menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cabin Fever: Patient Zero (2014)

Alternatieve titel: Cabin Fever 3: Patient Zero

3,0
Op basis van de debuutfilm van regisseur Kaare Andrews, de leuke horrorfilm Altitude uit 2010, had ik hier toch wel iets meer van verwacht. Deze in-name-only (tweede) sequel van Cabin Fever zit technisch redelijk goed in elkaar, maar qua plot is de film erg dun en saai. Het is dat er een reeks geslaagde ultra-bloederige makeup effecten in zitten en dat hoofdrolspeelster Jillian Murray er in bikini erg fraai uitziet, anders was dit amper vol te houden.

Cabin in the Woods, The (2011)

3,5
Onwaarschijnlijke maar vermakelijke horrorfilm, die een originele draai weet te geven aan de Evil Dead-achtige opzet. De twee verhaallijnen lopen helaas niet zo lekker naast elkaar en komen pas laat in de film bevredigend samen. Beide verhaallijnen hadden ook absoluut beter en verrassender uitgewerkt kunnen en moeten worden. Gelukkig maakt het prettig gestoorde laatste half uur een hoop goed.

Call Girl (2012)

3,0
Erg saaie combinatie van drama en politieke thriller. De film deed me bij vlagen wel wat denken aan het recente Tinker Tailor Soldier Spy. Die film was net als deze prachtig gestileerd vormgegeven en technisch tot in de puntjes verzorgd, maar inhoudelijk erg statisch en afstandelijk. Erg lang ook. De jaren '70 setting blijft voor mij altijd een pluspunt, maar nergens weet deze film te boeien. Bizarre electronische soundtrack overigens, die meer thuis lijkt te horen in een John Carpenter-film.

Call Me by Your Name (2017)

3,0
Pretentieus geneuzel; echt zo'n film die opzettelijk gemaakt lijkt te zijn voor een filmhuispubliek. Timothée Chalamet is uitstekend in de hoofdrol, maar zijn personage is dermate arrogant en afstandelijk dat het moeilijk inleven is. Armie Hammer doet zoals gewoonlijk zijn best maar is behoorlijk miscast. Het geheel kabbelt rustig door zonder veel plotontwikkeling, ondersteund door een vrij irritante piano-soundtrack. De laatste paar minuten zijn dan wel erg mooi, met een prachtige monoloog van vader Michael Stuhlbarg. Duidelijk het hoogtepunt van de film.

Call, The (2013)

3,0
Erg middelmatig thrillertje, zeer dun qua personages en plot. Door het hoge tempo en de korte speelduur weet regisseur Brad Anderson weliswaar continu de spanning vast te houden, maar meeleven met de bordkartonnen personages is vrijwel onmogelijk en de plot wordt zo standaard uitgewerkt dat er van enige verrassing geen sprake is. Het van de pot gerukte einde is tenslotte compleet misplaatst.

Caller, The (2011)

3,0
Een intrigerend idee voor een film, maar helaas laat de uitwerking te wensen over. Het is ook allemaal iets teveel van het goede, deze mengeling van thriller, horror en alternatieve realiteiten. De akteurs zijn redelijk, maar het lage budget van de film kan de ambities niet echt waarmaken. Visueel is het slechts bij vlagen interessant en de film is, hoewel sporadisch best spannend en creepy, te saai en onwaarschijnlijk om de volle lengte te blijven boeien.

Calling, The (2014)

3,5
Films over seriemoordenaars gaan er bij mij doorgaans in als koek, maar het genre is inmiddels zo overvol dat je als filmmaker van goede huize moet komen om nog positief op te kunnen vallen. Dat lukt regisseur Jason Stone hier helaas slechts gedeeltelijk. De film is niet slecht, maar de uitwerking van de plot is vrij standaard en echt spannend wordt het nergens. De prima cast geeft één en ander gelukkig de nodige meerwaarde en de film steekt visueel netjes in elkaar. Bepaalde plotdetails zijn ook best goed gevonden. Helaas is de film uiteindelijk net niet boeiend genoeg om boven het maaiveld uit te steken.

Calvary (2014)

3,5
Niet helemaal geslaagde mengeling van drama en humor, maar wel met een mooie rol voor Brendan Gleeson. Eén en ander is wat te dik en karikaturaal aangezet, met vooral in de bijrollen een aantal personages waar je wel wat vraagtekens bij kunt zetten. Echt boeien doet de plot ook niet. Er zijn echter wel een aantal effectieve scenes en Gleeson tilt de film met gemak in zijn eentje boven de middelmaat uit.

