The Ballad of Buster Scruggs (2018)

Ik vind het een heel originele en bijzondere film.

De sfeer en setting van de verhalen, zijn enorm goed getroffen. Er zitten waanzinnig mooie beelden bij en het mooie kleurgebruik valt ook op. De locaties zijn ook mooi. Bij het verhaal met de goudzoeker is het bijna net alsof je naar een natuurfilm kijkt.

Het is een film vol rariteiten. Nou staan de Coens daar om bekend, maar hier is het allemaal wel iets ingetogener gebracht.

Het ene deel heeft meer verhaal dan het andere. Bij enkele verhalen is het wel even aftasten wat de bedoeling is. Soms wordt het ook wel bewust vaag gehouden, zoals het verhaal met die man zonder armen.

Nog even laten bezinken, voor nu een dikke 3,5*

Ik wil deze film zeker nog eens zien. Ik hoop dat de Coens nog weer eens een western op speelfilmlengte maken.

Uitstekende film met een zestal verschillende verhalen die zich allemaal afspelen in het wilde westen. Alle segmenten kennen een verrassend verloop. Niet allemaal dezelfde toon, maar wel heerlijk droog gebracht (de personages, situaties en dialogen). Meer dan genoeg mooie plaatjes en een fijne cast met aardig wat bekende namen.

Aardig.

De Coens en Westerns ... ik had er eigenlijk niet zo heel veel zin in. Gelukkig gaan ze hier weer de wat vrolijkere toer op, de Coens die pogen grimmige en/of serieuze cinema te maken vind ik meestal niet zo best.

Dat blijkt ook wel weer, want het is toch vooral het begin van deze anthologie die ik goed vond, met het eerste filmpje als duidelijke uitschieter. Wel iets harder dan de gemiddelde Coen comedy, maar qua humor best leuk en ook erg fris in beeld gebracht.

Moet zeggen dat het er visueel sowieso wel goed uitzag. Mooi gebruik van licht, kleur en framing. Het maakt dat het droevige Western-bruin niet al te veel de overhand krijgt en dat de film visueel wel wat te bieden heeft. Het is ook nodig, want het acteerwerk is eerder matig en ook de soundtrack voegt niet zo heel veel toe.

De verhaaltjes zijn wisselend, met de eerste drie als betere en de laatste drie een stuk minder. Jammer om zo je anthologie op te bouwen/af te sluiten, maar dat heb je toch wel vaker als je teveel structuur en consistentie in een project als dit wil steken. Het mag toch net wat wilder en gevarieerder wat mij betreft.

Maar er zitten genoeg leuke momenten in en visueel valt het ook erg goed mee, alleen wordt het naar het einde toe een stuk minder. Zoals bij wel meer Coens ligt het potentieel veel hoger dan de kwaliteit van het eindresultaat.

3.0*

6 verhaaltjes waarvan de eerste hilarisch is, daarna wordt het met elk verhaal steeds minder leuk. Er wordt wel goed gespeeld en het ziet er allemaal prima uit, maar hoe langer de film duurde, hoe minder geïnteresseerd ik was. Jammer dat het na zo'n goede start alleen maar bergafwaarts gaat. Een nipte voldoende, maar meer ook niet.

Zo tussen het spelen van Red Dead Redemption 2 door even tijd gemaakt voor een ander stukje western.

Prima film verder. In boeken komen verhalenbundels nog wel eens voor, in film toch een stuk minder. Maar deze is geslaagd. Vooral omdat de setting steeds ergens in het Westen ligt en de verhalen dusdanig van aard zijn, veelal ook klein gehouden, dat er niet meer tijd nodig is. Maar bovenal omdat de film nu eens vermaakt en dan weer ontroert.

De eerste kortfilm is vermakelijk en een prima opener, maar niet meer dan dat. En het laatste verhaal, hoewel erg grappig soms, vond ik qua sfeer en toon niet hel fijn en ik weet nog steeds niet wat men er precies mee wilde. Maar die vier verhalen ertussen zijn stuk voor stuk pareltjes. Qua sfeer goed, allemaal erg mooi gefilmd, production design is sterk, acteerwerk bovengemiddeld, en vooral ontroerend. Fijne muziek verder en de tussenstukjes met dat boek zijn fraai gedaan. 4,0*.

Het eerste verhaal(tje) met Buster Scruggs is werkelijk fantastisch! Jammer genoeg vond ik de overige 5 verhaaltjes niet zo bijzonder, al schiet de film zo nu en dan keihard uit de bocht wat de cinematografie betreft. Vooral in het verhaaltje met Tom Waits, de goudzoeker, is het genieten geblazen van de prachtige plaatjes. Tuurlijk kent het geheel nog wat aardige momenten, maar al met al had ik wel wat meer verwacht van de nieuwe film van de gebroeders Coen, die als laatst hebben gepiekt met 'A Serious Man'.

