menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

P2 (2007)

3,0
Niet slecht, deze door Alexandre Aja geproduceerde thriller met horrorelementen, maar plot en personages zijn net iets te dun om echt indruk te maken. De film moet het vooral hebben van een paar extreem bloederige en gruwelijke momenten. Uiteindelijk is het allemaal echter erg dertien-in-een-dozijn, hoe vlot en vakkundig de film ook gemaakt is.

Pacific Rim (2013)

4,0
Visueel spektakel van Del Toro, die echt alles uit de kast haalt om te imponeren. Special effects en production design zijn dan ook helemaal geweldig. De plot hangt er een beetje verloren bij, dat is wel jammer; het script dient slechts als kapstok voor de overdadige aktiescenes. De personages missen ook de benodigde charisma, waardoor je de film meer over je heen laat komen dan daadwerkelijk beleeft. Sommige elementen, zoals de kibbelende 'komische' wetenschappers, werken totaal niet; andere weer wel. Geen algehele overwinning derhalve, maar als spektakelstuk moeilijk te overtreffen.

Pact, The (2012)

3,5
Redelijke horrorfilm, spannend en bij vlagen behoorlijk eng. Grootste pluspunt is het gebrek aan uitleg; gaandeweg wordt één en ander duidelijk qua plot, maar niet aan de hand van dialogen. De beelden spreken in dit geval grotendeels voor zich. Knap gedaan. Jammer is dan wel weer dat het tempo erg laag ligt. Akteerwerk is redelijk; Caity Loitz is een aangename verschijning in de hoofdrol en doet denken aan een jonge versie van Gillian Anderson uit The X-Files. Casper van Dien in een bijrol moeten we dan maar op de koop toenemen.

Paddington (2014)

4,0
Onweerstaanbare oer-engelse familiefilm die precies de juiste toon weet te treffen. Heerlijk onderkoelde humor en leuke personages, gekoppeld aan een energiek script en zeer fraaie vormgeving maken hier een klein feestje van. De film heeft veel vaart en is kunstig vlot gemonteerd, zonder gehaast of afgeraffeld aan te voelen. Zo kan het dus gelukkig ook nog steeds: in krap anderhalf uur een leuk verhaal vertellen.

Pain & Gain (2013)

3,0
Ik heb regisseur Michael Bay nog niet kunnen betrappen op een gevoel voor humor. Toch best een nadeel bij het maken van een komedie, zou je zeggen. De Bad Boys-films vond ik vrij tergend, de twee meest recente Transformers-films waren tijdens de zogenaamd 'komische' scenes bijna niet om aan te zien. Wat dat betreft valt deze Pain & Gain nog best mee, al is de film uiteindelijk veel te lang, te geforceerd en te flauw. De cast doet hun stinkende best, daar ligt het in ieder geval niet aan. Wahlberg, Johnson en Mackie zijn op dreef in de hoofdrollen en het is dan ook aan hen te danken dat de film het aankijken waard is. Regisseur Bay stelt alles in het werk om hun leuke spel teniet te doen met zijn gebruikelijke onnodig drukke montage, patserige camerawerk en overvolle soundtrack, maar toch sluipt er af en toe een leuke scene doorheen.

Palindromes (2004)

3,5
Niet helemaal geslaagd en visueel niet bepaald geïnspireerd, maar interessant en onderhoudend genoeg voor een ruime voldoende. Bizarre personages, zwarte humor en een deprimerende kijk op het amerikaanse gezinsleven- het zit er weer allemaal in. De gimmick om Aviva te laten vertolken door een hele reeks actrices van allerlei leeftijden werkt verrassend goed en de film wordt sterker naarmate hij vordert. Origineel en maf, maar gelukkig vaak ook tot nadenken stemmend.

Pan (2015)

3,0
Overdaad schaadt, dat blijkt maar weer. En dan vooral een overdaad aan CGI. Deze prequel van het Peter Pan-verhaal heeft een hoog tempo en door al het spektakel zul je je niet snel vervelen, maar slechts weinig scenes maken enige indruk en de personages zijn dermate vlak en oninteressant dat de hele film feitelijk verspilde moeite is. Hugh Jackman is nog wel vermakelijk als Blackbeard en de jonge Levi Miller kan er mee door als Peter, maar Garret Hedlund is behoorlijk miscast als Hook. Veel aktie en heel veel special effects, maar het resultaat is eigenlijk net zo weinig memorabel als Steven Spielberg's Hook. Ook hier ontbreekt het de film aan een sterk plot.

