menu

The Ballad of Buster Scruggs (2018)

mijn stem
3,30 (685)
685 stemmen

Verenigde Staten
Western / Komedie
132 minuten

geregisseerd door Ethan Coen en Joel Coen
met Tim Blake Nelson, Brendan Gleeson en Zoe Kazan

Omnibusfilm verdeeld over zes hoofdstukken die allen verhalen over het Wilde Westen met de zingende cowboy Buster Scruggs als centrale figuur. In 'Near Algodones' komt een aspirant-bankovervaller lijnrecht tegenover een bankbediende te staan. 'Meal Ticket' volgt twee vermoeide rondreizende mannen. De een is impresario, de ander een artiest zonder armen en benen. Deze reciteert teksten gaande van beroemde poëzie tot de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring. In 'The Gal Who Got Rattled' komt een vrouw op een kermiswagen onverwachts in aanraking met de liefde. In 'The Mortal Remains' bevinden drie kibbelende personen zich op een metafysische reis, zonder terugkeer.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=YES0lLXIIz4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Arnie
2,0
Ik moet er maar mee ophouden geloof ik, ik vermoed dat de Coens mij niet snel meer zullen verbazen of imponeren. Is mijn humor veranderd, of zijn de Coens echt zo doorzichtig geworden dat het saai is? Verhalen vertellen kunnen ze natuurlijk wel, en het screenplay ziet er ook in deze kortverhalen als vanouds fraai uit. Maar de echte verrassing, die totaal ontspoorde, bizarre verhalen die ze zo goed maakten, dat heb ik ze al jaren niet meer zien doen. De verhalen zijn saai, de plottwists die hier en daar opduiken te weinig bijzonder, en dan blijft er niet veel meer over dan clichématige accenten en wat geinige personages. Daarvan heb ik er al teveel gezien.

Ze laten zonder meer een indrukwekkend oeuvre achter, en dikke kans dat ik hun films wel blijf kijken op zoek naar een opleving, maar dat was het dan.

avatar van stinissen
1,0
stinissen (crew)
Ik ben al geen fan van de gebroeders Ethan Coen en Joel Coen maar het mooie western genre verpesten met deze rommel ik vond het zeer flauw en vreselijk humor , nee brrr niks voor mijn.

4,0
De Coens vermaakten me met... de hardheid van de pionierstijd in de Far West. De zes verhalen houden telkens verrassende ontknopingen in waarin doorgaans cynisme, pech en onrechtvaardigheid schuilt gaat, of de indruk van satire op het westerngenre wordt opwekt tot zelfs kritiek op menselijke verstoringen van de natuur.
Kan er moeilijk ééntje uitpikken tenzij dan misschien de openingsepisode met de zingende cowboy.( "Cool Water". Frankie Laine zong het tot hit in de jaren 50). Of misschien dat met de toekomstige bruid,... maar geen enkele viel uit de toon.
Een goed woord zeker voor de fotografie, de muziek en de make-up.
Een stijl apart die Coens, die me soms teleurstelt maar me deze keer een dik pak filmplezier heeft bezorgd.

avatar van Grindhouse62
2,0
Dit is beslist geen ode aan het western genre. Ik vond Meal Ticket met Liam Neeson veruit de slechtste van de 6 verhalen. Canerawerk is prima en schitterende natuuropnames. Van mij 2.0

avatar van Theunissen
3,0
Deze Netflix-productie "The Ballad of Buster Scruggs", is de nieuwe film van de bekende gebroeders Coen en bestaat uit zes westernverhalen en lijkt op het eerste gezicht een parodie op het genre. In deze zes verhalen komen verschillende varianten van het westerngenre aan bod, altijd weer doortrokken van de ironische Coen-kijk op de wereld.

Hoewel het niveau continu hoog is bij de zes westernverhalen, vond ik ze niet altijd even vermakelijk. Het eerste verhaal, oftewel "The Ballad of Buster Scruggs" (tevens dus de filmtitel), vond ik persoonlijk het leukste (leuke humor en leuke actie) verhaal, gevolgd door het tragische "The Gal Who Got Rattled" (het vijfde verhaal) en met enige afstand ook nog "Near Algodones" (het tweede verhaal). De overige drie verhalen, te weten "Meal Ticket" (met Liam Neeson), "All Gold Canyon" en "The Mortal Remains" (speelt zich eigenlijk in zijn geheel af in een postkoets), zijn wel nog het aankijken waard, maar zijn toch vooral wat aan de saaie kant.

