The Ballad of Buster Scruggs (2018)

Redelijk.

De film begint best sterk met Buster Scruggs zelf: vlot, onnozel maar vooral een goede wegkijker. Wat volgt zijn nog 5 delen, het ene al wat beter dan het andere. Qua toon verschillen ze ook sterk, dus het is voor ieder wat wils en dat heeft voor - en nadelen.

Enkel het laatste kon me helemaal niet bekoren, dat is een domper qua afsluiter. De rest kent vooral een sterke sfeerschepping - of dat nu het intrieste verhaaltje met Liam Neeson is, de goudkoorts of het konvooi. De film zit vol met leuke Coen-typetjes. De computereffecten daargelaten, is elk deel visueel ontzettend de moeite waard. De Coens creëren die typische westernsetting - telkens op een iets andere manier, of op een andere locatie. Ik hou ervan.

Aangename tussendoor.

3

Mooi gemaakt. Verwacht geen eindeloze actie. Het zijn zes verhalen in één, dus niet elk verhaal is even boeiend.

Prachtig gefilmd eerbetoon aan de klassieke western bestaande uit zes verhalen. Het eerste verhaal is een aangename mix van komedie en actie, met nadrukkelijke verwijzingen naar Destry Rides Again en de films van Gene Autrey en een glansrol voor Tim Blake Nelson. James Franco luidt de overgang naar het tweede verhaal in als een revolverheld die duidelijke gelijkenissen vertoont met Henry Fonda in Once Upon a Time in the West en verwijst ook expliciet naar die westernklassieker. De sequentie met Liam Neeson als impresario van een verhalenverteller zonder ledematen [Harry Melling] is wat langdradig maar heeft een mooi einde. Tom Waits speelt een goudzoeker in een meditatieve episode met een dubbele slottwist die alleen de Coen-Brothers kunnen bedenken. De laatste twee verhalen bevatten weer wat meer actie, maar kunnen het niveau van de opening niet meer evenaren. De liefde voor het westerngenre spat echter van elk frame dus voor liefhebbers van het genre valt hier meer dan genoeg te genieten.

The Ballad of Buster Scruggs en 5 andere kortfilms. Zo ervaar ik toch deze film van de Coen broers. Het begon alvast veelbelovend met Buster Scruggs die een man vermoord door op de tafel te trappen waarna de man een paar keer in z'n eigen gezicht schiet. Heerlijk zwarte humor, ik had er meteen zin in. Maar na zijn verhaal gingen we over naar andere figuren. Dat ging ook nog wel. Stijl zat goed en een beetje zwarte humor, al overtuigde het minder. Daarna ging het bergaf met weinig interessante verhalen.

6 korte films die niets met elkaar te maken hebben (buiten regie, look en het feit dat ze rond dezelfde tijd afspelen). Ik hoopte op enige rode draad. Zelfs los daarvan, zijn sommige verhalen gewoon niet goed. Haal er 1 of 2 verhalen uit en niemand die ze zou missen. De film zou er misschien zelfs beter door worden. Goed gestart, maar dan vastgereden in het zand.

Het wilde westen zoals je het slechts zelden te zien krijgt: als een plek waar de dood willekeurig om zich heen maait, waar rechtvaardigheid nauwelijks kan aarden, waar het lijden bij het leven hoort zoals de honger bij de dorst.

Op zichzelf hebben de filmische novelles stuk voor stuk hun charme, en als portret van een al te vaak geïdealiseerd Wild West zijn ze raak. We zien immers vakkundig camerawerk, telkens een zorgvuldig opgebouwd narratief, fijne humor en dito dialogen. En toch: ben ik de enige op wie het allemaal nogal duf overkomt? Afgeleefd? Voorgekauwd? Proper? Van de Coens verwacht je bravoure, extase, je reinste hilariteit, en ook, of vooral: baldadigheid! Schenen schoppen! Toch?

Wat mij betreft doet ‘The Ballad of Buster Scruggs’ aan als een mineur akkoord, tussen groter en belangrijker werk door…hopelijk?

3*

Fijne verzameling western verhalen van de gebroeders Coen die ik gelukkig via netflix heb meegepakt.

Het verhaal met de karavaan, ook het meest klassieke zou je kunnen zeggen vind ik mooi en ook dat van de goudzoeker springt ervoor mij uit.

Maar ook de andere vier zijn zeker het bekijken waard.

Aanrader wat mij betreft.

Mag nog wel van Ethan Coen en Joel Coen zijn, maar dit werkje stelt helemaal niks voor. Het eerste stukje The Ballad of Buster Scruggs kan er nog mee door, het tweede ook nog...maar de volgende 4 verhalen zijn saai en eerder vermoeiend om te volgen. De verhalen staan allemaal los van elkaar en weten vooral op gebied van cinematografie op te vallen. 3/10

Een anthologie die zich in het Wilde Westen afspeelt. De broertjes Coen vertellen zes verhalen die onderling geen verband hebben en verschillend van lengte zijn. Van een zingende revolverheld via een ongelukkige bankrover naar een optimistische gouddelver. Over liefde, over leven en over dood. Een gevarieerde anthologie waarin elk verhaal zijn eigen sfeer oproept.

Heerlijke episoden. De verhalen laveren steeds onvoorspelbaar tussen komisch, tragisch, romantisch en obscuur. De verhalen verlopen verrukkelijk verrassend. De film duurt maar liefst 132 minuten, maar dat voelt helemaal niet zo. Ik heb me geen seconde verveeld.

De episoden bieden ieder voor zich een eigenzinnige kijk op thema‘s als liefde, leven, dood, vriendschap en verraad. Gedoopt in een western saus en af en toe kolderiek behangen met zang en dans. Erg leuk.

