Logboek

Onderhoudend maar uiteindelijk nogal stuurloos drama over machtsverhoudingen binnen relaties en (vooral) het bedrijfsleven. Het is verfrissend om Nicole Kidman weer eens in een wat meer uitdagende en complexe rol te zien en zij levert uitstekend spel, maar haar personage blijft kil en afstandelijk. Ook de rol van Harris Dickinson is nogal ongrijpbaar. De regie van Halina Reijn is degelijk genoeg en de film beschikt over een aantal sterke, ongemakkelijke en onvoorspelbare momenten, maar uiteindelijk laat het script haar en de kijker een beetje in de steek.

Prachtig belgisch/ nederlands drama over een eenzame jongen (Micha Hulshof) die in een broeierige zomervakantie moet zorgen voor zijn zwaar lichamelijk en verstandelijke beperkte broer Lucien. Hulshof is onvergetelijk in de hoofdrol en de film is zowel grappig en aangrijpend, met veel aandacht voor de troosteloze leefomgeving van de broers. De volstrekt verpauperde camping waar het verhaal zich afspeelt is geweldig in beeld gebracht.

Musicals en ik zullen nooit vriendjes worden. Ook bij deze valt het kwartje niet en is er geen klik. Niet met de plot, niet met de personages en niet met de liedjes. Ik ben fan van regisseur Audiard en kan het waarderen dat hij eens iets anders wil proberen, maar het is allemaal net iets te melodramatisch en vergezocht. Wat dat betreft past het musical-format wel bij de inhoud van de film, zou je denken, maar de muzikale intermezzo's doen onwennig en geforceerd aan, hoe subtiel ze ook in het geheel zijn geïntegreerd. Gelukkig barsten de personages niet te pas en onpas uit in gezang; dat blijft ons dan wel weer bespaard.

Een heerlijk nieuw avontuur van het onwaarschijnlijke duo, zoals altijd weer heerlijk onderkoeld qua humor en prachtig geanimeerd. De plot is ook erg leuk. Dit soort films moeten we koesteren. Wellicht iets minder geslaagd dan voorganger The Curse Of The Were-Rabbit, maar een kniesoor die daarover valt.

Lekker deprimerend (want belgisch), troosteloos drama over een met zijn verboden gevoelens worstelende jonge pedofiel, net vrijgelaten uit de gevangenis wegens gebrek aan bewijs, die op de proef wordt gesteld als er een jong meisje naast hem komt wonen. Tijmen Govaerts is opmerkelijk goed in de lastige hoofdrol en de film ontvouwt zich op subtiele, zij het wat voorspelbare wijze. De sober in beeld gebrachte, haast surrealistisch lege leefomgeving draagt bij aan de onbehaaglijke sfeer.

Leuke, zij het wat rommelig in elkaar gezette documentaire die het 40-jarige jubileum van het iconische album Thriller viert. Veel mooie anecdotes van betrokkenen en lovende woorden van allerlei bekende bewonderaars. Bepaalde tracks komen er bekaaid af en natuurlijk krijgen Billie Jean, Beat It en de titelsong weer eens de meeste aandacht, maar er valt daarnaast genoeg te genieten van minder bekende verhalen. Van het gedoe rond het door Michael Jackson ingesproken album van E.T. The Extra-Terrestrial had ik bijvoorbeeld nog niet eerder gehoord.

Door een niet nader toegelichte gebeurtenis trekken de oceanen zich plotseling terug en komt een gezin vast te zitten op de bodem van de zee. Een onweerstaanbaar idee dat wellicht meer tot zijn recht had gekomen als serie; de film is uiteindelijk vlees noch vis. De eerste helft is prima, met kunstig opgebouwde spanning en een aantal oprecht schokkende momenten, maar daarna komt de klad er helaas flink in. Visueel ziet alles er acceptabel uit, met degelijke special effects en slim gekozen locaties. Het akteerwerk kan er ook mee door. Maar richting het einde loopt de boel flink van de rails.

Iets te stroperig naar het einde toe, maar afgezien daarvan is dit een mooi gespeeld, meeslepend drama over de strijd tussen twee broers voor de liefde van hun afstandelijke vader. James Dean is opmerkelijk in zijn filmdebuut, maar de hele cast is prima, met vooral ook een mooie rol van Julie Harris als de jonge vrouw die tussen de twee broers in komt te staan. Thematiek en personages raakten mij net niet genoeg, maar alsnog is de film de moeite waard.

