Meningen

Vermakelijke maar overdreven bloederige en ranzige onzin. Meat Loaf gaat behoorlijk over de top, maar Argento ook. In zijn vorige Masters Of Horror-deel, Jenifer, wist hij al van geen ophouden, maar hier maakt hij het helemaal bont (letterlijk en figuurlijk).

Inferieur vervolg op Train To Busan, met een wanstaltige overdaad aan goedkoop ogende cgi. Alhoewel, vervolg... de link tussen beide films is flinterdun en qua sfeer voelt dit totaal anders aan. Het is meer een soort Escape From New York-kloon, maar dan met zombies. Het tempo ligt vrij hoog en ik heb me niet verveeld, maar dat komt vooral omdat ik me continu zat op te winden over de Playstation-kwaliteit van de computeranimaties.

Vermakelijke documentaire, vol met allerlei grappige, door fans in elkaar geknutstelde versies van Star Wars. De interviewfragmenten zijn niet altijd even boeiend, al hebben veel fans zinnige dingen te zeggen en blijft de documentaire wel de volle lengte onderhoudend. Leuk ook dat er aandacht wordt besteed aan de beruchte (en zeer moeilijk te vinden) Star Wars Holiday Special, die echt hilarisch fout is.

Technisch vrij zwakke maar inhoudelijk wel nogal verontrustende slasher over vijf zwaar gestoorde kinderen die weten te ontsnappen wanneer ze naar een inrichting onderweg zijn. Je kunt je zo voorstellen dat deze film model heeft gestaan voor latere genregenoten als Halloween en Friday The 13th, al haalt dit saaie onfrisse werkje het niveau van die klassiekers bij lange na niet. Hier en daar een aardige scene en de finale zal wel even op mijn netvlies blijven staan, maar echt memorabel wil het verder niet worden.

Erg matig, dit standaard wraakfilmpje met als enige onderscheidende element dat de hoofdpersoon een vrouw is. Verder de gebruikelijke voorspelbare plotlijntjes en een reeks uitwisselbare schurken. Qua aktiescenes valt er niet veel te beleven en visueel weet regisseur Pierre Morel er ook niet iets bijzonders van te maken. Jennifer Garner doet het redelijk in de hoofdrol, maar ook zij weet dit werkje niet aan de grijze middelmaat te onttrekken.

Middelmatige fantasyfilm met te weinig substantie om een franchise te rechtvaardigen. De cast is op papier indrukwekkend, maar alleen Steve Coogan als Hades zet een memorabele rol neer. De personages zijn niet sympathiek, de humor is flauw en het verhaal is zeer ongeïnspireerd uitgewerkt. Wat de film nog enigzins redt van de ondergang is een aantal indrukwekkende speciale effecten (vooral de Hydra ziet er goed uit) en de fraaie visualisatie van de onderwereld. Verder valt er weinig positiefs te melden. De film zit vakkundig in elkaar en ik heb me door het hoge tempo niet verveeld, maar om nu te zeggen dat ik benieuwd ben geworden naar de verdere avonturen van meneer Jackson... nou nee.

Het zal wel nooit wat worden met de Percy Jackson-reeks, vrees ik. Het eerste deel was al behoorlijk suf; deze tweede film is van hetzelfde laken een pak. Slap verhaal, matige akteurs, weinig bijzondere special effects. Naar het einde toe wordt één en ander gelukkig wel steeds spectaculairder, zodat de verveling niet toeslaat, maar uiteindelijk houdt het niet bepaald over. Nee, ik kan me niet voorstellen dat een studiobaas het groene licht zal geven voor nog een derde deel.

Ingetogen, haast documentaire-achtig drama over Hirayama (mooie rol van Kôji Yakusho), een toiletreiniger in Tokyo. De film toont zijn dagelijks routine tot in detail, keer op keer, dag na dag. Het gestructureerd dagelijks schema van Hiryama werkt aanstekelijk en heeft een haast hypnotiserende werking op de kijker, in positieve zin. Wanneer wat later in de film familieperikelen worden geïntroduceerd leidt dit eigenlijk alleen maar af van de essentie. Gelukkig blijft dit binnen de perken. Mooi portret van een man die oprecht van zijn leven geniet, zolang de structuur van zijn bestaan maar gehandhaafd blijft.

Vermakelijke thriller, origineel en best inventief qua script en vormgeving. Hyde Pierce zet ook een geweldige mafkees neer. Halverwege zakt de film wat in en wordt het allemaal wat futloos, maar gelukkig trekt de boel tegen het einde weer aan.

Niet helemaal geslaagd deze film, maar toch best intrigerend en boeiend. De soms wat pretentieuze aanpak van het onderwerp is een minpuntje. Visueel erg mooi en de dromerige soundtrack voegt absoluut een extra dimensie toe. McGregor en Green zijn uitstekend in de hoofdrollen.

