Logboek

Onbehaaglijke, nog steeds effectieve thriller over een dorp in de buurt van New York waar de vrouwen wel heel gedwee en gewillig zijn. De plot komt langzaam op gang en er valt niet veel te griezelen, maar de langzaam escalerende sfeer van paranoia is knap getroffen en cast en vormgeving zijn prima. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Ira Levin.

Aangrijpende, op ware gebeurtenissen gebaseerde film over Sir Nicholas Winton, een britse bankier die zich vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog inzet om een groot aantal kansarme kinderen uit het geannexeerde Praag te smokkelen. De jonge versie van Winton wordt degelijk vertolkt door Johnny Flynn, maar het is toch weer eens Anthony Hopkins die hier de meeste indruk maakt. Die scene in de televisiestudio bijvoorbeeld, met Hopkins nietsvermoedend tussen het publiek geplaatst, is diep ontroerend.

Mysterieus drama dat zich grotendeels in een rijdende auto afspeelt, met ouders Rosamund Pike en Matthew Rhys die zich naar hun dochter haasten, wanneer deze ergens in een bos een voetganger heeft aangereden. De combinatie van hoorspel en eenheid van plaats en handeling zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het sterke spel van de twee hoofdrolspelers en de langzaam escalerende sfeer zorgen in ieder geval wel voor een intense kijkervaring.

Heerlijke western die glorieus de tand des tijds heeft doorstaan. Dat is deels te danken aan het eersteklas camerawerk, maar zeker ook aan de capabele cast, vol klinkende namen als Lee Marvin, Burt Lancaster en Jack Palance. De hele cast heeft er duidelijk zin in en iedereen krijgt volop ruimte een memorabele rol neer te zetten. Tegen het einde begint de boel een beetje te slepen, maar tot die tijd valt er te genieten van veel aktie, spektakel en humor.

Op veilig spelende verfilming van het populaire gelijknamige boek, voorzien van een indrukwekkende maar slechts sporadisch effectieve cast. Zo is Helen Mirren prima in de hoofdrol, maar iemand als Ben Kingsley is hier echt verspild. De film begint nogal flauw en het dreigt al snel iets te gezellig te worden, maar gelukkig wordt het gaandeweg allemaal wel iets beter. Klusjesman Chris Columbus is nooit de ideale keuze om wat dan ook te regisseren, maar hij levert hier degelijk, zij het weinig subtiel, werk af. Hij zal op zijn oude dag wel hopen dat dit weer een succesvolle reeks oplevert, net als destijds met zijn eerste paar Harry Potter-films.

Effectieve, vaak behoorlijk lugubere horrorfilm met een origineel, bizar plot. De vrij luchtige toon zet je sporadisch op het verkeerde been, waardoor de enge elementen van de film maximaal binnenkomen. Bepaalde jumpscares in het begin van de film zijn ook zeer doeltreffend gemonteerd. En het feit dat de personages zo sympathiek zijn maakt de gebeurtenissen alleen maar extra naar.

Geen reboot, zoals de titel doet vermoeden, maar zowaar een erg late sequel, met vrijwel identiek plot. De cast kan er mee door, met vooral Madelyn Cline leuk in de hoofdrol, maar qua script en vormgeving valt er bar weinig te beleven. Eén en ander neemt richting de finale belachelijke vormen aan, waarna de film niet meer serieus te nemen valt. Ik moet zeggen dat ik me er wel mee heb vermaakt, maar de film is (onbedoeld?) meer komedie dan horror.

Intrigerend SF-drama, waarin de wereld door klimaatverandering is verwoest en de overheid strenge controle op het leven en haar burgers houdt, tot de keuze van het krijgen van kinderen aan toe. De film begint en eindigt sterk en steekt visueel eenvoudig maar stijlvol in elkaar. De cast is ook prima. Jammer dat het middenstuk een beetje sleept en de aandacht daar herhaaldelijk wat verslapt.