De gebroeders Coen hebben zich al eerder op het western-genre geworpen met "True Grit (2010)" en eigenlijk ook "No Country for Old Men (2007)" en hollen het genre nu volledig uit. De cast is best indrukwekkend met o.a. Tim Blake Nelson, James Franco, Liam Neeson en Brendan Gleeson en verder bevat het verhaal ook referenties aan onder meer de zingende-cowboy-film (met name het eerste verhaal), de Spaghettiwestern en de klassieke John Ford Western.

avatar van Bubblez
2,5
Het begon zeer veelbelovend, maar al vóór het midden begon verveling toe te slaan. Zó jammer...

avatar van Brix
3,5
Zoals bij de meesten hier vielen mij ook sommige hoofdstukken mee en andere tegen.

Hoofdstuk 1 is een grappige persiflage op de "Singing cowboy" westerns uit de jaren '30-'50, inclusief de befaamde song Cool Water, geschreven door Bob Nolen van de beste western vocalgroep aller tijden "The Sons of The Pioneers" (o.a. bekend van de John Ford westerns)
Wel veel bloediger dan de westerns uit dat genre vroeger ooit waren, maar dat is de input van de Coens natuurlijk.
Hoofdstuk 2 beviel ook goed.

Bij 3 en 4 begon ik op de klok te kijken en had moeite om wakker te blijven.
Maar bij hoofdstuk 5 veerde ik weer helemaal op.
Dat is echt western zoals die er uit moet zien.
Heel knap in beeld gebracht die wagenkaravaan, en de beide wagonmasters zijn geweldig gecast.
Uitstekende outfits en locaties.
Daar is echt veel werk van gemaakt.
Die twee acteurs zou ik zo in een echte western willen zien, in dezelfde outfit graag.

Hoofdstuk 6, was even doorzetten.
Wel erg omschakelen na het sterke voorgaande kapitel.
Dat had van mij als laatste gemogen
Toen ik de naam Clarence hoorde wist ik al zo'n beetje waar het naartoe ging met dat verhaaltje.
Wie "It's a Wonderful World" kent weet wel waarom.

Visueel een mooie film, met prachtige muziek.
Ook een leuk idee met dat boek om de hoofdstukken aan te geven.
De locaties in Nebraska, New Mexico en Colorado zijn goed gekozen.

avatar van Brix
3,5
Correctie(s)
Gewoontegetrouw lees ik mijn eigen schrijfsels achteraf nog eens na, om te zien of er missers in zitten.
Zo ook deze keer, maar helaas te laat om nog te kunnen corrigeren.
Bij deze doe ik dat toch nog maar even:

"geschreven door Bob Nolen" moet zijn : geschreven door Bob Nolan (ere wie ere toekomt)
en
Toen ik de naam Clarence hoorde wist ik al zo'n beetje waar het naartoe ging met dat verhaaltje.
Wie "It's a Wonderful World" kent weet wel waarom.
Moet zijn: Wie "It's a Wonderful Life" kent weet wel waarom.

Muggenziften misschien, maar toch.

avatar van Donkerwoud
4,0
Al vanaf The Stranger (Sam Eliott) in 'The Big Lebowski' (1998) zijn fameuze oneliner 'the Dude abides' uitsprak - met lichte verwondering, maar genegen naar The Dude (Jeff Bridges) als nieuwe held van de jaren negentig - speelden de Coens al met de westernmythologie. De pioniers van weleer mogen dan wel de natuurlijke elementen hebben bedwongen met hun beschaving, maar zij die het geld en de macht hebben vinden nog steeds onaangepaste 'outlaws' tegenover zich, wier bestaan alleen al een doorn in het oog is voor een nieuwe generatie rijken. Maar de onaangepaste, egocentrische bankhanger had nog iets heroïsch in zijn (volstrekt zinloze) strijd om verhaal te halen bij wie z'n tapijtje onderplaste. In de anthologiefilm 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) wederom die dubbele laag met een expliciete verwijzing naar de westernmythologie: elk kortverhaal wordt ingeleid met een prenttekening, een overzichtsshot van een vergeelde boekbladzijde en een prikkelend citaat. Alsof datgene wat we gaan 'lezen' uit een 19e-eeuws boekwerk komt; over revolverhelden, goudzoekers, cowboys, moreel rechtschapen dames en hun eeuwige pioniersstrijd tegen de wildernis of de nobele wilden.

