Meningen

Beroerde misdaadfilm van oude rot Walter Hill, die het regisseren duidelijk verleerd is. De kansloze plot (Hill is tevens verantwoordelijk voor het script) is even hilarisch als ongeloofwaardig en de film ziet er bijzonder lelijk uit. Michelle Rodriguez doet haar best in de maffe hoofdrol maar delft al snel het onderspit. Tegen zoveel mallotige plotdetails is niemand opgewassen.

Erg leuk vormgegeven, met een prachtig gebruik van pastel-kleuren, maar inhoudelijk kon ik er helaas wat minder mee. Vermakelijk maar tegen het pretentieuze aan. Het lijkt wel of de films van Wes Anderson steeds meer emotieloos en gekunsteld worden. De opgetrommelde cast is wederom indrukwekkend, maar slechts Jason Schwartzman liet bij mij enige indruk achter.

Prima documentaire over de uit vrijwilligers bestaande bemanning van het schip The Sea Shepherd, dat rond Antarctica de illegale jacht op walvissen probeert te voorkomen. Spannend opgebouwd en meeslepend in beeld gebracht, vooral wanneer men eindelijk stuit op de japanse walvisjagers waar men al weken achteraan zit. Informatief en onderhoudend, zonder prekerig te worden, alsmede vaak erg grappig. Prachtige opnamen ook van allerlei in bizarre vormen ronddrijvende ijsbergen.

Zeer vermakelijke documentaire over opkomst en ondergang van spelletjes-gigant Atari. De focus ligt op de vermeende 'worst game ever' E.T. The Extra-Terrestrial, een flop die geleid zou hebben tot de teloorgang van het complete bedrijf. Duizenden cartridges zouden volgens de overlevering ergens op een amerikaanse vuilnisbelt begraven liggen. De makers van de documentaire trekken er op uit om dit te onderzoeken. Vlot in elkaar gezet en een feest der herkenning voor mensen van mijn generatie. Nu voel ik me direct heel oud. Yar's revenge! River Raid! Defender! Wat een feest.

Sterke, oprecht doodenge argentijnse horrorfilm die elementen van Poltergeist en Paranormal Activity combineert. Qua plot is het allemaal erg dunnetjes en er wordt weinig verklaard, maar feitelijk draagt dit flink bij aan de naargeestige, beklemmende sfeer. Goed gemaakt, met veel inventieve visuele vondsten, maar wat de film echt doet uitstijgen boven de meeste genregenoten is een grote reeks bloedstollende momenten, waarbij de rillingen me over de rug liepen. Respect!

Intense, briljant in beeld gebrachte nagelbijter over spanningen en uiteindelijk anarchie in een parijse achterstandswijk. Na het werkelijk geniale openingsshot, een lange take van tien minuten waarin zeven verschillende scenes naadloos aan elkaar zijn gemonteerd, heeft de film aanvankelijk wat moeite om het hoge niveau te handhaven, maar het voortdurende tempo en de langzaam maar zeker escalerende gebeurtenissen zorgen uiteindelijk voor een bijzonder meeslepende kijkervaring. Het moet gek lopen willen we niet meer gaan horen van regisseur Romain Gavras, die hier een indrukwekkend visitekaartje aflevert.

Documentaires over seksueel- en machtsmisbruik binnen de sportwereld beginnen inmiddels een behoorlijk groot subgenre te vormen, maar gelukkig steekt deze ver boven de middelmaat uit. Dat is deels te danken aan de meer objectieve, beter uitgewerkte aanpak van het gegeven dan we bij veel genregenoten zien, deels ook aan de aangrijpende verhalen van een grote reeks betrokkenen. Schrijnende toestanden in ieder geval weer, betreffende een bijzonder lange periode waarin de ogenschijnlijk sympathieke sportarts Larry Nassar ongestoord zijn gang kon gaan bij werkelijk honderden vrouwelijke atleten.

Onduidelijk en nogal saai spookverhaal dat langzaam op gang komt en dan ook nog eens onbevredigend wordt uitgewerkt. De plaats van handeling (Dakar, Senegal) zorgt voor een flinke dosis sfeer, maar personages en script zijn dermate onbestendig dat de film nergens weet te boeien. De beste scene betreft een huwelijksbed dat in brand wordt gestoken door een geest. Respect- dat bed is echt foeilelijk.

