menu

The Ballad of Buster Scruggs (2018)

mijn stem
3,29 (573)
573 stemmen

Verenigde Staten
Western / Komedie
132 minuten

geregisseerd door Ethan Coen en Joel Coen
met Tim Blake Nelson, Brendan Gleeson en Zoe Kazan

Omnibusfilm verdeeld over zes hoofdstukken die allen verhalen over het Wilde Westen met de zingende cowboy Buster Scruggs als centrale figuur. In 'Near Algodones' komt een aspirant-bankovervaller lijnrecht tegenover een bankbediende te staan. 'Meal Ticket' volgt twee vermoeide rondreizende mannen. De een is impresario, de ander een artiest zonder armen en benen. Deze reciteert teksten gaande van beroemde poëzie tot de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring. In 'The Gal Who Got Rattled' komt een vrouw op een kermiswagen onverwachts in aanraking met de liefde. In 'The Mortal Remains' bevinden drie kibbelende personen zich op een metafysische reis, zonder terugkeer.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=YES0lLXIIz4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Arnie
2,0
Ik moet er maar mee ophouden geloof ik, ik vermoed dat de Coens mij niet snel meer zullen verbazen of imponeren. Is mijn humor veranderd, of zijn de Coens echt zo doorzichtig geworden dat het saai is? Verhalen vertellen kunnen ze natuurlijk wel, en het screenplay ziet er ook in deze kortverhalen als vanouds fraai uit. Maar de echte verrassing, die totaal ontspoorde, bizarre verhalen die ze zo goed maakten, dat heb ik ze al jaren niet meer zien doen. De verhalen zijn saai, de plottwists die hier en daar opduiken te weinig bijzonder, en dan blijft er niet veel meer over dan clichématige accenten en wat geinige personages. Daarvan heb ik er al teveel gezien.

Ze laten zonder meer een indrukwekkend oeuvre achter, en dikke kans dat ik hun films wel blijf kijken op zoek naar een opleving, maar dat was het dan.

avatar van stinissen
1,0
stinissen (crew)
Ik ben al geen fan van de gebroeders Ethan Coen en Joel Coen maar het mooie western genre verpesten met deze rommel ik vond het zeer flauw en vreselijk humor , nee brrr niks voor mijn.

4,0
De Coens vermaakten me met... de hardheid van de pionierstijd in de Far West. De zes verhalen houden telkens verrassende ontknopingen in waarin doorgaans cynisme, pech en onrechtvaardigheid schuilt gaat, of de indruk van satire op het westerngenre wordt opwekt tot zelfs kritiek op menselijke verstoringen van de natuur.
Kan er moeilijk ééntje uitpikken tenzij dan misschien de openingsepisode met de zingende cowboy.( "Cool Water". Frankie Laine zong het tot hit in de jaren 50). Of misschien dat met de toekomstige bruid,... maar geen enkele viel uit de toon.
Een goed woord zeker voor de fotografie, de muziek en de make-up.
Een stijl apart die Coens, die me soms teleurstelt maar me deze keer een dik pak filmplezier heeft bezorgd.

avatar van Grindhouse62
2,0
Dit is beslist geen ode aan het western genre. Ik vond Meal Ticket met Liam Neeson veruit de slechtste van de 6 verhalen. Canerawerk is prima en schitterende natuuropnames. Van mij 2.0

avatar van Theunissen
3,0
Deze Netflix-productie "The Ballad of Buster Scruggs", is de nieuwe film van de bekende gebroeders Coen en bestaat uit zes westernverhalen en lijkt op het eerste gezicht een parodie op het genre. In deze zes verhalen komen verschillende varianten van het westerngenre aan bod, altijd weer doortrokken van de ironische Coen-kijk op de wereld.

Hoewel het niveau continu hoog is bij de zes westernverhalen, vond ik ze niet altijd even vermakelijk. Het eerste verhaal, oftewel "The Ballad of Buster Scruggs" (tevens dus de filmtitel), vond ik persoonlijk het leukste (leuke humor en leuke actie) verhaal, gevolgd door het tragische "The Gal Who Got Rattled" (het vijfde verhaal) en met enige afstand ook nog "Near Algodones" (het tweede verhaal). De overige drie verhalen, te weten "Meal Ticket" (met Liam Neeson), "All Gold Canyon" en "The Mortal Remains" (speelt zich eigenlijk in zijn geheel af in een postkoets), zijn wel nog het aankijken waard, maar zijn toch vooral wat aan de saaie kant.