Grappige film met een hoog entertainment gehalte, waarbij je nooit weet waar het mee begint en waar het mee eindigt. Het is tevens een ludieke knipoog naar het wetteloze oude wildevWesten. Prachtig geschoten en zeer goed acteerwerk maken zo'n bijzondere film compleet.

Leuke kleine pioniersportretjes.

Uit het alledaagse leven van toen gegrepen. Wat een prachtige locaties en sfeervol gefilmd.

Korte verhaaltjes met de nodige Coen Brothers humor, gevatte dialogen en de nodige boodschappen.

Mijn favorieten waren de goudzoeker (ik had niet door dat het Tom Waits was) de karavaan (love story) en de opening met Buster (cartoonesk).

Ik heb wel eens in een wat sacherijnige bui opgemerkt dat de films op Netflix allemaal prut zijn, en dat ze alleen de series redelijk voor elkaar lijken te kunnen krijgen. Daar is met deze film dan een aardige oplossing voor gevonden - bedenk gewoon vijf afleveringen van een serie en plak die aanelkaar tot een film... en ja, ondertussen lijkt mijn oorspronkelijke stelling wel wat achterhaald, er komt wel steeds meer wat het bekijken waard is - al overheerst het oude videotheekgevoel ook nog wel wat.

Ohja, het ging hier over de film. Jammer eigenlijk dat het gebrek aan samenhang van de losse verhalen wat overheerste terwijl ik de film zat te kijken, want daardoor vergeet je wat makkelijk dat elk van de verhalen op zich best sterk zijn. Dat de samenhang wellicht meer te vinden is in de breedte en diepte van alle verhalen die er over het wilde westen te vertellen zijn. En wellicht belangrijker nog, de geniale cast en de mooie cinematografie waar ze in uitgewerkt zijn.

Tom Waits als goudzoeker was wel het mooiste deel. Maar de opening met Buster Scruggs is ook wel echt geniaal.

Dit leek meer een cursus dialogen volgen.

De eerste 2 verhalen zijn echt top. De derde ok en de rest is echt een pittige uitdaging om uit te zitten.

Wel een topcast!!

Ik schaam me bijna om toe te geven maar deze film was m'n allereerste kennismaking met de Coen broertjes. Natuurlijk had ik al van ze gehoord en kende ik de stijl wel een beetje maar ik had dus nog nooit een film van hun gezien. M'n 1e kennismaking viel echter in goede aarde en smaakt naar meer. Ondanks dat ik persoonlijk het 1e deel van de film het meest geslaagd vond (en dus jammer dat dat niveau niet meer gehaald werd in de andere verhaallijnen) ben ik overall toch blij verrast. Een hele pakkende stijl en dito soundtrack. Fijne toevoeging op Netflix.

4*

8/10 (IMDB)

Het viel me toch allemaal wat vies tegen, deze Western / Komedie die ik volledig anders had ingeschat. En ik heb me waarschijnlijk weer wat laten misleiden door een leuke trailer, en toch met een andere visie de film gezien. Het is dan wel dat de Coen’s erg onderhouden de film weten te brengen, en van de verhalen ik zelf de eerste drie het leukste vond. Daarna vond ik het allemaal maar wat inkakken en minder interessant worden, duurde het me soms wat te lang en kon ik me zelf niet echt meer vermaken met de film. En vaak kom ik toch wel tot conclusies dat het misschien ook handig is de eerdere werken van bepaalde regisseurs wat meer onder handen te nemen, zo kan ik de stijl ook herkennen. Toch wisten de twee me al met twee films echt te vermaken, en ook heb ik al een wat mindere van ze gezien. Deze film voegt zich mooi toe bij de wat mindere.

Het begin vond ik fantastisch, dat is toch wel iets wat voor mij de film beurt. Een geweldig verhaal met een fantastische karakter zoals alleen de twee broers kunnen bedenken. Komisch geweldig en nog wat actie ook, interessant om te volgen en het geen hoe ik mij de gehele film voor me zag. Al gauw als het tweede verhaal begint, zakte de moed me wat meer in de schoenen, nog steeds erg leuk met de ‘pan-man’ maar daar blijft het wel bij. Volgens mij vonden de twee het ook niet al te boeiend want de scene was wel weer héél snel afgelopen.

Eigenlijk vond ik zelf de entertainer het minst interessant terwijl daar wel één van mijn favoriete acteurs in speelt. De goudzoeker vond ik zelf nog wel geslaagd en ook de scene daarna vond ik nog wel wat vermakelijk maar duurden allemaal wel wat lang. De laatste scéne moest blijkbaar héél leuk zijn, ik zag het niet want vond ik maar een trage boel.

