The Perfect Neighbor (2025)

Fascinerende en nog lang nazinderende Netflix true crime.

Waarom deze docu hier zo'n een lage score krijgt is voor mij een compleet raadsel.

[quote]ChantalParis schreef:

Fascinerende en nog lang nazinderende Netflix true crime.

Waarom deze docu hier zo'n een lage score krijgt is voor mij een compleet raadsel.

Rustig, rustig, je bent in de war met de commentaren op de film uit 2005 met dezelfde titel.

De lovende reacties hier op de documentaire moeten nog binnenkomen; hij staat er nog maar net op.

Zoals deze docu zijn er op investigation discovery (ID) zeer veel, er is een serie Fear thy neigbour met 91 afleveringen die ook meestal veel met een bodycam worden opgenomen.

Ik ken natuurlijk niet de ganse zaak, maar ik vind deze docu nogal éénzijdig! Natuurlijk verdiend deze dame een serieuze straf, en heeft ze iets vreselijk gedaan.

Maar je ziet wat een buurt dat is, en ik denk dat het daar dag en nacht een hels lawaai is!! Je zou eerst eens in zo een buurt moeten wonen, ik denk dat iedereen daar gek word. Ik werd in ieder geval al redelijk snel geirriteerd. Je word snel zuur genoemd als je gek word van het lawaai en gekrijs dag en nacht. Ik vind dat ook de politie niet vrij uit gaat, met hun slappe interventies...en ze halen er al snel duidelijk iets bij dat er niets mee te maken heeft...

Misschien had ze beter niet in deze buurt komen wonen dan? Waarom had haar buurman daar dan geen last van?

[quote]charmie schreef:

Ik ben helemaal niet in de war en ben nog nooit zo rustig geweest.

Je hebt gelijk, ze had moeten verhuizen, maar we kennen de situatie niet. Kon ze er snel weg, ik weet het niet. Ik weet één ding als ik zo woon verhuis ik, desnoods onder de brug. Ben jij zeker dat die man daar geen last van had. Had misschien gewoon het lef niet om iets te zeggen, en was hij ook niet onterecht denk ik bang om iets te zeggen! Een voorbeeld, in onze buurt is een zeer groot lokaal waar vele jongeren bij elkaar komen, en veel feesten. Aan de ene kant woont iemand die niets zegt, aan de andere kant zijn de mensen na veel klagen wegens slaapgebrek en veel overlast verhuist. Kinderen moeten kunnen spelen, maar ik had toch de indruk in deze docu dat het marginalen waren die hun kinderen dag en nacht buiten lieten en er niet teveel naar omkeken, met alle gevolgen van dien. Natuurlijk verdiend die dame haar straf, absoluut, maar we weten echt niet wat er allemaal gebeurt is...

Omdat het slachtoffer de beste vriendin van de schoonzus van de maker, Geeta Gandbhir, was, kan deze documentaire nooit onbevooroordeeld zijn. Waarschijnlijk is er daardoor - en dat is op diverse sites te lezen- nogal selectief geshopt in de beelden van de body-cams van de politie. Die beelden zijn trouwens nogal chaotisch: ze slingeren, deinen, en kapseizen voortdurend alle kanten uit, waardoor er vooraf zelfs een epilepsie alert is uitgegaan. De 100% score op Rotten Tomatoes heeft de documentaire ongetwijfeld te danken aan de geraffineerde laatste scenes en de huilende kinderen; zoiets scoort altijd en is -zeker hier- goud waard. Voor wie daar doorheen weet te kijken, blijft er niets anders over dan een eenzijdige en gekleurde weergave van een dramatische gebeurtenis, waarvoor de dader terecht een hoge straf heeft gekregen. Maar wanneer daarbij voor het gemak en volkomen misplaatst, ook nog eens de racismekaart wordt getrokken, zakt het al gauw af naar het niveau van een activistisch pamflet.

Helemaal mee eens.

Een opmerkelijke documentaire met rijk beeldmateriaal, die een vrij eenzijdig portret schetst van de aanloop én nasleep van een noodlottige schietpartij. De docu laat zien waartoe pesterijen kunnen leiden. Hoewel Susan Lorincz hier min of meer als een racistische heks wordt afgeschilderd, is dankzij de beelden tussen de lijnen door de waarheid wel te achterhalen: Susan woonde in een diverse wijk en werd dag en nacht gekweld door losgeslagen buren die haar rustige buurt langzaam maar zeker in de Bronx transformeerden. De politie reageert wel op oproepen, maar staat erbij voor spek en bonen. Ze lijken eerder de rol op zich te nemen van straathoekwerkers en spelen onder één hoedje met de buren ("het zijn maar kinderen").

