Meningen

Bizarre surrealistische oorlogsfilm, waarin een zwijgzaam jongetje een mythische reis maakt door het bezette Oost-Europa van WOII. Zijn vele ontmoetingen resulteren doorgaans in nare toestanden als seksueel misbruik, verminking, moord en allerlei andere vrolijke zaken. Het gaat er derhalve niet zachtzinnig aan toe, al wordt één en ander wel verrassend smaakvol en subtiel in beeld gebracht. Visueel is de film overigens absoluut indrukwekkend, met verpletterend mooi zwart/wit camerawerk. De door het leven getekende kop van Udo Kier heeft er nog nooit zo expressief uitgezien. Maar met een speelduur van bijna drie uur is deze verder grotendeels plot- en dialoogloze film een behoorlijk taaie zit.

Claustrofobische mindfuck, vol verontrustende beelden en nare details. Ondanks de korte speelduur heeft de film geen haast en weet deze je geleidelijk naar binnen te zuigen. Ook schakelt de film subtiel over van luchtig drama naar akelige nachtmerrie. Visueel dik in orde en het akteerwerk is ook overtuigend.

Indrukwekkend duits oorlogsdrama, van de regisseur van de geweldige miniserie Unsere Mutter, Unsere Vater. Dat niveau wordt net niet gehaald, maar dat neemt niet weg dat dit een bijzonder meeslepende, intense en aangrijpende film is geworden. Uitstekend gespeeld en overtuigend vormgegeven ook.

Wanneer je een aktiefilm verwacht kom je bedrogen uit, maar dit is best een prima misdaadfilm met hier en daar wat thriller-trekjes. Byung-hun Lee is geweldig in de hoofdrol en de film is, hoewel aan de lange kant, fraai opgebouwd en vormgegeven. De extended version is met 180 minuten nog een stuk langer. Dat hoeft van mij dan ook weer niet.

Wat een rommeltje dit zeg, niet te geloven. Het verhaal is intrigerend en steekt best vernuftig in elkaar, maar qua toon en sfeer zwalkt dit alle kanten uit. De film begint spannend en lijkt zich te ontpoppen als een prima zuid-koreaanse thriller, maar dan duiken er opeens allerlei misplaatste slapstick-momenten op, alsmede eindeloos voortdurende en amper ter zaken doende aktiescenes. De plot heeft dat eigenlijk helemaal niet nodig en dit soort zaken leidt slechts de aandacht af. Amerikaanse remake dan maar? Dat is in dit geval niet eens zo'n slecht idee. Maar dan zonder slapstick en auto-achtervolgingen, svp.

Aanvankelijk een lichte teleurstelling, dit aktiedrama van één van mijn favoriete zuid-koreaanse regisseurs, maar gelukkig komt het in de tweede helft helemaal goed. Het eerste uur is aan de trage en onbestendige kant, met nogal clichématige personages en dialogen. Visueel is het allemaal piekfijn in orde, met fraaie belichting en subliem camerawerk, maar dit soort plotlijntjes hebben we vele malen eerder en ook beter gezien. Op gegeven moment gaat de boel echter volledig los en wordt het genieten geblazen, tot het fraaie einde. Uiteindelijk toch wel weer de moeite waard dus.

Niet de flop die veel mensen hadden verwacht, maar helaas ook niet echt heel leuk. Het zit er een beetje tussenin. Deze soort van sequel begint nogal geforceerd, is vervolgens oprecht grappig en gaat dan uit als een nachtkaars. Liam Neeson doet het evenwel verrassend goed in de hoofdrol en ook Pamela Anderson gaat er volledig voor. Jammer dat de grapdichtheid aan de lage kant is en de film mede daardoor niet belachelijk genoeg is.

Trage, nogal saaie thriller met enkele horrorelementen. Degelijk gemaakt, met fraai camerawerk, maar het script diept personages en thema's niet genoeg uit. Mysterieus en onheilspellend is het allemaal wel, maar het tempo ligt zo laag dat de lijn tussen intrigerend en slaapverwekkend nogal vervaagt. Er wordt wel mooi spaarzaam gebruik gemaakt van sfeervolle muziek. Uiteindelijk is het weer eens een kwestie van smaak: hallicinante beelden of dodelijk saaie materie? Hmmm, moeilijk.

Arty farty misdaadfilm, bij vlagen best oké maar niet zelden erg langdradig en saai. Het mooie camerawerk helpt- de neon belichting is bijvoorbeeld helemaal geweldig en bepaalde aktiescenes zijn inventief in beeld gebracht, maar de personages blijven aan de oppervlakte hangen en de plot is erg, erg karig.

Indrukwekkende oorlogsfilm, fraai geschoten in zwartwit, over de vreselijke gebeurtenissen in het chinese Nanking in 1937, één van de zwartste bladzijden uit de japanse geschiedenis. De film heeft weinig dialoog en de personages worden amper uitgediept, maar de beelden zijn zo dwingend en de gebeurtenissen zo indringend dat je als kijker onherroepelijk wordt meegesleept.

