Logboek

Te lange maar overwegend effectieve en invloedrijke misdaadfilm over de jacht op een kindermoordenaar (Peter Lorre). De film heeft iets teveel dode momenten, maar bij vlagen valt er te genieten van fraai camerawerk en een meeslepend verhaal. De overdaad aan personages en dialogen doet wel afbreuk aan de spanning.

Mooie film gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King; inmiddels de derde King-verfilming door regisseur Mike Flanagan. De slimme verhaalstructuur draagt bij aan de mysterieuze sfeer van het verhaal, dat bij vlagen onheilspellend, tragisch en komisch is. De lange cruciale dansscene halverwege de film is pure filmmagie. In de prima cast treffen we veel gezichten uit eerdere Flanagan-films en series aan.

Interessant derde deel in de reeks en bij vlagen erg sterk en spannend, maar helaas is de film tegelijkertijd rommelig in elkaar gezet en nogal onevenwichtig. De prima cast en de originele, inventieve setting zorgen voor een solide basis, maar van de geforceerd hippe vormgeving (compleet met shakycam en misplaatste freezeframes) en het malle open einde werd ik niet bepaald vrolijk.

Lekker oubollige western met Alan Ladd als ingetogen revolverheld die betrokken raakt bij een ranche-oorlog in Wyoming, 1889. Ladd zet de titelfiguur nogal sullig neer, maar op cruciale momenten weet hij toch indruk te maken en de spaarzame aktiescenes worden effectief ingezet. De sympathieke personages en de simpele maar doeltreffende plot zorgen uiteindelijk voor een meeslepende klassieker, die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Jack Palance heeft een memorabele bijrol als zwijgzame, subtiel sinistere bad guy.

Sfeervolle, ingetogen slice of life over een Pakistaanse immigrant (Ahmad Razvi), die zijn kar door de straten van New York sleept om donuts en koffie te verkopen. Gaandeweg komen we wel het één en ander over hem te weten, maar de film blijft opzettelijk aan de oppervlakte hangen. De echte pijn en verdriet van de hoofdpersoon komen we als kijker niet te weten. Mooi sober in beeld gebracht en meeslepend, op een haast alledaagse manier.

Intelligent geschreven romantische komedie vol interessante ideeën en sterke dialogen, al duurt de film te lang en is de rek er tegen het einde wel een beetje uit. De prima cast maakt veel goed; de drie hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk uitstekend. Het einde voelt een beetje aan als een ongeloofwaardig compromis voor de sympathieke maar halsstarrige personages, maar al te storend is dit gelukkig niet.

Spannende, slim in elkaar gezette thriller over een door haaien geobsedeerde seriemoordenaar. Jai Courtney is perfect gecast in de hoofdrol en hij krijgt verdienstelijk tegengas van de mooie Hassie Harrison, die zich na haar ontvoering niet zomaar als visvoer laat gebruiken. Goed gemaakt en sfeervol in beeld gebracht, met godzijdank weinig gebruik van CGI. Een aangename verrassing binnen het genre.

Typisch rauw en realistisch drama van de gebroeders Dardenne, over de albanese Lorna (een uitstekende Arta Dobroshi) die een schijnhuwelijk aangaat met een junk (Jérémie Renier) teneinde de belgische nationaliteit te verkrijgen. Overwegend schrijnend en meeslepend, al gaat de film richting het einde een beetje als een nachtkaars uit en zijn er weinig verrassingen qua plot en personages. Niet één van de betere films binnen het oeuvre van de Dardenne's derhalve, maar zeker niet verkeerd.

Live-action remake van de charmante gelijknamige animatiefilm uit 2010. Alhoewel, live-action... Hier en daar doet alles wel heel erg kunstmatig aan, met name een aantal scenes met hoofdrolspeler Mason Thames, waarbij deze zo uit de computer lijkt te zijn weggelopen. Afgezien daarvan is het allemaal bijzonder kleurrijk en spectaculair gedaan, met leuke rollen van Gerald Butler (die destijds al de stem van zijn personage deed) en Nick Frost. Het script is bijna één op één gekopieerd van het origineel, dus er zijn weinig tot geen verrassingen, maar plot en personages zijn ook ditmaal sympathiek genoeg om dit door de vingers te zien.

Rommelige, vreemde franse film over een ziekte die zich over de wereld begint te verspreiden en waarbij iedereen die geïnfecteerd is geleidelijk samensmelt met alles wat ze aanraken. De stijl doet hier en daar wel wat denken aan het werk van Jeunet en Caro, met name Delicatessen, maar laat je daar niet door misleiden. Dit is een behoorlijk saaie en vage bedoening.