Ze wordt ook consequent "Karen" genoemd door de omwonenden, wat een racial slur is ten aanzien van blanke vrouwen. Terwijl ze moegetergd zelden haar huis uitkomt, beukt één of andere buurvrouw op haar deur om haar ook in eigen huis te terroriseren. Uit doodsangst grijpt ze naar de wapens en schiet ze vervolgens los door de deur. De rest is geschiedenis. Erg dat het zo moest aflopen, maar het lijkt me niet makkelijk wonen in die buurt. Het is duidelijk dat de Stand Your Ground-wet wat te ruim geïnterpreteerd werd door Susan Lorincz, al heb ik ook de indruk dat ze hard werd gestraft, zo vlak na de George Floyd-heisa, omdat de BLM-rellen en plunderingen nog vers in het geheugen zaten.

Helemaal waar

wat een ( triest) verhaal.
In het begin tenenkrommend om te zien waar het allemaal eigenlijk om ging.
Maar dan word het ineens zo triest en ontroerend om te zien als de kinderen het nieuws verteld word dat hun moeder niet meer terug komt, en het jongetje dat zichzelf kwalijk neemt.... vervolgens word het weer tenenkrommend als mevrouw er met geen enkele kleerscheur vanaf komt... waarom bleef ze er wonen vroeg ik me dan af...

Een schrijnend verhaal ieder geval, en ik had erg te doen met de kinderen die gewoon kind wilden zijn op een speelveldje.

Ik ga niet meer op dit soort films stemmen - geen idee hoe dit goed of slecht kan zijn. Wel even: op het moment dat de huilende kinderen in beeld kwamen voelde ik me echt een hele gore voyeur en heb ik snel doorgespoeld.

Eén labiele en chagrijnige vrouw vs. een groep vervelende snotneuzen, waarbij de tegenpolen elkaar steeds verder uit elkaar drijft tot het punt waarbij de vrouw doordraait.

Typisch voorbeeld van een giftige sociale cocktail met een extreme afloop. Prima dat de vrouw gestraft is, waarbij dwangverpleging zou ook niet misstaan als je zo’n problemen hebt met je beheersing. Wel weer typisch om de racismekaart weer meteen erbij te halen. Dit had niets met een hatecrime te maken en was waarschijnlijk ook gebeurd als de buren een stel vervelende rednecks waren geweest. Maargoed, die Geeta lijkt me sowieso zo’n social justice warrior gezien haar euvre.

Precies dat.

Het zou overigens schelen wanneer niet iedereen 2 pistolen legaal in huis mag hebben.

Verder viel mij op dat er in verschillende setting sprake was van "blanke vrouw schiet zwarte vrouw dood".

Ik kreeg niet het gevoel dat er racisme aan ten grondslag lag.

Verder wantrouw ik laatste tijd alle docu's van ondermeer netflix.

Het is maat net hoe ze het monteren. Netflix kan van niets iets maken.

Zeker.

Vooral tijdens het slecht nieuws gesprek over het overlijden van moeder.

Kan mij niet herinneren dat ik zoiets eerder op tv heb gezien.

Tsja, als na een moord zoals dit de black lives matter bordjes omhoog worden gehouden weet je meteen het hoe en waarom van deze docu. De makers hebben een vooroordeel en.laten dat blijken.

Ik.kan me voorstellende je gek wordt van die kinderen die dag en bijna nacht doorgaan met lawaai maken, treiteren, jennen en geen ouder die er iets aan doet.

Heftige docu. Vorig jaar zag ik met Incident ook al zo'n vrij indrukwekkende documentaire waarbij bewakingscamera's en bodycams werden gebruikt om een moordzaak te reconstrueren. Misschien gaat dit wel een soort subgenre worden nu camera's alomtegenwoordig zijn. Deze film is wel een stuk langer dan Incident en doet net iets meer dan alleen de beelden voor zich laten spreken door ook wat muziek toe te voegen voor wat extra drama en spanning.

Wat de moordzaak betreft, dit is echt zo'n tragisch geval van een geestelijk niet helemaal stabiele Karen die toevallig ook de beschikking over wapens heeft. Zonder die voor de VS heel specifieke omstandigheden was dit nooit gebeurd. De politie vond ik zeer professioneel overkomen maar ook machteloos. Hier is de situatie niet veel anders denk ik bij dit soort burenruzies. Zolang het bij ruzies blijft kan je maar weinig doen. De buurt kwam verder vrij hecht op me over. Ontroerend hoe iedereen er voor elkaar was na de tragedie.

Het was best een opluchting dat de dader ook echt werd veroordeeld en er niet mee is weggekomen door die onzinnige Stand Your Ground-wetgeving. Ik had ergens nog wel medelijden met haar, maar ze heeft zelf de situatie geëscaleerd door van zichzelf een doelwit te maken bij de kinderen in de buurt. Dat die het dan spannend vinden om je op gaan zoeken is typisch kindergedrag. Ze is ook nooit fysiek aangevallen door het slachtoffer of iemand anders, en niemand is ook het huis niet binnengedrongen. Haar angst was dus zeker niet rationeel.