De meer recente films van regisseur Guy Ritchie beginnen te lijken op de formule die Hallmark hanteert; dezelfde akteurs in steeds een andere setting met een min of meer vergelijkbaar plot. Dat is wellicht een beetje onaardig gesteld, temeer omdat Ritchie's films (en series) het aanzien altijd wel waard zijn, maar de kwantiteit dreigt inmiddels de kwaliteit te overstijgen. Deze laatste worp komt wat moeizaam op gang, met heel veel uitleg door ditmaal wel erg laconieke personages en niet bepaald scherpe dialogen. Ongeveer halverwege gaat de boel gelukkig alsnog los en valt er wel het één en ander te genieten. Visueel steekt het allemaal weer netjes in elkaar en de film is vermakelijk genoeg, maar je hebt het gevoel dat Ritchie de aandacht er niet helemaal bij had. Die was in gedachten natuurlijk al weer bezig met zijn volgende vijf projecten.
Na Caveat en Oddity wordt de stijgende lijn voortgezet door regisseur Damian McCarthy. Dit is een onbehaaglijk spookverhaal, met een spannend plot, vermakelijke personages, een aantal effectieve jumpscares en vooral heel veel sfeer. Mooi in beeld gebracht ook; knap hoe er in een overwegend donkere film toch zoveel detail en nuance is aangebracht. In het laatste half uur verloor ik een beetje de aandacht, maar de boel blijft gelukkig wel op de rails. Ik miste alleen het schurftige drummende konijntje uit Caveat, dat in Oddity nog opdook in een korte cameo. Wellicht heb ik 'm ergens gemist. Overigens is er wel weer een naargeestig konijn-gerelateerd motief aanwezig.
Uitputtende, zo'n beetjes allesomvattende documentaire over de magistrale science fiction/ horrorfilm The Thing van John Carpenter. Regisseur Ian Nathan hanteert min of meer dezelfde aanpak als bij zijn eerdere Aliens Expanded en haalt alles en iedereen uit de kast om er iets moois van te maken. Zelfs Matthijs van Heijningen Jr., die de prequel uit 2011 regisseerde, komt uitgebreid aan het woord. Jammer dat makeup-legende Rob Bottin er niet bij is, maar ja, die is er nooit bij. Afgezien daarvan komt iedereen die nog in leven is opdraven om ons te voorzien van mooie anecdotes. Met bijna vijf uur speelduur natuurlijk aan de belachelijk lange kant, wellicht dat dit soort projecten toch beter werkt als serie, maar voor fans van de film (en wie is dat nu niet) is het smullen geblazen.
Aanvankelijk intrigerende maar al snel dodelijk saaie science fiction-film over een veroordeelde man (regisseur Mark Fischbach) die op de dorre maan dorre maan AT-5 (niet te verwarren met de amsterdamse televisiezender) een onduidelijke missie uitvoert in een onderzeeër. Gedurende de hele film bevinden we ons in de onderzeeër, een gimmick die snel gaat vervelen, mede door het ontbreken van een boeiend plot. Hier had makkelijk een half uur uitgeknipt kunnen worden. Fischbach doet het niet eens zo slecht in de hoofdrol en ook als regisseur heeft hij wel wat te bieden, maar het ultra-lage tempo en gebrek aan aktie gaan ten koste van de spanning en het mysterie.
Sterke laatste film van Humphrey Bogart, hier uitstekend als aan lager wal geraakte journalist die zijn ziel verkoopt aan de louche wereld van het professionele boksen. Rod Steiger is ook indrukwekkend als zijn schimmige nieuwe werkgever. De plot steekt intelligent in elkaar en het script heeft zinnige dingen te zeggen over corruptie en integriteit. Niet alle elementen komen even goed uit de verf, maar de film is sfeervol en zeer onderhoudend.
