Meningen

Uitstekende documentaire over de lange (en lang niet altijd probleemloze) carrière van het noorse A-ha. De drie bandleden delen veel grappige en mooie momenten, maar onder de oppervlakte zit veel pijn en opgekropte woede. Zoals vaker in dergelijke documentaires zijn de beginjaren en de wereldwijde doorbraak het leukst om te zien; halverwege wordt de boel grimmiger en wat meer anoniem, zeker omdat ik de band vanaf eind jaren '80 eigenlijk niet meer heb gevolgd. De vele albums die men sindsdien heeft gemaakt komen amper aan bod, wat begrijpelijk is gezien de speelduur, maar je mist hier en daar wel wat context. De keerzijde van het grote succes komt in ieder geval duidelijk naar voren in deze mooi vormgegeven en eerlijke documentaire.

Onderhoudende ongein, deze opgepompte en nogal drukke update van de tv-serie. Van de castleden vallen vooral Neeson en Cooper in positieve zin op. Jackson als B.A. en vooral Copley als Murdock hebben helaas wat minder te doen. Murdock verdwijnt zelfs grotendeels uit de finale! Visueel wordt alles uit de kast gehaald om het hedendaagse publiek te imponeren, maar de ambities wat betreft de aktiescenes liggen soms hoger dan de aanwezige middelen. Vooral de scene met de vallende tank en die met het exploderende vrachtschip zien er niet goed uit. De montage is ook veel te fragmentarisch. Maar goed, er valt genoeg te lachen en de akteurs doen hard hun best zich staande te houden binnen de stripboek-achtige context. De eerste helft is duidelijk beter dan de tweede.

Verdienstelijk speelfilm-debuut van Stefano Sollima, over een italiaans politieteam dat dagelijks te maken krijgt met geweld. Vaste Sollima-acteur Pierfrancesco Favino doet het prima in de hoofdrol en de film is passend rauw en grimmig, met een realistische sfeertekening en dynamisch camerawerk. Tegen het einde is de rek er helaas een beetje uit en gaat de film uit als een nachtkaars, maar tot die tijd is dit een intense, meeslepende kijkervaring.

Ultradroge humor in deze maffe roadmovie over twee tot elkaar veroordeelde invaliden die op zoek gaan naar de finse fabrikant van de defecte landbouwmachine die ervoor zorgde dat ze in een rolstoel terecht kwamen. Tussen de twee ontstaat een bizar soort vriendschap, zonder noemenswaardige dialogen. Niet alle scenes werken even goed, maar hier en daar beschikt de film wel over geniale momenten. Fraai geschoten in zwartwit en voorzien van de meest vreemde vertolking van Boney M's Sunny die je ooit zult horen.

Net iets te weinig overtuigend gespeeld en vormgegeven om echt indruk te maken, maar toch heeft dit komische drama zo zijn momenten. De plot, over een tweeëndertigjarige lamzak en eeuwige student Thijs (Gijs Naber) die verliefd wordt op een zestienjarige babysitter (Roos Wiltink) is best leuk uitgewerkt en er zijn een aantal rake momenten. Jammer dat regisseur Michiel Ten Horn visueel niet echt durft uit te pakken en grotendeels binnen de lijntjes kleurt. Het ontbreekt de film hierdoor een beetje aan een eigen identiteit.

Vermakelijke maar qua setting en plot nogal beperkte en veel te lange zombiefilm uit Indonesië. Om nog maar te zwijgen over het niet aflatende hysterische gegil van de vrouwelijke hoofdpersonen. De make-up effecten zien er prima uit en er is voldoende aktie en spektakel, maar na verloop van tijd begint alles behoorlijk eentonig te worden en heb je het wel gehad met de nogal domme personages.

Licht teleurstellend speelfilmdebuut van cultregisseur Cerda, wiens gruwelijke maar zeer indrukwekkende korte film Aftermath ik niet snel zal vergeten. Hier tapt hij uit een meer voorspelbaar en traditioneel vaatje. Prachtig camerawerk, inventieve montage en een zeer onheilspellende soundtrack, maar het verhaal is dun en de film helaas sporadisch best saai. Jammer, want er zijn heel wat effectieve momenten en de naargeestige, desolate sfeer is goed getroffen. Op de credits treffen we trouwens een andere cultregisseur aan als mede-scenarioschrijver: Richard Stanley, maker van Hardware en Dust Devil. Daar hebben we al een hele tijd niets meer van vernomen.

