Meningen

Herzien. De grappige en tegelijkertijd grimmige mockumentary heeft nog weinig aan stootkracht verloren en is amper gedateerd, waarschijnlijk omdat alles bij de release in 1992 al oogde alsof het zo was weggelopen uit de jaren '70. Benoit van Poelvoorde is werkelijk subliem in de hoofdrol en er zijn vooral dankzij hem veel memorabele scenes en monologen. Hier en daar draaft hij een beetje door, vooral in zijn semi-pretentieuze poëtische gewauwel dat iets teveel screentime krijgt toebedeeld, maar afgezien daarvan valt er weinig op de film aan te merken.

Tegenvaller van regisseur Mike Mills, dit in pretentieus zwart-wit geschoten drama over de relatie tussen documentairemaker Joaquin Phoenix en zijn neefje (Woody Norman), waar hij een paar weken voor moet zorgen. Phoenix is altijd het aankijken waard en de film bevat een aantal mooie scenes en observaties, maar de toon is veel te hoogdravend en qua plot gebeurt er eigenlijk bar weinig. Het mooie natuurlijke spel van de twee hoofdrolspelers verdient een betere film dan dit.

Op basis van de debuutfilm van regisseur Kaare Andrews, de leuke horrorfilm Altitude uit 2010, had ik hier toch wel iets meer van verwacht. Deze in-name-only (tweede) sequel van Cabin Fever zit technisch redelijk goed in elkaar, maar qua plot is de film erg dun en saai. Het is dat er een reeks geslaagde ultra-bloederige makeup effecten in zitten en dat hoofdrolspeelster Jillian Murray er in bikini erg fraai uitziet, anders was dit amper vol te houden.

Onwaarschijnlijke maar vermakelijke horrorfilm, die een originele draai weet te geven aan de Evil Dead-achtige opzet. De twee verhaallijnen lopen helaas niet zo lekker naast elkaar en komen pas laat in de film bevredigend samen. Beide verhaallijnen hadden ook absoluut beter en verrassender uitgewerkt kunnen en moeten worden. Gelukkig maakt het prettig gestoorde laatste half uur een hoop goed.

Erg saaie combinatie van drama en politieke thriller. De film deed me bij vlagen wel wat denken aan het recente Tinker Tailor Soldier Spy. Die film was net als deze prachtig gestileerd vormgegeven en technisch tot in de puntjes verzorgd, maar inhoudelijk erg statisch en afstandelijk. Erg lang ook. De jaren '70 setting blijft voor mij altijd een pluspunt, maar nergens weet deze film te boeien. Bizarre electronische soundtrack overigens, die meer thuis lijkt te horen in een John Carpenter-film.

Pretentieus geneuzel; echt zo'n film die opzettelijk gemaakt lijkt te zijn voor een filmhuispubliek. Timothée Chalamet is uitstekend in de hoofdrol, maar zijn personage is dermate arrogant en afstandelijk dat het moeilijk inleven is. Armie Hammer doet zoals gewoonlijk zijn best maar is behoorlijk miscast. Het geheel kabbelt rustig door zonder veel plotontwikkeling, ondersteund door een vrij irritante piano-soundtrack. De laatste paar minuten zijn dan wel erg mooi, met een prachtige monoloog van vader Michael Stuhlbarg. Duidelijk het hoogtepunt van de film.

Erg middelmatig thrillertje, zeer dun qua personages en plot. Door het hoge tempo en de korte speelduur weet regisseur Brad Anderson weliswaar continu de spanning vast te houden, maar meeleven met de bordkartonnen personages is vrijwel onmogelijk en de plot wordt zo standaard uitgewerkt dat er van enige verrassing geen sprake is. Het van de pot gerukte einde is tenslotte compleet misplaatst.

Een intrigerend idee voor een film, maar helaas laat de uitwerking te wensen over. Het is ook allemaal iets teveel van het goede, deze mengeling van thriller, horror en alternatieve realiteiten. De akteurs zijn redelijk, maar het lage budget van de film kan de ambities niet echt waarmaken. Visueel is het slechts bij vlagen interessant en de film is, hoewel sporadisch best spannend en creepy, te saai en onwaarschijnlijk om de volle lengte te blijven boeien.

