Meningen

Toch best een tegenvaller. Veel goede dingen over gehoord, maar de film is hoofdzakelijk langdradig en amper eng. Hoofdrolspeelster Essie Davis en haar creepy zoontje zijn overtuigend in de hoofdrollen, maar de personages die ze neerzetten zijn behoorlijk vervelend. De titelfiguur, weggelopen uit een bizar kinderboek, is een fraaie creatie, maar veel te weinig in beeld en uiteindelijk te anoniem. De film zelf is al met al te vrijblijvend en lang niet indringend genoeg.

Maffe film, deze deels politieke satire en deels maatschappijkritische komedie uit Roemenië, of all places. De plot betreft een lerares, wiens persoonlijke sekstape opduikt op het internet, waarna de ouders van de leerlingen haar op het matje roepen. De sekstape in kwestie zien we direct aan het begin van de film en is behoorlijk expliciet, maar daarna is het snel gedaan met de pret. De rare structuur, met de film opgesplitst in drie delen, waarbij het tweede deel hoofdzakelijk bestaat uit een sociaal-culturele diavoorstelling, is al behoorlijk vervelend, maar dat is pas het begin van de ellende. De abstracte personages, de belerende dialogen en het lelijke camera- en montagewerk maken het geheel in stijl af. Kortom, ik kon hier weinig mee.

Uitstekende misdaadfilm, strak geregisseerd en fraai in elkaar gezet, met een kunstig gebruik van muziek. De cast is ook eersteklas, met een sterke bijrol van de doorgaans wat plichtmatig spelende Jamie Foxx. Tegen het einde ontspoort de boel een beetje, met rommelige aktiescenes en overdadig geweld, maar tot die tijd is het genieten.

Onderhoudend maar uiteindelijk nogal stuurloos drama over machtsverhoudingen binnen relaties en (vooral) het bedrijfsleven. Het is verfrissend om Nicole Kidman weer eens in een wat meer uitdagende en complexe rol te zien en zij levert uitstekend spel, maar haar personage blijft kil en afstandelijk. Ook de rol van Harris Dickinson is nogal ongrijpbaar. De regie van Halina Reijn is degelijk genoeg en de film beschikt over een aantal sterke, ongemakkelijke en onvoorspelbare momenten, maar uiteindelijk laat het script haar en de kijker een beetje in de steek.

Een nogal hysterische en vermoeiende ode aan Hollywood, met evenveel mislukte als geslaagde scenes. De toon, vooral in de eerste helft, is erg overdreven en flauw. Gaandeweg is de mix van drama en humor wel iets beter in balans, vooral naar het fraaie einde toe, maar het akteerwerk is erg dik aangezet en er wordt buitensporig veel gevloekt, op het vervelende af. Dat de film van mij toch een ruime voldoende krijgt is te danken aan de tomeloze energie en de grenzeloze ambitie van regisseur Damian Chazelle, die hier werkelijk alles uit de kast haalt om er iets moois van te maken. Helaas vergeet hij daarbij een beetje dat een dergelijke film een boeiend plot en interessante personages nodig heeft. Beide elementen zijn hier ver te zoeken.

Vlot gemaakte maar nogal geforceerde horrorkomedie, waarin een 12-jarige jongen te maken krijgt met een compleet doorgedraaide babysitter. Alles is dik aangezet, van de bloederige toestanden tot de botte humor, maar omdat alles zo berekenend en cynisch in elkaar is gezet treft de hele film eigenlijk geen doel. Maar goed, ik heb me met deze Netflix-original in ieder geval niet verveeld.

Middelmatig vervolg op het eveneens middelmatige origineel. Genoeg bloederige toestanden om de aandacht er bij te houden en de cast heeft er wederom zin in, maar de film begint na een uur steeds verder vast te lopen in flauwe en weinig boeiende toestanden. Tot die tijd is dit vermakelijke maar weinig memorabele pulp. Geregisseerd door McG, vanzelfsprekend.