Panique au Village (2009)

Alternatieve titel: Paniek in het Dorp

3,0
Absurde low-tech stopmotion animatiefilm, behoorlijk flauw maar wel inventief en soms best geestig. Gelukkig heb ik de originele franse versie gezien, waarbij de stemmen subtiel gedaan zijn. Nasynchronisatie lijkt me dodelijk voor een dergelijke film. Al met al niet heel bijzonder, maar de vormgeving is grappig en de personage zijn verfrissend belachelijk.

Paper Towns (2015)

3,5
Best leuke verfilming van het gelijknamige coming-of-age boek van John Green, met Nat Wolff en topmodel Cara Delevinge in sympathieke hoofdrollen. Het heeft uiteindelijk allemaal niet zoveel om het lijf en de film bevat weinig zaken die we niet eerder en beter hebben gezien in tig vergelijkbare films, maar het script zit subtiel in elkaar en het melancholische sfeertje is goed getroffen. Eigenlijk vond ik de mooie Halston Sage (die wel wat weg heeft van een jonge Rachel McAdams) nog het leukst. Let overigens op de grappige cameo van Ansel Elgort, je weet wel, de hoofdrolspeler van die andere John Green-verfilming (waar overigens Nat Wolff ook al in zat).

Paperboy, The (2012)

3,0
Beetje vreemde film, niet slecht maar ook niet bepaald boeiend. De prima cast levert degelijk werk af, met vooral Nicole Kidman in een maffe maar gedenkwaardige rol. John Cusack is ook overtuigend als ranzige bajesklant. Het verhaal, over de moord op de plaatselijke sheriff in een broeierig plaatsje in Florida, laat echter te wensen over. Het zijn echt de personages die de film moeten dragen en dat lukt slechts ten dele. Pas tegen het einde wordt de plot een beetje spannend, maar ook dan is het allemaal net niet interessant genoeg. Kleine tegenvaller dus van regisseur Lee Daniels.

Paranoia (2013)

3,0
Zwakke thriller, voorspelbaar en oppervlakkig uitgewerkt. De aanwezigheid van zwaargewichten als Harrison Ford en Gary Oldman in belangrijke bijrollen geeft valse hoop; beiden bakken er weinig van. Liam Hemsworth in de hoofdrol heeft heel wat minder charisma dan broer Chris en zelfs de mooie Amber Heard is hier amper de moeite waard. Beste aspect van de film betreft de fijne techno-soundtrack, gemaakt door 'onze' Junkie XL.

Paranômaru Akutibiti: Dai-2-Shô - Tokyo Night (2010)

Alternatieve titel: Paranormal Activity 2: Tokyo Night

3,0
Beetje saaie bedoening dit, met een nogal vergezocht verhaaltje en weinig effectief enge momenten. Hier en daar best creepy, maar de verrassing is er duidelijk af. Ook visueel is het allemaal weinig interessant. Tegen het einde openbaart zich nog wel een leuke link met het origineel, maar meer dan een tweederangs rip-off is dit toch echt niet.

Paranormal Activity 2 (2010)

3,5
Natuurlijk minder verrassend en effectief dan het eerste deel, maar toch wel weer creepy en vernuftig in elkaar gezet. Het is dit keer wat meer uitleggerig, deels noodzakelijk om de twee films op logische wijze met elkaar in verband te brengen. Gevolg is wel dat de gebeurtenissen minder mysterieus zijn. Het camerawerk is ook niet altijd even geloofwaardig. Iemand die doodsbang is gaat niet rustig allerlei enge zaken filmen. Maar goed, al met al een waardige opvolger.

Paranormal Activity 3 (2011)

4,0
Verrassend effectieve prequel, goed gemaakt en met een slim bedacht plot. Verreweg het meest spectaculaire en heftige deel uit de reeks, met veel Poltergeist-achtige toestanden en een snellere aaneenschakeling van gebeurtenissen dan voorheen. De film is ook behoorlijk eng en er is een groot aantal extreme schrikeffecten. Het tijdsbeeld is niet helemaal overtuigend en hier en daar kun je wat vraagtekens plaatsen bij bepaalde plotwendingen, maar overwegend is dit een prima horrorfilm. Slimme zet om de regisseurs van de uitstekende (nep?)documentaire Catfish aan te trekken voor de regie.

Paranormal Activity 4 (2012)

3,5
Minder inventief en heftig dan het voorgaande deel, maar toch wel weer creepy en sporadisch vrij intens. De nieuwe personages zijn sympathiek en er wordt weer van alles aan gedaan om het visueel interessant te maken. Natuurlijk wordt alles zo langzamerhand behoorlijk vergezocht, zowel inhoudelijk als visueel, maar toch heb ik ook ditmaal weer met plezier gegriezeld.