Eersteklas film, enigzins ontsierd door het onnodige subplot met politieman Clint Eastwood en gevolg. De scenes met Costner, die ik nog nooit zo goed heb zien spelen, en de jonge Lowther zijn van uitzonderlijke klasse. Hun langzaam evoluerende vriendschap is bijzonder fraai uitgewerkt. Het camerawerk is ook van uitzonderlijk niveau. Mede door het subplot aan de lange kant, maar absoluut de moeite waard.

Intrigerend maar sporadisch nogal over de top horrorwerkje, vlot gemaakt en goed gespeeld, met precies voldoende intriges en verrassingen qua script om de boel op de rails te houden. Het is echter op het randje, met vooral naar het einde toe een aaneenschakeling van ongeloofwaardige ontwikkelingen. Eén en ander wordt echter zo aanstekelijk en meeslepend in beeld gebracht dat je toch wel geboeid blijft kijken. Bloody good fun.

Aangename coming of age-film over een teruggetrokken tiener die een lastige tijd doormaakt op zijn highschool, totdat hij enkele bijzondere lotgenoten ontmoet. De film neemt uiteindelijk iets teveel hooi op de vork door ook nog allerlei jeugdtrauma's en psychische stoornissen op te voeren, waardoor het eindresultaat niet helemaal bevredigend is. De film onderscheidt zich hierdoor wel van vele genregenoten en is inhoudelijk wel goed uitgewerkt (deels gebaseerd op de ervaringen van regisseur Stephen Chbosky), bijgestaan door een bijzonder sterke cast van jonge akteurs. Fraaie soundtrack ook.

Rustig vertelde, aangenaam voortkabbelende film over een bescheiden ex-werknemer van een pompstation die rond probeert te komen van de verkoop van zelfgemaakte messen. Zijn leven krijgt een onverwachte wending wanneer hij de eigenaar wordt van een grote witte rashond. De plot kent geen grote verrassingen en er worden geen diepgravende thema's aangesneden, maar de film weet op subtiele wijze zinnige dingen te zeggen over zaken als ouder worden, eenzaamheid en vriendschap. Daarnaast is alles fraai in beeld gebracht, ondersteund door een prettige score. Mooie ingetogen rol van Juan Villegas (die in de film ook zo heet). De hond is ook geweldig.

Problematische mix van komedie, fantasie en boekverfilming. Het resultaat is een beetje vlees noch vis. De cast heeft er duidelijk zin in, maar de personages weten absoluut niet te boeien en de grappen zijn aan de flauwe kant. Visueel is het allemaal netjes verzorgd, maar gaandeweg begin je je echt af te vragen wat regisseur Armando Iannucci voor ogen had met dit project.

Peru is een schitterend land maar verdient wel een beter verkooppraatje dan dit. Mooie beelden hoor, dat zeer zeker, maar van samenhang is amper sprake en bepaalde nietszeggende onderwerpen, zoals de surfcultuur, komen veel te uitgebreid aan bod. Veel van de meer bekende bezienswaardigheden worden belicht, zodat je uiteindelijk een redelijk overzicht krijgt van het land, een soort greatest hits, maar de documentaire is erg oppervlakkig en hak-op-de-tak. En die lyrische spaanse voice-over is vreselijk.

Redelijke thriller, met een paar aangename verrassingen die de aandacht er goed bij houden. Dominic Monaghan is zoals gebruikelijk niet bijzonder in de hoofdrol, maar de mooie, bij mij tot nu toe onbekende Ksenia Solo is prima. Het concept doet een wat saai en voorspelbaar geheel vermoeden, maar dat valt uiteindelijk alleszins mee.

Grotendeels overbodige tweede verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King. Niet slecht gedaan, met heel wat effectieve schrikmomenten en gruwelijke toestanden, maar het is allemaal net iets te gewoontjes. Wel leuk is de slimme wending ongeveer halverwege, waarna de film vrij drastisch begint af te wijken van zowel boek als eerdere verfilming. Daardoor heeft deze versie net voldoende bestaansrecht.

Acceptabel Disney-werkje, leuk in elkaar gezet maar iets te weinig magisch en mysterieus. Het kruit wordt reeds in het begin van de film verschoten, wanneer de draak uit de titel direct volop in beeld komt. Gelukkig herpakt de film zich na een klein half uurtje, al wil het geheel maar niet echt meeslepend en/ of heel bijzonder worden. Groot pluspunt is de geloofwaardige vertolking van de jonge hoofdrolspeler Oakes Fegley. De draak zelf kan er mee door maar is wel erg... tja, groen.

Leuke verfilming van de verhalen van Beatrix Potter. De combinatie van animatie en live action werkt uitstekend, met verbluffend realistische CGI-personages. De 'gewone' personages zijn gelukkig ook erg leuk. De prima stemmencast en de onderkoelde engelse humor maken het geheel in stijl af.

Sober maar gelukkig niet al te zwaar frans drama over een jonge boer wiens bedrijf wordt getroffen door een besmettelijke ziekte. Uit angst voor ontruiming probeert hij alles te verdonkeremanen. Mooi rustig verteld, goed gespeeld en fraai in beeld gebracht, met de nadruk gelukkig niet op alle ellende maar op de toenemende paranoia van de hoofdpersoon (Swann Arlaud). Qua plot niet spectaculair, maar de uitwerking van het gegeven is wel sfeervol en meeslepend.