Eersteklas documentaire over de lange carrière van televisiepersoonlijkheid Ed Sullivan, die grote bekendheid verwierf als presentator van het baanbrekende The Ed Sullivan Show. Dit variétéprogramma genoot zijn grootste populariteit in de jaren vijftig en zestig en doorbrak barrières door zwarte artiesten te boeken. Een imposante stoet grote namen trekt langs in archiefbeelden en zowel de interviewfragmenten als de door AI gerecreëerde stem van Sullivan (die 'voorleest' uit eigen werk) zijn erg goed gedaan.
Leuke documentaire over het leven en de lange carrière van komiek Martin Short. Veel hilarische fragmenten en grappige interviews met collega's, vrienden en familie, maar hier en daar wordt de boel wellicht iets te gezellig. Dat krijg je als je als regisseur ook bevriend bent met je onderwerp. Niettemin fraai gerealiseerd door Lawrence Kasdan, die na Light & Magic wederom een mooie documentaire aflevert.
Michael Caine is hier perfect gecast als mysoginistische womanizer die flierefluitend door het leven gaat. Gaandeweg gebeuren er echter bepaalde dingen die hem dwingen zijn egocentrische bestaan te herzien. Al te moralistisch wordt het gelukkig niet en het is verfrissend een film te zien die bepaalde regels en opvattingen aan de laars lapt. Het rechtstreeks toespreken van het publiek werkt hier ook bijzonder goed. Natuurlijk zijn bepaalde elementen inmiddels gedateerd, maar onderhoudend en grappig is de film in ieder geval nog steeds.
Onbehaaglijke thriller die gaandeweg behoorlijk onder de huid gaat zitten, zonder overigens veel gruwelijkheden te tonen. Plot en thematiek zijn behoorlijk creepy en regisseur Kiyoshi Kurosawa weet met weinig middelen een lekker naargeestig sfeertje op te roepen. Prima akteerwerk ook van de hele cast. Hier en daar doet de film denken aan genregenoten als The Silence Of The Lambs en Se7en, maar Cure is uiteindelijk wel echt zijn eigen ding.
Tegenvallend luchtig aktiewerkje van regisseur Ben Wheatley, die geen eigen draai kan geven aan het nogal flauwe en fletse script. Qua sfeer hangt de film ergens tussen Fargo en John Wick in, maar dan zonder de geniale humor van de eerstgenoemde en de inventieve aktiescenes van de tweede. Het is vooral van een gekmakende middelmatigheid.
Niet helemaal geslaagd, deze grimmige, zeer deprimerende nieuw-zeelandse thriller, maar de film heeft zeker een aantal sterke momenten. Voornaamste probleem is dat het script na een indrukwekkende opening niet zo goed weet één en ander op te volgen en af te ronden, zodat je uiteindelijk met een wat onbevredigend gevoel blijft zitten. Het sterke spel van de cast, de naargeestige sfeer en een aantal zeer schokkende momenten tillen dit echter wel boven de middelmaat uit.
Vlees noch vis-verfilming van het gelijknamige boek van Alexandra Bracken, duidelijk gericht op een tienerpubliek. Qua sfeer en toonzetting zit de film er behoorlijk naast; het is allemaal niet dreigend en grimmig genoeg om te kunnen overtuigen. De enthousiaste jeugdige cast probeert er iets van te maken en de finale is best mooi gedaan, maar de algehele indruk is er één van middelmatigheid.
Een wat flauwe en rommelige bedoening, maar dit komische horrorwerkje over een amerikaans stadje, waar mensen, vampiers en zombies om één of andere reden vredig samenleven tot ze te maken krijgen met een buitenlandse invasie, heeft zo zijn (gore) momenten. Timing en tempo begeven het echter halverwege, waarna het niet helemaal meer goed komt. Vooral leuk om de vele akteurs te spotten die sinds deze film grote stappen hebben gezet in hun carrière.
Alternatieve titel: The Mummy: A Lee Cronin Film, 19 mei, 23:50 uur
Meer Exorcist en Evil Dead dan Mummy, maar evenwel de moeite waard, vooral door de overgave waarmee alles wordt gebracht. Regisseur Lee Cronin gaat er volledig voor en dat kan ik wel waarderen. Te lang en niet alle plotelementen werken naar behoren, maar de film is nergens saai en er valt gaandeweg heel wat te beleven. Als je van nare en smerige bedoeningen houdt, tenminste.