Prima documentaire over opkomst en ondergang van het fenomeen ABBA. Geen pratende hoofden; de vier verzorgen zelf het commentaar bij de vaak fascinerende archiefbeelden. En natuurlijk bevat de documentaire veel geweldige muziek, met een ogenschijnlijk onuitputtelijke stroom van aanstekelijke popklassiekers.

Een interessant idee: geef 26 regisseurs ieder een letter van het alfabet en een beperkt budget en laat hen een filmpje van hooguit vier minuten maken, maar het resulteert hier in een onsamenhangend rommeltje. Er zitten goede filmpjes tussen, vooral de meer bekende regisseurs als Ben Wheatley en Xavier Gens leveren degelijk werk af, maar het grootste deel is niet de moeite waard. Veel filmpjes spelen zich vreemd genoeg af rond het toilet. Daar kunnen de meeste filmpjes ook geruisloos in verdwijnen, wat mij betreft.

Halfbakken aktiethriller met houten klaas Lautner in een charismavrije hoofdrol. De opbouw van het geheel kan er nog net mee door, maar zodra de gebruikelijke russische bad guys met foute accenten hun intrede doen zakt het niveau snel. De supporting cast is eigenlijk te goed voor dit karige materiaal. De aktiescenes zijn onopmerkelijk met als negatieve uitschieter de bijzonder futloze climax.

Onwaarschijnlijke maar tegelijkertijd wel onderhoudende thriller, goed gemaakt en gespeeld, met heel wat lugubere toestanden. Al vroeg in de film blijkt de complexe plot zo van toevalligheden aan elkaar te hangen dat je of direct afhaakt of meegaat in de waanzin. Als je voor het laatste kiest valt er best wat te genieten, al is de film wel aan de te lange kant. Regisseur Christian Alvart en de enthousiaste cast gaan er in ieder geval volledig voor.

Na twee redelijke maar vrij ingetogen Scream-films is het regisserende duo Radio Silence terug op niveau met dit aanstekelijke splatter-festijn, dat duidelijk in de lijn ligt van hun eerdere Ready Or Not. Hoe minder je van de plot weet hoe beter, maar ook met enige voorkennis is dit genieten. Leuk plot met veel verrassingen, grappige personages (vooral Dan Stevens gaat volledig los hier) en veel bloed. Heel veel.

Leuke, bij vlagen melancholische romantische komedie met als originele toevoeging aan het genre een element van... tijdreizen! Maar wees niet bang voor allerlei ingewikkelde toestanden; de plot richt zich voornamelijk op de ontluikende liefde tussen Domhnall Gleeson en Rachel McAdams. De film kabbelt op prettige wijze voort en wordt net als Love Actually (ook van regisseur Richard Curtis) dichtgesmeerd met popliedjes op de soundtrack. Beste element wat mij betreft is de relatie tussen Gleeson en zijn vader, subliem gespeeld door Bill Nighy. De scenes tussen hen zijn prachtig, voor de rest is de film onderhoudend maar uiteindelijk iets te lichtgewicht en opgerekt.

Flinke tegenvaller van regisseur Bekmambetov. Met een dergelijk belachelijk concept moet je van goede huize komen om er nog iets leuks van te maken; dat lukt helaas niet. De film schiet eigenlijk constant tekort. De personages zijn flinterdun, het camerawerk kitscherig, de special effects niet bijzonder. De plot is schrikbarend simplistisch. Benjamin Walker (die erg lijkt op een jonge Liam Neeson) is acceptabel in de hoofdrol en de vampiers zien er lekker ranzig uit, maar de film is grotendeels mat en nogal suf. De spectaculaire climax op en rond een trein kan daar helaas niets aan veranderen.