Indrukwekkende, onderkoeld grappige maar ook zeer gewelddadige wraakfilm uit Kazachstan, of all places. In een uitgestrekt, amper bewoond landschap woedt een burgeroorlog en ruimt de bizarre titelfiguur, vergezeld door een zwijgzame vrouw waarvan het zoontje is ontvoerd door handelaren in kinderorganen, lukraak hele volksstammen uit de weg. Berik Aytzhanov is onweerstaanbaar in de maffe hoofdrol; zijn personage komt op bepaalde momenten zo vreemd uit de hoek dat dit de film net dat beetje extra geeft. Jammer dat de boel naar het einde toe een beetje inzakt, want ik had dit graag nog wat hoger willen waarderen. Qua camerawerk en production design is Steppenwolf verder van hoog niveau.

Intrigerende duitse thriller over een ruziënd stel dat in Hamburg in hun eigen flat gevangen zit door een ondoordringbare zwarte muur. De mysterieuze plot ontvouwt zich op spannende wijze en de personages zijn niet al te vervelend. Leuk gemaakt ook, met veel aandacht voor de production design van de verschillende appartementen.

Heerlijke documentaire over één van mijn favoriete films. Je zou denken dat alles inmiddels wel is gezegd over het moeizame productieproces, maar toch weet regisseur Laurent Bouzereau veel nieuwe details aan het licht te brengen. Vooral Spielberg zelf is erg openhartig. Niet alle geïnterviewde betrokkenen en fans hebben zinnige dingen te melden (Emily Blunt is zelfs best irritant) en ik mis de deelname van Richard Dreyfuss, maar afgezien daarvan is dit een feest der herkenning.

Nogal saaie bedoening, dit droogkomische verhaal dat zich afspeelt op de mongoolse steppe. Hier en daar mooie plaatjes van de fraaie landschappen en dreigende luchten, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun. We leren de personages niet voldoende kennen om met hen mee te leven en de gebeurtenissen zijn niet leuk genoeg om de volle lengte van de film te blijven boeien.

Een zombiefilm uit Thailand! Dat moet natuurlijk even bekeken worden, al blijkt het al snel geen onverdeeld succes. Plot en personages stellen bijzonder weinig voor en door de rommelige montage kom je nooit echt lekker in het ritme van de film. De aktiescenes en vooral de make-up effecten zijn dan wel weer bovengemiddeld goed, zodat dit werkje continu tussen twee uitersten balanceert. Uiteindelijk toch een krappe voldoende, omdat de makers er wel volledig voor gaan.

Leuke jeugdfilm annex roadmovie over twee 14-jarige buitenbeentjes die er met een gammele gestolen auto in de zomervakantie op uit gaan, bestemming onbekend. Het script is niet overal even bijzonder, maar de sympathieke hoofdpersonen en een aantal rake emotionele momenten tillen dit met gemak boven het maaiveld uit. Regisseur Fatih Akin zorgt daarnaast voor een aantal originele visuele en inhoudelijke details die de film ook interessant maken voor een wat ouder publiek.

Deel één was al niet best maar blijkt een waar meesterwerk vergeleken met dit matte vervolg. De spectaculaire openingsscene doet hoop leven, maar daarna gaat de boel helaas snel de mist in. Aan de prima cast ligt het niet, al heeft die weinig te doen; het belabberde script is hier de hoofdverantwoordelijke. De afgeraffelde aktiescenes zijn ook niet best. En dan werkt de film ook nog eens toe naar een kansloos open einde. Alsof we zin hebben in nog een deel.

Ultradroge humor in deze maffe roadmovie over twee tot elkaar veroordeelde invaliden die op zoek gaan naar de finse fabrikant van de defecte landbouwmachine die ervoor zorgde dat ze in een rolstoel terecht kwamen. Tussen de twee ontstaat een bizar soort vriendschap, zonder noemenswaardige dialogen. Niet alle scenes werken even goed, maar hier en daar beschikt de film wel over geniale momenten. Fraai geschoten in zwartwit en voorzien van de meest vreemde vertolking van Boney M's Sunny die je ooit zult horen.

Rauw, haast documentaire-achtig portret van de 19-jarige Rosetta (Émilie Dequenne), die met haar alcoholistische moeder op een troosteloze camping in Wallonië woont. De beweeglijke camera zit zo dicht op de huid van de hoofdpersoon dat je als kijker soms wat wagenziek wordt, maar het draagt wel bij aan de intieme sfeer. Dequenne is onvergetelijk in de hoofdrol en de ogenschijnlijk minimale gebeurtenissen zijn fascinerend en meeslepend.