Erg leuk, fraai vormgegeven sprookje met een vlot verteld verhaaltje en grappige personages. Visueel een lust voor het ook door het mooie production design en het levendige kleurgebruik. De rol van Thompson is onweerstaanbaar en de film weet doorlopend precies de juiste toon te treffen.

Niet zo charmant en magisch als het eerste deel, maar aangenaam genoeg. De film valt in dezelfde valkuil als zo veel sequels: het moet allemaal groter en beter, met als resultaat dat de impact kleiner en minder is. Hier en daar wat te dik aangezette grappen en grollen; ook iets teveel special effects. Gelukkig is de cast ook ditmaal dik in orde en weet het sentiment grotendeels doel te treffen. Voor een herhalingsoefening niet verkeerd.

Voldoende bombastisch spektakel, laat dat maar aan regisseur Ridley Scott over, maar door de fragmentarische vertelstructuur en de abstracte, afstandelijke personages raak je nergens betrokken bij de gebeurtenissen. Joaquin Phoenix doet zijn best in de hoofdrol maar weet slechts sporadisch de juiste toon te treffen. Wat overblijft is een handjevol spectaculair in beeld gebrachte veldslagen. Hopelijk is de aangekondige versie van 4 uur beter.

Aparte maar tegelijkertijd erg grappige komedie, vol anticlimactische scenes die elkaar lukraak lijken op te volgen maar op de één of andere manier toch een logisch geheel vormen. De bizarre personages bezitten gelukkig nog wel enige charme, anders zou de film vrij doelloos geweest zijn. Met weinig middelen gemaakt en dat zie je ook, maar er wordt inventief met de beperkingen omgegaan. Beste scene is de skit die Napoleon opvoert na de verkiezingstoespraak van Pedro. Onbetaalbaar.

Zeer sterk drama, de drie verhaallijnen zijn intelligent en meeslepend uitgewerkt en de film is bij vlagen erg spannend. Op visueel vlak valt er niet heel veel te beleven, maar alles is vakkundig genoeg in beeld gebracht. Het script is in ieder geval sterk genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Niet echt een mozaïekfilm zoals we die de laatste jaren vaker zien; hier zijn het vooral de thema's van de afzonderlijke verhaallijnen die alles met elkaar verbinden.

Herzien na tig jaar. Blijft een leuke film, met Chevy Chase wat mij betreft in één van zijn beste rollen. Zijn komische timing is hier vrijwel perfect. De rest van de cast is ook prima. Niet alle grappen en grollen werken, maar heel vaak moest ik toch weer erg lachen.

Na zijn eigen amerikaanse remake keert de deense regisseur Ole Bornedal hier na bijna dertig jaar terug naar zijn doorbraakfilm voor een laat vervolg. Nota bene met zijn eigen dochter in de hoofdrol. Zij doet het niet slecht maar beschikt niet over heel veel charisma. Het duurt even voordat plot en spanning op gang komen en de film haalt het niet bij het origineel, maar al met al steekt het script best leuk in elkaar en zijn er hier en daar wel wat sterke momenten. Een hoge tempo en strakkere montage hadden echter geen kwaad gekund. Alsmede een leukere hoofdrolspeelster.

Uitstekende maar uiteraard nogal schrijnende documentaire over de charismatische russische oppositieleider Aleksej Navalny. Na de mislukte poging hem in Siberië te vergiftigen gaat hij op zoek naar de daders. Het vervolg is even verbazingwekkend als treurig stemmend. Navalny laat zich uitgebreid interviewen door regisseur Daniel Roher en gaat daarbij lastige kwesties niet uit de weg. Het absolute hoogtepunt is het telefoongesprek dat Navalny heeft met één van de mensen die achter de moordaanslag zaten. Spannend, komisch en bedroevend tegelijk.

Eersteklas thriller, die ondanks de lange speelduur geen seconde inzakt en spannend blijft tot het einde. Ingenieus in elkaar gezet, complex maar nergens te ingewikkeld, waardoor het plot niet geforceerd overkomt. Camerawerk, muziek en montage zijn allemaal ook dik in orde, net als het akteerwerk. Zo hoort een thriller te zijn. Bereid je nu alvast voor op een inferieure Hollywood-remake!

Moderne western vermomd als vampierfilm, traag maar bijzonder sfeervol in beeld gebracht. Bepaalde aktiescenes hebben de tand des tijds niet doorstaan en de uitwerking van de plot laat her en der te wensen over, maar toch heeft de film nog veel moois te bieden. Adrian Pasdar en Jenny Wright zijn uitstekend in de hoofdrollen, maar het zijn natuurlijk de drie Aliens-akteurs die de show stelen. Vooral Bill Paxton gaat hier volledig los. En let eens op de scene waarin hoofdpersoon Caleb langs een bioscoop loopt. Zeg, welke film draait daar...