Paranormal Activity: The Ghost Dimension (2015)

3,0
De reeks gaat meer en meer lijken op de Poltergeist-films, wat dus wil zeggen dat we steeds meer zaken te zien krijgen en uiteindelijk vergast worden op een arsenaal aan special effects. Dat is natuurlijk fataal, aangezien de Paranormal Activity-films juist zo effectief zijn door gebruik te maken van langzaam opgebouwde suspense en pure suggestie. Hier wordt dat grotendeels teniet gedaan, al bevat de film hier en daar nog wel wat enge scenes en goed geplaatste schrikmomenten. Het is echter vooral mosterd na de maaltijd, toewerkend naar een hele slappe en veel te expliciet in beeld gebrachte finale.

Paranormal Activity: The Marked Ones (2014)

3,0
Geen officiëel vijfde deel, meer een zijsprongetje, net zoals Paranormal Activity: Tokyo Night dat was. De opzet is best leuk en de nieuwe locatie (ghosts in da hood!) voegt wel iets toe aan de franchise, maar net als deel vier richt de plot zich te veel op de mythologie en te weinig op het opbouwen van spanning. Er zijn ook veel te weinig memorabel enge momenten. Halverwege dreigt de film zelfs een soort halfbakken variant op Chronicle te worden.

ParaNorman (2012)

3,5
Sympathieke stop-motion animatiefilm, niet echt geschikt voor kleine kinderen, denk ik zo. Heksen, zombies... een beetje griezelig dus. Verzorgd in elkaar gezet, met leuke personages en mooi production design, met een toepasselijk sober kleurgebruik. Qua verhaal wel wat aan de simpele kant en de film duurt vooral tegen het einde iets te lang, maar afgezien daarvan best grappig en onderhoudend.

Parker (2013)

3,0
Middelmatig Statham-vehikel, veel te lang en onevenwichtig. Begint nog niet eens zo beroerd, maar zodra het flauwe subplot met Jennifer Lopez zijn intrede doet gaat het al snel fout. Alsof je continu naar twee verschillende films zit te kijken. Eén redelijke en één belabberde. Af en toe een aardige aktiescene om de kijker bij de les te houden, maar dit is een flinke misser van regisseur Taylor Hackford, toch niet de minste.

Passengers (2016)

4,0
Flink beter dan verwacht. Vond het eigenlijk wel een sterke film. Heel mooi gemaakt; prachtig vormgegeven en voorzien van indrukwekkende special effects. Chris Pratt is daarnaast uitstekend in de hoofdrol en de plot is van begin tot eind boeiend. Na Headhunters en The Imitation Game de derde prima film van regisseur Morten Tyldum op rij.

Passion (2012)

3,0
Weer eens een 'echte' De Palma, maar helaas grotendeels een mislukking. De film is veel te dik aangezet qua akteerwerk en de plot is erg doorzichtig. Om over de alom aanwezige stroperige soundtrack nog maar te zwijgen. Vooruit, het script heeft tegen het einde wel een paar verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is de boel al niet meer te redden. Oubollig in elkaar gezet qua cameravoering en montage, en dat splitscreen-trucje kennen we nu inmiddels wel, meneer De Palma!

Passion Play (2010)

2,5
Slaapverwekkend drama, slecht gemaakt en matig gespeeld door de toch zeer behoorlijke cast. Het belachelijke script sleept zich voort van de ene nietszeggende gebeurtenis naar de andere. De dialogen zijn nog niet eens zo belabberd, maar het slakkentempo en de nogal misplaatst pretentieuze toon van het geheel zorgen voor een vrij tergend eindresultaat. Onbegrijpelijk dat gerenommeerd cameraman Christopher Doyle hier het bijzonder lelijke camerawerk van verzorgd heeft. Megan Fox is lekker bezig de laatste tijd- eerst de flop Jonah Hex en nu dit...

Patient Zero (2018)

3,0
Karige aanwinst binnen het zombie-genre, tam en voorspelbaar uitgewerkt. De film heeft zo zijn momenten, vooral wanneer de altijd betrouwbare Stanley Tucci in beeld verschijnt, maar omdat de plot zich hoofdzakelijk afspeelt in een ondergrondse bunker valt er visueel weinig te beleven. De personages zijn daarnaast weinig interessant. Na het wazige einde haal je de schouders maar weer eens op en is deze Patient Zero direct vergeten.