Vermakelijke documentaire van National Geographic waarin pseudo-historicus Simcha Jacobovici (met een beetje mental support van James Cameron) probeert artefacten te ontcijferen die zouden moeten leiden tot het vinden van het legendarische Atlantis. Filosofisch geleuter en halfbakken theorieën te over, maar het blijft uiteindelijk allemaal behoorlijk vergezocht en onwaarschijnlijk. Maar goed, onderhoudend en visueel indrukwekkend is de zoektocht wel. Cameron doet af en toe via beeldbellen mee, zodat zijn bijdrage letterlijk en figuurlijk neerkomt op 'phoning it in'.

Een soort bloemlezing van de science fiction-films van James Cameron, met vooral veel gejatte elementen van The Terminator, Aliens en Avatar. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zullen we maar zeggen, maar helaas is daar weinig sprake van. Visueel ziet alles er gelikt maar niet bepaald overtuigend uit, met een lelijk gebruik van cgi, rommelige aktiescenes en kitscherig production design. Plot en personages zijn ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Pure middelmaat helaas.

Gevalletje style over substance, deze weinig boeiende aktiethriller die als los zand aan elkaar hangt. Een paar uitstekende aktiescenes laat in de film zorgen ervoor dat dit net geen fiasco wordt, maar het scheelt niet veel. De onzinnige plot, saaie personages en nietszeggende dialogen resulteren in een weinig verheffend geheel, waarbij de doorgaans betrouwbare Charlize Theron en James McAvoy helaas niet voor enige meerwaarde zorgen. En wat een overkill aan jaren '80 deuntjes.

Schrijnende, vaak aangrijpende HBO-documentaire over een wijk in het amerikaanse St. Louis waar destijds radioactief afval illegaal is gedumpt. De bewoners, waarvan veel familieleden ziek zijn of reeds zijn gestorven aan de gevolgen van de vervuiling, vechten voor erkenning van het probleem maar krijgen te maken met apathische milieuorganisaties en passieve overheidsinstanties. Kortom, weer zo'n documentaire waarbij je machteloos zit te schreeuwen tegen het scherm. Onrecht!

Vermakelijke SF-pulp, stijlvol geregisseerd en met een vlotte montage. Het beperkte verhaaltje en de nog meer beperkte setting vormen enigzins een nadeel, net als het bij vlagen irritante akteerwerk van de overwegend zeer jonge cast. De buitenaardse wezens zijn ook niet erg bijzonder qua vormgeving. Gelukkig biedt de energieke uitwerking van het gegeven voldoende tegenwicht. Hier en daar is de film ook best spannend.

Sporadisch spannend maar vaak nogal suf reïncarnatie-drama, met Anthony Hopkins als een door verdriet verteerde vader die ervan overtuigd raakt dat de ziel van zijn overleden dochter is teruggekeerd. De rustige opbouw is sfeervol gedaan en redelijk boeiend, maar zodra de plot verzandt in een dik aangezette rechtzaak valt het geheel amper nog serieus te nemen. Valt qua kwaliteit duidelijk niet in dezelfde categorie als genregenoten Rosemary's Baby en The Exorcist. En eng is de film al helemaal niet.

Tja, wat zal ik ervan zeggen. Leuk bedacht, sprookjesachtig verhaaltje met een apart gebruik van muziek. De film is echter veel te dik aangezet qua sentiment. De zweverige levenslessen en de veel te serieuze benadering van het gegeven doen het geheel ook geen goed. De akteurs doen hun best, maar de bordkartonnen personages blijven karikaturaal. De film wil graag episch en meeslepend zijn, maar meer dan een onderhoudend, pretentieus niemendalletje is het niet, wat mij betreft.

Onsentimenteel, behoorlijk grimmig (maar tegelijkertijd vaak erg komisch) drama over een uit elkaar gegroeide familie die samenkomt na een sterfgeval. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, met dik aangezet akteerwerk en veel dialogen. De eersteklas cast weet het materiaal gelukkig volledig naar de hand te zetten, resulterend in een meeslepend en sporadisch fascinerend schouwspel. Meryl Streep en Julia Roberts zijn beiden uitstekend, maar eigenlijk is iedereen wel op dreef. Visueel valt er weinig te beleven, maar het akteerwerk en de dialogen zijn dermate sterk dat dit amper opvalt.