Alternatieve titel: John Frankenheimer's The Train, 16 mei, 16:34 uur
Spannende, goed gemaakte oorlogsfilm, over de pogingen van het franse verzet om een lading schilderijen van onschatbare waarde, die in de nadagen van WOII per trein naar Duitsland worden vervoerd, te onderscheppen. De stoïcijnse spoorwegman Labiche (Burt Lancaster) neemt de leiding bij deze onmogelijk lijkende missie. Het kat- en muisspel tussen het verzet en de duitsers wordt door regisseur John Frankenheimer vakkundig in beeld gebracht en er is voldoende spektakel om de aandacht er goed bij te houden.
Effectieve tranentrekker, lekker rechttoe rechtaan en wat mij betreft niet al te sentimenteel. Sfeervol in beeld gebracht ook, met inventief camerawerk en een slim gebruik van locaties in en rondom New York. Ryan O'Neal en Ali MacGraw vormen een aantrekkelijk koppel en er zijn sterke bijrollen, vooral van Ray Milland als de afstandelijke maar sympathieke vader van O'Neal. Let ook op het kleine rolletje van een hier nog piepjonge Tommy Lee Jones.
Originele, charmante film over een eenzame amerikaanse acteur (Brendan Fraser) die in Tokio gaat werken bij een bedrijf dat werknemers uitstuurt om in te vallen in de levens van uiteenlopende cliënten. Dit zorgt voor een aantal grappige en aangrijpende verhaallijnen, die bevredigend worden uitgewerkt. Qua toon zit de film soms tegen manipulatief sentiment aan, maar regisseur Hikari weet de boel vakkundig op de rails te houden, daarbij geholpen door een prima japanse cast. En Fraser doet het ook goed.
Typisch zo'n film waarvan het concept cooler klinkt dan het script uiteindelijk waar kan maken. De gimmick, een seriemoordenaar die zijn misdaden baseert op de legendarische vermeende snuff-film Faces Of Death uit 1978, is slim bedacht, maar de uitwerking laat te wensen over. Zo zijn de hoofdpersoon en haar kamergenoot behoorlijk onuitstaanbaar en steekt de plot nu niet bepaald intelligent in elkaar. Het nare sfeertje en de redelijk spannende climax maken één en ander goed, maar uiteindelijk komt dit niet boven het maaiveld uit.
Onconventioneel liefdesverhaal, over de beginnende relatie tussen een introverte onderdanige jongeman (Harry Melling) en een mysterieuze dominante biker (Alexander Skarsgard). Beiden leveren sterk en geloofwaardig spel, maar het script is, hoewel interessant, uiteindelijk wel een beetje onbestendig. Het kijkje in de BDSM-gemeenschap wordt bij vlagen expliciet maar gelukkig nergens onsmakelijk in beeld gebracht, al had ik liever gehad dat de film zich uitsluitend op de relatie tussen Melling en Skarsgard had gericht.
Aangename crowdpleaser, soms iets aan de flauwe kant, gebaseerd op het gelijknamige boek van Andy Weir, over een astronaut tegen wil en dank (Ryan Gosling), die lichtjaren van huis probeert de toekomst van de aarde veilig te stellen. Gosling is hier bijzonder charmant en de film om hem heen is dat ook, hoewel flink te lang.
Alternatieve titel: Muiterij op de Bounty, 12 mei, 23:34 uur
Sterk avontuurlijk drama met een geweldige rol van Charles Laughton als wrede tiran op het schip The Bounty, dat van Groot-Brittannië naar Tahiti vaart om proviand op te halen. Iets te lang met een aantal dode (en flauwe) momenten, maar overwegend is dit nog steeds erg goed, ook op visueel vlak. Wat een impact moet dit destijds in de bioscoop gehad hebben.
