Logboek

Vergezocht, weinig bijzonder horrorwerkje over de zoektocht naar een onder mysterieuze omstandigheden verdwenen presentatrice van een online programma over paranormale verschijnselen. Wie hoopt op enge Blair Witch-achtige toestanden komt al snel bedrogen uit. Na een intrigerend en best creepy begin komt de klad er al snel in. Debuterend regisseur Chris Stuckmann, tevens een bekend online filmrecensent, bakt er weinig van en stapt in alle valkuilen van het uitgekauwde genre.

Saaie bedoening, dit waargebeurde verhaal over een plan van de geallieerden om in 1943 het bezette Europa van de wurggreep van Hitler te bevrijden. De indrukwekkende cast bakt er weinig van, al is het voornamelijk de schuld van het matte script en de futloze regie dat de film nergens tot leven komt. En dan ook nog die halfbakken romance... zzzzzzz.

Noord- en zuid-koreaanse spionnen die tegen elkaar vechten in Berlijn! Het moet niet gekker worden. Verrassend genoeg pakt dit enerverend en behoorlijk spannend uit, mede dankzij het strakke tempo en een aantal virtuoos in beeld gebrachte aktiescenes. De plot is behoorlijk complex en dreigt de kijker herhaaldelijk boven het hoofd te groeien, maar gelukkig komt er dan steevast wel weer een flinke vechtpartij langs zodat je even bij kunt komen van alle intriges. De climax (voorzien van een paar erg lelijke cgi-shots) stelt teleur, maar tot die tijd is dit vermakelijk genoeg.

Wazige, onsamenhangende film uit Servië over een dief die op de vlucht is voor de politie en zich verschuilt in een verlaten videotheek. Uit verveling bekijkt hij daar drie bizarre films. Dat klinkt wellicht intrigerend, maar is het uiteindelijk zeer zeker niet. De drie films zijn stuk voor stuk erg matig, net als de raamvertelling met de dief. Hier en daar een paar geslaagde surrealistische momenten, maar het is te weinig om de speelduur van bijna twee uur te kunnen verantwoorden.

Sympathiek maar nogal onbestendig komisch drama met science fiction-elementen. Ben Kingsley is innemend als de aan Alzheimer lijdende Milton die bevriend raakt met een buitenaards wezen dat in zijn achtertuin landt, maar plot en personages zijn uiteindelijk te beperkt om hier echt iets bijzonders van te maken. De thematiek deed me denken aan het eerdere Robot & Frank, die een stuk beter is.

Smakelijk romantisch drama/ film noir met een geweldige rol van Humphrey Bogart als cynische scriptschrijver die valt voor de charmes van zijn buurvrouw (Gloria Grahame), die hem een alibi verschaft wanneer hij wordt beschuldig van moord. De film steekt vernuftig in elkaar maar moet het uiteindelijk minder van plot hebben dan van de fascinerende personages, die voortdurend in ontwikkeling zijn. Bogart is hier op zijn meest onderkoeld.

Verrassend sterke (en leuke) verfilming van het waargebeurde verhaal van Jeffrey Manchester, een voormalig militair die eind jaren '90 tientallen McDonald's-restaurants in de VS beroofde. Na zijn ontsnapping uit de gevangenis woonde hij maandenlang onopgemerkt in een Toys "R" Us in Charlotte. Daar papte hij tussen de bedrijven door aan met één van de medewerkers (Kirsten Dunst). Channing Tatum is perfect in de charmante hoofdrol en de film is bij vlagen grappig, aandoenlijk en spannend.

Degelijke maar weinig diepgravende documentaire over de veelzijdige Eddie Murphy, wiens carrière inmiddels bijna 50 jaar beslaat. Iets meer zelfkritiek had geen kwaad gekund, zo komen zijn vele flops eigenlijk niet aan bod, maar gelukkig valt er desondanks veel te genieten. Vooral de jaren '80 zijn goed vertegenwoordigd en dat was toch absoluut zijn beste periode. Murphy zelf is een aangename verteller en de documentaire bevat veel leuke sketches en filmfragmenten.

