Meningen

Vermakelijke zuid-koreaanse aktiefilm, van de regisseur van het prima The Man From Nowhere. Die was iets beter, maar ook dit werkje zit technisch goed in elkaar, met een charismatische hoofdpersoon en flink wat bikkelharde, bloederige aktiescenes. Tegen het einde zeurt één en ander iets te lang door, maar vooral halverwege is de film erg opwindend en spannend.

Oubollige, hopeloos sentimentele SF-film, een soort japanse versie van Star Trek. Aan de sporadisch indrukwekkende speciale effecten zie je het lage budget niet af; helaas is dit wel het geval inzake de goedkope interieurshots en de malle outfits van de cast. Simpel verhaaltje, veel te lang uitgesponnen, maar wat dit schip echt doet zinken is de dik aangezette heroïek en zelfopoffering. Deze zaken werken echt behoorlijk op de lachspieren.

Leuke, goedgemaakte jeugfilm met een volwassen randje over een opstandige tiener (Inez Dahl Torhaug) die vermoedt dat haar vader niet dood is maar ontvoerd werd door buitenaardse wezens. Torhaug is niet bepaald sympathiek in de hoofdrol, maar de personages om haar heen zijn dat gelukkig wel en de film is onderhoudend en intrigerend genoeg om dit te kunnen compenseren. Regisseur Victor Danell (een paar jaar terug verantwoordelijk voor het saaie maar technisch wel indrukwekkende The Unthinkable) is in ieder geval een talent om in de gaten te houden.

Middelmatige thriller met een overdaad aan dramatische elementen. Begint vrij goed met een spannende aktiescene, maar na een krap half uur loopt de film vast in een onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig plot. Pas tegen het einde wordt het weer een beetje spannend, echter veel en veel te laat. De twee hoofdrolspelers zijn prima (Song kennen we nog uit het superieure Memories Of Murder), maar de film doet hen geen recht. Het flauwe happy end zorgt voor de definitieve doodsteek.

Het relaxte, innemende akteerwerk van Marlon Brando is wat mij betreft de enige reden om dit artyfarty erotische drama te bekijken, want verder valt er weinig te beleven. Maria Schneider is behoorlijk slecht en de twee verhaallijnen, beiden niet boeiend, grijpen nergens intrigerend in elkaar. Visueel netjes verzorgd, met sfeervol camerawerk en treffende locaties, maar inhoudelijk is dit toch echt behoorlijk gedateerd en vooral saai. De beruchte naakt- en seksscenes hebben daarnaast weinig om het lijf (!), ondanks de zweem van controverse die over de film hangt.

Vrij waardeloos animatiefilmpje, hopeloos serieus en vooral pretentieus van toon. De lelijke, houterige animatie zou tien jaar terug al achterhaald zijn; tegenwoordig kan dit echt niet meer door de beugel. Visueel verder veel jatwerk van films als Aliens en Lord Of The Rings. Slechts een aantal lekker bloederige aktiescenes en hier en daar mooi production design redden dit nog van de totale ondergang. In de stemmencast horen we een aantal bekende akteurs terug, maar deze bakken er ook niets van. Beschamend, al met al.

Mooi geobserveerde, rustig vertelde film over de gescheiden auteur Ryota (Hiroshi Abe), die bijklust als privedetective en wanhopig probeert zijn ex-vrouw en zoontje terug te winnen. De plot heeft verder weinig om het lijf en het tempo ligt erg laag, maar de dagelijkse beslommeringen en banale details van de doorsnee levens van de personages worden prachtig en meeslepend in beeld gebracht door regisseur Hirokazu Koreeda.

Het concept van deze film is helemaal geweldig (en die titel!); jammer genoeg is er een nogal flauw verhaaltje omheen verzonnen, waardoor het eindresultaat toch een beetje tegenvalt. Aan Nicolas Cage ligt het in ieder geval niet, die is hier geweldig en volledig in zijn element. Ik had daarom ook wel meer scenes tussen hem en zijn uit de jaren '90 weggelopen alter ego willen zien. Die scenes en een aantal andere meta-momenten zijn hilarisch, maar simpelweg te karig vertegenwoordigd. Te veel tijd wordt gespendeerd aan de langzaam ontluikende vriendschap tussen Cage en Pedro Pascal (hier overigens ook prima) en allerlei vergezochte toestanden rond de CIA.