En dan denk ik toch wel dat de film me wat verkeerd is gevallen, een keer herzien kan nooit kwaad maar dat gaat nog wel even duren. Over het algemeen zeer onderhouden en komt erg strak over maar voor mij doen vond ik het allemaal vaak niet interessant genoeg. Goed gemaakt zeker, de passie straalt er weer vanaf maar de film voldeed gewoon niet aan mijn verwachtingen en viel dan al gauw wat tegen.

3.0*

“Don't let my white duds and pleasant demeanor fool ya. I, too, have been known to violate the statutes of man... and not a few of the laws of the Almighty!”

Een echte Coen’s film. Zes verhalen, zich afspelend in het Wilde Westen, met allemaal zo hun eigen sfeer, toon en opzet. Maar allemaal hebben ze de echte Coen cocktail van kleurrijke personages, vreemde en donkere humor, hard geweld, muziek en soms ook een zeer donkere ondertoon. Verhaal één met Blake Nelson, verhaal vier met Tom Waits en vooral verhaal vijf met Zoe Kazan springen er in positieve zin uit, en het verhaal rond Kazan, Hines en Heck durf ik zelfs wel briljant te noemen. De andere drie verhalen leveren ook sterke momenten op, en saai kun je een verhaal van de Coen broers sowieso nooit noemen.

Middenmoter uit het oeuvre van de Coens, maar een middenmotertje van hen is nog altijd wel de moeite waard. Vervelende van een film die uit verschillende delen bestaat is dat deze dan altijd wel wat stukken heeft die minder zijn. Frappant bij deze is dat het ijzersterk begint met twee verhalen(die met Nelson en Franco in de hoofdrol) waar de Coens op hun best zijn: droge, absurde humor waarbij het Western genre een beetje op de hak wordt genomen. De verhalen daarna(3,4,5) vond ik niet echt sterk: te simpel, bevreemdend, niet echt goed uitgewerkt. Om vervolgens af te sluiten met een kippenvel veroorzakend pareltje, geweldig slotdeel. Redelijke film, die wel als los zand aan elkaar lijkt te hangen. Maar ook dat maakt onderdeel uit van de charme van deze broers. Ze geven altijd materiaal waarover je na afloop lekker kunt discussiëren wat nou precies de bedoeling was.....en eruit komen lukt je op zeker niet.

Een wisselvallige verzameling van korte verhaaltjes, direct herkenbaar als het werk van de gebroeders Coen en naadloos passend binnen hun oeuvre, maar zeker niet behorend tot hun beste werk. Bepaalde segmenten kabbelen maar een beetje door zonder ogenschijnlijk doel. Wanneer deze waren weggelaten zou de film erop vooruit zijn gegaan. Nu is het slechts sporadisch genieten; het eerste segment met Tim Blake Nelson is geweldig en het langste en beste segment, met Zoe Kazan, is zo goed dat het eigenlijk een film op zich verdient.

De meeste Netflix-films zijn op zijn zachtst gezegd niet zo heel bijzonder en deze film is daar helaas niet echt een uitzondering op. Ik heb me in het verleden prima vermaakt met een aantal films van de Coen-broertjes maar na True Grit is de klad er toch wel redelijk in gekomen.

"The Ballad of Buster Scruggs" is geen vreselijke film, maar wel een tamelijk onnodige. Er valt her en der best wat te lachen (vooral het eerste verhaal is redelijk grappig), het is leuk om zoveel mogelijk beroemdheden te proberen te herkennen (nog best lastig met alle die baarden en hoeden), en het is mooi gefilmd allemaal - maar de meeste van de verhalen hebben, hoewel ze niet bijster lang duren, eigenlijk te weinig plot om hun speelduur te rechtvaardigen maar zijn dan weer te kort om echt een band op te bouwen met de karakters. Met name het tweede en het zesde verhaal springen er op negatieve wijze uit.

Al met al redelijk te doen vooral omdat je wel benieuwd blijft naar wat er gaat gebeuren - helaas valt dat vervolgens vaak een beetje tegen.

Ik moet er maar mee ophouden geloof ik, ik vermoed dat de Coens mij niet snel meer zullen verbazen of imponeren. Is mijn humor veranderd, of zijn de Coens echt zo doorzichtig geworden dat het saai is? Verhalen vertellen kunnen ze natuurlijk wel, en het screenplay ziet er ook in deze kortverhalen als vanouds fraai uit. Maar de echte verrassing, die totaal ontspoorde, bizarre verhalen die ze zo goed maakten, dat heb ik ze al jaren niet meer zien doen. De verhalen zijn saai, de plottwists die hier en daar opduiken te weinig bijzonder, en dan blijft er niet veel meer over dan clichématige accenten en wat geinige personages. Daarvan heb ik er al teveel gezien.