Indrukwekkend geschoten maar inhoudelijk nogal standaard surf-documentaire, een soort opgepimpte homemovie. Dit zou te verwaarlozen zijn, ware het niet dat de plaats van handeling het onherbergzame en grotendeels nog onontdekte russische schiereiland Kamchatka is. De prachtige beelden van het imposante, mysterieuze landschap tillen dit net boven de middelmaat uit.

Onderhoudende, knap gemonteerde documentaire over de maffe avant garde-band Devo, die kortstondig wereldwijd succes kende door de hitsingle Whip It maar daarna snel weer wegzakte in de obscuriteit. De interviews met de bandleden zijn eersteklas en regisseur Chris Smith gooit er een schat aan fascinerend archiefmateriaal tegenaan, maar één en ander kan niet verhullen dat de opkomst en ondergang van de band niet bijster interessant is. Daarnaast kan ik weinig met de muziek.

Waardeloze slasher die handig gebruik maakt van het feit dat de beroemde personages van schrijver A.A. Milne in het publieke domein zijn beland. Niet dat daar iets inventiefs mee wordt gedaan. Het niveau ligt erg laag, van het schrikbarend slechte akteerwerk tot de inspiratieloze moordpartijen.

Een feest voor de zintuigen, deze spectaculaire mix van aktie en drama. Regisseur Joseph Kosinski doet er alles aan om de kijker onderdeel te laten uitmaken van de formule 1-wereld en slaagt daar bijzonder goed in. Camerawerk en montage zijn werkelijk geweldig en de vele race-scenes zijn subliem in beeld gebracht. Plot en personages worden gedelegeerd naar de achterbank, maar ook die aspecten van de film zijn aangenaam genoeg, mede door de prima cast, waarin vooral nieuwkomer Damson Idris in positieve zin opvalt. Voor fans van de Netflix-documentairereeks Formula 1: Drive To Survive biedt de film daarnaast een feest der herkenning, met veel bekende gezichten van voor en achter de schermen.

Grappige aktiekomedie over drie improvisatieakteurs die de criminele onderwereld van Londen infiltreren als een soort experiment van de politie. De slimme casting blijkt al snel één van de grootste troeven van de film, met vooral Orlando Bloom hilarisch op dreef. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en verzandt het script in vlakke en voorspelbare toestanden, maar tot die tijd heeft dit zeker zijn momenten.

Niet veel meer dan een veredelde verzameling home-movies, maar dan wel subliem in beeld gebracht en ondersteund door een aangename, zij het nogal anonieme soundtrack. De avonturen te land, ter zee en in de lucht van de australische jeugdvrienden Blake 'BT' Thornton en Matt 'Gilso' Gilsenan in Alaska, IJsland, Canada, Tahiti, Nieuw-Zeeland en Australië zien er in ieder geval zeer aantrekkelijk uit. Veel zinnigs hebben de twee niet te melden, maar de spectaculaire beelden spreken voor zich.

Hilarisch slecht gespeeld en uitgewerkt liefdesverhaal, een soort voorloper van The Blue Lagoon, maar dan met de Camargue in Zuid-Frankrijk als plaats van handeling. Hoofdrolspeelster Anicée Alvina is erg mooi maar kan werkelijk niet acteren, waardoor de film al snel niet meer serieus te nemen valt. Tel daarbij op een waardeloos script en kitscherige mooifilmerij en je hebt... niet veel. Blijkbaar was één en ander destijds op onbegrijpelijke wijze toch succesvol genoeg voor een sequel, Paul And Michelle. I'll pass.

Blijkbaar zit de wereld te wachten op tig jaarlijke rip-off's van The Exorcist, ook al kunnen deze stuk voor stuk niet in de schaduw staan van William Friedkin's meesterwerk. The Ritual is er weer zo één, met een script dat aan elkaar hangt van cliché's en niet beschikt over enig interessant en/ of spannend element. De film hijst zich van de ene kansloze scene naar de andere, zonder daarbij ook maar een moment te kunnen boeien. Dan Stevens is vreselijk slecht in de hoofdrol en Al Pacino zit er ook in.