Boeiend drama, opgedeeld in drie stukken, over een bomaanslag die de levens kost van de man en de zoon van huisvrouw Diane Kruger. In de rechtzaak die volgt blijkt al snel dat het recht niet gaat zegevieren, waardoor de weduwe gedwongen wordt radicale stappen te ondernemen. Geweldige rol van Kruger en de film is afwisselend meeslepend en aangrijpend, al laat het laatste gedeelte wat steken vallen. Wanneer het geheel vervalt in een nogal standaard uitgewerkte wraakfilm weet regisseur Fatih Akin duidelijk niet zo goed hoe hij de zaken moet aanpakken. Niettemin een intense kijkervaring.

Goedbedoeld maar hopeloos simplistisch werkje; de combinatie van drama en documentaire komt hier absoluut niet uit de verf. De nietszeggende interviews met een reeks pukkelige tieners lijken lukraak door elkaar heen gemonteerd te zijn, terwijl het gedramatiseerde kijkje in het dagelijks leven binnen de muren van Auschwitz te amateuristisch van opzet is om indruk te kunnen maken. En om door regisseur Boll te worden toegesproken aan het begin en het einde van de film is één ding, maar om hem in zijn eigen film te zien rondlopen als één van de kampbeulen getuigt echt van bijzonder slechte smaak. Herr Boll has done it again, in ieder geval. Gezien zijn progressie per film zal hij zo ergens rond het jaar 2050 wellicht eens een goede film maken.

Onevenwichtig, groots opgezet spektakel dat het duidelijk niet moet hebben van een subtiele aanpak. Zoals alle films van Luhrmann begint ook Australia nogal hysterisch en flauw, maar gelukkig neemt de kwaliteit toe naarmate de film vordert. Visueel is het allemaal een lust voor het oog, ondanks sommige overbodige cgi-effecten. Luhrmann blijft een unieke regisseur met een aparte visuele flair en hier kan hij zich flink uitleven. Kidman en Jackman zijn ook prima gecast. De film is absoluut niet perfect (en erg lang), maar romantisch en meeslepend is hij zeer zeker.

Dodelijk saaie SF-film, een europudding mengeling van Blade Runner en I, Robot. Visueel aanvankelijk best mooi, maar gaandeweg steeds vlakker en vervelend, net als het script. Wanneer de film de woestijn in strompelt krijg je steeds meer het idee naar een zwart/wit film te zitten kijken. Banderas zet overigens een behoorlijk vage en overdreven rol neer. Zijn echtgenote, de immer geconserveerde Melanie Griffith, is het beste special effect van de film.

Prima horrorfilm van de regisseur van het leuke Trolljegeren uit 2010. De eenzijdige plaats van handeling heeft zo zijn tekortkomingen en de film is niet altijd even boeiend, maar de inventieve, slim opgebouwde plot en de creepy, langzaam escalerende sfeer zijn eersteklas. Het akteerwerk van Emile Hirsch en Brian Cox is daarnaast uitstekend. Aangename verrassing en één van de betere horrorfilms van 2016.

Ultratraag drama, gesitueerd ergens in de bergen van Tirol. Ondanks de lokatie weinig gevrij in de alpenwei; wel is er sprake van verkrachting en moord. De film heeft daarnaast gelukkig heel wat sfeer te bieden en beschikt over fenomenaal mooi camerawerk, waar de prachtige omgeving natuurlijk een flink steentje aan bijdraagt. De plot is karig en zoals gezegd ligt het tempo erg laag, maar de film is zo zorgvuldig in elkaar gezet en opgebouwd dat het uiteindelijk bij vlagen toch wel iets bijzonders oplevert. Mooie muziek ook.