Ze laten zonder meer een indrukwekkend oeuvre achter, en dikke kans dat ik hun films wel blijf kijken op zoek naar een opleving, maar dat was het dan.

De Coens vermaakten me met... de hardheid van de pionierstijd in de Far West. De zes verhalen houden telkens verrassende ontknopingen in waarin doorgaans cynisme, pech en onrechtvaardigheid schuilt gaat, of de indruk van satire op het westerngenre wordt opwekt tot zelfs kritiek op menselijke verstoringen van de natuur.

Kan er moeilijk ééntje uitpikken tenzij dan misschien de openingsepisode met de zingende cowboy.( "Cool Water". Frankie Laine zong het tot hit in de jaren 50). Of misschien dat met de toekomstige bruid,... maar geen enkele viel uit de toon.

Een goed woord zeker voor de fotografie, de muziek en de make-up.

Een stijl apart die Coens, die me soms teleurstelt maar me deze keer een dik pak filmplezier heeft bezorgd.

Deze Netflix-productie "The Ballad of Buster Scruggs", is de nieuwe film van de bekende gebroeders Coen en bestaat uit zes westernverhalen en lijkt op het eerste gezicht een parodie op het genre. In deze zes verhalen komen verschillende varianten van het westerngenre aan bod, altijd weer doortrokken van de ironische Coen-kijk op de wereld.

Hoewel het niveau continu hoog is bij de zes westernverhalen, vond ik ze niet altijd even vermakelijk. Het eerste verhaal, oftewel "The Ballad of Buster Scruggs" (tevens dus de filmtitel), vond ik persoonlijk het leukste (leuke humor en leuke actie) verhaal, gevolgd door het tragische "The Gal Who Got Rattled" (het vijfde verhaal) en met enige afstand ook nog "Near Algodones" (het tweede verhaal). De overige drie verhalen, te weten "Meal Ticket" (met Liam Neeson), "All Gold Canyon" en "The Mortal Remains" (speelt zich eigenlijk in zijn geheel af in een postkoets), zijn wel nog het aankijken waard, maar zijn toch vooral wat aan de saaie kant.

De gebroeders Coen hebben zich al eerder op het western-genre geworpen met "True Grit (2010)" en eigenlijk ook "No Country for Old Men (2007)" en hollen het genre nu volledig uit. De cast is best indrukwekkend met o.a. Tim Blake Nelson, James Franco, Liam Neeson en Brendan Gleeson en verder bevat het verhaal ook referenties aan onder meer de zingende-cowboy-film (met name het eerste verhaal), de Spaghettiwestern en de klassieke John Ford Western.

Correctie(s)
Gewoontegetrouw lees ik mijn eigen schrijfsels achteraf nog eens na, om te zien of er missers in zitten.
Zo ook deze keer, maar helaas te laat om nog te kunnen corrigeren.
Bij deze doe ik dat toch nog maar even:

"geschreven door Bob Nolen" moet zijn : geschreven door Bob Nolan (ere wie ere toekomt)
en
Toen ik de naam Clarence hoorde wist ik al zo'n beetje waar het naartoe ging met dat verhaaltje.
Wie "It's a Wonderful World" kent weet wel waarom.
Moet zijn: Wie "It's a Wonderful Life" kent weet wel waarom.

Muggenziften misschien, maar toch.

Al vanaf The Stranger (Sam Eliott) in 'The Big Lebowski' (1998) zijn fameuze oneliner 'the Dude abides' uitsprak - met lichte verwondering, maar genegen naar The Dude (Jeff Bridges) als nieuwe held van de jaren negentig - speelden de Coens al met de westernmythologie. De pioniers van weleer mogen dan wel de natuurlijke elementen hebben bedwongen met hun beschaving, maar zij die het geld en de macht hebben vinden nog steeds onaangepaste 'outlaws' tegenover zich, wier bestaan alleen al een doorn in het oog is voor een nieuwe generatie rijken. Maar de onaangepaste, egocentrische bankhanger had nog iets heroïsch in zijn (volstrekt zinloze) strijd om verhaal te halen bij wie z'n tapijtje onderplaste. In de anthologiefilm 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) wederom die dubbele laag met een expliciete verwijzing naar de westernmythologie: elk kortverhaal wordt ingeleid met een prenttekening, een overzichtsshot van een vergeelde boekbladzijde en een prikkelend citaat. Alsof datgene wat we gaan 'lezen' uit een 19e-eeuws boekwerk komt; over revolverhelden, goudzoekers, cowboys, moreel rechtschapen dames en hun eeuwige pioniersstrijd tegen de wildernis of de nobele wilden.