Maar anders dan 'The Big Lebowski' (1998) is 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) harder en cynischer over die archetypische cowboyfiguren. Ze zijn ergens koddige relikwieën uit een voorbije tijd waar een moderne kijker om kan lachen omdat niet alleen hun vergane glorie er zo dik opligt, maar ook hun waarden en normen hebben de tand des tijds niet doorstaan. Zoals hoe titelfiguur Buster Scruggs (Tim Blake Nelson) als 'de man in het wit' eerder een egocentrische ijdeltuit is dan een moreel rechtschapen revolverheld. Het is een kluchtige aftrap en een terugkeer naar de kolderieke absurditeit van werk waar de regisseursbroers in de jaren tachtig en negentig vooral bekend mee werden. In 'Near Algodones' wordt een bankovervaller (James Franco) ter dood veroordeeld en heeft het noodlot nog een paar wendingen voor hem in petto. Ook hier is 'de cowboy' een verachtelijk en wanstaltig mens, maar is de beschaving waartoe hij zich verhoudt zo mogelijk nog wreder dan hijzelf. Waar de wet handelt uit onverschilligheid en leedvermaak en niet om recht te spreken of barmhartigheid te betonen. Het enige wat de revolverheld kan doen is dat onrecht lijdzaam toezien en stoïcijns zijn schouders erover ophalen.

De zwarte humor uit de eerste twee segmenten blijft dragelijk omdat de hoofdpersonen ook veel op hun kerfstok hebben, maar 'Meal Ticket' is het eerste verhaal waarin de rechteloosheid gaat schuren. Een toneelexploitant (Liam Neeson) gebruikt Harrison (Harry Melling), een jongeman zonder armen of benen, om hoogdravende teksten voor te dragen. Van het Oude Testament, William Shakespeare, tot Britse poëzie uit de Romantiek en speeches van Abraham Lincoln. Wat Harrison opleest is misschien hogere kunst, maar hoe hij wordt geschminkt en op het podium gehesen, is ordinair volksvermaak. Misschien wel mijn favoriete segment omdat het me doet denken aan 'Een Hongerkunstenaar' (1924) van Frantz Kafka, waarin de kunstenaar uit het verhaal zich beroepsmatig uithongert voor zijn publiek. Het blijft bij Kafka ambigu of de hongerkunstenaar het lijden uit eigen beweging doet, of omdat hij hiertoe gedwongen wordt om relevant te blijven voor z'n toeschouwers. In 'Meal Ticket' voegen de Coens een aspect toe met de ongelijke machtsrelatie tussen de toneelexploitant en zijn acteur. Of hoe Harrison als kunstenaar en gehandicapt mens wordt geëxploiteerd voor een spektakelstuk, maar blijft hopen dat de tederheid en de zorgende kant van zijn machtshebber de overhand krijgen op diens egoïstische motieven.

Ik slaakte een zucht van verlichting toen 'All Gold Canyon' in ieder geval opende met technicolor kleuren en CGI-geanimeerde bosdieren; bijna als in een tekenfilm. Een goudzoeker (Tom Waits) is in een Moby Dick-achtige strijd verwikkeld om Mr. Pocket (de goudader) te vinden en te winnen van de natuur. Meer om het geluk van de vondst dan om de nieuw verworven rijkdom. In een macabere wending maakt de hyperactieve vrolijkheid opeens plaats voor een lome sfeerscéne in de geest van hun debuutfilm 'Blood Simple' (1984). 'The Gal Who Got Rattled' vertelt het verhaal van Alice Longabaugh (Zoe Kazan), die hoopt dat ze de traumatische beklemming uit haar jeugd achter zich kan laten door zichzelf uit te huwelijken met een vriend van haar broer. Ze moet maar vertrouwen op een positieve uitkomst maar als haar broer sterft, vindt ze bij karavaanleider Billy Knapp (Bill Heck) een huwbare partij binnen haar eigen spelregels. Deze melodramatische liefdesaffaire is bijzonder fraai in beeld gebracht met die hordes karavanen in een onherbergzaam woestijnlandschap. Ik vond 'Meal Ticket' net iets beter in z'n eenvoud, maar ook 'The Gal Who Got Rattled' is een beklijvend verhaal over een jonge vrouw die met haar ondernemingsdrift buiten gebaande paden durft te treden.