Middelmatige aktiethriller, nog net het aankijken waard door leuke bijrollen van John Malkovich en Colin Farrell. Jessica Chastain is zoals gebruikelijk erg afstandelijk en houterig in de hoofdrol. De plot kun je bij aanvang uittekenen en de aktiescenes houden niet bepaald over. Meest memorabel is Geena Davis, die een paar erg mooie scenes heeft als de moeder van Ava. Jammer dat we haar niet wat vaker zien in films tegenwoordig.

Fraai vormgegeven, groots opgezette russische science fiction-film, met duidelijk meer focus op spektakel dan op plotontwikkeling. Het maakt de film onderhoudend genoeg, maar iets meer aandacht voor worldbuilding en uitleg over bepaalde zaken in het script zou welkom geweest zijn. Visueel evenwel behoorlijk indrukwekkend, met veel aandacht voor desolaat production design en epische special effects.

Slap drama met elementen van een moordmysterie. Niet dat het mysterie spannend of zelfs maar interessant is. Het enige aspect van de film dat enigzins boeiend is betreft de relatie tussen hoofdolspeler Frederic en zijn werkgever, hoteleigenaar Jacques Couvreur. Ook zijn de winterse berglocaties mooi in beeld gebracht. Maar afgezien daarvan... saaie bedoening.

Herzien in de extended cut op blu-ray. Visueel nog steeds behoorlijk imposant, met een tot in de puntjes verzorgd beeld van de planeet Pandora. Wat een detail en wat een kleuren. Inhoudelijk is het wat minder indrukwekkend, maar de sympathieke personages houden de boel stevig op de rails. De 16 extra minuten bestaan uit zowel dialoog- als spektakelscenes en vormen een waardevolle aanvulling op de gangbare bioscoopversie. Zeker niet het beste werk van James Cameron, maar wel een film die je keer op keer kunt blijven zien zonder dat de verveling toeslaat. En dat is een behoorlijke prestatie gezien de voorspelbaarheid van het geheel.

Visueel weer een ongekend spektakel, maar plot en personages beginnen op hun eind te lopen. Daar kunnen de imposante special effects en overweldigende aktiescenes weinig aan veranderen, hoe geweldig knap alles ook in beeld is gebracht. De film is grotendeels een herhaling van zetten; het nieuwtje is er inmiddels wel een beetje af. De nog komende delen bieden hopelijk wel wat innovatie en vooral een andere setting.

Qua plot grotendeels een herhalingsoefening in een andere setting, met een speelduur waar je niet vrolijk van wordt. Tot zover de minpunten. Visueel is dit zo'n overweldigend spektakel dat kritiek feitelijk zinloos is. Alles ziet er zo ongelooflijk mooi uit dat je mond continu open hangt. De oceaanwereld is zo mogelijk nog fraaier gerealiseerd dan de jungleomgeving van het origineel, met zoveel aandacht voor detail dat je eigenlijk de hele film door niet weet waar je moet kijken. Zonder dat dit overigens vermoeiend wordt. En wanneer Cameron dan richting de finale ook nog eens elementen uit The Abyss en Titanic uit zijn hoge hoed tovert, is het feest compleet. Resistance is futile.

Prima film, zeer onderhoudend. Regisseur Joss Whedon weet de overdaad aan personages goed in balans te houden, waarbij de plot weliswaar wat op de achtergrond raakt, maar er is genoeg aktie en spektakel om dat door de vingers te zien. Natuurlijk komen bepaalde personages er wat meer bekaaid af dan andere (Jeremy Renner's Hawkeye bijvoorbeeld), maar iedereen krijgt zijn 'moment to shine'. De onderlinge rivaliteit tussen de hoofdpersonen is leuk om te zien en de onderkoelde humor is bijzonder geslaagd. Op basis hiervan kijk ik in ieder geval alvast uit naar het tweede deel!

Spektakel genoeg in dit plichtmatige tweede deel, maar het schort een beetje aan leuke groepsdynamiek en de plot is niet bepaald bijzonder. Het anonieme oostblok-gehucht waar een groot deel van de film zich afspeelt is tevens nogal ongelukkig gekozen. Het zorgt vooral voor schouderophalen. Visueel ziet alles er wederom overweldigend uit en over de vrachtladingen eersteklas special effects zul je mij niet horen klagen, maar de personages gaan dit keer een beetje verloren in de chaos.