Maar anders dan 'The Big Lebowski' (1998) is 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) harder en cynischer over die archetypische cowboyfiguren. Ze zijn ergens koddige relikwieën uit een voorbije tijd waar een moderne kijker om kan lachen omdat niet alleen hun vergane glorie er zo dik opligt, maar ook hun waarden en normen hebben de tand des tijds niet doorstaan. Zoals hoe titelfiguur Buster Scruggs (Tim Blake Nelson) als 'de man in het wit' eerder een egocentrische ijdeltuit is dan een moreel rechtschapen revolverheld. Het is een kluchtige aftrap en een terugkeer naar de kolderieke absurditeit van werk waar de regisseursbroers in de jaren tachtig en negentig vooral bekend mee werden. In 'Near Algodones' wordt een bankovervaller (James Franco) ter dood veroordeeld en heeft het noodlot nog een paar wendingen voor hem in petto. Ook hier is 'de cowboy' een verachtelijk en wanstaltig mens, maar is de beschaving waartoe hij zich verhoudt zo mogelijk nog wreder dan hijzelf. Waar de wet handelt uit onverschilligheid en leedvermaak en niet om recht te spreken of barmhartigheid te betonen. Het enige wat de revolverheld kan doen is dat onrecht lijdzaam toezien en stoïcijns zijn schouders erover ophalen.

De zwarte humor uit de eerste twee segmenten blijft dragelijk omdat de hoofdpersonen ook veel op hun kerfstok hebben, maar 'Meal Ticket' is het eerste verhaal waarin de rechteloosheid gaat schuren. Een toneelexploitant (Liam Neeson) gebruikt Harrison (Harry Melling), een jongeman zonder armen of benen, om hoogdravende teksten voor te dragen. Van het Oude Testament, William Shakespeare, tot Britse poëzie uit de Romantiek en speeches van Abraham Lincoln. Wat Harrison opleest is misschien hogere kunst, maar hoe hij wordt geschminkt en op het podium gehesen, is ordinair volksvermaak. Misschien wel mijn favoriete segment omdat het me doet denken aan 'Een Hongerkunstenaar' (1924) van Frantz Kafka, waarin de kunstenaar uit het verhaal zich beroepsmatig uithongert voor zijn publiek. Het blijft bij Kafka ambigu of de hongerkunstenaar het lijden uit eigen beweging doet, of omdat hij hiertoe gedwongen wordt om relevant te blijven voor z'n toeschouwers. In 'Meal Ticket' voegen de Coens een aspect toe met de ongelijke machtsrelatie tussen de toneelexploitant en zijn acteur. Of hoe Harrison als kunstenaar en gehandicapt mens wordt geëxploiteerd voor een spektakelstuk, maar blijft hopen dat de tederheid en de zorgende kant van zijn machtshebber de overhand krijgen op diens egoïstische motieven.

Ik slaakte een zucht van verlichting toen 'All Gold Canyon' in ieder geval opende met technicolor kleuren en CGI-geanimeerde bosdieren; bijna als in een tekenfilm. Een goudzoeker (Tom Waits) is in een Moby Dick-achtige strijd verwikkeld om Mr. Pocket (de goudader) te vinden en te winnen van de natuur. Meer om het geluk van de vondst dan om de nieuw verworven rijkdom. In een macabere wending maakt de hyperactieve vrolijkheid opeens plaats voor een lome sfeerscéne in de geest van hun debuutfilm 'Blood Simple' (1984). 'The Gal Who Got Rattled' vertelt het verhaal van Alice Longabaugh (Zoe Kazan), die hoopt dat ze de traumatische beklemming uit haar jeugd achter zich kan laten door zichzelf uit te huwelijken met een vriend van haar broer. Ze moet maar vertrouwen op een positieve uitkomst maar als haar broer sterft, vindt ze bij karavaanleider Billy Knapp (Bill Heck) een huwbare partij binnen haar eigen spelregels. Deze melodramatische liefdesaffaire is bijzonder fraai in beeld gebracht met die hordes karavanen in een onherbergzaam woestijnlandschap. Ik vond 'Meal Ticket' net iets beter in z'n eenvoud, maar ook 'The Gal Who Got Rattled' is een beklijvend verhaal over een jonge vrouw die met haar ondernemingsdrift buiten gebaande paden durft te treden.