Patriots Day (2016)

3,0
Meer een propaganda-pamflet dan een film, waarin we vooral te weten komen dat de bewoners van Boston bijzonder veerkrachtig en saamhorig zijn. Het is allemaal erg 9-11-achtig, met dik aangezet sentiment en heroïek. De meer dan degelijke cast is ondergesneeuwd en heeft feitelijk weinig te doen. Halverwege wordt het nog best spannend, maar het einde is dan weer onverteerbaar, met een eindeloze stoet betrokkenen die hun zegje mogen doen. Regisseur Peter Berg is doorgaans betrouwbaar met dergelijk materiaal, maar hij vertilt zich hier flink.

Paul (2011)

3,5
Sympathieke SF-komedie die qua plot weinig voorstelt, maar door de leuke personages en de overwegend geslaagde grappen toch wel iets heeft. Pegg en Frost zijn niet bepaald op hun best, maar Rogen steelt de show als de vuilgebekte titelfiguur. Veel verwijzingen naar allerlei klassieke SF-films maken het voor de doorgewinterde science fiction-fan nog wat leuker. Op technisch vlak zit de film nogal standaard in elkaar, maar de special effects zijn redelijk goed en de positieve sfeer van het geheel zorgt uiteindelijk voor een aangenaam, zij het wat oppervlakkig, filmpje.

Pawn Sacrifice (2014)

4,0
De laatste paar films van regisseur Edward Zwick waren nogal wisselvallig, maar hier revancheert hij zich op overtuigende wijze. Het sober maar erg fraai in beeld gebrachte verhaal van de door psychologische problemen geplaagde schaakgrootmeester Bobby Fischer (Tobey Maguire) is een schot in de roos. De film wordt op rustige maar zelfverzekerde wijze opgebouwd, met veel aandacht voor detail, en de cast is uitstekend. Het geschepte tijdsbeeld (de film speelt zich af tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog) is ook erg goed gedaan.

Pawn Shop Chronicles (2013)

Alternatieve titel: Hustlers

3,0
Van de regisseur van het al even drukke Running Scared uit 2006, al was die heel wat beter. Hier pakt het idee van meerdere met elkaar verbonden verhaallijnen beduidend minder goed uit. Been there, done that in the '90's, kun je wel zeggen. Vooral het eerste gedeelte, over een drietal onbenullige lowlifes die een overval willen plegen, is op het hysterische af en doet bijzonder geforceerd aan. Het tweede gedeelte kan ermee door, vooral door de maffe rol van Matt Dillon; het derde is dan weer erg slap, ondanks het enthousiaste spel van Brendan Fraser als tweederangs Elvis-impersonator. Een erg wisselvallige film dus, amper de moeite waard.

Payback (1999)

4,0
Herzien op blu-ray, zowel de bioscoopversie als de director's cut. Het is zeker interessant om de twee versies te vergelijken. De director's cut doet minder moeite om de sympathie van de kijker te verkrijgen en heeft een heel ander, meer somber einde. Het personage van Kris Kristofferson komt in deze versie zelfs helemaal niet voor! De voice-over van Gibson is verdwenen, het camerawerk is minder blauw (een hele verbetering) en er zijn een paar harde scenes teruggezet, zoals de scene waarin Porter zijn verraderlijke ex-vrouw in elkaar slaat. Welke versie is beter? Tja, ik vind beide versies wel hun charme hebben. In de bioscoopversie mis je bepaalde scenes die wel in de director's cut zitten en andersom ook. De director's cut is overigens tien minuten korter. Dat komt niet vaak voor.

Peacock (2010)

3,5
Origineel, subtiel uitgewerkt bizar verhaal, opgebouwd rond een magistrale rol van Cillian Murphy. De film mist wel het één en ander aan dramatische kracht en is niet overal even geloofwaardig, maar het fraaie camerawerk, de aparte soundtrack en de mooi getroffen sfeer zorgen toch voor een geslaagd geheel. Apart overigens dat Murphy hier als man amper te herkennen is, maar als vrouw wel!

Pearl Jam Twenty (2011)

Alternatieve titel: PJ20

4,0
Prima documentaire van regisseur Cameron Crowe, die gezien zijn verleden als muziekjournalist natuurlijk geknipt is voor dit project. De leden van Pearl Jam doken ook reeds op in zijn tweede film, Singles uit 1992. De ontstaansgeschiedenis van de band is zoals zo vaak het meest interessante deel van de documentaire, maar ook het vervolg blijft boeien. Een mooi portret van een band die altijd eerlijk en eigenzinnig is gebleven. Geweldige archiefbeelden en zinnige interviews.