Cam (2018)

3,0
Vreemd expliciet filmpje, niet helemaal geslaagd maar wel intrigerend. Een beetje tienerdrama, een beetje horror maar vooral veel webcam-toestanden. Na verloop van tijd komt het besef dat dit qua plot nergens naar toe gaat, maar de gebeurtenissen zijn dan net bizar en kinky genoeg om te blijven kijken. Een zesje.

Can't Stand Losing You (2012)

Alternatieve titel: Can't Stand Losing You: Surviving the Police

3,5
Aardige docu, opgebouwd rond de memoires van gitarist Andy Summers, die hier ook de voice-over doet en de boel produceert. Hierdoor komen bandgenoten Sting en Stewart Copeland er soms een beetje bekaaid af, maar gelukkig zijn de interviewfragmenten en archiefbeelden fascinerend genoeg. Vooral de ontstaansgeschiedenis van de band is erg interessant. Summers gooit er ook de nodige zelfrelativerende humor tegenaan, waardoor dit een leuk document van een wat mij betreft nog steeds unieke band is geworden.

Canal, The (2014)

3,0
Niet slecht, maar verre van goed. Dit goedkoop gemaakte ierse horrorwerkje, voorzien van een erg wisselvallige cast, heeft zo zijn creepy momenten, maar het wil al met al niet echt eng of ook maar interessant worden. Rupert Evans is prima in de hoofdrol, maar iedereen om hem heen is bijzonder matig, met name de nederlandse vertegenwoordiging. Ik ben bang dat hier weinig van blijft hangen.

Capitalism: A Love Story (2009)

3,5
En weer een zeer onderhoudende, tot nadenken stemmende docu van Moore. Natuurlijk zwalkt het weer alle kanten op, met veel treurige verhalen en close-ups van huilende mensen, maar tegelijkertijd worden er interessante verbanden gelegd en legt Moore de vinger op de zere plek. Subtiel is het wederom niet, maar we moeten uiteindelijk toch blij zijn met een filmmaker als Moore. Uiteraard is hij zelf ook een kapitalist en draagt hij te simpele oplossingen aan, maar hij doet in ieder geval iets om mensen bewust te maken.

Captain America: Civil War (2016)

Alternatieve titel: Captain America 3

4,0
Zeer vermakelijk, maar haalt het niet bij The Winter Soldier. De film is vooral erg drukbevolkt en mist dreiging. De enorme groep hoofdpersonen is vooral bezig met het onderling uitvechten van allerlei zaken, letterlijk en figuurlijk. Gelukkig maakt de humor (alhoewel sporadisch te flauw) en het spektakel (alhoewel sporadisch te onoverzichtelijk, vooral in 3D) veel goed.

Captain America: The First Avenger (2011)

3,5
Leuke avonturenfilm, met vooral in het eerste uur een lekker Indiana Jones-achtig sfeertje, niet in de laatste plaats door de muziek van Alan Silvestri. De opbouw is sterk, met een onderhoudend verhaaltje en sympathieke personages. Production design en special effects zijn ook prima. Helaas is na ongeveer 75 minuten de koek een beetje op. De laatste drie kwartier ogen gehaast en afgeraffeld en de rol van Hugo Weaving als schurk is weinig memorabel. Jammer dat de sfeer en de timing van het eerste gedeelte niet vastgehouden konden worden. Uiteindelijk beter en energieker dan het wat suffe Thor, wat mij betreft, maar minder dan Iron Man.

Captain America: The Winter Soldier (2014)

4,0
Superieur vervolg op het redelijke maar soms wat oubollige origineel. Dit keer wordt er flink uitgepakt qua aktiescenes en special effects; tevens ligt het tempo hoger en is de plot beter uitgewerkt. Slim ook om Robert Redford te laten opdraven in één van de hoofdrollen. Het geeft de film net dat beetje extra. Alle akteurs zijn verder op dreef, de humor werkt naar behoren en qua spektakel kan dit zich met gemak meten met de allerbeste Marvel-films. Sterker nog- dit is één van de allerbeste Marvel-films tot nu toe.

Captain Fantastic (2016)

3,5
Viggo Mortensen is geweldig in deze interessante maar bij vlagen nogal onevenwichtige film. Veel sterke scenes en het intelligent uitgewerkte script heeft zinnige dingen te melden, maar sporadisch liggen de moraallesjes op de loer en krijgt het geheel een beetje een Kelly Family-achtige vibe mee, waar ik in ieder geval niet op zit te wachten. Gelukkig overheersen de positieve elementen.