Het is even wennen aan de dik aangezette retro stijl van de film en aanvankelijk ligt het tempo behoorlijk laag, maar eenmaal op stoom valt er veel te genieten, heel veel. Het alom bekende, haast uitgekauwde verhaal ontvouwt zich op aangename wijze, de cast is eersteklas, de make-up effecten subliem en gaandeweg gaat de film heerlijk los. Daarnaast komt regisseur Eggers op de proppen met een aantal oprecht ijzingwekkende momenten.

Zeldzaam naargeestig, traag drama met horrorelementen over een pasgetrouwde jonge vrouw (een indrukwekkende rol van Anja Plaschg) die in de achttiende eeuw wegzakt in depressie, met gruwelijke gevolgen. De langzaam maar zeker escalerende, haast verstikkende sfeer is bijzonder knap getroffen en de film steekt visueel fraai in elkaar, maar een makkelijke zit is het niet. Na alle ellende volgt dan ook nog een meedogenloos grimmige finale, die ik niet snel zal vergeten.

Prima documentaire over opkomst en ondergang van het fenomeen ABBA. Geen pratende hoofden; de vier verzorgen zelf het commentaar bij de vaak fascinerende archiefbeelden. En natuurlijk bevat de documentaire veel geweldige muziek, met een ogenschijnlijk onuitputtelijke stroom van aanstekelijke popklassiekers.

Sympathieke, vaak erg grappige documentaire van HBO over de maestro van de liftmuziek: Kenny G. Voor- en tegenstanders komen uitgebreid aan het woord, alsmede de saxofonist zelf, die zo enthousiast en geanimeerd overkomt dat je haast vergeet hoe arrogant hij is. De 'smooth jazz' van de beste man blijft vreselijk wat mij betreft, maar na het bekijken van deze zeer onderhoudende docu heb ik wel het nodige respect voor hem gekregen, zeker wat betreft zijn doorzettingsvermogen en werkethiek.

Aardige maar uiteindelijk weinig bijzondere mozaïek van levens rond oudjaarsavond in het kroatische Split. Het zwartwit camerawerk is indrukwekkend, met een aantal coole shots, maar personages en verhaallijntjes laten het op cruciale momenten een beetje afweten. Meest bijzondere aspect van de film is de rol van rapper Coolio, hier best overtuigend als depressieve matroos.

Goedgemaakte maar nogal saaie oorlogsfilm over een noors schip, onderweg naar Moermansk, dat in 1942 probeert duitse vliegtuigen en onderzeeboten te ontwijken wanneer hun konvooi uiteenvalt. Halverwege bevat de film een spannende, geweldig in beeld gebrachte aktiescene, maar daarna is het behelpen geblazen. Vooral veel dialogen tussen moeilijk kijkende stoere zeemannen.

Echt zo'n film waar ik praktisch mijn hele leven al tegenaan zit te hikken en die eigenlijk best oké is. Op de één of andere manier stelde ik me altijd een stoffig, suf en saai drama voor, maar niets is minder waar. Het waargebeurde verhaal van twee Britse atleten die met en tegen elkaar strijden op de Olympische Spelen in 1924 is meeslepend en intelligent in beeld gebracht, voorzien van een prima cast. Vooral Ben Cross is hier erg goed. Ook mooi hoe regisseur Hugh Hudson nergens doorslaat in bombast of sentiment en het op cruciale momenten klein houdt.

Strikt genomen geen musical, maar helaas schuurt dit dik aangezette muzikale drama rond een succesvolle, door zichzelf geobsedeerde regisseur en choreograaf (Roy Scheider) daar wel vaak dicht tegenaan. Niets voor mij dus. Het begin gaat nog wel, maar zodra muziek en dans de overhand namen merkte ik dat ik begon af te haken. En dan moest ik nog een uur.

Aangenaam komisch drama over de neven David (Jesse Eisenberg) en Benji (Kieran Culkin), die ter gedachtenis aan hun oma, een overlevende van de Holocaust, een trip door Polen maken. Eisenberg regisseert hier ook en doet dat helemaal niet onaardig, met veel gevoel voor sfeer en timing. De sterke, veelzijdige rol van Culkin is echter wat de film uiteindelijk echt memorabel maakt.