Sublieme film, wordt steeds beter naarmate je hem vaker bekijkt. Zelfverzekerd laag tempo; de film is nergens saai en continu intelligent en doeltreffend. Prachtig camerawerk, met lange takes en fraaie langzaam in- en uitzoomende shots. Het akteerwerk is daarnaast van grote klass, met zowel Willis als Jackson op hun best. Beste van alles is het subtiele maar zeer indrukwekkende script, dat zich langzaam maar op intrigerende ontvouwd en nergens voorspelbaar is. Na The Sixth Sense een tweede triomf voor regisseur Shyamalan; hierna zou het helaas alleen maar minder worden voor de beste man.

Ouderwetse, groots opgezette oorlogsfilm met Jack O'Connell in een overtuigende, grotendeels zwijgende hoofdrol. Vooral in de tweede helft van de film moet hij het hoofdzakelijk zonder tekst doen. Regisseuse Angelina Jolie weet indruk te maken op visueel vlak, maar inhoudelijk blijft het een beetje behelpen. De personages worden nogal karikaturaal uitgewerkt en het is lastig om emotioneel betrokken te raken bij de gebeurtenissen, hoe vreselijk die sporadisch ook zijn. Voornaamste probleem is dat we dergelijke verhalen vele malen eerder en beter verteld hebben zien worden. Dit biedt gewoonweg te weinig originaliteit, hoe opmerkelijk het waargebeurde verhaal ook is.

Een interessant uitgangspunt, twee parallel aan elkaar lopende verhaallijnen met dezelfde twee mensen, maar helaas blijft het daar ook bij. De twee hoofdrolspelers zijn charismatisch genoeg om de film te kunnen dragen, maar het script is wat onduidelijk en doelloos en wordt niet bevredigend uitgewerkt. Alles kabbelt maar een beetje voort, zonder uitkomst of climax. Soms best spannend en sfeervol, maar niet genoeg.

Onderhoudende, vlot gemaakte avonturenfilm waarbij het blijkbaar een pluspunt is als je de games niet kent waar de boel op gebaseerd is. Ik stoorde me hierdoor in ieder geval niet aan de casting. Het spektakel zit duidelijk aan het begin en het einde van de film, met halverwege een gedeelte dat niet bijster interessant is, maar door het hoge tempo en de droogkomische aanpak van het script blijft alles net op de rails. Hap slik weg, dat wel.

Onderhoudend familiedrama met een sterke rol van Paul Bettany, als een professor aan de universiteit van New York die zijn ware aard zijn hele leven noodgedwongen verborgen heeft gehouden voor zijn familie. Mooi rustig opgebouwd, met veel aandacht voor subtiel spel en fraaie dialogen; het is dan ook des te spijtiger dat de film in de finale een beetje wegglijdt in melodrama en hysterische toestanden. Dat had zeker beter gekund en vooral gemoeten.

Drukke, nerveuze misdaadthriller met een uitstekende Adam Sandler in de hoofdrol. Ik moest er wel even inkomen, maar op gegeven moment ging ik wel mee in de hectische, opgefokte belevenissen van de hoofdpersoon. Gaandeweg wordt alles ook steeds meer intens en spannend. Te lang en voorzien van een nogal vreemde electronische score, maar verder vaardig in elkaar gezet.

Fraai oorlogsdrama dat een, althans voor mij, onbekend hoofdstuk uit de Tweede Wereldoorlog belicht. Duitse krijgsgevangenen worden na mei 1945 gedwongen om de 2 miljoen landmijnen te ontmantelen die werden verspreid langs de westkust van Denemarken. Bij vlagen nagelbijtend spannend en vaak behoorlijk aangrijpend, met unaniem sterk akteerwerk en een perfect getroffen sfeer.

Suffe, oubollige fantasythriller gericht op een jeugdig publiek. De cast is best sympathiek, maar het vergezochte verhaaltje en de routineuze uitwerking ervan laat veel te wensen over. De special effects zijn gedaan door WETA, maar ook zij hebben er een beetje met de pet naar gegooid. Gemiste kans, al met al.