Dit tragikomische australische drama wordt nogal verpest door een geforceerd hippe vormgeving en ongeloofwaardige interactie tussen de hoofdpersonen. Eigenlijk wordt vanaf het eerste moment precies de verkeerde toon getroffen. Jammer, want de cast heeft er duidelijk zin in en hier en daar beschikt de film over een aantal indrukwekkende emotionele momenten. Met name het einde is erg mooi.

Ruige politiethriller over de BAC Nord-brigade die in Marseilles poogt de criminaliteit de kop in te drukken. Kleurrijke personages, een overtuigend grimmige sfeertekening en fraai in beeld gebrachte aktiescenes. De spectaculaire bestorming van een aantal flatgebouwen op ongeveer een uur in de film is het onbetwiste hoogtepunt; de spanning is daar met een mes te snijden. Het laatste half uur is dan helaas een beetje een domper.

Weinig opzienbarend aktiewerkje dat moet fungeren als de comeback van Cameron Diaz, die we, op basis hiervan, helaas voortaan wel kunnen afschrijven. Het charisma dat ze ooit had is hier ver te zoeken. De chemie met Jamie Foxx is in orde en de film is het leukst wanneer het duo de schijn van een normaal huwelijk probeert op te houden voor hun twee kinderen, maar plot, grappen en aktiescenes zijn te verwaarlozen. Het is vooral erg dertien-in-een-dozijn, compleet met een totaal verspilde Andrew Scott in een vlakke bijrol.

Uitstekende documentaire over de rise and fall (en dan weer gedeeltelijke rise) van de ooit wereldberoemde boyband, die jarenlang de ene dikke hit na de andere scoorde. Tot het opeens angstvallig stil werd. De vijf sympathieke gasten keren zich binnenstebuiten en gaan diep op het verleden in, waarbij het vooral een wonder mag heten dat men na alle problemen en excessen nog door één deur kan. Bij vlagen behoorlijk aangrijpend, waarbij regisseur Stephen Kijak moeilijke momenten en pijnlijke kwesties niet uit de weg gaat.

Mooi gebruik van slowmotion, maar afgezien daarvan is deze korte 'documentaire' te gekunsteld in elkaar gezet. Veel scenes zijn overduidelijk over elkaar heen geplakt om de suggestie te wekken dat één en ander zich in de bebouwde kom afspeelt, maar dat is bij een documentaire natuurlijk valsspelen. De kinderlijke voice-over en de belerende toon van het geheel zijn ook niet bepaald pluspunten.

Gewelddadige, licht surrealistische film over de inwoners van het vrijwel volledig van de buitenwereld afgesneden braziliaanse dorp Bacurau. Wanneer het dorp op een dag plotseling van alle kaarten verdwijnt beseffen de bewoners dat het noodlot spoedig zal toeslaan. De film begint erg traag en de toon is niet overal even consistent, met hier en daar nogal maffe toestanden (wat wil je ook met Udo Kier in de cast), maar het gestage opvoeren van de spanning is knap gedaan en de film kent veel effectieve, doorgaans bloederige scenes. Saai is de film in ieder geval nergens en dankzij de fraaie landschappen en het uitstekende camerawerk ziet alles er piekfijn uit.

Vermakelijke documentaire over het tot stand komen van Michael Jackson's album Bad uit 1987. Nooit één van mijn favoriete albums geweest van de beste man, maar goed. Het is leuk om te zien hoe alle afzonderlijke songs, plus de baanbrekende videoclips, tot stand zijn gekomen. De anecdotes en archiefbeelden betreffende Martin Scorsese's videoclip, eh, sorry, 'korte film', van het titelnummer zijn het meest interessant. Gelukkig blijft de Jackson-verering binnen de perken, al zijn sommige interview-fragmenten aan de kleffe kant. Regisseur Spike Lee heeft er al met al een onderhoudend geheel van gemaakt, met gelukkig ook veel interview-fragmenten met Jackson zelf, in 1987 werkend op de top van zijn kunnen. De interviews met mensen als Mariah Carey en Kanye West hadden wat mij betreft achterwege kunnen blijven, die voegen niets toe.

