelijke locaties (alhoewel ik zonder Broek Op Langedijk had gekund) en Jake Gyllenhaal als de energieke, ontwapenende Mysterio zorgt voor een frisse wind in schurkenland. Hier en daar te melig en ik vind Tom Holland in de titelrol nog steeds te arrogant en zelfverzekerd, maar de reeks is op de goede weg.

De zoveelste Spider-Man reboot en helaas nog wat minder dan de vorige. Ditmaal is het beoogde publiek duidelijk wat jonger, iets dat zich vertaald naar veel high school-perikelen en flauwe humor. Tom Holland doet het goed in de hoofdrol, maar de plot is absoluut niet bijzonder en er is een nijpend gebrek aan noemenswaardig spektakel. De aktiescenes en special effects zijn middelmatig en met Michael Keaton beschikt de film over een goede akteur maar tegelijkertijd over een weinig opzienbarende schurk. En met Iron Man ben ik ook wel een beetje klaar.

Fijne film, met een inventief plot, sympathieke personages en, vooral, zeldzaam kleurrijke en spectaculaire animatie. Dit is hoe een Spider-Man film hoort te zijn: energiek, snel en boordevol aktie. Direct vanaf het begin weet de film de juiste toon te treffen en de aandacht vast te houden, daarbij eindeloos geholpen door over elkaar heen buitelende verschillende stijlen van animatie, die op kunstige wijze een natuurlijk geheel vormen. Heel knap gedaan.

Vermakelijk maar veel te lang en inhoudelijk erg dunnetjes. Er is amper sprake van een plot en het terughalen van een grote reeks personages uit de vorige Spider-Man films zeurt, ondanks dat het best een leuke gimmick is, veel te lang door. Het hele multiverse-gebeuren zorgt er daarnaast voor dat alles steeds vlakker en meer inwisselbaar wordt. Goed gemaakt en qua emotionele impact registreert dit deel wat meer dan de vorige twee, maar tegelijkertijd wordt het nergens echt bijzonder, hoe spectaculair de film ook is.

Flinke tegenvaller van regisseur Kosinski, die onlangs heel wat beter presteerde met Top Gun: Maverick. Voornaamste probleem is de manier waarop plot en personages worden neergezet- op een allerminst interessante manier. De boel kabbelt maar een beetje voort en de toch niet verkeerde cast heeft weinig tot niets te doen. Gaandeweg wordt één en ander gelukkig wel iets meer boeiend, resulterend in een enigzins spannende en vermakelijke finale, maar het houdt bepaald niet over.

Prima HBO-documentaire waarin het imposante oeuvre van regisseur Steven Spielberg wordt behandeld. Uiteraard zijn de vroege jaren weer eens interessanter dan het latere werk, mede door het geweldige archiefmateriaal. De meer recente films komen slechts oppervlakkig aan de orde. Wat de documentaire echt de moeite waard maakt is de openhartigheid van Spielberg zelf. De getoonde interviewfragmenten gaan diep in op zijn jeugd en zijn familie en belichten een kant van de man die we niet vaak zien. Met 2 1/2 uur een flinke zit, maar gelukkig kakt de boel nergens in.

Het klonk destijds best intrigerend: Chris Rock zou een geniaal idee hebben om de Saw-franchise nieuw leven in te blazen en zou tevens de hoofdrol gaan spelen. Dat laatste had hij achteraf beter niet kunnen doen en van zijn geniale idee is helemaal niets terug te vinden in de uiteindelijke film. Sterker nog; deze Spiral is wat mij betreft het minste deel tot nu toe. De plot is oubollig en achterhaald, Rock is volledig misplaatst en de cast om hem heen is ook pet. Slechts Max Minghella als de nieuwe partner van Rock komt er zonder kleerscheuren vanaf. Voor alle betrokkenen een flinke misser en dan met name voor regisseur Darren Lynn Bousman, die eerder toch redelijk werk afleverde met Saw 2 t/m 4.

Goedgemaakte SF-thriller, jammer alleen dat het script zo voorspelbaar in elkaar steekt. Bepaalde aspecten van het verhaal worden ook behoorlijk afgeraffeld. Jammer, want sommige elementen van de film, waaronder fraai vormgegeven begincredits en een paar lugubere scenes, zijn de moeite waard. De special effects zijn ook eersteklas. De personages van Brody en vooral Polley worden helaas nergens echt duidelijk; sympathiek zijn ze al helemaal niet. De film doet hier en daar wel wat denken aan Cronenberg's The Fly, met als verschil dat dat een oneindig veel betere film is.

Eindelijk weer eens een verdiend succesje voor regisseur M. Night Shyamalan. Zijn meer recente werk is amper de moeite waard, maar hier heeft hij de juiste koers weer te pakken. Split zit slim en spannend in elkaar en heeft met James McAvoy een prima hoofdrolspeler in huis. Hier en daar ook een aantal bijzonder aangename verrassingen. Kortom, dit is de film die Shyamalan na The Village had moeten maken. Dan waren die andere films ons bespaard gebleven.

Komisch relatiedrama, met hier en daar een paar verrassend grappige slapstick-momenten en een aantal inventieve visuele vondsten. De opzet werkt goed en cast en dialogen zijn van niveau, maar na het degelijke middenstuk gaat de film richting het einde helaas een beetje uit als een nachtkaars. Jammer, want tot die tijd is dit toch wel bovengemiddeld leuk.

Ik ken de britse televisieserie die hieraan vooraf ging niet, maar feitelijk heb je geen voorkennis nodig om deze vlotte aktiethriller te kunnen volgen. De film is stijlvol geregisseerd, ziet er prachtig uit qua camerawerk en is behoorlijk spannend, al laat logica het script soms in de steek. De degelijke cast en het hoge tempo zorgen er gelukkig voor dat je niet al te lang bij bepaalde tekortkomingen stil hoeft te staan.

Mooi waargebeurd drama, over een schandaal betreffende grootschalig kindermisbruik binnen de katholieke kerk, aan het licht gebracht door het onderzoeksteam van een krant in Boston. Rustig opgebouwd en subtiel in elkaar gezet, met een geweldige ensemble-cast. De muziek is iets te overheersend en het onderwerp had nog wel iets dieper uitgewerkt mogen worden, maar de film is in ieder geval boeiend en meeslepend. Het heeft wel wat weg van de film All The President's Men, al wordt dat niveau niet gehaald.

De omschrijving 'Before Sunrise meets H.P. Lovecraft' intrigeert uiteraard en is ook wel redelijk accuraat, maar al met al kan ik toch niet zo heel veel met de film. Voornaamste probleem is de arty aanpak en de eindeloze stroom dialoog, vooral naar het einde toe, waardoor de film uiteindelijk nogal statisch en pretentieus wordt. De akteurs doen hun best maar zijn uiteindelijk niet in staat om de ambities van het script adequaat over te brengen. Jammer, want er zijn desondanks veel sterke scenes, er hangt een apart sfeertje in de film en de mondjesmaat ingezette special effects zijn doeltreffend.