Bescheiden drama met als voornaamste trekpleister de sterke rol van Paul Newman. Het verhaaltje zit goed in elkaar en is interessant genoeg om de volle lengte te blijven boeien, maar van spanning is geen sprake. Het geheel had van mij wel iets meer richting thriller geduwd mogen worden. Gelukkig is er dan wel de geniale scene met Wilford Brimley tegen het einde van de film, waar alle personages samenkomen voor de spreekwoordelijke ontknoping. Sally Field is zoals altijd wat irritant in de hoofdrol, al moet ik toegeven dat ze hier voor haar doen wel meevalt. Geen topper en van regisseur Pollack heb ik wel eens betere films gezien, maar aangenaam genoeg.

Zorgvuldig opgebouwde low budget horrorfilm, goed gemaakt en degelijk gespeeld. Fraai camerawerk en een sfeervolle soundtrack ook. Het verhaal heeft helaas niet zo heel veel om het lijf, iets dat de film vooral in de tweede helft een beetje parten gaat spelen. Dan wordt één en ander ook een beetje simplistisch. Jammer, want vooral in het begin van de film wordt een overtuigend naargeestig sfeertje neergezet, met een aantal gedenkwaardige schrikmomenten.

Tragikomische film over een disfunctioneel gezin in de jaren zeventig. Leuk tijdsbeeld, veel aandacht voor detail en goed akteerwerk van de grotendeels onbekende cast. Geslaagde ironische voice-over ook. Geena Davis is heel erg goed als de moeder- waar heeft zij toch gezeten de afgelopen jaren? Tegen het einde vervalt het script een beetje in te melodramatische toestanden, maar het blijft gelukkig binnen de perken. Bijzonder mooi camerawerk overigens.

Vermakelijk maar nogal onevenwichtig vervolg, met teveel overbodige scenes en teveel personages. Het eerste uur steekt degelijk in elkaar en bouwt de spanning netjes op, maar daarna zakt de film als een kaartenhuis in elkaar. De relatie (en het gekibbel) tussen broers Affleck en Bernthal vormt het hart van de film, maar tegelijkertijd wordt de boel hierdoor soms wel iets te gezellig.

Wat onwennige mengeling van een Rain Man-achtig drama en een Jason Bourne-achtige aktiefilm. Het resultaat is onderhoudend en bij vlagen behoorlijk spannend, maar het script voelt te volgepropt aan, waardoor de losse verhaalelementen nergens volledig tot hun recht komen. Het behoorlijk hoge tempo draagt bij aan de oppervlakkige en nogal machinale uitwerking van het geheel. De prima cast heeft overwegend weinig te doen, al heeft Ben Affleck hier een redelijk sterke hoofdrol te pakken.

Trainspotting is één van mijn favoriete films, maar deze verfilming van enkele andere verhalen van Irvine Welsh is behoorlijk vervelend. Een paar akteurs uit Trainspotting duiken ook hier op, maar daar houden de overeenkomsten dan ook wel mee op. Dit drieluik is erg lelijk in elkaar gezet en matig gespeeld. De plotlijntjes weten daarnaast absoluut niet te boeien. Het is allemaal vooral erg overdreven, flauw en voor de hand liggend. Shite, kortom.

Wisselvallige, nogal schizofrene franse film die intiem familiedrama combineert met apocalyptische toestanden, in dit geval zure regen die de wereld bedreigt. Het langdradige begin is waardeloos en heeft ogenschijnlijk weinig met de rest van de film te maken. Daarna wordt het gelukkig een stuk beter, mede door de sterke hoofdrol van Guillaume Canet en een aantal spannende en intense scenes. Het is echter niet genoeg om hier een coherent en overtuigend geheel van te kunnen maken.

Dik aangezette patriottische aktiefilm, te lang en zeer houterig geakteerd. Het is ook erg lastig om alle nietszeggende personages uit elkaar te houden. Stroperige muziek en een belachelijke voice over maken het geheel in stijl af. De boel wordt nog enigzins gered door de visuele aanpak, die sporadisch best indrukwekkend is. De vele aktiescenes zijn fraai in beeld gebracht en het camerawerk is gedurende de hele film uitstekend. Extra jammer dus dat alle dialogen de plank volledig misslaan en werkelijk geen enkele akteur in positieve zin opvalt. Als propaganda-film voor het amerikaanse leger echter uitermate geslaagd.