Misschien was het een optimistischere tijd toen archetypische cowboyicoon The Stranger zijn toorts overdrachtelijk overdroeg aan The Dude? Want in 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) is de westernmythe allerminst nastrevenswaardig, maar een plek waar slechtheid soms onbestraft blijft en goedheid wordt afgestraft, terwijl het soms de wet of heersende moraliteitsnormen zijn die rechteloosheid in de hand werken. In die zin is 'The Mortal Remains' een perfect slotsegment. Een rit met een postkoets brengt een pelsjager, een gokker, een gezagstrouwe christin, een premiejager en zijn knecht bij elkaar. Deze personages reageren op de gelovige vrouw in hun midden en steggelen over hun eigen levensfilosofieën. Tot grote ontzetting van de anderen hebben de premiejager en zijn knecht geen enkele moeite met het vermoorden van gezochte criminelen; het is volgens de wet en ze halen er plezier uit. De twee heren stappen met een vrij geweten uit op hun plaats van bestemming, wetend dat ze een vrij geweten hebben en geen verantwoording hoeven afleggen voor hun handelen. Het Wilde Westen als een plek waar onhebbelijke, imperfecte mensen zoeken naar hun eigen betekenis in een wereld waar de grilligheid van het lot zwaarder weegt dan moraliteit of medemenselijkheid.

avatar van Fisico
3,5
Ik ben de film totaal blank ingegaan en was dus een beetje verbaasd toen ik zes verhaaltjes voorgeschoteld kreeg. Een beetje jammer, want ik was wel gecharmeerd door de singing cowboy. De eerste episode was dan ook de leukste. Typisch voor de gebroeders Coen ook, een beetje de draak steken met vanalles, absurde humor, wat actiegeweld, maar bovenal vermaakcinema van de hoogste plank. Geweldig entertainment met een kruising tussen Bobejaan Schoepen en Lucky Luke. Die songs waren super. Die eerste episode krijgt dan ook een verdiende 4,0*.

Het tweede fragment was ook nog behoorlijk leuk met die bankoverval met wederom enkele komische elementen met de "pan-man". 3,5*. Deel drie is er eentje met Liam Neeson die rondtrekt met een arm- en beenloze man. Dit deel was vrij repetitief en verveelde naar het einde toe wat, maar al bij al zeker ok. 3,0*. Tom Waits als goudzoeker was dan weer van een hoger niveau en vermaakte me wederom. Ineens ook een ander decor met de kabbelende beekjes in de bergen. 3,5*. De karavaantocht had net als de andere delen steeds die Coen-factor en was vrij vermakelijk. Elk verhaaltje wordt geïntroduceerd via een groot lijvig boek dat je meteen het verhaal inzuigt. 3,5*. The Mortal Remains, waarbij een groep mensen in een koets wat keuvelen was echter saai en inspiratieloos en bij voorsprong de zwakte van alle zes. 2,0*.

In zijn geheel wat wisselvallig en een samenraapsel van losse ideetjes. Diepgang hoef je niet te verwachten met de korte speelduur van elk hoofdstuk apart. Het één is al wat meer geslaagd dan het andere, maar in zijn geheel zeker geslaagd.

3,5
Gelijk de eerste twee delen vond ik geheel des Coen's van vermakelijke klasse, en hoop je met de
rest nog voor de boeg (eindelijk weer eens) een betere Coen film te mogen beleven. Maar helaas
zitten er delen bij (Met name de laatste) die per saldo voor een mindere waardering zorgen. En
is het toch weer een ietwat tegenvallende Coen film geworden.