Misschien was het een optimistischere tijd toen archetypische cowboyicoon The Stranger zijn toorts overdrachtelijk overdroeg aan The Dude? Want in 'The Ballad of Buster Scruggs' (2018) is de westernmythe allerminst nastrevenswaardig, maar een plek waar slechtheid soms onbestraft blijft en goedheid wordt afgestraft, terwijl het soms de wet of heersende moraliteitsnormen zijn die rechteloosheid in de hand werken. In die zin is 'The Mortal Remains' een perfect slotsegment. Een rit met een postkoets brengt een pelsjager, een gokker, een gezagstrouwe christin, een premiejager en zijn knecht bij elkaar. Deze personages reageren op de gelovige vrouw in hun midden en steggelen over hun eigen levensfilosofieën. Tot grote ontzetting van de anderen hebben de premiejager en zijn knecht geen enkele moeite met het vermoorden van gezochte criminelen; het is volgens de wet en ze halen er plezier uit. De twee heren stappen met een vrij geweten uit op hun plaats van bestemming, wetend dat ze een vrij geweten hebben en geen verantwoording hoeven afleggen voor hun handelen. Het Wilde Westen als een plek waar onhebbelijke, imperfecte mensen zoeken naar hun eigen betekenis in een wereld waar de grilligheid van het lot zwaarder weegt dan moraliteit of medemenselijkheid.

Ik ben de film totaal blank ingegaan en was dus een beetje verbaasd toen ik zes verhaaltjes voorgeschoteld kreeg. Een beetje jammer, want ik was wel gecharmeerd door de singing cowboy. De eerste episode was dan ook de leukste. Typisch voor de gebroeders Coen ook, een beetje de draak steken met vanalles, absurde humor, wat actiegeweld, maar bovenal vermaakcinema van de hoogste plank. Geweldig entertainment met een kruising tussen Bobejaan Schoepen en Lucky Luke. Die songs waren super. Die eerste episode krijgt dan ook een verdiende 4,0*.

Het tweede fragment was ook nog behoorlijk leuk met die bankoverval met wederom enkele komische elementen met de "pan-man". 3,5*. Deel drie is er eentje met Liam Neeson die rondtrekt met een arm- en beenloze man. Dit deel was vrij repetitief en verveelde naar het einde toe wat, maar al bij al zeker ok. 3,0*. Tom Waits als goudzoeker was dan weer van een hoger niveau en vermaakte me wederom. Ineens ook een ander decor met de kabbelende beekjes in de bergen. 3,5*. De karavaantocht had net als de andere delen steeds die Coen-factor en was vrij vermakelijk. Elk verhaaltje wordt geïntroduceerd via een groot lijvig boek dat je meteen het verhaal inzuigt. 3,5*. The Mortal Remains, waarbij een groep mensen in een koets wat keuvelen was echter saai en inspiratieloos en bij voorsprong de zwakte van alle zes. 2,0*.

In zijn geheel wat wisselvallig en een samenraapsel van losse ideetjes. Diepgang hoef je niet te verwachten met de korte speelduur van elk hoofdstuk apart. Het één is al wat meer geslaagd dan het andere, maar in zijn geheel zeker geslaagd.

Gelijk de eerste twee delen vond ik geheel des Coen's van vermakelijke klasse, en hoop je met de

rest nog voor de boeg (eindelijk weer eens) een betere Coen film te mogen beleven. Maar helaas

zitten er delen bij (Met name de laatste) die per saldo voor een mindere waardering zorgen. En

is het toch weer een ietwat tegenvallende Coen film geworden.

Een reeks korte Western-verhalen van de Coens, naar het schijnt geschreven in de afgelopen 20-25 jaar.

De Coens zijn met hun films altijd al enigszins quirky en absurd geweest, en The Ballad of Buster Scruggs is daarop geen uitzondering. Het mist (zoals zoveel Coen-films) een zekere mainstream-appeal, maar eigenlijk kun je elk kort verhaal afzonderlijk beschouwen als een intiem kunstwerkje. Stuk voor stuk bijzonder en van hoge kwaliteit; soms tragisch en zwartgallig, dan weer doorspekt met zwarte humor, maar altijd met een dikke knipoog.

Sowieso vond ik elk verhaal uitstekend geacteerd, met eervolle vermelding voor de tragische Harry Melling als Harrington in 'Meal Ticket' en Tom Waits als goudzoeker in 'All Gold Canyon'.

Wat mij betreft mogen ze dit soort omnibusfilms vaker doen, hun schrijfstijl leent zich hier beter voor dan voor een lange speelfilm.

De gebroeders Coen doen hun goede naam geen eer aan met deze onevenwichtige verzameling korte verhaaltjes over het Wilde Westen in de pionierstijd. De meeste segmenten ontstijgen amper de kwalificatie “matig”. Er is slechts één positieve uitschieter: het segment over de Oregon Trail. De rest van de film stelt niet veel voor.

Zeer onevenwichtige film doordat The Ballad of Buster Scruggs wordt opgedeeld in zes korte verhalen. Het eerste kortverhaal is mijn inziens meteen het beste. Ook het tweede is wel een leuke. De derde zorgt ervoor dat je gemakkelijk iets anders kunt doen. De goudzoeker is redelijk en ook het vijfde kortverhaal is redelijk. De afsluiter was niet om aan te zien.