Trage maar bij vlagen erg creepy en onheilspellende horrorfilm, die flink profiteert van de aparte lokatie, namelijk het door bommen bestookte Teheran van 1988. Met de oorlog op de achtergrond wordt de spanning langzaam maar doeltreffend opgebouwd, resulterend in een aantal doeltreffende schrikmomenten en enge scenes. De climax valt een beetje tegen en ook visueel hadden de makers wel wat meer uit mogen pakken, maar al met al niet onaardig.

Niet helemaal geslaagd en aan de lange kant, maar deze surrealistische trip heeft zeker zijn momenten. Andrew Garfield is uitstekend in de hoofdrol en de plot is net coherent genoeg. Echt boeiend of spannend wil het helaas niet worden, maar bij vlagen weet de film een lekker maf en onbehaaglijk sfeertje neer te zetten. Een beetje David Lynch-achtig, maar met voldoende kwaliteit om op eigen benen te kunnen staan.

Vage en behoorlijk obscure science fiction-film, tenminste, dat zullen we er voor het gemak maar van maken. De film is zo vreemd dat je er van alles in kunt zien, al moet je flink je best doen wil je dit echt goed vinden, vermoed ik. Maar toch... de film heeft wel wat, niet in de laatste plaats door de bizarre maar tegelijkertijd volledig overtuigende rol van Scarlett Johansson, als de op eenzame mannen azende alien (denk ik). Visueel ziet alles er niet bepaald geweldig uit, maar ook op dit vlak beschikt de film over een aantal verontrustende, surrealistische scenes die ik niet snel zal vergeten. Een wisselvallig rommeltje dus, maar net te interessant om echt af te doen als bagger.

Spannende, uitstekend gemaakte SF-horrorfilm, vaak beklemmend en claustrofobisch, dan weer mysterieus en bombastisch. Regisseur William Eubank maakte eerder de interessante maar wisselvallige SF-films Love en The Signal, maar ditmaal heeft hij de juiste toon te pakken, geholpen door een prima cast en een flink budget. Qua decors, special effects en vooral kostuums (die duikpakken zijn echt heel erg cool) ziet de film er geweldig uit. Het script mag dan voorspelbaar uitgewerkt zijn en sterk doen denken aan een bepaalde SF-klassieker, maar de film weet zich wat mij betreft op genoeg vlakken positief te onderscheiden.

Herzien op blu-ray. Ietwat gedateerd reeds en qua stijl 'leent' regisseur Len Wiseman behoorlijk bij Blade en The Matrix, maar nog best een fijn horrorfilmpje met de nadruk meer op aktiescenes dan op gruwelijkheden. Kate Beckinsale ziet er in haar latex pakje bijzonder appetijtelijk uit en visueel is de film bij vlagen behoorlijk imposant. Maar dan moet je wel van blauwe kleurpatronen en nachtelijke opnamen houden.

Stukken beter dan suffe voorganger Rise Of The Lycans, maar haalt het niveau van de eerste twee films duidelijk niet. Dit deel is hoofdzakelijk één grote aktiescene, met halverwege even wat ruimte voor een reeks saaie dialoogscenes met Charles Dance. Daarna gaat de beuk er weer flink in. Het is vermakelijk zolang het duurt en visueel zit alles best leuk in elkaar, maar net als de Resident Evil-films gaat deze serie meer en meer lijken op een computerspel, compleet met rudimentair plot en bordkartonnen personages.

Deel vijf alweer, en het wordt er allemaal bepaald niet beter op. Ook ditmaal nemen personages en plot zichzelf veel te serieus, met sporadisch onbedoeld hilarische gevolgen. Kate Beckinsale lijkt er gaandeweg ook steeds minder zin in te hebben. Visueel oogt de film evenwel best fraai; het verzorgde camerawerk en de stijlvolle decors zorgen voor een oogstrelend geheel. En vooruit, een aantal aktiescenes en special effects zijn best cool, ondanks de aanwezigheid van teveel CGI. Na een saai begin wordt de film ook steeds beter. Een beetje een dubbel gevoel dus.

