No Country for Old Men (2007)

Over wie gaat het verhaal??? Juist...die zijn er niet meer dus einde verhaal/ film. Llewelyn heeft een hoge prijs moeten betalen voor het toe eigenen van die tas met geld. Een keuze bepaalt zijn en anderen het leven.

Volledig onbelangrijk of de huurmoordenaar gepakt wordt, daar gaat de film niet over.

Na de zoveelste kijkbeurt nog steeds de vraag wat er met de enorme hoeveelheid drugs gebeurd is. In het begin van de film is duidelijk te zien dat de pickup truck vol zit met dat spul. Als later de sheriff en zijn assistent het 'slagveld' betreden, is de truck leeg. Met een beetje fantasie zou je kunnen denken dat de Mexicanen hun drugs teruggehaald hebben, maar dat klopt dan weer niet met het relaas van de kantoorman tegen een tweede ingeschakelde huurmoordenaar (Woody Harrelson). Daarin wordt gezegd dat de ene partij z'n 'produkt' kwijt is, terwijl de andere partij z'n geld verloren is.
Bovendien, als de Mexicanen hun drugs terug hebben, waarom zitten ze dan nog steeds achter Moss aan..?

Gewoon oer en oersaai. Waar Millers Crossing juist een geweldige ode aan de maffia en film Noir films was is No Country for Old Men een totaal mislukte poging tot een Western. Het verhaal is op zich best interessant maar het achterlijke gezwets van Bardem en de totaal overbodige rol van Jones maken de film slaapverwekkend. Het karakter van Brolin is nog wel te pruimen.

1,5*

Ook na al die jaren nog steeds fijne film om te zien, maar ik bejubel No Country for Old Men niet zoals sommigen. Daarvoor is de film mij te gefragmenteerd. Het is niet zozeer de traagheid waar ik moeite mee heb, maar meer met de schijnbare willekeurigheid waarmee scènes elkaar opvolgen. Het is af en toe wel erg kolderiek.

Anytime you quit hearing ‘Sir’ and ‘Ma’am’, the end is pretty much in sight.

Deze misdaad thriller herzien op de nieuwe 4K uitgave van Criterion met DolbyVision. Blijft een steengoede film van de Coen Brothers waar het noodlot een grote rol speelt. Niet voor niets won de film vier oscars voor beste film, regie en scenario. Ook Javier Bardem mocht een beeldje in ontvangst nemen voor zijn indrukwekkende maar bovenal angstaanjagende rol. De manier waarop hij zijn slachtoffers door middel van een coin flip als het ware psychologisch martelt is bijna onmenselijk. Niet te vergeten zijn grendelpistool met bijbehorende zuurstoftank waar hij dood en verderf mee zaait. Iedereen sprak over dit wapen na de release. Ook Josh Brolin, Vietnam veteraan en lasser, speelt ijzersterk. Door zijn twee tours naar ‘Nam is hij iets te hoogmoedig en moet vluchten voor zijn leven als het drugskartel achter hem aankomt. Tommy Lee Jones die hem als sheriff probeert te helpen, maar machteloos staat tegen deze vorm van criminaliteit. ‘This land is hard for people’. De Schotse Kelly Macdonald die een bijna niet te onderscheiden Texaans accent neerzet. Tot slot nog een kleine maar noemenswaardige bijrol van Woody Harrelson als bounty hunter die Brolin hulp aanbiedt voor geld. Hij kent Bardem persoonlijk en noemt hem een ‘killer zonder gevoel voor humor’. Een soundtrack kent de film niet, maar het stoort absoluut niet. De desolate kale vlaktes van West Texas zagen er prachtig uit op deze nieuwe uitgave.

Een indringende western in een modern jasje.

Mooi geschreven Mario.

Krijg spontaan zin de film weer te kijken vanavond.

Hier had ik meer van verwacht. Misschien waren mijn verwachtingen iets te hooggespannen. Ik heb de Coens namelijk best hoog zitten. Hoewel ik echt nog wel wat films te gaan heb, kan ik The Big Lebowski, Fargo en O Brother, Where Art Thou? zeer waarderen, en ook True Grit en The Ladykillers konden mij prima bekoren. Na alle lovende verhalen over No Country for Old Men, leek dit wel een 'safe bet', maar die vlieger bleek niet helemaal op te gaan.