De film komt wat moeizaam op gang en kent een nogal overdreven en te dik aangezet eerste half uur, maar daarna wordt het gelukkig allemaal een stuk beter. Vooral de nerveuze, overspannen rol van DiCaprio en het knap gedoseerde tempo zijn dan zeer genietbaar. Qua stijl ligt de film zwaar verankerd in de jaren '70, met fraaie, overzichtelijk in beeld gebrachte aktiescenes en zelfs een aantal eersteklas autoachtervolgingen. Wie had ooit gedacht dat regisseur Paul Thomas Anderson nog eens een aktiefilm zou maken. Het gaat hem verrassend goed af. Niet alle elementen werken even goed en de rol van Sean Penn zit tegen het karikaturale aan, maar al met al een indrukwekkend staaltje cinema.

Broeïerige, onbestendige film bevolkt door onsympathieke personages. Veel naakt, wat overigens niet echt een pluspunt is. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zit te wachten op full frontal Tilda Swinton. Sfeer en couleur locale genoeg, wat in het eerste uur zorgt voor aangenaam vertier, maar gaandeweg wordt alles steeds grimmiger en pretentieuzer. Daarna komt het niet meer goed.

Regisseur Robert Altman weet hier een indrukwekkend ensemble op te trommelen, maar de overvolle cast bakt er door het flauwe script en de futloze dialogen weinig van. Halverwege vindt er opeens een moord plaats, maar wie vervolgens een spannend moordmysterie verwacht komt bedrogen uit. De film kabbelt dan gewoonweg door naar het slappe einde. Het enige echt positieve element van de film is dat deze zich laat bekijken als een soort blauwdruk van schrijver Julian Fellowes voor zijn latere Downton Abbey. Zelfs Maggie Smith is hier reeds present. Het heen en weer schakelen tussen de bedienden in de kelders van een landhuis en de rijke bezoekers boven hen doet sterk denken aan die serie.

Deze nieuwe versie van het klassieke verhaal, een droomproject van regisseur Guillermo Del Toro, stapt in de bekende valkuilen. Te lang, te afstandelijk en te dik aangezet. Het benadrukken van drama en emoties resulteert daarnaast in een bijna totale afwezigheid van gevoel. Wat de film dan toch de moeite waard maakt zijn de schitterende production design, kostuums en make-up effecten. De hele film ziet er werkelijk prachtig uit, met sublieme belichting en imposant camerawerk. Oscar Isaac en Jacob Elordi zijn verdienstelijk in de hoofdrollen maar die zure kop van de hier behoorlijk miscaste Mia Goth was ik snel zat. Al met al had dit qua tijd, geld en energie beter geïnvesteerd kunnen worden in dat andere droomproject van Del Toro, At The Mountains Of Madness.

Mooi gespeeld door een bijna onherkenbare Dwayne Johnson en degelijk in beeld gebracht, maar waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken? Het waargebeurde verhaal van MMA-legende Mark Kerr is niet bepaald fascinerend en regisseur Benny Safdie doet eigenlijk ook geen pogingen er iets interessants van te maken. Het kabbelt maar een beetje door van de ene weinig memorabele scene naar de andere.

Onnodig, rommelig vervolg met Ethan Hawke gedelegeerd naar een bijrol. Zijn Grabber is ook ditmaal het beste element van de film maar het personage komt er nogal bekaaid af. En ik hoefde hem persoonlijk niet te zien rondschaatsen. Qua sfeer en thematiek neigt de film nogal naar de Nightmare On Elm Street-reeks, met weinig indrukwekkend resultaat. Hier en daar een paar sterke momenten, maar een succesvolle franchise zit er op deze manier niet in, vrees ik.