Vermakelijke, vlotte gevangenisfilm over een voormalig wereldkampioen boksen (Ving Rhames) die in de gevangenis belandt nadat hij wordt veroordeeld voor de verkrachting van een vrouw. Daar wil hij zich onmiddellijk bewijzen en hij daagt de ongeslagen gevangeniskampioen (Wesley Snipes) uit voor een gevecht. Of het personage dat Rhames speelt terecht is veroordeeld komen we nooit te weten, maar verder is dit een alleraardigst aktiewerkje, levendig en pretentieloos geregisseerd door Walter Hill. De supporting cast, met daarin namen als Peter Falk, Michael Rooker, Fisher Stevens en Wes Studi, is daarnaast behoorlijk indrukwekkend.

Met The Night Manager bewees regisseuse Susanne Bier goed uit de voeten te kunnen met het format van een miniserie, dus de verwachtingen voor dit moordmysterie met Nicole Kidman en Hugh Grant in de hoofdrollen waren dan ook hooggespannen. En dan valt het resultaat toch wat tegen. De plot is, hoewel best spannend, sporadisch aan de onwaarschijnlijke kant en de personages weten lang niet altijd te boeien. Het helpt daarbij niet mee dat Hugh Grant een beetje miscast is en dat Nicole Kidman haar eigen belichting nodig heeft om haar porceleinen huidje zo bleek mogelijk in beeld te krijgen. Enige emotie is van haar volledig strakgetrokken gezicht in ieder geval niet meer af te lezen. Gelukkig hebben we de altijd betrouwbare Donald Sutherland nog in een belangrijke bijrol. Eén en ander werkt toe naar een nogal dik aangezette en geforceerde climax. Leuk, al met al, maar schrijver David E. Kelley heeft met bijvoorbeeld Big Little Lies veel beter vergelijkbaar werk afgeleverd.

Best oke eigenlijk, al is het verhaal nogal standaard uitgewerkt en gaan alle personages door voorspelbare ontwikkelingen. Sfeervol in beeld gebracht en goed gespeeld door de hele cast, maar iets meer diepgang had niet misstaan. Wederom een typisch degelijke Hallstrom-film: meeslepend, soms ontroerend en altijd menselijk, maar net iets te manipulatief.

Sterke remake van de britse miniserie Unforgiven, met Sandra Bullock in een overtuigende en voor haar doen nogal atypische hoofdrol. De plot zit vernuftig maar gelukkig niet al te gekunsteld in elkaar en vrijwel alle personages zijn goed uitgewerkt. De subplot met de twee broers gaat op gegeven moment een beetje de verkeerde kant op, maar goed, tot die tijd is dit een passend rauwe, emotioneel meeslepende film.

Beeldscherm-horror; een beperkt subgenre dat recent nog de prima film Host opleverde, maar in deze vroege variant niet heel effectief blijkt. De opbouw kan ermee door en de personages zijn aanvankelijk niet al te irritant, maar zodra de boel los gaat en er zich allerlei hysterische toestanden aandienen is één en ander helaas minder aanvaardbaar. Visueel houdt het ook niet bepaald over. Het is begrijpelijk dat het concept beperkingen met zich meebrengt, maar kom op, de getoonde moordpartijen zijn hier wel erg pover, alsmede onwaarschijnlijk.

Waar het origineel zich vooral richtte op het bovennatuurlijke houdt deze middelmatige sequel zich meer bezig met het mythische snuffmovie-gebeuren. Niet dat daar overigens veel interessants mee wordt gedaan. En er gebeuren zoveel onwaarschijnlijke dingen dat je deze film gerust ook bovennatuurlijk kunt noemen. De (compleet andere) personages zijn hier meer volwassen maar al even irritant en de film gaat na een spannende opbouw uit als een nachtkaars.

Vermakelijke mix van Duel, Falling Down en The Hitcher, met een bijzonder vadsige Russell Crowe overtuigend in de nare hoofdrol. Dik aangezet en voor enige vorm van subtiliteit ben je hier duidelijk aan het verkeerde adres, maar de film is vlot gemaakt en kent voor de liefhebber een aantal botte ultragewelddadige momenten. Hecht je overigens niet teveel aan alle figuranten die in beeld komen; daar loopt het al snel steevast verkeerd mee af...