Even vooropstellend: ik vond het niet slecht. De personages zijn in ieder geval interessant genoeg om te blijven volgen, Llewelyn voorop. Mooi gespeeld door Josh Brolin. Met de ultieme bad-guy, die neergezet wordt door Javier Bardem, kon ik persoonlijk iets minder. Er gaat wel degelijk dreiging van hem uit, dus in dat opzicht wederom goed gespeeld, maar tegelijkertijd vond ik het personage zelf een beetje suf en weinig boeiend. Ik was er naar een tijdje in ieder geval wat op uitgekeken. De bijdrage van Tommy Lee Jones krijgt vooral richting het einde wat meer aandacht, en laat dat nou net het deel zijn van de film waar ik het minste mee kan.

Er is wel sprake van enige onderhuidse spanning en dat is goed. Het kat-en-muisspel tussen Llewelyn en Anton is leuk om te volgen. Tegelijkertijd ervoer ik de film toch wel als érg traag en, hoewel ik een dergelijk loom tempo in enkele films ook zeker kan waarderen, ging het me hier toch een beetje tegenstaan. Die opbouw had dan nog de moeite waard geweest als er een degelijke climax tegenover stond, maar ook dat bleef uit. Zoals ik al in de vorige alinea liet doorschemeren: ik vond dat de film zelfs steeds meer uitdoofde. Kortom: ik bleef een beetje op mijn honger zitten.

Ik verwachtte geen zinderende actiethriller (verre van zelfs), maar ik had wel verwacht dat de film iets meer met me zou doen dan het geval bleek. Slecht wil ik het niet noemen, want de film zorgt er door enkele scènes (die met het benzinestation is daar een voorbeeld van) wel voor dat je bij tijd en wijle opveert. Ik krijg echter de indruk dat ik de film nooit helemaal 'voelde'. Zelfs de zwarte humor kwam deze keer minder aan.

3*

Afgelopen week na een hele lange tijd geleden herzien. Ik denk zelfs twee a drie jaar na de release dat ik hem op DVD had gehaald.

Ditmaal de Criterion 4K dus, waar ik moeilijk lang op heb lopen wachten tot ie dan eindelijk eens was bezorgd.

Maar het was het wachten waard!

Ik vond de film lang geleden toen ik hem zag al erg goed, maar met deze herziening… meesterwerk!

Die spanning tussen Llewelyn Moss en Anton Chigurh was nog steeds gruwelijk ondanks dat ik de film eerder had gezien.

Tommy Lee Jones, Carla Jean Moss en Woody Harrelson speelde geweldig en ook zeker Gene Jones hoor. Die eigenaar van dat afgelegen tankstation. Die wist echt niet met wat voor foute gast hij te maken had en waarom er gebeurde wat er gebeurde. Hij is te goed voor de wereld. Ja die scene dus al, maar eigenlijk zitten er heel veel topscenes in. Ik kan ook geen minpunten bedenken. Het is zo strak en on-point allemaal vind ik.

Die Anton Chigurh vond ik nog enger en gemener dan ik me herinnerde, helemaal omdat ik ook gek ben van het YT kanaal van Mr. Ballen (een voormalig navy seal die nu waargebeurde verhalen verteld over in de "strange, dark and mysterious" hoek). In veel van zijn videos komen o.a. personen langs die iets hebben gedaan wat onverklaarbaar is en/of luguber. Die Anton Chigurh deed me hieraan denken.

Tja nogmaals erg genoten en gefascineerd weer!

De film vond ik lang geleden toen ik hem zag al erg goed, maar met deze herziening… meesterwerk!

Ik vond deze film erg leuk toen ik hem voor het eerst zag. Nu ik meer films heb gezien, is mijn smaak behoorlijk veranderd. Het is nog steeds een goede film hoor, maar hij schiet toch tekort op een aantal vlakken. De stilering is wat oninteressant, en ik had liever meer scènes gezien met minder dialoog.

Dit is voor mij de laatste keer dat ik een film kijk van de Coen broers.

The Big Lebowski heb ik drie kansen gegeven in drie totaal verschillende fasen van mijn leven en alledrie de keren vond ik het niks. Ook bij deze No Country For Old Men zie ik heus wel dat er ontzettend sterk wordt geacteerd. Ik voel de spanning, de opbouw, het geweldige karakter van Javier Bardem, alles wat de film goed maakt. Maar aan het einde, na twee uur kijken, blijf ik achter met een leeg gevoel. De twee uur ben ik best vermaakt, maar het stopt gelijktijdig met het begin van de aftiteling. Terwijl ik juist zoveel waarde hecht aan het nagenieten.