Weer zo'n Pixar waar ogenschijnlijk weinig mis mee is: het ziet er allemaal prachtig kleurrijk en verzorgd uit, de personages zijn sympathiek en het verhaaltje best leuk. Maar toch... er mist iets. Het is Pixar op de automatische piloot. Het lijkt wel of de inspiratie op is en men nog slechts sequels of generieke films als dit kan maken. Onderhoudend genoeg, maar het blijft niet hangen.

Rommelige, onsamenhangende reboot, bevolkt door oninteressante personages en voorzien van een inwisselbaar plot. Door het hoge tempo en de vloedgolf aan special effects wordt het nergens saai, maar na afloop vroeg ik me wel af waar ik nu eigenlijk naar heb zitten kijken. Tegenvaller van regisseur James Gunn, die inmiddels toch wel raad zou moeten weten met een dergelijk project.

Sterke western met een simpel maar doeltreffend en vooral meeslepend plot. Kirk Douglas is prima in de stoïcijnse hoofdrol maar het is vooral Anthony Quinn die hier indruk maakt. De film is niet heel bekend binnen het genre maar kan zich makkelijk meten met de meeste klassiekers. Lekker compact en to the point ook.

Vermakelijke bloederige mix van romcom en horror, niet al te inventief qua plot maar zeker onderhoudend. Het overvolle en vooral uitgekauwde slasher-genre krijgt hiermee in ieder geval een frisse nieuwe draai, al verzandt ook Heart Eyes uiteindelijk in te veel uitleg en een futloze climax. Tot die tijd valt er echter genoeg te lachen, zwijmelen en griezelen.

Mooi, dromerig portret van de laatste dagen van operazangeres Maria Callas, in afzondering levend in Parijs met haar personeel en poedels. Terwijl haar gezondheid steeds verder achteruit gaat zien we haar leven voorbij trekken. Regisseur Pablo Larrain weet wel raad met het onderwerp en er zijn veel overeenkomsten met zijn eerdere films Spencer en vooral Jackie. De akteur die JFK in die laatste vertolkte duikt hier zelfs ook op in dezelfde rol. Angelina Jolie is uitstekend in de hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken, ook al lijkt ze niet erg op Callas.

Fascinerende, hier en daar behoorlijk intense documentaire over de vernietigende tornado die op 22 mei 2011 door Joplin, Missouri raasde. Aan de hand van interviews met een groot aantal betrokkenen wordt een beeld van de noodlottige dag geschetst, afgewisseld met vaak onthutsend beeldmateriaal. De ene getuigenis is natuurlijk interessanter dan de andere, maar overwegend zijn de verhalen behoorlijk aangrijpend.

Verrassend effectieve found footage-film over een amateur filmmaker (gespeeld door regisseur Patrick Brice) die reageert op een advertentie en langzaam betrokken raakt bij allerlei bizarre toestanden rond een ogenschijnlijk sympathieke man (Mark Duplass). De toon zit ergens tussen ongemakkelijke humor en nare horror in en de film weet met weinig middelen de spanning slim op te bouwen, toewerkend naar een memorabele climax. Hier en daar ook enkele zeer goed getimede schrikmomenten.

Maffe moderne western die zich afspeelt in 2020, tijdens de hoogtijdagen van het Corona-virus. Joaquin Phoenix is weer eens subliem als de wat sullige sheriff van het kleine plaatsje Eddington die het opneemt tegen de gladde burgemeester Pedro Pascal. De forse lengte van de film lijkt aanvankelijk een niet te nemen hindernis gezien het lage tempo en de beperkte plot, maar gaandeweg worden de personages steeds interessanter en de gebeurtenissen meer intens, resulterend in een heerlijke, compleet van de pot gerukte finale.