4,0
Ieder zijn (of haar) meug hoor, maar de dialogen in het laatste deel zijn van zeer hoog niveau. Je moet er wél een beetje je best voor doen, maar dan heb je ook wat.

avatar van N00dles
4,0
Een reeks korte Western-verhalen van de Coens, naar het schijnt geschreven in de afgelopen 20-25 jaar.
De Coens zijn met hun films altijd al enigszins quirky en absurd geweest, en The Ballad of Buster Scruggs is daarop geen uitzondering. Het mist (zoals zoveel Coen-films) een zekere mainstream-appeal, maar eigenlijk kun je elk kort verhaal afzonderlijk beschouwen als een intiem kunstwerkje. Stuk voor stuk bijzonder en van hoge kwaliteit; soms tragisch en zwartgallig, dan weer doorspekt met zwarte humor, maar altijd met een dikke knipoog.

Sowieso vond ik elk verhaal uitstekend geacteerd, met eervolle vermelding voor de tragische Harry Melling als Harrington in 'Meal Ticket' en Tom Waits als goudzoeker in 'All Gold Canyon'.

Wat mij betreft mogen ze dit soort omnibusfilms vaker doen, hun schrijfstijl leent zich hier beter voor dan voor een lange speelfilm.

avatar van TheManWithNoName
2,5
Begin was best vermakelijk maar daarna had ik bij vlagen tape nodig om mijn luiken open te houden.... Met dat theater was zelfs irritant om te kijken. De afsluiter was ook verschrikkelijk. Slappe film

avatar van BBarbie
3,0
De gebroeders Coen doen hun goede naam geen eer aan met deze onevenwichtige verzameling korte verhaaltjes over het Wilde Westen in de pionierstijd. De meeste segmenten ontstijgen amper de kwalificatie “matig”. Er is slechts één positieve uitschieter: het segment over de Oregon Trail. De rest van de film stelt niet veel voor.

avatar van Alathir
2,0
Zeer onevenwichtige film doordat The Ballad of Buster Scruggs wordt opgedeeld in zes korte verhalen. Het eerste kortverhaal is mijn inziens meteen het beste. Ook het tweede is wel een leuke. De derde zorgt ervoor dat je gemakkelijk iets anders kunt doen. De goudzoeker is redelijk en ook het vijfde kortverhaal is redelijk. De afsluiter was niet om aan te zien.

Gezien het zwakke en lange derde kortverhaal ben ik geneigd om hiervoor 2* uit te delen. De eerste twee verdienen zeker meer met 4* en 3.5*. Kortverhaal 3 en 6 zijn niet om aan te zien dus 1*. De rest 2.5*.
Het is wat mij betreft geen film die je gezien moet hebben.

avatar van Tanita
4,0
Donkerwoud schreef:
maar 'Meal Ticket' is het eerste verhaal waarin de rechteloosheid gaat schuren. Een toneelexploitant (Liam Neeson) gebruikt Harrison (Harry Melling), een jongeman zonder armen of benen, om hoogdravende teksten voor te dragen.[...]Misschien wel mijn favoriete segment omdat het me doet denken aan 'Een Hongerkunstenaar' (1924) van Frantz Kafka, waarin de kunstenaar uit het verhaal zich beroepsmatig uithongert voor zijn publiek.
Goed beschreven ja. Uitermate wrang, maar onvergetelijk hoogtepunt van dit 6-luik.

avatar van Capablanca
3,5
Onderhoudend en goed verzorgd.

avatar van Rodger
3,5
Een goed begin.. maar een matig einde..
Toch vond ik de film qua opzet verrassend.. en prima om een keer gezien te hebben..
3.5 ***

4,0
Ik ben verbaasd dat sommige mensen hier The Ballad of Buster Scruggs neerzetten als onsamenhangende, weinig diepgaande verhaaltjes. Het klopt wel dat elk verhaal op zichzelf kan staan en sommige hiervan zijn inderdaad diepgaander (wat dat voor jou ook mag betekenen) maar als geheel hebben ze ook hun plaats. Ik haalde er zonder cinematografische opleiding volgende samenhang uit:

Elk verhaal heeft als thema de dood. Uiteraard weet je dat pas wanneer je alles gezien hebt, vandaar de spoiler alert. In het eerste verhaal wordt hier heel lichtzinnig mee omgegaan, het is bijna een fait divers dat Buster sterft. Merk ook op dat hier enkel dagscenes gebeuren, alles is heel licht met als leuke finishing touch Busters witte kostuum.