Captain Marvel (2019)

3,5
geplaatst:
Niet één van de betere Marvel-films, maar wel een degelijke middenmoter. Het begin is vrij abstract en de finale weinig onderscheidend, maar daartussenin is Captain Marvel erg vermakelijk. De film moet het duidelijk hebben van de interactie tussen de personages en er wordt flink geleund op allerlei grappen en grollen, maar gezegd moet worden dat de plot aardig in elkaar steekt, met hier en daar ook wel wat aangename verrassingen. Van de look van de film was ik wat minder gecharmeerd; de special effects zijn niet meer dan oké en grotendeels ziet alles er een beetje kitscherig uit.

Captain Phillips (2013)

4,0
Eersteklas thriller van Paul Greengrass, qua sfeer en intensiteit wel wat te vergelijken met zijn eerdere (en sublieme) United 93. De handheld cameravoering zal altijd wel voor- en tegenstanders houden, maar niemand zal om de vakkundig opgebouwde spanning en emotionele lading van de film heen kunnen. Hanks is voortreffelijk in de titelrol; met ingetogen spel kruipt zijn vertolking langzaam onder de huid, iets dat tot een climax komt in de laatste minuten van de film. Geen grote speeches of dik aangezet sentiment, nee, slechts de hartverscheurende nasleep van een traumatische ervaring. De somalische piraten worden ook goed en eerlijk neergezet. Uiteindelijk een zowel op technisch als emotioneel vlak zeer overtuigend en meeslepend drama.

Captifs (2010)

Alternatieve titel: Caged

3,5
Goedgemaakte, spannende thriller met een naar onderwerp. Het script stelt niet zo heel veel voor en de film zal niet bevordelijk zijn voor het toerisme in voormalig Joegoslavië, maar de film zit vlot in elkaar en de cast is degelijk. Uiteraard krijgen we als kijker weer te maken met een aantal karikaturale boerenkinkels, maar al te storend is dit niet. Op audiovisueel gebied zit de film sterk en overtuigend in elkaar. Genoeg naargeestige toestanden voor de liefhebber in ieder geval, maar gelukkig is de film niet zo nihilistisch en deprimerend als vele genregenoten.

Captive State (2019)

3,0
geplaatst:
Gemiste kans, deze halfbakken SF-thriller. De hele film wacht je op iets dat niet gaat komen. Tegelijkertijd voelt het script aan alsof alle interessante elementen zijn weggesneden en slechts een kaal raamwerk is overgebleven. Altijd fijn om John Goodman te zien, maar hij is één van de weinige lichtpuntjes in een middelmatig en grotendeels doelloos geheel.

Career Opportunities (1991)

Alternatieve titel: One Wild Night

3,0
geplaatst:
Herzien na bijna dertig jaar. Iets beter dan ik me kan herinneren, maar het blijft behelpen. De film begint leuk en het script van John Hughes is aanvankelijk best scherp en gevat, maar zodra de inbrekers zich aandienen op de plaats van handeling wordt alles snel flauw en vergezocht. Maar goed, we kijken dit uiteraard voornamelijk voor de aanwezigheid van Jennifer Connelly, die er hier verdomd lekker uitziet. Die scene op dat hobbelpaard...

Cargo (2009)

3,5
Intrigerende SF-film uit Zwitserland, of all places. Visueel wordt er flink leentjebuur gespeeld bij genreklassiekers als Alien en 2001:A Space Odyssey, maar goed, welke SF-film doet dat niet. De visuele effecten zijn redelijk tot goed, de production design is aan de saaie kant maar acceptabel. Het akteerwerk is helaas matig. Het intelligente script en de raak getroffen sfeer redden de boel. Het verhaal wordt weliswaar wat traag uitgewerkt maar is wel spannend, met veel interessante details. Al met al iets boven het gemiddelde. Voor SF-fans zeker de moeite waard, zeker in deze voor het genre barre tijden.

Cargo (2017)

3,5
Sfeervolle, vrij naargeestige Netflix-original uit Australië, een aardige aanwinst binnen het postapocalyptische zombiegenre. Traag en niet bepaald een aktiefilm, maar de film weet te scoren op andere gebieden. Zo zijn de personages goed uitgewerkt, steekt de film visueel fraai in elkaar en is het script gedurfd en compromisloos. Ik kon er wel iets mee.