Leuke documentaire over Opportunity, de Mars Exploration Rover die oorspronkelijk slechts 90 dagen actief zou zijn, maar uiteindelijk bijna 15 jaar Mars heeft verkend. De verhalen en beelden van de totstandkoming van de robot (en tegenhanger Spirit) en de wijze waarop de makers en wetenschappers zich hechtten aan het levenloze stuk metaal zijn fascinerend, al ligt de nadruk sporadisch nogal op dik aangezet sentiment, wat een beetje afbreuk doet aan de kijkervaring. De door Industrial Light & Magic verzorgde special effects van Oppy op Mars zijn overigens eersteklas.

Spannende voorloper van Speed: criminelen in Tokio plaatsen een bom in een trein; de bom ontploft als de trein langzamer dan 80 kilometer per uur gaat rijden. Flink te lang en de film weet de aandacht niet de volle lengte vast te houden, maar de plot steekt degelijk in elkaar en de personages zijn interessant, vooral de criminelen. Die krijgen ook veruit de meeste tijd toebedeeld. De gebeurtenissen in en rond de trein zijn eigenlijk van secundair belang. Dat is wel anders in het recente vervolg, Bullet Train Explosion, die zich grotendeels aan boord van een trein afspeelt.

Natalie Portman is geweldig als Jackie Kennedy en gaat volledig op in het personage dat ze hier zeer overtuigend neerzet. Zoals valt te verwachten van de eigenzinnige Pablo Larraín is dit geen standaard biopic maar een stemmig, sober en vooral somber portret van een rouwende echtgenote met de ogen van de wereld op haar gericht. De afstandelijke en soms zelfs wat kille aanpak zal niet iedereen kunnen bekoren, maar wat mij betreft levert het een grotendeels fascinerende film op, met sporadisch prachtig sfeervol camerawerk.

Interessante film, deels portret van een psychopaat, deels parodie op de britse filmwereld en deels een confrontatie met onszelf als kijker. Bij release unaniem gekraakt, maar gelukkig door de jaren heen hergewaardeerd en fraai opgepoetst. Niet alle elementen hebben de tand des tijds even goed doorstaan, maar overwegend is dit een prachtig gefilmde, mooi vormgegeven thriller die zijn tijd ver vooruit was.

Weinig bijzondere documentaire, enigszins gered door de mooie plaatjes. De obsessieve zoektocht van Hélias Millerioux, Benjamin Guigonnet, Frédéric Degoulet en Robin Revest om een nieuwe route te vinden op de zuidelijke helling van de Nuptse, een steile wand van 8000 meter hoog in het hart van de Himalaya, is erg rommelig en onsamenhangend in beeld gebracht. Op de prestaties van de heren valt niets af te dingen, maar hun belevenissen verdienen simpelweg een betere documentaire.

Doeltreffende noorse body horror-variant op het klassieke Cinderella-sprookje. Hier en daar iets te dromerig qua sfeer en ik had niet zoveel met de cameravoering en de vormgeving, maar de cast levert sterk spel en de plot is meeslepend en toepasselijk gruwelijk. Vooral richting de finale beschikt de film over een aantal momenten die nog lang op het netvlies blijven hangen.

stem geplaatst

Duidelijk een inhuur-klus voor regisseur Gareth Edwards, die hier degelijk vakwerk aflevert, al had er makkelijk een half uur uit gekund. Zo is de opbouw van de plot aan de trage kant en duurt de introductie van de veelal oninteressante personages veel te lang. Eenmaal op stoom weet Edwards wel raad met de vele complexe special effects en valt er te genieten van heel wat spectaculaire en spannende situaties. Op dat punt kan de film zocht meten met de beste delen uit de reeks. Helaas gooit de bizarre dinosaurus die in de finale op komt draven dan weer roet in het eten. Deze lijkt meer op een monster uit de Alien-films dan op een dino.

Goedgemaakte, bij vlagen spannende russische oorlogsfilm over de strijd van het Rode Leger tegen een mysterieuze, superieure duitse tank. De aktiescenes zijn fraai in beeld gebracht en het onheilspellende sfeertje is knap getroffen. Eén en ander komt helaas krakend tot stilstand in de vreemde finale van de film, wanneer we opeens overschakelen naar een compleet andere setting, met personages die hoogdravend beginnen te filosoferen. Dat had beter gekund.