Gezien het zwakke en lange derde kortverhaal ben ik geneigd om hiervoor 2* uit te delen. De eerste twee verdienen zeker meer met 4* en 3.5*. Kortverhaal 3 en 6 zijn niet om aan te zien dus 1*. De rest 2.5*.

Het is wat mij betreft geen film die je gezien moet hebben.

Ik ben verbaasd dat sommige mensen hier The Ballad of Buster Scruggs neerzetten als onsamenhangende, weinig diepgaande verhaaltjes. Het klopt wel dat elk verhaal op zichzelf kan staan en sommige hiervan zijn inderdaad diepgaander (wat dat voor jou ook mag betekenen) maar als geheel hebben ze ook hun plaats. Ik haalde er zonder cinematografische opleiding volgende samenhang uit:

Elk verhaal heeft als thema de dood. Uiteraard weet je dat pas wanneer je alles gezien hebt, vandaar de spoiler alert. In het eerste verhaal wordt hier heel lichtzinnig mee omgegaan, het is bijna een fait divers dat Buster sterft. Merk ook op dat hier enkel dagscenes gebeuren, alles is heel licht met als leuke finishing touch Busters witte kostuum.

In verhaal wordt het al wat donkerder, James Franco is bevreesd wanneer hij op het paard zit. Toch blijft dit verhaal ook erg aan de oppervlakte van het centrale thema, getuige hiervan de fantastische eindgrap First Time?. Dat de scène eindigt vanuit het standpunt van Franco is ook een leuke vondst imho.

Vanaf deel III (Meal Ticket) gaan we een stukje verder. De gure weersomstandigheden maken de omslag duidelijk en in dit verhaal is het hoofdpersonage (Harry Melling, niet Liam Neeson) de eerste die zich bewust is van zijn nakende einde. Hij kan er echter niets aan veranderen en moet zijn lot ondergaan. Buster Scruggs en James Franco's personage denken dat sterven iets voor andere mensen is. Om perfect aan mijn theorie aan te sluiten had dit dan wel het voorlaatste verhaal moeten zijn, want All Gold Canyon & The Gall Who Got Rattled bevatten daglichtscènes, al speelt het donker (de schaduw van de moordenaar en de gesprekken 's avonds) wel een belangrijke rol.

The Mortal Remains hoeft in deze context geen verdere uitleg, lijkt me. Hoe meer het verhaal zich naar zijn climax werkt, hoe donkerder het buiten de koets wordt. Je kan fan van dialoog zijn of niet, ik wordt er meestal niet warm of koud van, maar deze vond ik wel erg goed geacteerd.

"How high can a bird count anyway?"

Zes kortverhalen die zich afspelen in het wilde westen tijdens de pionierstijd. Elk verhaal is mooi geschoten, soms op prachtige locaties, goed geacteerd en met een aangename muzikale score. In elk deel zit de typische zwarte humor van de Coen broertjes, vooral in deeltjes 1, 2 en 6.

The Ballad of Buster Scruggs is heel grappig, met Tim Blake Nelson, o.a. bekend van O Brother, Where Art Thou? (2000), als de zingende cowboy. Ondanks de humoristische boventoon zit er toch ook brutaal geweld in dit deel, net als in de andere vijf delen.

Near Algodones is eveneens grappig (de man met de potten), en zelfs James Franco, die in behoorlijk wat minderwaardige komedies zijn onkunde liet blijken, kan dit deel niet geheel om zeep helpen. Hoe minder hij grappig probeert te zijn hoe beter, blijkt maar.

Meal Ticket, met Harry Melling in een uitstekende rol als kermisattractie zonder armen en benen, is heel aangrijpend en het eerste deel waarin bijna geen humor zit. De toon wordt veel meer duister en dramatisch in dit derde deel.

All Gold Canyon is dan weer wat vrolijker, met mooie natuurbeelden en lieve diertjes (een hert, een uil...). Tom Waits speelt zijn rol als oude goudzoeker met verve. En dit is, ondanks het aanwezige geweld, eigenlijk het enige verhaal met een gelukkig einde.

The Gal who got rattled vind ik persoonlijk het minst boeiende deel. Hoewel Zoe Kazan als Alice Longabaugh zeer goed acteert, is het verhaal nogal eentoning en saai. Het duurt in vergelijking met de andere delen te lang. Ook vind ik Bill Heck als Billy Knapp niet sterk acteren. Wel mooie natuurbeelden, de caravan, indianen en mooie paarden.

The Mortal remains doet, zoals iemand al terecht opmerkte, denken aan de openingsscène uit The Hateful Eight (2015). De nachtelijke setting van dit deel onderstreept de zwarte humor van deze film, waarin in elk deel iemand sterft. Maar net als in het eerste deel wordt er weer gezongen, om de kijker toch wat opluchting te gunnen. Alweer sterk geacteerd door o.a. Brendan Gleeson, Saul Rubinek en Tyne Daly.