Lekker desolaat postapocalyptisch sfeertje, maar de plot gaat echt nergens over en de film is heel erg traag. De leuke verschijning van hoofdrolspeelster Suki Waterhouse maakt één en ander goed, net als de maffe bijrollen van oa Keanu Reeves en Jim Carrey, maar met een speelduur van twee uur is dit echt een behoorlijke beproeving. Een tegenvallende Netflix-original, derhalve.

Goed nieuws: regisseur Michael Bay heeft het veld geruimd, al komt hij nog wel even opdraven voor een grappige cameo. Slecht nieuws: ook de nieuwe regisseurs, de belgen Adil en Bilall, bakken er weinig van. De aktiescenes zijn iets overzichtelijker en er zijn minder potsierlijke slowmotion-shots, maar verder is dit derde deel even kansloos als de vorige twee. De mengeling van aktie en komedie komt gewoonweg niet uit de verf. Daar is het script te zwak voor, de humor te voor de hand liggend en de personages te geforceerd.

Ook dit vierde deel in de reeks weet niet echt te overtuigen en blinkt uit in middelmatigheid. De overdreven visuele stijl van regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah past evenwel goed bij de film en het tempo zit er goed in. De grappen en grollen zijn nogal vermoeiend (vooral het voortdurende gebral van Martin Lawrence werkt al snel op de zenuwen) en de aktiescenes afgeraffeld, maar de energieke regie houdt de boel nog net op de rails.

Het is de valkuil van iedere sequel: het moet grootser en sneller! Dit drukke vervolg op het sympathieke, meer uitgebalanceerde eerste deel stinkt er in ieder geval volledig in. De eerste helft kan er nog wel mee door, maar gaandeweg wordt alles steeds vlakker en meer onwaarschijnlijk. Zelfs voor een animatiefilm is de plot behoorlijk vergezocht. De personages komen er een beetje bekaaid af en moeten genoegen nemen met een plek op de tweede rang.

Leuke, vrolijke animatiefilm over een groepje criminele dieren die voor hun grootste uitdaging staan: brave burgers worden. Het hoge tempo, de leuke stemmencast en de aantrekkelijke, kleurrijke animatiestijl zorgen voor een zeer aangenaam filmpje, ook al zijn plot en grappen niet heel erg bijzonder.

Herzien. Een 4K restauratie volgt naar alle waarschijnlijkheid later dit jaar, maar eigenlijk moet je dit natuurlijk zien in de rammelende originele 4:3 versie, voorzien van slechte nasynchronisatie en belabberd mono geluid. Ook na ruim 30 jaar is dit een hilarisch ziek werkje, amateuristisch en volslagen belachelijk, maar doorspekt met briljante momenten. Peter Jackson gaat er in ieder geval volledig voor, ongehinderd door een studio of zelfs maar een budget.

Diaz is perfect gecast, maar de film maakt zich er verder wel heel makkelijk vanaf. Het script is zeer vlak en de film zakt na ongeveer een uur af naar een bedenkelijk niveau. Segel heeft een leuke bijrol en Diaz is sexy op een lekker trashy manier, maar er is toch wel iets meer nodig om een dergelijke komedie drijvende te houden.

Vermakelijke maar onnodig lange misdaadfilm, qua structuur en getoond geweld duidelijk gemodelleerd naar het werk van Quentin Tarantino. Het doet allemaal eerder oubollig dan cool aan, ondanks redelijk boeiende plotlijntjes en een prima cast. Het script komt helaas nergens echt tot leven, met personages en dialogen die net niet memorabel genoeg zijn. Best oké zolang de film duurt, maar het geheel blijft niet hangen.

Best aardige horrorfilm met een intrigerend concept, al laat regisseur Alberto Corredor vooral in de tweede helft wel wat steekjes vallen. De plaats van handeling (Berlijn) is daarnaast wat vreemd gekozen en komt absoluut niet geloofwaardig over. Afgezien daarvan is de film onderhoudend genoeg, met een degelijke cast en sfeervolle cameravoering. De make-up effecten zijn ook dik in orde.