Ik vind het moeilijk een score te verbinden aan deze film en daarom laat ik dat. Een lage score zou de film tekort doen maar een hoge score voelt voor mezelf niet goed.

Als het gaat om roadmovies met een psycho is The Hitcher een klassieker met een glansrol van wijlen Rutger Hauer. Wel wat over de top en echt 80s. Maar met een paar gruwelijke scenes die je bij zullen blijven...Ook best goed is Joy Ride van John Dahl. Die heeft meer van dat soort films gemaakt, want Red Rock West zou je nog in het genre kunnen meenemen. Duel is een heel ouwe van Spielberg maar zou je ook tot het genre kunnen rekenen.

The Big lebowski... kon ik ook weinig mee, maar Blood Simple en zéker Fargo vind ik dan weer erg sterk. Net als bij Woody Allen: hij heeft meesterwerken gecreëerd, maar m.i. ook meerdere missers (vooral zodra hij zich buiten Manhattan begeeft ).

Blijft toch vooral een zeer onderhoudende misdaadthriller. Met de setting in 1980 wordt niet veel gedaan maar het verklaart de oudere auto's en kapsels (vooral dat van Bardem, die het vreselijk vond). Het einde is onconventioneel en er zitten nog wat overpeinzende bespiegelingen in die het tempo omlaag halen. Maar het is boeiend om te zien hoe zowel de karakters van Josh Brolin als Javier Bardem te werk gaan. Wie zich afvraagt wat de rol van Tommy Lee Jones is hoeft enkel de titel te lezen. Bardem zet verder een memorabele psychopaat neer die onvoorspelbaar is maar een eigen set strikte regels lijkt te hebben. Waarmee hij, zoals hem op het einde wordt verteld, zichzelf ook in een waan houdt.

Beetje vaag vond ik wel waarom Woody Harrelson die koffer liet liggen.

Het begin was nog om aan te zien, maar het laatste half uur vond ik gewoon waardeloos.

Ik denk dat hij van plan was om die op te halen zodra het donker zou zijn, maar er kwam "iets" tussen.

Puur bij toeval las ik dit boek zodra de Nederlandse vertaling verscheen, en ik was er zódanig van onder de indruk dat ik meteen het Amerikaanse origineel bestelde. Toen ik later hoorde dat het verfilmd zou worden was mijn eerste reactie: o jee, als ze maar niet Tommy Lee Jones als de sheriff casten, dat ligt té zeer voor de hand, het is bijna typecasting. Maar nu ik de film inmiddels een aantal malen heb gezien moet ik bekennen dat Jones het wel héél erg goed doet, en voor Javier Bardem geldt natuurlijk hetzelfde (filmcriticus James Berardinelli noemt hem "probably the most compelling screen villain since Anthony Hopkins brought Hannibal Lecter to life in The silence of the lambs"). Toch is Josh Brolin voor mij de ware openbaring van de film, zowel qua spel als qua carrièrezet, want het momentum van deze hoofdrol heeft hij met beide handen aangegrepen en daarna bijna alleen maar sterke rollen in belangrijke films gespeeld in plaats van daarna weer in de vergeteldheid te verzinken zoals andere veelbelovende hoofdrolspelers helaas is overkomen.
        Maar de cast vormt natuurlijk maar één aspect van de film – misschien kun je de drie hoofdpersonen nog het beste beschouwen als drie pionnen op het speelbord van een spel waarvan niemand precies de regels kent maar waarvan sheriff Ed Tom Bell beseft dat het hem (en de hele maatschappij) boven het hoofd gaat groeien. Prachtig geacteerd, strak gemonteerd, spaarzaam gebruik van muziek waardoor de spanning steeds groter wordt (bijvoorbeeld wanneer Moss met zijn geweer in de aanslag op zijn hotelkamer op Chigurh zit te wachten), en over de hele film een waas van onafwendbaar onheil. Niet een film om vrolijk van te worden, maar compromisloos gemaakt en met een einde dat weigert zich aan welke happy-end-norm dan ook te conformeren.

De rode draad in veel Coen films is een personage in een situatie brengen die hij niet aankan...Brolin in deze film (hij maakt foutjes maar is toch ook wel redelijk doordacht) en The Dude in The Big Lebowski. Die laatste is de tegenpool van deze film. Allebei boeiend op hun eigen manier.