Sterk regiedebuut van Daniel Brühl, waarin hij een soort overdreven versie van zichzelf speelt. In een lokale bar krijgt hij te maken met een aanvankelijk nogal irritante buurman (Peter Kurth), die gaandeweg een beerput opentrekt en zijn leven overhoop haalt. Sterk gespeeld en verrassend opgebouwd, met afwisselend grappige en schrijnende momenten. Omdat de film zich hoofdzakelijk op één locatie afspeelt heb je sporadisch het idee naar een toneelstuk te kijken, maar visueel steekt de film dan toch fraai genoeg in elkaar om dit gevoel de kop in te kunnen drukken.

Fraaie droogkomische roadmovie, mooi geschoten in zwart-wit, met een glansrol voor Bruce Dern. June Squibb is ook geweldig als zijn getergde vrouw. Qua plot valt er niet bijster veel te beleven, maar wat een sfeer en wat een geweldige dialogen. Menselijk falen werd zelden zo treffend verbeeld als in de films van regisseur Alexander Payne, die ogenschijnlijk met het grootste gemak films op topniveau blijft afleveren.

Onderhoudend maar qua toonzetting en uitwerking te vlak en overdreven drama, over een voorbeeldige student die op de middelbare school in aanraking komt met verkeerde vrienden, resulterend in veel gewelddadige toestanden. De grotendeels jonge cast doet het prima, maar het script mist overtuigingskracht en acteur/ regisseur Peter Mullan weet er visueel niet veel van te maken.

Unaniem gekraakt maar stiekem best een leuke film. De plot is voorspelbaar maar meeslepend, de personages ympathiek genoeg en de auto's en aktiescenes lekker overdadig. Daarnaast ziet alles er visueel piekfijn uit, met gaaf camerawerk en een minimum aan CGI. Minpunten zijn er helaas ook; de humor is veel te geforceerd en de film is iets te lang. Verder prima mee vermaakt.

Slappe horrorfilm die na een redelijk begin steeds verder wegzakt in de grijze middelmaat. Qua plot is het allemaal hopeloos voorspelbaar en saai uitgewerkt; qua personages is er werkelijk niemand waar je als kijker enige binding mee hebt. En dan die vage rol van de broer, die opeens komt opdagen? Bijna zo bizar dat het wel weer leuk wordt. Bijna. Hier en daar een effectief bloederig moment, maar het houdt niet bepaald over. Vreemd genoeg is de soundtrack gemaakt door Jamie Blanks, de regisseur van oa Urban Legend. De schoorsteen moet zeker roken...

Best vermakelijke maar nogal gemakzuchtige komedie, die volledig drijft op het charisma van de hoofdrolspelers. Zac Efron is leuk a-typisch gecast; Seth Rogen daarentegen speelt volledig op de automatische piloot. Gelukkig heeft Rose Byrne als zijn vrouw een paar leuke scenes toebedeeld gekregen, net als beste vriend Ike Barinholtz. Qua plot houdt de film niet over en er valt te weinig te lachen, al zijn er best een paar hilarische momenten. Maar niet genoeg.

Weer een bizarre mindfuck, dit gestileerde horrorwerkje van de deen Nicolas Winding Refn. Gelukkig wel wat meer onderhoudend en iets minder vaag dan zijn vorige, Only God Forgives, al is ook The Neon Demon bij vlagen behoorlijk maf en surrealistisch. De naam David Lynch kwam vaak in me op tijdens het kijken. Met de sfeer zit het echter wel snor en visueel ziet alles er werkelijk geweldig uit. Of ik er uiteindelijk ook iets mee kan? Tja. Roem is vergankelijk, dat is het voornaamste dat ik eruit heb gehaald. Maar dat wisten we reeds.

Hip en eigentijds, deze vlot gemonteerde tiener-thriller over een uit de hand lopend online spel, maar tegelijkertijd erg gekunsteld en moralistisch. En aan die Emma Roberts kan ik maar niet wennen. De film begint best intrigerend en het concept zit slim in elkaar, maar gaandeweg wordt alles vreemd genoeg steeds minder spannend.

Vreemde film, waarbij je je continu zit af te vragen waar je nu eigenlijk naar zit te kijken. Degelijk spel van de hele cast en het ziet er allemaal netjes verzorgd uit, maar plot en personages kabbelen maar een beetje door, zonder ergens naartoe te werken. Sporadisch lijkt de film voorzichtig een uitstapje te maken richting horror, maar vervolgens wordt dat snel weer teruggedraaid.

Zeldzaam botte, extreem bloederige aktiethriller over een groot aantal in de Filipijnen gearresteerde koreaanse criminelen, die met een vrachtschip naar de haven van Busan in Zuid-Korea getransporteerd worden. Onderweg gaat uiteraard het nodige mis. Rommelig verteld en visueel niet overal even sterk, maar de overdaad aan bot geweld ziet er in ieder geval eersteklas uit. En de film is erg vermakelijk.