De gebroeders Coen hebben zich al eerder op het western-genre geworpen met "True Grit (2010)" en eigenlijk ook "No Country for Old Men (2007)" en hollen het genre nu volledig uit. De cast is best indrukwekkend met o.a. Tim Blake Nelson, James Franco, Liam Neeson en Brendan Gleeson en verder bevat het verhaal ook referenties aan onder meer de zingende-cowboy-film (met name het eerste verhaal), de Spaghettiwestern en de klassieke John Ford Western.

avatar van Bubblez
2,5
Het begon zeer veelbelovend, maar al vóór het midden begon verveling toe te slaan. Zó jammer...

avatar van Brix
3,5
Zoals bij de meesten hier vielen mij ook sommige hoofdstukken mee en andere tegen.

Hoofdstuk 1 is een grappige persiflage op de "Singing cowboy" westerns uit de jaren '30-'50, inclusief de befaamde song Cool Water, geschreven door Bob Nolen van de beste western vocalgroep aller tijden "The Sons of The Pioneers" (o.a. bekend van de John Ford westerns)
Wel veel bloediger dan de westerns uit dat genre vroeger ooit waren, maar dat is de input van de Coens natuurlijk.
Hoofdstuk 2 beviel ook goed.

Bij 3 en 4 begon ik op de klok te kijken en had moeite om wakker te blijven.
Maar bij hoofdstuk 5 veerde ik weer helemaal op.
Dat is echt western zoals die er uit moet zien.
Heel knap in beeld gebracht die wagenkaravaan, en de beide wagonmasters zijn geweldig gecast.
Uitstekende outfits en locaties.
Daar is echt veel werk van gemaakt.
Die twee acteurs zou ik zo in een echte western willen zien, in dezelfde outfit graag.

Hoofdstuk 6, was even doorzetten.
Wel erg omschakelen na het sterke voorgaande kapitel.
Dat had van mij als laatste gemogen
Toen ik de naam Clarence hoorde wist ik al zo'n beetje waar het naartoe ging met dat verhaaltje.
Wie "It's a Wonderful World" kent weet wel waarom.

Visueel een mooie film, met prachtige muziek.
Ook een leuk idee met dat boek om de hoofdstukken aan te geven.
De locaties in Nebraska, New Mexico en Colorado zijn goed gekozen.

avatar van Brix
3,5
Correctie(s)
Gewoontegetrouw lees ik mijn eigen schrijfsels achteraf nog eens na, om te zien of er missers in zitten.
Zo ook deze keer, maar helaas te laat om nog te kunnen corrigeren.
Bij deze doe ik dat toch nog maar even:

"geschreven door Bob Nolen" moet zijn : geschreven door Bob Nolan (ere wie ere toekomt)
en
Toen ik de naam Clarence hoorde wist ik al zo'n beetje waar het naartoe ging met dat verhaaltje.
Wie "It's a Wonderful World" kent weet wel waarom.
Moet zijn: Wie "It's a Wonderful Life" kent weet wel waarom.

Muggenziften misschien, maar toch.

avatar van Donkerwoud
4,0
Al vanaf The Stranger (Sam Eliott) in 'The Big Lebowski' (1998) zijn fameuze oneliner 'the Dude abides' uitsprak - met lichte verwondering, maar genegen naar The Dude (Jeff Bridges) als nieuwe held van de jaren negentig - speelden de Coens al met de westernmythologie. De pioniers van weleer mogen dan wel de natuurlijke elementen hebben bedwongen met hun beschaving, maar zij die het geld en de macht hebben vinden nog steeds onaangepaste 'outlaws' tegenover zich, wier bestaan alleen al een doorn in het oog is voor een nieuwe generatie rijken. Maar de onaangepaste, egocentrische bankhanger had nog iets heroïsch in zijn (volstrekt zinloze) strijd om verhaal te halen bij wie z'n tapijtje onderplaste. In de anthologiefilm 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) wederom die dubbele laag met een expliciete verwijzing naar de westernmythologie: elk kortverhaal wordt ingeleid met een prenttekening, een overzichtsshot van een vergeelde boekbladzijde en een prikkelend citaat. Alsof datgene wat we gaan 'lezen' uit een 19e-eeuws boekwerk komt; over revolverhelden, goudzoekers, cowboys, moreel rechtschapen dames en hun eeuwige pioniersstrijd tegen de wildernis of de nobele wilden.

