Logboek

Onderhoudende maar niet al te diepgravende documentaire over de mooie maar controversiële natuurbeschermster en sociale media-sensatie Ocean Ramsey, die zich inzet voor de wereldwijde bescherming van haaien. Haar methodes dit te bewerkstelligen worden lang niet door iedereen gewaardeerd en Ramsey komt niet al te sympathiek over, maar het levert in ieder geval wel spectaculair beeldmateriaal op.

Niet zozeer beter maar wel wat levendiger en grappiger dan de laatste paar films van Wes Anderson. Het is ditmaal een Benicio Del Toro onemanshow; hij zit in vrijwel iedere scene. Gelukkig is hij goed op dreef, op een droogkloterige manier. De cast om hem heen is indrukwekkend als altijd, met vooral een leuke rol voor Michael Cera, hier debuterend binnen het Anderson-verse. De zo typerende stijl is zo dik aangezet dat het haast een persiflage op zichzelf wordt, maar goed, het blijft fascinerend om naar te kijken, wat mij betreft.

Herzien. Nog steeds een ijzersterke misdaadfilm, met vooral een geweldige eerste helft, vol dreiging en ongemakkelijke momenten. Wanneer de hier magistraal spelende Ben Kingsley in de tweede helft het veld ruimt blijkt dit een onoverkomelijk verlies, hoe cool de bankroof die dan plaatsvindt ook in beeld gebracht is. Regisseur Jonathan Glazer hanteert in zijn zelfverzekerde debuut sporadisch een Guy Ritchie-achtige stijl, maar dan afgewisseld met hallucinante droombeelden en surrealistische toestanden. Het werkt naar behoren, in ieder geval.

Langzaam escalerende film over twee eerstejaarsstudenten (Max Irons en Sam Claflin), die in Oxford de gelegenheid krijgen om toe te treden tot een exclusieve club. Aanvankelijk zijn de gebeurtenissen luchtig en grappig, maar gaandeweg wordt alles steeds meer duister en wrang. Een lange, complexe scene in een locale pub vormt het hart van de film en is bijzonder sterk in elkaar gezet. Daarna weet de film dat niveau helaas niet vast te houden en sputtert de boel langzaam maar zeker een beetje uit.

Traag, want Tarkovsky, en vaag, want Tarkovsky. Visueel valt er weer veel te genieten; zo is het camerawerk magistraal en de film beschikt over een aantal prachtige, haast betoverende momenten. Van de plot kon ik geen brood bakken, maar zo is het waarschijnlijk ook bedoeld. Je kunt er van maken wat je wilt. Al met al een sfeervolle maar taaie kijkervaring.

Herzien na een jaar of veertig. Deze misdaadfilm is traag, vooral richting het slepende einde, maar afgezien daarvan nog prima te doen. De eersteklas cast maakt er iets moois van en regisseur Stephen Frears komt voortdurend op de proppen met coole shots. Het camerawerk is sowieso erg sfeervol. De plot is aan de karige kant en het tempo had absoluut wel wat hoger mogen liggen, maar binnen het genre is dit absoluut boven het gemiddelde.

Het aankijken waard, maar de film is net niet spannend en inventief genoeg om boven het korenveld uit te komen. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien, al heeft de film wel een paar leuke verrassingen in petto voor de doorgewinterde horrorkijker. Degelijk in elkaar gezet en de cast kan er ook mee door, maar de film is gewoonweg net iets te tam en gewoontjes.

Waanzin in een vliegtuig vol huurmoordenaars, die het allemaal voorzien hebben op voormalig geheim agent Lucas (Josh Hartnett). Niets in het script is serieus te nemen, maar als je een beetje meegaat in de meligheid en de chaos valt er genoeg te genieten. Hartnett heeft het in ieder geval duidelijk naar zijn zin en zijn onderkoelde spel werkt aanstekelijk. Genoeg aktie en bloederige toestanden in ieder geval om de vaart er flink in te houden.

Verrassend toegankelijk debuut van de russische regisseur Andrei Tarkovsky, met een min of meer coherent plot en realistisch uitgewerkte personages. De film moet het wat mij betreft vooral hebben van sfeer en camerawerk, want inhoudelijk vond ik het allemaal niet zo boeiend. Maar visueel is de film heel bijzonder, met een aantal magisch geconstrueerde shots en een prettig dromerige sfeer.