Michael Keaton is hier subliem als Ray Kroc, een mislukte deur-aan-deurverkoper van milkshakemachines die het uiteindelijk schopt tot de grote man achter het succes van McDonald's. Aanvankelijk komt de film een beetje over als een promofilmpje voor het fastfood-bedrijf, maar gaandeweg komen de schaduwkanten van het verhaal gelukkig ook uitgebreid aan bod. Uiteindelijk blijkt dit een onweerstaanbare film, fraai geregisseerd door John Lee Hancock en voorzien van een unaniem uitstekende cast.
Best leuke thriller over een mythisch monster dat op de bodem van het diepste fjord van Noorwegen leeft. Wanneer de lokale viskwekerij het ecosysteem in het fjord verstoort wordt het monster gedwongen aktie te ondernemen. De personages hadden wel wat leuker mogen zijn en de special effects zijn niet overal even indrukwekkend, maar al met al is dit binnen het genre een welkome aanwinst. Visueel ziet het er allemaal netjes verzorgd uit en in de tweede helft gaat de boel lekker los.
Goedbedoeld maar uiteindelijk nogal simplistisch en voorspelbaar uitgewerkt mysterie, over de jacht op een al dan niet bovennatuurlijke moordenaar op een eiland aan de oostkust van de VS. De jeugdige cast doet het matig en visueel steekt de film ook niet heel bijzonder in elkaar. Het meest positieve aspect betreft de aanwezigheid van Mel Gibson, die eindelijk weer eens een leuke rol neerzet.
Indrukwekkend speelfilmdebuut van documentairemaker Matthew Heineman, over de amerikaanse oorlogsjournaliste Marie Colvin. Rosamund Pike is voortreffelijk in de hoofdrol en verdwijnt volledig in het complexe personage, dat van de ene in de andere hachelijke oorlogssituatie terechtkomt. Zowel die scenes als die rond haar priveleven weten volledig te overtuigen, met eveneens sterk spel van Jamie Dornan en Tom Hollander. Een sombere maar fascinerende kijkervaring.
Vermakelijke Harry Potter-kloon, die na een geforceerd en nogal flauw begin gaandeweg zijn weg vindt en steeds beter wordt. Plot en personages zijn leuk en visueel is de film een lust voor het oog, met imposante decors en veel spektakel. De forse speelduur is een nadeel en herhaaldelijk kreeg ik het gevoel dat deze verfilming van het gelijknamige boek van Soman Chainani wellicht beter tot zijn recht gekomen zou zijn als televisieserie. Uiteindelijk niet heel origineel maar wel onderhoudend.
Aangrijpende, vaak schokkende documentaire over een groep anonieme syrische activisten die de strijd aangaan met ISIS in hun geboorteplaats Raqqa. Ze leven ondergedoken, zijn voortdurend op de vlucht en riskeren hun leven voor het verzet. Wat deze mensen te verduren krijgen is onmenselijk en het maakt de documentaire bij vlagen dan ook een behoorlijk zware zit. Maar indrukwekkend is hun verhaal zeer zeker.
Ongeloofwaardige aktiethriller met komiek Allison Janney vreemd genoeg overtuigend in de hoofdrol als zwijgzame, Jason Statham-achtige kluizenaar die zich ontpopt als vechtersbaas met een schimmig CIA-verleden. Plot en overige personages houden niet bepaald over, maar de film steekt visueel redelijk sterk in elkaar en er zijn hier en daar wel wat spannende momenten. Maar te weinig om hier iets memorabels van te maken.
Onevenwichtige maar tegelijkertijd fascinerende documentaire over leven en carrière van komiek Chevy Chase. De notoire chagrijn laat zich lastig kennen tijdens de interviews, maar juist zijn kinderachtige en ontwijkende gedrag spreekt boekdelen. En grappig is de bejaarde Chase in ieder geval nog steeds. Aan de hand van een schat aan archiefmateriaal en sketches trekt het leven van de komiek voorbij. Aan de perikelen rondom de sitcom Community wordt wat mij betreft iets teveel aandacht besteed, maar vooruit. Er valt verder in ieder geval voldoende te lachen.