Films over seriemoordenaars gaan er bij mij doorgaans in als koek, maar het genre is inmiddels zo overvol dat je als filmmaker van goede huize moet komen om nog positief op te kunnen vallen. Dat lukt regisseur Jason Stone hier helaas slechts gedeeltelijk. De film is niet slecht, maar de uitwerking van de plot is vrij standaard en echt spannend wordt het nergens. De prima cast geeft één en ander gelukkig de nodige meerwaarde en de film steekt visueel netjes in elkaar. Bepaalde plotdetails zijn ook best goed gevonden. Helaas is de film uiteindelijk net niet boeiend genoeg om boven het maaiveld uit te steken.

Niet helemaal geslaagde mengeling van drama en humor, maar wel met een mooie rol voor Brendan Gleeson. Eén en ander is wat te dik en karikaturaal aangezet, met vooral in de bijrollen een aantal personages waar je wel wat vraagtekens bij kunt zetten. Echt boeien doet de plot ook niet. Er zijn echter wel een aantal effectieve scenes en Gleeson tilt de film met gemak in zijn eentje boven de middelmaat uit.

Vreemd expliciet filmpje, niet helemaal geslaagd maar wel intrigerend. Een beetje tienerdrama, een beetje horror maar vooral veel webcam-toestanden. Na verloop van tijd komt het besef dat dit qua plot nergens naar toe gaat, maar de gebeurtenissen zijn dan net bizar en kinky genoeg om te blijven kijken. Een zesje.

Een soort epiloog van Breaking Bad, waarin we te weten komen hoe het Jesse (Aaron Paul) is vergaan na de gebeurtenissen in de laatste aflevering van de serie. Het is sfeervol gedaan met een aantal spannende en subtiel aangrijpende momenten, maar meer dan een aardig sluitstuk is de film niet. Daar is het script net iets te karig voor, hoe slim het ook in elkaar steekt. Het gebruik van flashbacks werkt evenwel uitstekend en Aaron Paul is in topvorm. Mooie rol ook van Robert Forster, die bizar genoeg is overleden op de dag van release.

Wow. Ik heb doorgaans een behoorlijke hekel aan de overdreven druktemaker Melissa McCarthy, maar hier is ze echt heel erg goed. Ze weet vanaf de eerste minuut volledig te overtuigen in dit waargebeurde verhaal over celebrity-biografe Lee Israel. die bij gebrek aan succes een nogal aparte carrièreswitch onderneemt, daarbij gesteund door vriend tegen wil en dank Richard E. Grant, hier ook geweldig. De plot zit sterk in elkaar, met veel aandacht voor subtiele karakterdetails en prachtige, veelal hilarische dialogen. Regisseuse Marielle Heller is in ieder geval iemand om in de gaten te houden, afgaande op deze film.

Aardige docu, opgebouwd rond de memoires van gitarist Andy Summers, die hier ook de voice-over doet en de boel produceert. Hierdoor komen bandgenoten Sting en Stewart Copeland er soms een beetje bekaaid af, maar gelukkig zijn de interviewfragmenten en archiefbeelden fascinerend genoeg. Vooral de ontstaansgeschiedenis van de band is erg interessant. Summers gooit er ook de nodige zelfrelativerende humor tegenaan, waardoor dit een leuk document van een wat mij betreft nog steeds unieke band is geworden.

Niet slecht, maar verre van goed. Dit goedkoop gemaakte ierse horrorwerkje, voorzien van een erg wisselvallige cast, heeft zo zijn creepy momenten, maar het wil al met al niet echt eng of ook maar interessant worden. Rupert Evans is prima in de hoofdrol, maar iedereen om hem heen is bijzonder matig, met name de nederlandse vertegenwoordiging. Ik ben bang dat hier weinig van blijft hangen.