In verhaal wordt het al wat donkerder, James Franco is bevreesd wanneer hij op het paard zit. Toch blijft dit verhaal ook erg aan de oppervlakte van het centrale thema, getuige hiervan de fantastische eindgrap First Time?. Dat de scène eindigt vanuit het standpunt van Franco is ook een leuke vondst imho.

Vanaf deel III (Meal Ticket) gaan we een stukje verder. De gure weersomstandigheden maken de omslag duidelijk en in dit verhaal is het hoofdpersonage (Harry Melling, niet Liam Neeson) de eerste die zich bewust is van zijn nakende einde. Hij kan er echter niets aan veranderen en moet zijn lot ondergaan. Buster Scruggs en James Franco's personage denken dat sterven iets voor andere mensen is. Om perfect aan mijn theorie aan te sluiten had dit dan wel het voorlaatste verhaal moeten zijn, want All Gold Canyon & The Gall Who Got Rattled bevatten daglichtscènes, al speelt het donker (de schaduw van de moordenaar en de gesprekken 's avonds) wel een belangrijke rol.

The Mortal Remains hoeft in deze context geen verdere uitleg, lijkt me. Hoe meer het verhaal zich naar zijn climax werkt, hoe donkerder het buiten de koets wordt. Je kan fan van dialoog zijn of niet, ik wordt er meestal niet warm of koud van, maar deze vond ik wel erg goed geacteerd.

avatar van Rickyman
3,5
Weer een typische Coen film vol fijne humor, maar zakken sommige verhaaltjes soms een klein beetje in en duren net ietsje te lang waarbij ik zo nu en dan m'n aandacht een beetje verloor..
Toch weer erg van genoten.

avatar van Duke Nukem
4,0
"How high can a bird count anyway?"

Zes kortverhalen die zich afspelen in het wilde westen tijdens de pionierstijd. Elk verhaal is mooi geschoten, soms op prachtige locaties, goed geacteerd en met een aangename muzikale score. In elk deel zit de typische zwarte humor van de Coen broertjes, vooral in deeltjes 1, 2 en 6.

The Ballad of Buster Scruggs is heel grappig, met Tim Blake Nelson, o.a. bekend van O Brother, Where Art Thou? (2000), als de zingende cowboy. Ondanks de humoristische boventoon zit er toch ook brutaal geweld in dit deel, net als in de andere vijf delen.

Near Algodones is eveneens grappig (de man met de potten), en zelfs James Franco, die in behoorlijk wat minderwaardige komedies zijn onkunde liet blijken, kan dit deel niet geheel om zeep helpen. Hoe minder hij grappig probeert te zijn hoe beter, blijkt maar.

Meal Ticket, met Harry Melling in een uitstekende rol als kermisattractie zonder armen en benen, is heel aangrijpend en het eerste deel waarin bijna geen humor zit. De toon wordt veel meer duister en dramatisch in dit derde deel.

All Gold Canyon is dan weer wat vrolijker, met mooie natuurbeelden en lieve diertjes (een hert, een uil...). Tom Waits speelt zijn rol als oude goudzoeker met verve. En dit is, ondanks het aanwezige geweld, eigenlijk het enige verhaal met een gelukkig einde.

The Gal who got rattled vind ik persoonlijk het minst boeiende deel. Hoewel Zoe Kazan als Alice Longabaugh zeer goed acteert, is het verhaal nogal eentoning en saai. Het duurt in vergelijking met de andere delen te lang. Ook vind ik Bill Heck als Billy Knapp niet sterk acteren. Wel mooie natuurbeelden, de caravan, indianen en mooie paarden.

The Mortal remains doet, zoals iemand al terecht opmerkte, denken aan de openingsscène uit The Hateful Eight (2015). De nachtelijke setting van dit deel onderstreept de zwarte humor van deze film, waarin in elk deel iemand sterft. Maar net als in het eerste deel wordt er weer gezongen, om de kijker toch wat opluchting te gunnen. Alweer sterk geacteerd door o.a. Brendan Gleeson, Saul Rubinek en Tyne Daly.

avatar van Shadowed
3,0
geplaatst:
De Coen anthologie.