Alternatieve titel: Ready or Not: Here I Come, 6 mei, 23:47 uur
Vermakelijk maar uiteindelijk nogal tegenvallend vervolg, dat niet veel meer is dan een herhaling van (bloederige) zetten en sporadisch zelfs als een soort parodie aandoet. Voornaamste problemen zijn het weinig geïnspireerde script en een reeks vlakke nieuwe personages, die weinig indruk maken. En dat terwijl de film met mensen als David Cronenberg en Elijah Wood toch klinkende namen in huis heeft. Kathryn Newton als zus, die tegen wil en dank bij de gebeurtenissen betrokken raakt, doet het gelukkig wel naar behoren. Tegen het einde wordt de boel gelukkig een beetje vlotgetrokken en valt er het één en ander te genieten, maar hier had toch echt wat meer ingezeten.
Tja, wat moeten we hier nu weer mee. Met Woo's origineel uit 1989 is niets mis en ik kan me niet voorstellen dat iemand ter wereld om deze kansloze remake heeft gevraagd. Maar ja, we zitten er nu wel mee opgezadeld. Het is een zeer wisselvallige europudding geworden, met een ratjetoe aan nationaliteiten en accenten. De film begint erg slecht en de eerste paar aktiescenes doen het ergste vermoeden, maar ik moet zeggen dat de boel gaandeweg wel iets beter te pruimen wordt. Nathalie Emmanuel en Omar Sy vormen een charmant duo en Sam Worthington gaat lekker los als schimmige werkgever. En er zijn natuurlijk weer veel duiven, heel veel, die te pas en vooral te onpas rondvliegen in de verplichte kerk.
Inferieure sequel/ prequel van Forbidden Planet, waarin Robbie The Robot opeens vanuit de toekomst opduikt in de jaren '50 van de vorige eeuw, dankzij een amper uitgelegde tijdreis-expeditie. Daar krijgt hij te maken met de zoon van een uitvinder en raakt hij betrokken bij het plan van een soort AI om de wereldheerschappij over te nemen. Dat klinkt wellicht als een variatie op The Terminator, maar dit is voornamelijk een melige bedoening, in zwartwit, zonder noemenswaardige spanning en/ of spektakel. Hier en daar evenwel best onderhoudend.
Bij het kijken van deze ambitieuze science fiction-film zou je willen dat je terug in de tijd kon gaan, om de impact te ervaren die het in 1956 gehad moet hebben op het publiek. Inmiddels zijn production design en special effects natuurlijk wel flink gedateerd, maar nog steeds valt er veel te genieten. De plot steekt spannend en intelligent in elkaar, de personages zijn goed uitgewerkt en er zijn heel veel originele visuele details. Leuk ook om Leslie Nielsen eens in een zeldzame serieuze rol te zien.
Statische thriller met horror-elementen die vrijwel volledig uit lelijke close-ups lijkt te bestaan. En o ja, er wordt ook heel vaak met de camera heen en weer geschud. Jammer, want de film is bij vlagen best spannend en de plot heeft interessante elementen. De weinig aantrekkelijke visuele aanpak en de slaapverwekkend saaie personages doen het geheel helaas vroegtijdig de das om.
De vermeende slechtste regisseur aller tijden verdient eigenlijk een slechtere documentaire dan dit, zou je haast zeggen. Boll is een leuke verteller, als hij niet aan het razen en tieren is tenminste, en je begint je gaandeweg af te vragen waarom zo'n overduidelijk intelligente man toch zoveel cinematografische rotzooi heeft weten uit te poepen. Ik heb nog geen knappe film van hem gezien, maar met ruim 30 films op zijn CV heb ik nog een lange weg te gaan. Ik bedank vriendelijk. Maar goed, deze documentaire, waarin vriend en vooral vijand aan het woord komt, is best oké.
Het niveau van de betere Pixar's wordt niet gehaald, maar dit prettig gestoorde Hoppers komt een heel eind in de richting. Halverwege neemt de plot een bizarre wending en gaat de boel volledig los, met hilarisch resultaat. Zo zien we het graag. Verder leuke personages en (uiteraard) aantrekkelijke animatie. Hopelijk houdt de studio de stijgende lijn vast in de naaste toekomst.