De Coen anthologie.

Moet zeggen dat ik de eerste 3 verhalen leuk vond, maar de laatste 3 weer helemaal niet. Leuk dat de Coen-broeders diverse genres en regiestijlen toepassen in elk verhaal, maar de afwisseling tussen de verhaaltjes vond ik toch niet erg vlot of goed.

The Ballad of Buster Scruggs (3,0*): Leuke opening. Met veel humor en swing gebracht en vooral gered door de frisse en zonnige aanpak qua regie. Niet dat Blake Nelson zo'n leuke komiek was hier, maar het is allemaal gewoon lekker vlot en soms opvallend bloederig. Leuk dat het gemengd is met een soort Looney Tunes-vibe.

Near Algodones (3,0*): De kortste van allemaal en waarschijnlijk ook het verhaal met de meeste onzin. Paar vervelende typetjes die hier rondlopen maar opzicht nog wel grappig hier en daar. Vooral Franco past wel hier. Ook nog een paar leuke ideetjes, maar dat einde maakt het nogal een onzinverhaal.

Meal Ticket (4,0*): Deze was een behoorlijke klap nadat ik vorige verhalen had gezien. Vond het in die korte tijd nogal sterk uitgewerkt. Uitstekend sfeertje dat hier neergezet wordt. Beetje kort inderdaad, maar met de volle impact. Beste acteerwerk hier ook. Dit verhaal zorgde er echter wel voor dat ik nogal somber werd en daarom weinig interesse kreeg in het opvolgende verhaal.

All Gold Canyon (2,5*). Visueel is er niks mis mee, maar na een wat somber vorig verhaaltje hoop je dat dit verhaaltje weer een beetje je aandacht pakt. Deze is echter nogal traag van begrip en eigenlijk een slowburner. Leuke typetjes, maar echter een verhaal dat wat slap is uitgewerkt en weinig interesse opwekt.

The Gal Who Got Rattled (2,0*). Nog een wat saaier verhaaltje wat me eigenlijk op geen moment wist te grijpen. Iedereen speelt wat geforceerd, kwam geen moment echt bij me binnen. Visueel is er niks mis mee en het kent een aardig einde, maar daar houdt het helaas weer op.

The Mortal Remains (2,5*). Ook weinig interesse tijdens het kijken naar deze film. Lijkt een soort van Tarantino-film te zijn die steunt op wat dialogen, waar het dan ook zijn kracht vandaan haalt. Maar helaas grepen deze dialogen me totaal niet. Pay-off was nog wel de moeite, maar voor de rest toch een te trage weg naar de pay-off toe.

Het gemiddelde komt op een 2,83, afgerond naar 3,0*. Het is vooral Meal Ticket die deze anthologie redt voor mij. Vond het tragere tempo in de laatste verhaaltjes nogal een afknapper aangezien de film een behoorlijk tempo kende in de eerste verhaaltjes. Dat er 1 verhaal bijzit dit nogal uit de toon viel in vergelijking met de andere verhalen werd er ook niet beter op. Maar voor de rest wel een uiterst verzorgde anthologie.

Een beetje een mixed bag, deze Ballad of Buster Scruggs. Valt ook te verwachten natuurlijk, als je te maken hebt met zes verschillende kortverhalen, die in niets met elkaar te maken hebben (op de setting van het Wilde Westen na dan).
Het eerste verhaaltje, met de titulaire Buster Scruggs, vond ik echt vreselijk slecht. Gelukkig heb ik niet echt de gewoonte een film af te zetten als ik er eenmaal aan begonnen ben, want dat was hier dan toch gebeurd. De film vindt zichzelf hier veel te scherp en grappig en de humor landde totaal niet. Hoofdstuk 2, Near Algodones, met James Franco, was wat beter te behappen, maar deed me nog steeds niet echt veel. Meal Ticket, het derde verhaal, raakte wél de juiste snaar. Prachtige beelden van de besneeuwde landschappen, een prima Liam Neeson en Harry Melling en een tragisch einde. Prima.
Hoofstuk 4 was dan weer veel te traag en even doorbijten. Gelukkig sloot de film af met de voor mij persoonlijk twee beste verhaaltjes. The Gal who got Rattled had een heerlijk tragisch, meer standaard westernverhaal, en The Mortal Remains bevatte geweldige dialogen en een fantastische bovennatuurlijke sfeer en subtext.

De balans staat dus op 3 geslaagde en 3 mislukte verhaaltjes. Aangezien de twee beste de film afsloten, bleef ik wel met een positief gevoel achter, en wordt het dus een 3*.