Goedbedoeld maar nogal kitscherig oorlogsdrama, bevolkt door schetsmatig uitgewerkte personages voorzien van allerlei malle accenten. Vooral Jessica Chastain heeft hier flink onder te lijden en zet een totaal ongeloofwaardige rol neer. Daniel Brühl komt er nog het beste vanaf als SS'er die heen en weer geslingerd wordt tussen medeleven en plichtsbesef. De setting van de dierentuin in Warschau levert hier en daar wel wat leuke plaatjes op maar voegt verder bar weinig toe aan de plot.

Nog steeds treffend portret van de jeugdcultuur in het Londen van 1964, gebaseerd op het gelijknamige album van The Who. De muziek wordt wat mij betreft niet overal even subtiel ingezet en valt tegen het einde behoorlijk in herhaling, maar de film is levendig en vermakelijk genoeg om dit te compenseren. Vooral het middenstuk, wanneer de Mods en de Rockers elkaar op gewelddadige wijze treffen in Brighton, is knap in beeld gebracht. In de cast treffen we onder andere een nog piepjonge Ray Winstone en Timothy Spall aan. En het filmdebuut van Sting is natuurlijk helemaal geweldig.

Te lange maar overwegend effectieve en invloedrijke misdaadfilm over de jacht op een kindermoordenaar (Peter Lorre). De film heeft iets teveel dode momenten, maar bij vlagen valt er te genieten van fraai camerawerk en een meeslepend verhaal. De overdaad aan personages en dialogen doet wel afbreuk aan de spanning.

Aangenaam voortkabbelende vampierfilm die het duidelijk meer van sfeer en excentrieke personages moet hebben dan van spanning en bloedvergieten. Gelukkig beschikt de film over een eersteklas cast, waarbij vooral Tom Hiddleston in positieve zin opvalt. Door het sterke spel van iedereen blijf je geboeid kijken, ook al gebeurt er niet bepaald veel en voegt het script weinig toe aan het genre. Vormgeving en camerawerk zijn verder dik in orde.

Vermakelijke buddy-movie met amerikaanse president John Cena en britse premier Idris Elba als tegenpolen die noodgedwongen moeten samenwerken wanneer er een aanslag op hun leven wordt gepleegd. Het concept lijkt zo wegggelopen uit de jaren '80 en er is voldoende aktie en spektakel om de aandacht erbij te houden, maar de humor werkt niet overal naar behoren en de chemie tussen Cena en Elba laat ook wel wat te wensen over.

Subtiel uitgewerkt drama gebaseerd op ware gebeurtenissen, met een geweldige hoofdrol voor Nick Offerman als verwarde rechtse extremist die steeds meer in het nauw wordt gedreven, met tragische gevolgen. Het portret dat wordt geschetst van de arme onderbuik van de Verenigde Staten is schrijnend en aangrijpend, zonder te vervallen in politiek gezever. Regisseur Christian Swegal's stijl van filmen is sfeervol en zelfverzekerd, met veel aandacht voor detail. De spanning wordt daarnaast knap opgebouwd.

Mooie film gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King; inmiddels de derde King-verfilming door regisseur Mike Flanagan. De slimme verhaalstructuur draagt bij aan de mysterieuze sfeer van het verhaal, dat bij vlagen onheilspellend, tragisch en komisch is. De lange cruciale dansscene halverwege de film is pure filmmagie. In de prima cast treffen we veel gezichten uit eerdere Flanagan-films en series aan.

Lekker oubollige western met Alan Ladd als ingetogen revolverheld die betrokken raakt bij een ranche-oorlog in Wyoming, 1889. Ladd zet de titelfiguur nogal sullig neer, maar op cruciale momenten weet hij toch indruk te maken en de spaarzame aktiescenes worden effectief ingezet. De sympathieke personages en de simpele maar doeltreffende plot zorgen uiteindelijk voor een meeslepende klassieker, die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Jack Palance heeft een memorabele bijrol als zwijgzame, subtiel sinistere bad guy.