En ik dacht dat Shark Night van vorig jaar slecht was... Dit prul doet er nog een schepje bovenop, met zo mogelijk nog slechtere special effects en een volstrekt oninteressant en vergezocht verhaaltje. De setting, een door een tsunami ondergelopen supermarkt, is best leuk bedacht, maar dit resulteert helaas niet in een onderhoudende film. De bordkartonnen personages zorgen slechts voor schouderophalen wanneer ze worden opgevreten en tja, die 'special effects'... hoe minder woorden ik daar vuil aan maak, hoe beter. Ik zet Jaws nog maar een keertje op.

Opzettelijk vrij lelijk vormgegeven, in zwartwit geschoten low budget drama over de strijd van een visserman zonder boot (Edward Rowe) tegen het oprukkende toerisme in zijn geboortedorp. Plot en personages zijn boeiend, maar de minimalistische visuele aanpak en het sporadisch amateuristische akteerwerk doen absoluut afbreuk aan de stootkracht. Bait heeft zeker zijn momenten, maar dit debuut van regisseur Mark Jenkin is al met al niet heel bijzonder.

Bizarre, originele vampier-film, lang maar gelukkig nergens saai. De voortdurend veranderende sfeer, van dramatisch naar creepy naar weird naar droogkomisch zonder dat de film ontspoort, is knap gedaan en visueel is de film een lust voor het oog, maar toch schort er wat aan. Het maakt emotioneel niet echt indruk en bepaalde visuele effecten (vooral sommige achtergronden) zien er nogal kunstmatig uit. De bloederige toestanden zijn dan wel weer erg geslaagd en de twee hoofdrolspelers zijn perfect gecast. Geen volledig succes dus, maar interessant genoeg voor een ruime voldoende.

Kees Van Kooten ziet er nog goed uit op zijn oude dag zeg! O nee, het is 'm toch niet. Visueel indrukwekkend maar inhoudelijk nogal dunnetjes, dit oppervlakkig uitgewerkte drama over een aan lager wal geraakte gokker (Colin Farrell) die in Macau onverwachts de kans van zijn leven krijgt. Qua toon stuitert de film heen en weer tussen komedie en tragedie, met hier en daar uitstapjes richting gestileerd magisch realisme (Tilda Swinton lijkt hier zo weggelopen te zijn uit een Wes Anderson-film). Dat klinkt nogal rommelig, en dat is de film dan ook. Niet saai en bij vlagen betoverend mooi qua camerawerk en belichting, maar uiteindelijk weinig memorabel.

Een wisselvallige verzameling van korte verhaaltjes, direct herkenbaar als het werk van de gebroeders Coen en naadloos passend binnen hun oeuvre, maar zeker niet behorend tot hun beste werk. Bepaalde segmenten kabbelen maar een beetje door zonder ogenschijnlijk doel. Wanneer deze waren weggelaten zou de film erop vooruit zijn gegaan. Nu is het slechts sporadisch genieten; het eerste segment met Tim Blake Nelson is geweldig en het langste en beste segment, met Zoe Kazan, is zo goed dat het eigenlijk een film op zich verdient.

Prima filmpje, deze zorgvuldig opgebouwde en uitstekend gespeelde franse aktiethriller. Qua aktiescenes en stuntwerk misschien niet heel spectaculair, maar wat er is wordt wel opwindend en vooral overzichtelijk in beeld gebracht. Met name de knokpartijen zien er zeer goed uit. Spannend plot, boeiende personages en een fijn tempo. Het einde is niet helemaal bevredigend maar dat blijkt een reden te hebben: deel twee dient zich spoedig aan.

Deze verdienstelijke en vooral spectaculaire sequel volgt de traditionele regels van een vervolg: groter qua opzet maar dunner qua plot. Het laatste uur is feitelijk één lange achtervolging. Gezegd moet worden dat het er allemaal wel weer erg cool uitziet en de spanning zit er wederom goed in. Naar het einde toe besef je dat het verhaal nog lang niet is afgerond, zodat we ons alvast kunnen verheugen op deel 3.