Hak-op-de-tak boekverfilming met een indrukwekkende maar grotendeels verspilde cast. De personages zijn abstract en onaangenaam; het is moeilijk meeleven met deze schetsmatig uitgewerkte karakters. Vooral de kille en berekenende titelfiguur, gespeeld door Jennifer Lawrence, is niet te doorgronden. Overigens vreemd dat de film naar haar vernoemd is, aangezien zij niet meer dan een veredelde bijrol heeft. De plot is verder best interessant en alles wordt sfeervol in beeld gebracht door regisseuse Susanne Bier, maar dit had waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen als miniserie, zoals zij die tegenwoordig met enige regelmaat aflevert. Gemiste kans dus.

Verrassend leuke en stijlvol geregisseerde aktiefilm, met een prima hoofdrol voor mixed martial arts-vechtersbaas Cyril Gane. Daar gaan we hopelijk meer van zien. De plot is erg standaard, vooral in het begin van de film, maar gaandeweg worden script en personages steeds interessanter. De lompe aktiescenes zijn ook dik in orde, met veel oog voor coole details. Feitelijk is de film wat mij betreft te kort; ik had er nog wel een half uurtje bij willen hebben. De coolste verrassing wordt voor het laatst bewaard, wanneer John Carpenter's Vortex bij de aftiteling wordt ingezet.

Verrassend sterke reboot van deze wisselvallige horror-franchise, die na het matige vijfde deel voorgoed begraven leek te zijn. Vooral de lange en spectaculaire openingsscene is te gek en laat direct zien dat regisseurs Zipovsky en Stein er zin in hebben. Daarna verloopt de plot wat meer standaard en ontbreekt het de film een beetje aan charismatische hoofdrolspelers, maar een aantal inventieve (en zeer bloederige) kills houden de vaart en de spanning er goed in. Waardig afscheid ook voor 'series regular' Tony Todd, die tijdens de opnamen al erg ziek was en vlak daarna overleed.

Vermakelijke maar nogal ongeloofwaardige thriller, met een ongemakkelijk ogende en nogal houterig spelende Rami Malek in de hoofdrol. Stijlvol in beeld gebracht door regisseur James Hawes en met genoeg aktie en spektakel om de aandacht erbij te houden, maar echt bijzonder wil het helaas nergens worden. En kan iemand mij vertellen wat de relevantie is van het rolletje van Jon Bernthal?

Vermakelijk maar nogal onevenwichtig vervolg, met teveel overbodige scenes en teveel personages. Het eerste uur steekt degelijk in elkaar en bouwt de spanning netjes op, maar daarna zakt de film als een kaartenhuis in elkaar. De relatie (en het gekibbel) tussen broers Affleck en Bernthal vormt het hart van de film, maar tegelijkertijd wordt de boel hierdoor soms wel iets te gezellig.

Pijnlijke misser, deze dodelijk saaie egotrip van Abel Tesfaye aka The Weeknd. Als akteur schiet hij hopeloos tekort, al valt dat hier niet echt op omdat de film om hem heen dermate belabberd is dat de aandacht doeltreffend van hem wordt afgeleid. Het script is een rommeltje, net als de regie van Trey Edward Shults. Halverwege werd ik even wakker toen de film zowaar een uitstapje nam richting horror, maar daarna kon ik rustig verder slapen. Vooral aan de futloze finale lijkt geen einde te komen.

Degelijke biopic met een slim gekozen titel; we komen uiteindelijk weinig te weten over de achtergrond en de motivatie van Bob Dylan, hier uitstekend gespeeld door Timothée Chalamet. De focus ligt op de beginjaren, resulterend in een fraaie finale op het Newport Folk Festival. De hele cast is top en de muziek wordt mooi en doeltreffend gebruikt. Uiteindelijk iets te vrijblijvend, maar onderhoudend en sfeervol is de film zeer zeker.

Uitstekende animatiefilm die meerdere verhaallijnen combineert tot een cool geheel, netjes passend binnen het Predator-universum. De animatie is sfeervol en lekker bloederig en regisseur Dan Trachtenberg (ook verantwoordelijk voor voorganger Prey en het nog te verschijnen Predator: Badlands) weet precies de juiste toon te treffen. Leuk ook dat na Bill Paxton en Lance Henriksen nu Michael Biehn de derde akteur (en James Cameron-veteraan) is die het aan de stok heeft gekregen met zowel de Predator als de Alien en de Terminator.