Broeierig, licht surrealistisch en vaak verontrustend werkje over een jonge leraar engels die onderweg naar Sydney strandt in een stad vol dronken en gestoorde mannen die zich louter bezighouden met bier, seks, gokken en jagen. Langzaam maar zeker zakt hij af naar hun niveau. Het vervreemdende sfeertje is knap getroffen en er wordt sterk spel geleverd; vooral hoofdrolspeler Gary Bond en Donald Pleasance als één van de malloten die hij leert kennen zijn uitstekend. Het expliciet in beeld gebrachte geweld tegen dieren (helaas betreft dit echte opnamen) stuit herhaaldelijk tegen de borst, maar is wel belangrijk voor de thematiek van de film. Uiteindelijk typisch zo'n onprettige maar tegelijkertijd krachtige jaren '70-film waarvan je bepaalde beelden moeilijk van je netvlies kunt krijgen.

Ongemakkelijke, uiteindelijk op veilig spelende mengeling van humor en drama, met Amy Adams als uitgebluste huisvrouw die het moederschap helemaal zat is en langzaam tot de realisatie komt dat ze eigenlijk een hond is. Adams is geweldig in de hoofdrol en de scherpe observaties over het leven en het hebben van kinderen zijn vaak erg grappig, maar de meer fantastische elementen van het script worden slecht uitgewerkt en de film gaat uit als een nachtkaars.

Goed gemaakte spaanse zombiefilm, aan de fragmentarische kant maar wel spannend en voorzien van een wat sullige maar sympathieke hoofdpersoon. Vernieuwend is de film bepaald niet; binnen het overvolle genre hebben we een dergelijk plot al vele malen eerder gezien, maar visueel steekt de boel aantrekkelijk in elkaar en er zijn veel effectieve scenes, vooral in het begin.

Mooie documentaire over een poging om het lichaam van de in 1999 op Mount Everest overleden brit Michael Matthews te bergen. Zijn broer, Spencer Matthews, was tien jaar oud toen Michael verdween en hij heeft zijn dood altijd moeilijk kunnen accepteren. Je kunt vraagtekens plaatsen bij de hachelijke expeditie waarbij meerdere mensen hun levens riskeren, maar tegelijkertijd heeft het wel iets. Ik werd in ieder geval wel meegesleept in de emoties. Daarnaast is alles spectaculair in beeld gebracht.

Vermakelijke documentaire van National Geographic waarin pseudo-historicus Simcha Jacobovici (met een beetje mental support van James Cameron) probeert artefacten te ontcijferen die zouden moeten leiden tot het vinden van het legendarische Atlantis. Filosofisch geleuter en halfbakken theorieën te over, maar het blijft uiteindelijk allemaal behoorlijk vergezocht en onwaarschijnlijk. Maar goed, onderhoudend en visueel indrukwekkend is de zoektocht wel. Cameron doet af en toe via beeldbellen mee, zodat zijn bijdrage letterlijk en figuurlijk neerkomt op 'phoning it in'.

Weinig onderscheidende tranentrekker, enigszins gered door het degelijke spel van hoofdrolspelers Andrew Garfield en Florence Pugh. De niet-chronologische vertelstructuur is ook wel interessant. Afgezien daarvan is er weinig dat we niet eerder en vooral beter hebben gezien in vergelijkbare kost. De film wist zich niet meer te herpakken na de veel te lange en nogal geforceerd in beeld gebrachte geboorte-scene. Eigenlijk gaan films met dergelijke scenes vaak de mist in, nu ik erover nadenk.

Prima thriller over de strijd van een cynische FBI-agent (Jude Law) tegen een goed georganiseerde groep neo-nazi's onder leiding van Nicholas Hoult. De uitstekende cast maakt er iets moois van, daarbij geholpen door een intelligent uitgewerkt script en de strakke regie van Justin Kurzel. Het tijdsbeeld (de film speelt zich af in 1983) is sfeervol getroffen en alles is zeer overtuigend in beeld gebracht.

Leuke, vaak erg grappige documentaire over de sympathieke, prettig gestoorde regisseur Werner Herzog. Leven en werk komen op onderhoudende wijze voorbij, met vooral veel aandacht voor zijn vroege films, die toch het meest interessant zijn. De interviews met familie en collega's uit de filmwereld zijn een lekker luchtige toevoeging, maar de charismatische en raadselachtige Herzog zelf eist natuurlijk de meeste aandacht op. Die maffe stem van hem en die pseudo-filosofische uitspraken... heerlijk.