Moet zeggen dat ik de eerste 3 verhalen leuk vond, maar de laatste 3 weer helemaal niet. Leuk dat de Coen-broeders diverse genres en regiestijlen toepassen in elk verhaal, maar de afwisseling tussen de verhaaltjes vond ik toch niet erg vlot of goed.

The Ballad of Buster Scruggs (3,0*): Leuke opening. Met veel humor en swing gebracht en vooral gered door de frisse en zonnige aanpak qua regie. Niet dat Blake Nelson zo'n leuke komiek was hier, maar het is allemaal gewoon lekker vlot en soms opvallend bloederig. Leuk dat het gemengd is met een soort Looney Tunes-vibe.

Near Algodones (3,0*): De kortste van allemaal en waarschijnlijk ook het verhaal met de meeste onzin. Paar vervelende typetjes die hier rondlopen maar opzicht nog wel grappig hier en daar. Vooral Franco past wel hier. Ook nog een paar leuke ideetjes, maar dat einde maakt het nogal een onzinverhaal.

Meal Ticket (4,0*): Deze was een behoorlijke klap nadat ik vorige verhalen had gezien. Vond het in die korte tijd nogal sterk uitgewerkt. Uitstekend sfeertje dat hier neergezet wordt. Beetje kort inderdaad, maar met de volle impact. Beste acteerwerk hier ook. Dit verhaal zorgde er echter wel voor dat ik nogal somber werd en daarom weinig interesse kreeg in het opvolgende verhaal.

All Gold Canyon (2,5*). Visueel is er niks mis mee, maar na een wat somber vorig verhaaltje hoop je dat dit verhaaltje weer een beetje je aandacht pakt. Deze is echter nogal traag van begrip en eigenlijk een slowburner. Leuke typetjes, maar echter een verhaal dat wat slap is uitgewerkt en weinig interesse opwekt.

The Gal Who Got Rattled (2,0*). Nog een wat saaier verhaaltje wat me eigenlijk op geen moment wist te grijpen. Iedereen speelt wat geforceerd, kwam geen moment echt bij me binnen. Visueel is er niks mis mee en het kent een aardig einde, maar daar houdt het helaas weer op.

The Mortal Remains (2,5*). Ook weinig interesse tijdens het kijken naar deze film. Lijkt een soort van Tarantino-film te zijn die steunt op wat dialogen, waar het dan ook zijn kracht vandaan haalt. Maar helaas grepen deze dialogen me totaal niet. Pay-off was nog wel de moeite, maar voor de rest toch een te trage weg naar de pay-off toe.

Het gemiddelde komt op een 2,83, afgerond naar 3,0*. Het is vooral Meal Ticket die deze anthologie redt voor mij. Vond het tragere tempo in de laatste verhaaltjes nogal een afknapper aangezien de film een behoorlijk tempo kende in de eerste verhaaltjes. Dat er 1 verhaal bijzit dit nogal uit de toon viel in vergelijking met de andere verhalen werd er ook niet beter op. Maar voor de rest wel een uiterst verzorgde anthologie.

avatar van filmfan0511
3,0
geplaatst:
Een beetje een mixed bag, deze Ballad of Buster Scruggs. Valt ook te verwachten natuurlijk, als je te maken hebt met zes verschillende kortverhalen, die in niets met elkaar te maken hebben (op de setting van het Wilde Westen na dan).
Het eerste verhaaltje, met de titulaire Buster Scruggs, vond ik echt vreselijk slecht. Gelukkig heb ik niet echt de gewoonte een film af te zetten als ik er eenmaal aan begonnen ben, want dat was hier dan toch gebeurd. De film vindt zichzelf hier veel te scherp en grappig en de humor landde totaal niet. Hoofdstuk 2, Near Algodones, met James Franco, was wat beter te behappen, maar deed me nog steeds niet echt veel. Meal Ticket, het derde verhaal, raakte wél de juiste snaar. Prachtige beelden van de besneeuwde landschappen, een prima Liam Neeson en Harry Melling en een tragisch einde. Prima.
Hoofstuk 4 was dan weer veel te traag en even doorbijten. Gelukkig sloot de film af met de voor mij persoonlijk twee beste verhaaltjes. The Gal who got Rattled had een heerlijk tragisch, meer standaard westernverhaal, en The Mortal Remains bevatte geweldige dialogen en een fantastische bovennatuurlijke sfeer en subtext.