De zoveelste overbodige reboot van een ooit populaire filmreeks, al kun je dit ook zien als een soort vervolg op het superieure origineel uit 1992. De insteek, een kunstenaar (Yahya Abdul-Mateen II),raakt langzaam maar zeker geobsedeerd door de legende rond de mysterieuze titelfiguur, is al weinig veelbelovend, maar wat de film echt de das om doet is een totaal gebrek aan spanning. Er zit werkelijk geen enkel eng moment in de film en de aanwezige moordpartijen worden bijzonder fantasieloos opgebouwd en in beeld gebracht. Eigenlijk vond ik de verwijzingen naar het origineel nog het meest interessant, iets dat al genoeg zegt.

Zorgvuldig geconstrueerd, fraai in beeld gebracht drama over een zachtaardige kleermaker (Antonio De La Torre) die een sinister geheim met zich meedraagt. De film kabbelt aangenaam door en weet de lugubere details tot een minimum te beperken, waardoor de spaarzame gruwelijke momenten des te effectiever zijn. Naar het einde toe verliest het script helaas wat momentum en de plot wordt uiteindelijk niet helemaal bevredigend afgerond, maar tegen die tijd heeft de film zich wel bewezen.

Rommelige, vage film over de vrijgevochten Ana (Manuela Vellés), die op 18-jarige leeftijd van Ibiza naar Madrid verhuisd om zich verder te ontwikkelen in de schilderkunst. Maffe plotlijnen (hypnose! reïncarnatie!) en pretentieus geleuter tuimelen over elkaar heen, met alleen de uitzonderlijk mooie Vellés om de aandacht vast te houden. De neerwaartse spiraal van regisseur Julio Medem zou met deze film worden ingezet.

En weer een zeer onderhoudende, tot nadenken stemmende docu van Moore. Natuurlijk zwalkt het weer alle kanten op, met veel treurige verhalen en close-ups van huilende mensen, maar tegelijkertijd worden er interessante verbanden gelegd en legt Moore de vinger op de zere plek. Subtiel is het wederom niet, maar we moeten uiteindelijk toch blij zijn met een filmmaker als Moore. Uiteraard is hij zelf ook een kapitalist en draagt hij te simpele oplossingen aan, maar hij doet in ieder geval iets om mensen bewust te maken.

Herzien. Nog steeds een lekkere jaren '70-film vol samenzweringen en paranoïde denkbeelden, waar veel films uit dat decennium bol van staan. Visueel stelt de film niet heel veel voor, het is vooral de sterke plot die de kar moet trekken, maar de lange aktiescene in de finale, met helicopters en vliegtuig, mag er zeker zijn. Het laconieke spel van de hoofdrolspelers en de droge humor doen soms een beetje afbreuk aan de spanning, maar al met al is dit nog steeds een prima thriller. En wat een cast.

Komt het ooit nog goed met Marvel? Ook dit werkje is weer beneden peil, met een matig plot, weinig boeiende personages en karige special effects. Anthony Mackie is degelijk maar nogal saai in de hoofdrol; Harrison Ford is verdienstelijk als schimmige president maar ook hij weet niet voor de benodigde opwinding te zorgen. Hier en daar een aardige aktiescene, maar regisseur Julius Onah heeft geen oog voor visuele flair en levert een film af die mat, tam en inwisselbaar is.

Zeer vermakelijk, maar haalt het niet bij The Winter Soldier. De film is vooral erg drukbevolkt en mist dreiging. De enorme groep hoofdpersonen is vooral bezig met het onderling uitvechten van allerlei zaken, letterlijk en figuurlijk. Gelukkig maakt de humor (alhoewel sporadisch te flauw) en het spektakel (alhoewel sporadisch te onoverzichtelijk, vooral in 3D) veel goed.

Leuke avonturenfilm, met vooral in het eerste uur een lekker Indiana Jones-achtig sfeertje, niet in de laatste plaats door de muziek van Alan Silvestri. De opbouw is sterk, met een onderhoudend verhaaltje en sympathieke personages. Production design en special effects zijn ook prima. Helaas is na ongeveer 75 minuten de koek een beetje op. De laatste drie kwartier ogen gehaast en afgeraffeld en de rol van Hugo Weaving als schurk is weinig memorabel. Jammer dat de sfeer en de timing van het eerste gedeelte niet vastgehouden konden worden. Uiteindelijk beter en energieker dan het wat suffe Thor, wat mij betreft, maar minder dan Iron Man.