Bovengemiddeld leuke Marvel-film, met een nogal standaard eerste helft maar met een inventieve en spannende tweede. Het duurt weliswaar even voordat plot en personages weten te boeien, maar eenmaal op stoom is de film grappig, spectaculair en meeslepend. Blijf zitten tot na de aftiteling; dan volgt nog een door de gebroeders Russo geregisseerde hilarische scène die de opmaat vormt naar Avengers: Doomsday.

Onderhoudende maar niet al te diepgravende documentaire over de mooie maar controversiële natuurbeschermster en sociale media-sensatie Ocean Ramsey, die zich inzet voor de wereldwijde bescherming van haaien. Haar methodes dit te bewerkstelligen worden lang niet door iedereen gewaardeerd en Ramsey komt niet al te sympathiek over, maar het levert in ieder geval wel spectaculair beeldmateriaal op.

Niet zozeer beter maar wel wat levendiger en grappiger dan de laatste paar films van Wes Anderson. Het is ditmaal een Benicio Del Toro onemanshow; hij zit in vrijwel iedere scene. Gelukkig is hij goed op dreef, op een droogkloterige manier. De cast om hem heen is indrukwekkend als altijd, met vooral een leuke rol voor Michael Cera, hier debuterend binnen het Anderson-verse. De zo typerende stijl is zo dik aangezet dat het haast een persiflage op zichzelf wordt, maar goed, het blijft fascinerend om naar te kijken, wat mij betreft.

Vermakelijke spinoff van de John Wick-reeks, met Ana de Armas redelijk overtuigend in de stoere hoofdrol. De aktiescenes halen niet het niveau van de Wick-films, maar om dat te compenseren gaat regisseur Len Wiseman herhaaldelijk volledig over de top, met overwegend positief resultaat. De niet aflatende stroom aan botte en spectaculaire aktie werkt in ieder geval aanstekelijk.

Mooie documentaire over zakenman Gareth Thomas, die een nieuw doel in zijn leven vindt wanneer hij in Zuid-Afrika een baby schubdier helpt voor te bereiden op een vrij leven in het wild. Prachtig in beeld gebracht en schubdier Kulu is vertederend, maar het onderwerp is net iets te beperkt voor een speelduur van anderhalf uur.

Langzaam escalerende film over twee eerstejaarsstudenten (Max Irons en Sam Claflin), die in Oxford de gelegenheid krijgen om toe te treden tot een exclusieve club. Aanvankelijk zijn de gebeurtenissen luchtig en grappig, maar gaandeweg wordt alles steeds meer duister en wrang. Een lange, complexe scene in een locale pub vormt het hart van de film en is bijzonder sterk in elkaar gezet. Daarna weet de film dat niveau helaas niet vast te houden en sputtert de boel langzaam maar zeker een beetje uit.

Het 'difficult second album' syndroom gaat de gebroeders Philippou opvallend makkelijk af, getuige deze angstaanjagende en zeer naargeestige opvolger van hun eerdere wereldhit Talk To Me. Deze film heeft zeker overeenkomsten met dat enge werkje, al doen ze er hier nog een schepje bovenop qua gruwelijkheden en onbehaaglijke toestanden. Direct vanaf de eerste seconden zit de sfeer er bijzonder naar in, met direct een aantal visuele details waar mijn maag gelijk al moeite mee had. En van daaruit wordt het alleen maar erger. De film is traag maar zeker niet saai, zeer sterk gespeeld en vakkundig opgebouwd. Van deze broers kunnen we in de toekomst nog veel narigheid verwachten, denk ik zo!

Op en top Cronenberg, zowel inhoudelijk als stilistisch, maar dit behoort zeker niet tot zijn beste werk. Daar is het script te doelloos en vooral te doorzichtig voor. Het onderwerp, mensen in staat stellen hun overleden geliefde te zien ontbinden, is absoluut bizar en Cronenberg-waardig, maar plot en personages worden gaandeweg steeds minder interessant. Het ligt er allemaal te dik op. Jammer, want de film begint vrij sterk en Vincent Kassel is aangenaam in de hoofdrol, ondanks de vele dialogen en vooral monologen, waar hij zichtbaar moeite mee heeft. Er wordt sowieso heel veel gepraat in deze film. Te veel.

Traag, want Tarkovsky, en vaag, want Tarkovsky. Visueel valt er weer veel te genieten; zo is het camerawerk magistraal en de film beschikt over een aantal prachtige, haast betoverende momenten. Van de plot kon ik geen brood bakken, maar zo is het waarschijnlijk ook bedoeld. Je kunt er van maken wat je wilt. Al met al een sfeervolle maar taaie kijkervaring.