De balans staat dus op 3 geslaagde en 3 mislukte verhaaltjes. Aangezien de twee beste de film afsloten, bleef ik wel met een positief gevoel achter, en wordt het dus een 3*.

avatar van cinemanukerke
geplaatst:
Vreemd hoe mensen op soms volkomen contradictorische manieren een film beleven. In tegenstelling tot mijn bovenbuur hier vond ik het eerste verhaal wel geniaal. Op en top Coens humor en visuele creativiteit dat je in hun beste jaren '90 films terugvond. De parodiërende toon van de singing cowboy (die echo als een koor, de cynische tekst als vrolijk deuntje), de welbespraaktheid van de held, zijn voorkomen als sul als volledig omgekeerd beeld van de gangbare scherpschutter ... ik ben fan. Jammer dat de 5 andere verhaaltjes middelmatig zijn. Allemaal tot in de puntjes verzorgd (fotografie, aankleding, score) maar ik kreeg het gevoel dat die verhaaltjes enkel bestonden om tot de verrassende clou te komen als één lange set up. Alleen het laatste verhaaltje kon mij weer mee nemen naar het sprankeltje magie van het eerste verhaal.

avatar van The Brain
4,5
geplaatst:
Ooit was ik in het franse park Futurescope nabij Poitiers, een park met futuritsche gebouwen die allemaal een bioscoop bevatten. Het doel is om de hoogstandjes van de techniek op gebied van bioscoop ten toon te stellen zoals het grootste scherm ter wereld en IMAX-3D. Bij de getoonde filmpjes is eigenlijk steeds het verhaal ondergeschikt aan het beeld. Daaraan moest ik denken na het zien van The Ballad of Buster Scruggs. Zes korte verhalen 'tales' met ieder een eigen stijl. De verbindende factor is de dood en het wilde westen. Het eerste verhaal spreekt de meeste mensen wel aan: het is een gespeeld stripverhaal met absurde grappen zoals in Lucky Luke. Dan worden we getracteerd op een soort van spagetti western. Een goudzoeker in een zoetsappige sprookjes zetting en een verhaal over misplaatste vriendschap tussen een impressario en zijn act. En dan nog een "how the west was won" verhaal en een bizar verhaal in een koets met lange monologen. De film is doordrengt met allerlei verwijzingen naar ander films of zelfs naar de verhaaltjes onderling. De uitwerking is fenomenaal en technisch zeer hoogstaand. De humor is zoals we van de Coen brothers gewend zijn lekker absurd.
Dit is geen standaard western deze film neigt naar kunst en dat spreekt zeker niet iedereen aan, ik vind het bij vlagen geniaal.

avatar van Sergio Leone
3,0
geplaatst:
Redelijk.

De film begint best sterk met Buster Scruggs zelf: vlot, onnozel maar vooral een goede wegkijker. Wat volgt zijn nog 5 delen, het ene al wat beter dan het andere. Qua toon verschillen ze ook sterk, dus het is voor ieder wat wils en dat heeft voor - en nadelen.

Enkel het laatste kon me helemaal niet bekoren, dat is een domper qua afsluiter. De rest kent vooral een sterke sfeerschepping - of dat nu het intrieste verhaaltje met Liam Neeson is, de goudkoorts of het konvooi. De film zit vol met leuke Coen-typetjes. De computereffecten daargelaten, is elk deel visueel ontzettend de moeite waard. De Coens creëren die typische westernsetting - telkens op een iets andere manier, of op een andere locatie. Ik hou ervan.

Aangename tussendoor.
3

geplaatst:
heerlijk film. genoten.

avatar van gewoon ikke
4,0
geplaatst:
moet gewoon 4* geven, door apart karakter van de film

Gast
geplaatst: vandaag om 20:14 uur

geplaatst: vandaag om 20:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.