De lengte doet uiteindelijk afbreuk aan de kwaliteit van het geheel, iets dat erg jammer is, want er valt veel te genieten. De cast is eersteklas en er zijn heel veel prachtige, emotioneel rake momenten. Vaak is de film ook erg grappig. Bepaalde scenes zijn helaas wat aan de overbodige kant en niet ieder personage is even sterk uitgewerkt. De montage is hier en daar ook wat van de hak op de tak. Een strakkere (en vooral kortere) montage was de film zeker ten goede gekomen. Maar goed, de positieve elementen overheersen gelukkig en het einde is erg mooi.

Herzien op blu-ray. Magistrale documentaire met verbluffend camerawerk, waarbij een grote reeks vogels in de lucht van heel dichtbij worden gefilmd. Het resulteert in iets heel bijzonders; ook qua sfeer en muziek is dit van heel hoog niveau. Minpuntje is de sporadisch nogal hak-op-de-tak montage, maar al te storend is dit niet. Een absolute topper binnen het genre.

Ed Harris verleent wat klasse aan deze tweederangs The Hunt For Red October, een vermakelijke maar niet al te goed uitgewerkte duikboot-thriller, gebaseerd op obscure 'ware feiten'. Verwacht geen sluitende logica, dan kom je bedrogen uit, maar de film is best onderhoudend en bij vlagen behoorlijk spannend. Jammer van de marginale special effects, waardoor de film er sporadisch wat goedkoop uitziet.

Regisseur Paul Thomas Anderson blijft verrassen, ook nu weer. Het verhaaltje is aan de kleine kant en op gegeven moment valt er weinig lol meer aan de gebeurtenissen te beleven, maar de personages zijn fraai uitgewerkt en qua sfeertekening is de film erg mooi. Daniel Day-Lewis, in naar verluidt zijn allerlaatste rol, is magistraal. Jammer van de te opdringerige score en het wat saaie verloop van de plot.

Mooie, onderkoeld komische en subtiele film over de zoektocht van een in een iers klooster opgegroeide moeder (Judi Dench) naar haar als peuter geadopteerde kind. De cynische journalist Steve Coogan staat haar bij gedurende de zoektocht. Regisseur Stephen Frears is niet altijd even betrouwbaar wanneer het op kwaliteit aankomt, maar dit is absoluut één van zijn betere films. Het script zit sterk in elkaar, de twee hoofdrolspelers zijn subliem en de film ziet er dankzij het fraaie camerawerk en de schitterende locaties prachtig uit.

Niet zozeer beter maar wel wat levendiger en grappiger dan de laatste paar films van Wes Anderson. Het is ditmaal een Benicio Del Toro onemanshow; hij zit in vrijwel iedere scene. Gelukkig is hij goed op dreef, op een droogkloterige manier. De cast om hem heen is indrukwekkend als altijd, met vooral een leuke rol voor Michael Cera, hier debuterend binnen het Anderson-verse. De zo typerende stijl is zo dik aangezet dat het haast een persiflage op zichzelf wordt, maar goed, het blijft fascinerend om naar te kijken, wat mij betreft.

Ondergewaardeerde en onterecht in de vergetelheid geraakte misdaadthriller van regisseur Danny Cannon, die een paar jaar hierna de jackpot zou winnen met het produceren van CSI: Crime Scene Investigation. Corruptie, moord en doodslag binnen een amerikaans politiebureau; niet origineel allemaal, maar wel stijlvol en overtuigend in beeld gebracht en met een prima cast. Ray Liotta is hier op zijn best in de hoofdrol en zet één van zijn meest sympathieke rollen ooit neer. De supporting cast, met oa Giovanni Ribisi in een klein rolletje, is tevens uitstekend. De invloed van Tarantino is duidelijk te zien, daar hebben veel films van eind jaren '90 last van, maar nergens werkt dit echt storend. Voornaamste klacht betreft de transfer naar dvd. De film is slechts te krijgen in 4:3 formaat en ziet er bijzonder lelijk uit. Doodzonde!

Herzien. Colin Farrell levert een indrukwekkende prestatie in de hoofdrol, maar zijn personage is onsympathiek en irritant. En de film om hem heen flauw en rommelig. Het centrale idee is interessant en zou in betere handen wellicht een interessante thriller kunnen opleveren, maar regisseur Joel Schumacher maakt er een beetje een potje van.

Het duurt een tijdje voordat je als kijker lekker in het verhaal zit, vooral door de aanvankelijk wat rare vertelstructuur, maar ongeveer halverwege begint de film toch wel te boeien en te intrigeren. Het dik aangezette melodrama (en de alom aanwezige, opdringerige score) zal niet iedereen kunnen bekoren, mij ook niet, maar toch heeft de film uiteindelijk wel wat. Almodovar zal nooit mijn favoriete regisseur worden, zijn stijl is me vaak te dik aangezet, maar hij levert toch best vaak interessant werk af. Nu ook weer.