Surrealistische, nachtmerrie-achtige film over een naamloze man (Nicolas Cage) die zijn gevoel van werkelijkheid langzaam voelt wegglippen wanneer hij, na vele jaren in de Verenigde Staten, terugkeer naar Australië om een huis te kopen in de buurt van het strand waar hij is opgegroeid. De langzaam escalerende sfeer is goed getroffen en Cage is op dreef, maar plot en thematiek zijn wat mij betreft niet sterk genoeg om de film de volle speelduur drijvende te houden. Op gegeven moment was ik er wel een beetje klaar mee en boeide het mysterie mij niet meer.

Attenborough op zijn meest confronterend; aan de ene kant extreem pessimistisch, aan de andere kant verrassend hoopvol. Nu zijn eigen dood snel nadert probeert hij vol passie de mensheid nog eenmaal te waarschuwen en hopelijk te redden van de ondergang. Prachtige beelden van onze oceanen, al dan niet vervuild en leeggevist. Geen makkelijke kijkervaring, maar wel een belangrijke.

Sentimenteel, voorspelbaar uitgewerkt waargebeurd drama over het beroemde racepaard Secretariat en zijn eigenaresse (Diane Lane). De film begint veelbelovend en Lane is uitstekend in de hoofdrol, maar al snel loopt de boel vast in dik aangezette, voor de hand liggende toestanden. John Malkovich is daarnaast ook behoorlijk miscast als eccentrieke trainer (die ik overigens niet heb kunnen betrappen op enige daadwerkelijke training). De film heeft zinnige dingen te zeggen over de rol van vrouwen in de jaren '70 en de races zijn fraai in beeld gebracht, maar het is allemaal nogal op veilig spelend en erg... Disney.

Spannend, zeer onderhoudend vervolg op het mij onbekende The Bullet Train uit 1975. Die ga ik nu zeker opsnorren. Feitelijk de film die Speed 2 had moeten zijn: er is een bom in een japanse hogesnelheidstrein geplaatst die af zal gaan wanneer de trein onder de 100 kilometer per uur gaat rijden. Aan boord van de trein speelt zich het nodige drama af, net als in het controlecentrum. Het akteerwerk zit hier en daar tegen het hysterische aan, maar het geheel blijft net op de rails. De film is vlot gefilmd en gemonteerd en verveelt geen moment. Het script steekt daarnaast verrassend in elkaar en bouwt de spanning knap op richting de spectaculaire finale.

Na het waardeloze Wakanda Forever, feitelijk een film zonder bestaansrecht, gaf ik geen cent meer voor de verdere carrière van regisseur Ryan Coogler. Maar wat komt die man hier sterk terug zeg, niet te geloven. Sinners komt langzaam op gang en is zeker een half uur te lang, maar plot, personages, sfeer, muziek, setting en camerawerk zijn zo indrukwekkend dat ik dit graag door de vingers zie. Veel scenes hebben daarnaast een haast magische kwaliteit, mede door de fraaie belichting en de prachtige weidse IMAX-beeldvoering. Herhaaldelijk is de film ook behoorlijk creepy, iets dat zeker bijdraagt aan de sfeer. Kortom; nu al één van de beste films van het jaar.

Weinig opzienbarend aktiewerkje dat moet fungeren als de comeback van Cameron Diaz, die we, op basis hiervan, helaas voortaan wel kunnen afschrijven. Het charisma dat ze ooit had is hier ver te zoeken. De chemie met Jamie Foxx is in orde en de film is het leukst wanneer het duo de schijn van een normaal huwelijk probeert op te houden voor hun twee kinderen, maar plot, grappen en aktiescenes zijn te verwaarlozen. Het is vooral erg dertien-in-een-dozijn, compleet met een totaal verspilde Andrew Scott in een vlakke bijrol.

Sympathiek filmpje, aantrekkelijk geanimeerd en bevolkt door innemende personages. De plot steekt leuk in elkaar en de liedjes zijn zowaar niet storend, met halverwege zelfs een coole rap van Common die daadwerkelijk iets toevoegt aan de film.