Maar anders dan 'The Big Lebowski' (1998) is 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) harder en cynischer over die archetypische cowboyfiguren. Ze zijn ergens koddige relikwieën uit een voorbije tijd waar een moderne kijker om kan lachen omdat niet alleen hun vergane glorie er zo dik opligt, maar ook hun waarden en normen hebben de tand des tijds niet doorstaan. Zoals hoe titelfiguur Buster Scruggs (Tim Blake Nelson) als 'de man in het wit' eerder een egocentrische ijdeltuit is dan een moreel rechtschapen revolverheld. Het is een kluchtige aftrap en een terugkeer naar de kolderieke absurditeit van werk waar de regisseursbroers in de jaren tachtig en negentig vooral bekend mee werden. In 'Near Algodones' wordt een bankovervaller (James Franco) ter dood veroordeeld en heeft het noodlot nog een paar wendingen voor hem in petto. Ook hier is 'de cowboy' een verachtelijk en wanstaltig mens, maar is de beschaving waartoe hij zich verhoudt zo mogelijk nog wreder dan hijzelf. Waar de wet handelt uit onverschilligheid en leedvermaak en niet om recht te spreken of barmhartigheid te betonen. Het enige wat de revolverheld kan doen is dat onrecht lijdzaam toezien en stoïcijns zijn schouders erover ophalen.

De zwarte humor uit de eerste twee segmenten blijft dragelijk omdat de hoofdpersonen ook veel op hun kerfstok hebben, maar 'Meal Ticket' is het eerste verhaal waarin de rechteloosheid gaat schuren. Een toneelexploitant (Liam Neeson) gebruikt Harrison (Harry Melling), een jongeman zonder armen of benen, om hoogdravende teksten voor te dragen. Van het Oude Testament, William Shakespeare, tot Britse poëzie uit de Romantiek en speeches van Abraham Lincoln. Wat Harrison opleest is misschien hogere kunst, maar hoe hij wordt geschminkt en op het podium gehesen, is ordinair volksvermaak. Misschien wel mijn favoriete segment omdat het me doet denken aan 'Een Hongerkunstenaar' (1924) van Frantz Kafka, waarin de kunstenaar uit het verhaal zich beroepsmatig uithongert voor zijn publiek. Het blijft bij Kafka ambigu of de hongerkunstenaar het lijden uit eigen beweging doet, of omdat hij hiertoe gedwongen wordt om relevant te blijven voor z'n toeschouwers. In 'Meal Ticket' voegen de Coens een aspect toe met de ongelijke machtsrelatie tussen de toneelexploitant en zijn acteur. Of hoe Harrison als kunstenaar en gehandicapt mens wordt geëxploiteerd voor een spektakelstuk, maar blijft hopen dat de tederheid en de zorgende kant van zijn machtshebber de overhand krijgen op diens egoïstische motieven.

Ik slaakte een zucht van verlichting toen 'All Gold Canyon' in ieder geval opende met technicolor kleuren en CGI-geanimeerde bosdieren; bijna als in een tekenfilm. Een goudzoeker (Tom Waits) is in een Moby Dick-achtige strijd verwikkeld om Mr. Pocket (de goudader) te vinden en te winnen van de natuur. Meer om het geluk van de vondst dan om de nieuw verworven rijkdom. In een macabere wending maakt de hyperactieve vrolijkheid opeens plaats voor een lome sfeerscéne in de geest van hun debuutfilm 'Blood Simple' (1984). 'The Gal Who Got Rattled' vertelt het verhaal van Alice Longabaugh (Zoe Kazan), die hoopt dat ze de traumatische beklemming uit haar jeugd achter zich kan laten door zichzelf uit te huwelijken met een vriend van haar broer. Ze moet maar vertrouwen op een positieve uitkomst maar als haar broer sterft, vindt ze bij karavaanleider Billy Knapp (Bill Heck) een huwbare partij binnen haar eigen spelregels. Deze melodramatische liefdesaffaire is bijzonder fraai in beeld gebracht met die hordes karavanen in een onherbergzaam woestijnlandschap. Ik vond 'Meal Ticket' net iets beter in z'n eenvoud, maar ook 'The Gal Who Got Rattled' is een beklijvend verhaal over een jonge vrouw die met haar ondernemingsdrift buiten gebaande paden durft te treden.