De meeste verhaaltjes eindigen op typische Coen-wijze. Zonder grootse efecten en zonder opzichtige of verrassende wending. Het einde heeft soms zelfs iets van een anticlimax, maar de anticlimax vertegenwoordigt dan de verrassing. Het einde is nooit voorspelbaar en altijd ongebruikelijk.

The Ballad of Buster Scruggs is heerlijk entertainment. Een bont scala aan fijne verhaaltjes die allemaal die typische absurde, surrealistische en eigenzinnige Coen-vibe bezitten. Kortom, het was weer lekker.

Vrijdag op de namiddag nog even een filmpje pakken waarbij de keuze op deze film viel aangeboden door Netflix. En ik wilde deze vooral zien vanwege de Coen Brothers die zoals bekend soms geweldige films afleveren, maar soms ook wel eens wat tegenvallen. En Buster Scruggs was toch vooral een tegenvaller.

Opzich is het wel weer des Coen's met een goed verzorgde sfeer, een kust en te keur aan bekende gezichten, film en montage technisch natuurlijk prachtig en zoals gebruikelijk bij een Coen vol aparte karakters en bijzondere dialogen. Het is bloemrijk, het is apart en bijzonder, maar slaat uiteindelijk vaker de plank mis dan raak. Zo heeft het eerste verhaal met Scruggs zelf fraaie zwartgallige humor en zijn de schietpartijen geweld, maar gaat de rest daarna toch verloren in lange wollige dialogen, en een bepaalde meligheid, joligheid in de mix met een paar liedjes. Nee, niet mijn ding. Dan is het tweede deel met de overvaller en de man met de pannen een stuk leuker en interessanter. Hilarische overigens Stephen Root als praatgrage bankbediende.

En zo gaat het met de vier verhalen er na af en aan, en is de conclusie dat de tweede het leukste was. Hoewel de derde met de man zonder armen en benen een naargeestige conclusie tot gevolg heeft gaat het geheel te veel verloren in een te naargeestige en zwijgzame sfeer en werkt dat gewoon niet. De goudzoeker daarna is oké maar ik heb niet de indruk dat er een bepaalde clou of conclusie is, en is de jonge Alice temidden van kolonisten en aanvallende indianen best oké maar heeft het geheel een veel te lange aanloop waarop de goede finale met de indianen eigenlijk teniet wordt gedaan. Het laatste verhaal met de volle koets gaat in zijn geheel totaal aan mij voorbij en zegt me zodoende niets.

Duidelijk is echter wel dat men het western genre hoog in het vaandel heeft en alle aspecten willen belichten en dat ook met zorg doen. Toch had ik met het grootste deel van de film nagenoeg niets. Drie sterren voor de moeite.

The Ballad of Buster Scruggs is een film die 6 verhalen verteld. Dit word gedaan door middel van een boek waarbij 6 hoofdstukken worden gepresenteerd. Elk verhaal begint met de eerste bladzijde van het boek. De verhalen zijn niet aan elkaar verbonden, maar hebben wel veel met elkaar gemeen. Zo is elk verhaal een Western en alle hoofdstukken gaan over de dood.

Hier zijn alle zes de verhalen, van best naar slechtst, volgens mij:

1. The Ballad Of Buster Scruggs (een western verhaal met veel humor en goeie dialogen)

2. All Gold Canyon (een goudzoeker die zijn vondsten moet verdedigen)

3. The Gal Who Got Rattled (een liefdesverhaal tussen twee onbekenden die door misverstand niet goed afloopt)

4. Near Algodones (Een bankovervaller die eerst door het oog van de naald kruipt, maar uiteindelijk toch fataal eindigt)

5. The Mortal Remains (gaat over 5 vreemdelingen die een reis nemen naar het hiernamaals)

6. Meal Ticket (gaat over een artiest die zijn compagnon vermoord omdat hij niet meer als nuttig word gezien)

Ik vond niet alle verhalen ook even goed, soms zelf aan de saaie kant. Het is wel vernieuwend hoe het verhaal verteld word. Ook vond ik de muziek leuk die door personages in de film word gezongen.

3* voor een vernieuwde blik op filmografie die ik op deze manier nog niet eerder heb ervaren. Sommige hoofdstukken vond ik 2 sterren waard en andere weer 4 sterren. Daarom lijkt een gemiddelde van drie sterren mij logisch.

Vooralsnog de laatste samenwerking tussen Ethan en Joel Coen en de eerste (dikke) onvoldoende voor dit anders zo indrukwekkende regisseursduo.

Het eerste segment ‘The Ballad…’ stelt weinig voor, maar is met alle morbide vrolijkheid nog best te doen, net als het tweede stuk met James Franco. ‘Meal Ticket’ doet veel te lang over zijn cynische clou en overtuigt ook niet als drama. Dan is Tom Waits (die ik niet meteen herkende) aan de beurt en helaas zag ik de eerste twist al aankomen en de tweede is compleet ongeloofwaardig. Met Zoe Kazan (‘Olive Kitteridge’!) over de prairie beloofde het nog wat, maar ook daar later ongeloofwaardigheid troef en onbeduidend drama. Aan de finale hoef ik verder weinig woorden vuil te maken: goed geacteerd (net als in de rest van de film trouwens, en ook met de settings en kostuums zat het wel snor), maar: prul.

Ongelooflijk wat de Coens hier (niet) weten te presteren. Wat mij betreft geen wonder dat hierna hun wegen scheidden…

2,0*, en da’s eigenlijk nog gul.