Taaie bedoening, deze maffe japanse film over sombere mannen die in kartonnen dozen leven en de nietsvermoedende kijker vervelen met oeverloos intellectueel gezever. Met de komst van een mooie dame lijkt alles alsnog draaglijk te worden, maar helaas, de film sleept zich vervolgens nog een uur voort naar het weinig opzienbarende einde. Ik zal de boodschap wel gemist hebben!

Onderhoudende thriller, die gaandeweg helaas steeds ongeloofwaardiger wordt. Emma Thompson is solide in de hoofdrol en ze wordt bijgestaan door een degelijke cast in een fraai winters landschap. Eén en ander bouwt toe naar een spannende maar nogal overdreven climax, waarin plot en personages definitief kopje onder gaan.

Herzien na een jaar of dertig en dit keer kon ik er wel iets meer mee. Vooral de onderkoelde humor en de indrukwekkende visuele aanpak van bepaalde scenes spraken me ditmaal aan, terwijl die elementen me destijds amper opvielen. Hier en daar ziet de film er helaas een beetje knullig uit, met een haast amateuristische aanpak van kleding en special effects, maar op cruciale momenten maken dialogen, symboliek en plotlijnen dan toch de benodigde indruk.

Beetje saaie koreaanse historische thriller, over een reeks geheimzinnige moorden op een afgelegen eiland. Een rechercheur (Cha Seung-won) wordt erop afgestuurd teneinde het mysterie op te lossen. Degelijk gespeeld en goed gemaakt, met mooi production design en een aantal overtuigend bloederige scenes, maar de plot wil maar niet spannend worden en de schetsmatig uitgewerkte personages blijven afstandelijk.

Heftige, bijzonder bloederige horrorfilm van nederlandse bodem over een groepje dierenactivisten die 's nachts een varkensfokkerij proberen te saboteren. Dit loopt op bevredigende wijze volledig uit de hand. Goed gespeeld en vooral goed gemaakt, met een simpel maar doeltreffend script, prima camerawerk en eersteklas make-up effecten. Duidelijk beïnvloed door frans genrewerk als Haute Tension en Frontière(s) maar zeker zo effectief. Regisseur Martijn Smits, bekend als regisseur van een reeks kinderfilms, gaat er hier volledig voor.

Kees Van Kooten ziet er nog goed uit op zijn oude dag zeg! O nee, het is 'm toch niet. Visueel indrukwekkend maar inhoudelijk nogal dunnetjes, dit oppervlakkig uitgewerkte drama over een aan lager wal geraakte gokker (Colin Farrell) die in Macau onverwachts de kans van zijn leven krijgt. Qua toon stuitert de film heen en weer tussen komedie en tragedie, met hier en daar uitstapjes richting gestileerd magisch realisme (Tilda Swinton lijkt hier zo weggelopen te zijn uit een Wes Anderson-film). Dat klinkt nogal rommelig, en dat is de film dan ook. Niet saai en bij vlagen betoverend mooi qua camerawerk en belichting, maar uiteindelijk weinig memorabel.

Bizarre, licht surrealistische film over het vreemde mannetje Oskar (David Bennent), dat op 3-jarige leeftijd besluit niet verder te groeien. Door zijn angstige kinderogen volgen we de opkomst van het Nationaal Socialisme en de daaruit voortvloeiende WOII, terwijl hij op zijn blikken trommel slaat en glas doet barsten met zijn uitzonderlijk hoge stem. Bennent is onvergetelijk in de hoofdrol en regisseur Volker Schlöndorff slaag erin om continu op de proppen te komen met gedenkwaardige personages in fascinerende situaties. Een unieke kijkervaring derhalve.

Vermakelijk maar uiteindelijk iets te voorspelbaar uitgewerkt horrorfilmpje. De matige cast weet het script helaas niet optimaal tot leven te brengen en de personages zijn aan de irritante kant. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals de prettig gestoorde finale, maar de film blijft een beetje steken in goede bedoelingen.