Meeslepende mengeling van drama en thriller, over een charmante maar nogal nietszeggende man (Montgomery Clift) die zijn principes verloochent om hogerop te komen op de sociale ladder. Een hier heel mooie Elizabeth Taylor heeft een belangrijke bijrol; de film zorgde tevens voor haar doorbraak als serieuze actrice. Iets te lang van stof, maar de voor die tijd baanbrekende visuele stijl en de intelligent uitgewerkte plot tillen de film met gemak boven het maaiveld uit.

Wisselvallige korte documentaire van National Geographic over een expeditie naar de Noordpool om het graf van Sir John Franklin te vinden. Franklin vertrok in 1845 uit Engeland met twee schepen (de Terror en de Erebus) om als eerste de Noordwestelijke Doorvaart, een nieuwe handelsroute over het uiterste noorden van de wereld, te bevaren. De opzet van de documentaire is helaas interessanter dan de afgeraffelde en teleurstellende uitkomst, maar de materie is evenwel boeiend genoeg.

Interessante, spectaculair in beeld gebrachte korte documentaire van National Geographic over een expeditie naar een mysterieuze vulkaan in de Zuid-Atlantische oceaan. Een team onderzoekers probeert de top te bereiken van de extreem afgelegen, nooit verkende vulkaan. De vele tegenslagen en de barre omstandigheden zorgen voor een fascinerend schouwspel.

Indrukwekkende, vaak aangrijpende documentaire over de veel te jong overleden EDM-artiest Tim Bergling, beter bekend als Avicii. Aan de hand van intieme home video's en beelden van achter de schermen wordt een fascinerend maar tegelijkertijd diep triest beeld geschetst van een enthousiaste muzikant die te snel beroemd is geworden en niet om kon gaan met de druk van het hectische leven dat daarmee gepaard ging. Mooie interviews met familie, vrienden en collega's maken het gevoel van gemis alleen maar groter.

Wisselvallige, nogal schizofrene franse film die intiem familiedrama combineert met apocalyptische toestanden, in dit geval zure regen die de wereld bedreigt. Het langdradige begin is waardeloos en heeft ogenschijnlijk weinig met de rest van de film te maken. Daarna wordt het gelukkig een stuk beter, mede door de sterke hoofdrol van Guillaume Canet en een aantal spannende en intense scenes. Het is echter niet genoeg om hier een coherent en overtuigend geheel van te kunnen maken.

Dit flauwe vervolg op het charmante origineel stapt in de bekende valkuilen: het moet allemaal groter en meer spectaculair, met oppervlakkig en geforceerd resultaat. De hoofdpersonen van de finse death metal-band Impaled Rektum (!) moeten ditmaal zien te ontsnappen uit de gevangenis en afreizen naar het metalfestival Wacken in Duitsland, teneinde het familiebedrijf van één van de bandleden te redden. De tocht is niet zonder leuke momenten en de muziek heerst wederom, maar het is hoofdzakelijk helaas een nogal voorspelbaar en vlak gebeuren. Tegen het einde is er overigens nog wel een geweldige Dave Mustaine-grap.

Deze animatiefilm biedt een bijzondere, haast spirituele kijkervaring. Er zijn geen dialogen en de plot blijft grotendeels onduidelijk, maar de beelden zijn prachtig en de lotgevallen van een kat in een overstroomde wereld zijn meeslepend en spannend. Omdat er geen woord wordt gesproken is de film hier en daar een beetje aan de saaie kant, vooral halverwege, maar naar het einde toe weet Flow toch weer te boeien.

Ergens in dit rommeltje zit een best aardige aktiefilm verborgen, maar je moet dan wel door de lelijke cgi-effecten (vooral alles dat te maken heeft met dieren ziet er niet uit) en de zweverige mystiek heen kunnen kijken. Regisseur J.C. Chandor brengt het spektakel met voldoende flair in beeld maar verslikt zich zoals gezegd in de vele opzichtige special effects, die de film feitelijk niet eens nodig heeft. Met een meer realistische en low budget aanpak was dit waarschijnlijk een heel wat betere film geworden.