Een soort science fiction versie van Apocalypse Now, al klinkt dat wellicht wat intenser en meer spectaculair dan de film daadwerkelijk is. Dit is een vrij ingetogen bedoening, niet saai, maar het hangt er vaak wel tegenaan. Visueel tot in de puntjes verzorgd en qua verhaal interessant genoeg, maar de personages zijn nogal schetsmatig uitgewerkt en tegen het einde is de rek er behoorlijk uit. De sporadische aktiescenes en spannende momenten komen dan ook als geroepen.

Na een paar Hollywood-uitstapjes is regisseur Stefano Sollima weer terug in thuisland Italië en doet hij waar hij goed in is; keiharde misdaadfilms maken. Helaas behoort dit niet tot zijn beste werk, met een karig en voorspelbaar uitgewerkt plot, weinig aktie en een te lange speelduur. Wat de film echter redt zijn de werkelijk magistrale rollen van Pierfrancesco Favino en Toni Servillo, die hier beiden ver uitstijgen boven het materiaal. Vooral Favino (die ik aanvankelijk niet eens herkende) is hier geweldig. Wat een transformatie.

Goedbedoeld romantisch drama met het hart op de juiste plaats, maar script en personages zijn uiteindelijk te oppervlakkig om echt indruk te maken. Met de charme van beide hoofdrolspelers komt de film een heel eind, maar bepaalde vergezochte subplots en halfbakken dialogen ondermijnen de boel vrijwel direct. Om over de flauwe muziek nog maar te zwijgen.

Ryan Reynolds is hier verrassend goed als tijdreiziger die de hulp van een jongere versie van zichzelf nodig heeft om een geheime missie te kunnen uitvoeren. De plot is soms een beetje suf, net als bepaalde aktiescenes, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat het zinloos is weerstand te bieden. Onmiskenbaar beïnvloed door klassiekers als Back To The Future en The Terminator is dit feitelijk een moderne Spielberg-achtige jaren '80-film.

Herzien, wat een geweldige film is dit toch. Ik verhoog mijn score met een halfje. Wat een geweldige personages, wat een sublieme dialogen, wat een onderkoelde humor. Qua script ook erg fraai, met thema's die er iets toe doen en een niet opdringerig gebruik van symboliek. Geen perfecte film, dat zeker niet- de scene met de overval op het benzinestation is bijvoorbeeld nogal overbodig en flauw- maar wel een zeer originele, unieke kijkervaring.

Herzien op blu-ray. Visueel nog steeds een lust voor het oog, al zijn sommige special effects wel een beetje gedateerd. De morbide humor is aan de flauwe kant, maar door het enthousiaste spel van de cast (en dan vooral de energieke Raul Julia) wel behoorlijk aanstekelijk. Het gebrek aan een interessant plot breekt de film uiteindelijk op, maar de personages zijn levendig (doods?) genoeg om ook nu nog te zorgen voor een glimlach. Gevolgd door het iets betere Addams Family Values.

Deze film is opgedragen aan regisseur Hugo van Lawick, die in 2002 overleed, voordat hij de film af kon ronden. Zoals in al zijn films valt er te genieten van prachtige opnamen, in dit geval van een groep leeuwen in de woestijn van Tanzania. Een welp wordt gevolgd tijdens zijn leven, van geboorte tot volwassenheid. De oubollige vertelstem van Arnold Gelderman voegt niet bepaald iets positiefs toe (David Attenborough was blijkbaar niet beschikbaar), maar de beelden zijn dermate fascinerend dat je dit best door de vingers wilt zien.

Stijlvol vormgegeven romantische thriller, qua plot helaas aan de nogal suffe en spanningloze kant. Hier en daar wel wat intrigerende elementen en leuke visuele vondsten, maar de film is te vlak en te eenzijdig om de volle lengte te kunnen boeien. Damon en Blunt zijn evenwel sympathiek in de hoofdrollen, het camerawerk van John Toll is zeer fraai en de score van Thomas Newman is mooi.