Misschien was het een optimistischere tijd toen archetypische cowboyicoon The Stranger zijn toorts overdrachtelijk overdroeg aan The Dude? Want in 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) is de westernmythe allerminst nastrevenswaardig, maar een plek waar slechtheid soms onbestraft blijft en goedheid wordt afgestraft, terwijl het soms de wet of heersende moraliteitsnormen zijn die rechteloosheid in de hand werken. In die zin is 'The Mortal Remains' een perfect slotsegment. Een rit met een postkoets brengt een pelsjager, een gokker, een gezagstrouwe christin, een premiejager en zijn knecht bij elkaar. Deze personages reageren op de gelovige vrouw in hun midden en steggelen over hun eigen levensfilosofieën. Tot grote ontzetting van de anderen hebben de premiejager en zijn knecht geen enkele moeite met het vermoorden van gezochte criminelen; het is volgens de wet en ze halen er plezier uit. De twee heren stappen met een vrij geweten uit op hun plaats van bestemming, wetend dat ze een vrij geweten hebben en geen verantwoording hoeven afleggen voor hun handelen. Het Wilde Westen als een plek waar onhebbelijke, imperfecte mensen zoeken naar hun eigen betekenis in een wereld waar de grilligheid van het lot zwaarder weegt dan moraliteit of medemenselijkheid.

avatar van Fisico
3,5
geplaatst:
Ik ben de film totaal blank ingegaan en was dus een beetje verbaasd toen ik zes verhaaltjes voorgeschoteld kreeg. Een beetje jammer, want ik was wel gecharmeerd door de singing cowboy. De eerste episode was dan ook de leukste. Typisch voor de gebroeders Coen ook, een beetje de draak steken met vanalles, absurde humor, wat actiegeweld, maar bovenal vermaakcinema van de hoogste plank. Geweldig entertainment met een kruising tussen Bobejaan Schoepen en Lucky Luke. Die songs waren super. Die eerste episode krijgt dan ook een verdiende 4,0*.

Het tweede fragment was ook nog behoorlijk leuk met die bankoverval met wederom enkele komische elementen met de "pan-man". 3,5*. Deel drie is er eentje met Liam Neeson die rondtrekt met een arm- en beenloze man. Dit deel was vrij repetitief en verveelde naar het einde toe wat, maar al bij al zeker ok. 3,0*. Tom Waits als goudzoeker was dan weer van een hoger niveau en vermaakte me wederom. Ineens ook een ander decor met de kabbelende beekjes in de bergen. 3,5*. De karavaantocht had net als de andere delen steeds die Coen-factor en was vrij vermakelijk. Elk verhaaltje wordt geïntroduceerd via een groot lijvig boek dat je meteen het verhaal inzuigt. 3,5*. The Mortal Remains, waarbij een groep mensen in een koets wat keuvelen was echter saai en inspiratieloos en bij voorsprong de zwakte van alle zes. 2,0*.

In zijn geheel wat wisselvallig en een samenraapsel van losse ideetjes. Diepgang hoef je niet te verwachten met de korte speelduur van elk hoofdstuk apart. Het één is al wat meer geslaagd dan het andere, maar in zijn geheel zeker geslaagd.

3,5
geplaatst:
Gelijk de eerste twee delen vond ik geheel des Coen's van vermakelijke klasse, en hoop je met de
rest nog voor de boeg (eindelijk weer eens) een betere Coen film te mogen beleven. Maar helaas
zitten er delen bij (Met name de laatste) die per saldo voor een mindere waardering zorgen. En
is het toch weer een ietwat tegenvallende Coen film geworden.

4,0
geplaatst:
Ieder zijn (of haar) meug hoor, maar de dialogen in het laatste deel zijn van zeer hoog niveau. Je moet er wél een beetje je best voor doen, maar dan heb je ook wat.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:29 uur

geplaatst: vandaag om 02:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.