Superieur vervolg op het redelijke maar soms wat oubollige origineel. Dit keer wordt er flink uitgepakt qua aktiescenes en special effects; tevens ligt het tempo hoger en is de plot beter uitgewerkt. Slim ook om Robert Redford te laten opdraven in één van de hoofdrollen. Het geeft de film net dat beetje extra. Alle akteurs zijn verder op dreef, de humor werkt naar behoren en qua spektakel kan dit zich met gemak meten met de allerbeste Marvel-films. Sterker nog- dit is één van de allerbeste Marvel-films tot nu toe.

Viggo Mortensen is geweldig in deze interessante maar bij vlagen nogal onevenwichtige film. Veel sterke scenes en het intelligent uitgewerkte script heeft zinnige dingen te melden, maar sporadisch liggen de moraallesjes op de loer en krijgt het geheel een beetje een Kelly Family-achtige vibe mee, waar ik in ieder geval niet op zit te wachten. Gelukkig overheersen de positieve elementen.

Niet één van de betere Marvel-films, maar wel een degelijke middenmoter. Het begin is vrij abstract en de finale weinig onderscheidend, maar daartussenin is Captain Marvel erg vermakelijk. De film moet het duidelijk hebben van de interactie tussen de personages en er wordt flink geleund op allerlei grappen en grollen, maar gezegd moet worden dat de plot aardig in elkaar steekt, met hier en daar ook wel wat aangename verrassingen. Van de look van de film was ik wat minder gecharmeerd; de special effects zijn niet meer dan oké en grotendeels ziet alles er een beetje kitscherig uit.

Eersteklas thriller van Paul Greengrass, qua sfeer en intensiteit wel wat te vergelijken met zijn eerdere (en sublieme) United 93. De handheld cameravoering zal altijd wel voor- en tegenstanders houden, maar niemand zal om de vakkundig opgebouwde spanning en emotionele lading van de film heen kunnen. Hanks is voortreffelijk in de titelrol; met ingetogen spel kruipt zijn vertolking langzaam onder de huid, iets dat tot een climax komt in de laatste minuten van de film. Geen grote speeches of dik aangezet sentiment, nee, slechts de hartverscheurende nasleep van een traumatische ervaring. De somalische piraten worden ook goed en eerlijk neergezet. Uiteindelijk een zowel op technisch als emotioneel vlak zeer overtuigend en meeslepend drama.

Goedgemaakte, spannende thriller met een naar onderwerp. Het script stelt niet zo heel veel voor en de film zal niet bevordelijk zijn voor het toerisme in voormalig Joegoslavië, maar de film zit vlot in elkaar en de cast is degelijk. Uiteraard krijgen we als kijker weer te maken met een aantal karikaturale boerenkinkels, maar al te storend is dit niet. Op audiovisueel gebied zit de film sterk en overtuigend in elkaar. Genoeg naargeestige toestanden voor de liefhebber in ieder geval, maar gelukkig is de film niet zo nihilistisch en deprimerend als vele genregenoten.

Gemiste kans, deze halfbakken SF-thriller. De hele film wacht je op iets dat niet gaat komen. Tegelijkertijd voelt het script aan alsof alle interessante elementen zijn weggesneden en slechts een kaal raamwerk is overgebleven. Altijd fijn om John Goodman te zien, maar hij is één van de weinige lichtpuntjes in een middelmatig en grotendeels doelloos geheel.

Slappe thriller zonder enige spanning, iets dat vooral te wijten is aan de belabberde plotstructuur en de kansloze montage. De oppervlakkig uitgewerkte personages helpen ook niet mee. Gaandeweg krijg je het idee dat hier best een aardige film in gezeten zou hebben wanneer de film anders gemonteerd zou zijn, maar regisseur Atom Egoyan was blijkbaar niet geinteresseerd in het vertellen van een intrigerend en spannend verhaal. Enkele bekende gezichten uit eerdere Egoyan-films duiken op in bijrolletjes.