Carlos (2010)

3,5
De lange versie gezien, die ruim drie (!) uur langer is dan de bioscoopversie. Met 5,5 uur is dit een flinke zit die niet overal even boeiend is, maar uiteindelijk is dit portret van de notoire terrorist Ilich Ramirez Sanchez wel de moeite waard. Hij wordt gevolgd van 1975 tot 1994 en aan de hand van zijn verhaal zien we flink wat geschiedenis aan ons voorbij trekken. Edgar Ramirez is degelijk in de hoofdrol en er wordt een overtuigend tijdsbeeld neergezet, waarbij het gebruik van de werkelijke locaties flink bijdraagt aan de geloofwaardigheid. Jammer alleen dat er weinig spanning wordt opgebouwd en dat de overdaad aan dialoogscenes de vaart er vaak uit haalt. Er werd overigens blijkbaar veel gerookt in die tijd, want gedurende vrijwel de hele speelduur zien we praktisch ieder personage continu met een peuk in de mond.

Carnage (2011)

3,5
Scherp geobserveerde verfilming van een toneelstuk, subliem vertolkt door de vier hoofdrolspelers. De langzaam escalerende gebeurtenissen zijn fascinerend om te zien en de film doet gelukkig niet toneelmatig aan, ondanks dat alles zich afspeelt in één appartement gedurende één middag. De dialogen worden subliem gebracht en de film is vaak erg grappig. Minpuntjes zijn de iets te korte speelduur en het nogal abrupte einde.

Carol (2015)

3,5
Best mooie film, maar uiteindelijk qua plot iets te vrijblijvend en emotioneel afstandelijk om echt indruk te maken. Vooral de moeite waard vanwege de sterke rollen van zowel Cate Blanchett als Rooney Mara. Beiden zijn hier uitstekend. Vormt een fraaie double bill met Todd Haynes' eerdere film Far From Heaven, die thematisch in het verlengde van Carol ligt.

Carrie (2013)

3,5
De zoveelste onnodige remake van een prima klassieker. Natuurlijk, de film is vlot gemaakt, met een aantrekkelijke cast en prima special effects, maar de scherpe randjes zijn er vakkundig afgehaald om de film geschikt te maken voor een zo breed mogelijk (jeugdig) publiek. Het sterke verhaal blijft intact, maar dit haalt het qua sfeer en impact niet bij het origineel. Chloë Grace Moretz is veel te mooi in de hoofdrol; Julianne Moore niet gestoord genoeg als haar moeder.

Carriers (2009)

4,0
Beklemmende eind-van-de-wereld film, bijzonder goed gemaakt en gespeeld. Vooral Chris Pine is uitstekend. Qua verhaal heel summier maar dit stoort nergens. Het gaat voornamelijk om de sfeer, en deze is raak getroffen, eindeloos geholpen door fraaie fotografie en een subtiele soundtrack. De sterke personages en goed doordachte dialogen dragen ook bij aan de klasse van het geheel. Te subtiel voor het grote publiek, vrees ik, maar voor de liefhebber van het genre een aanrader.

Cars 2 (2011)

3,5
Drukke sequel, met veel vaart en heel veel aktie. De personages raken flink ondergesneeuwd door al het spektakel en het enigzins complexe plot. De charme van het origineel is hier ook ver te zoeken. Visueel wel weer van grote klasse; alles ziet er piekfijn uit en vooral de vele shots van een aantal beroemde wereldsteden in combinatie met spectaculaire racescenes zijn erg mooi. Meer de film van Mater dan van McQueen, wat niet altijd even goed uitpakt, aangezien de roestbak soms flink op de zenuwen werkt, maar hierdoor is alles wel lekker luchtig en komisch, wat dan wel weer een pluspunt is. Absoluut één van de mindere Pixar-films, wellicht de minste, maar wel onderhoudend en nog steeds beter dan 99% van de concurrentie.

Cars 3 (2017)

3,5
Beter dan het rommelige en vergezochte tweede deel, maar de hele Cars-franchise blijft het zwarte schaap van Pixar, hoe succesvol de reeks ook is. Ook deze derde film is qua plot en grappen erg dun, met wederom een lading ongewenst sentiment en levensadviezen. Visueel netjes verzorgd, dat kun je Pixar wel toevertrouwen, maar op een paar echt geslaagde scenes na (zo is die demolition derby best leuk bedacht) is dit weinig memorabel.