Meningen

Zo, nu heb ik alle Villeneuve-films gezien. Geweldige regisseur met een inmiddels imposant oeuvre, waar deze grotendeels fictieve reconstructie van de massamoord op de Technische Hogeschool van Montreal in 1989 naadloos tussen past. Geschoten in stemmig zwart/ wit en grotendeels afstandelijk qua benadering, maar hier en daar behoorlijk emotioneel beladen. Niet heel subtiel, wel effectief.

De laatste paar films van regisseur Paul W.S. Anderson vielen behoorlijk tegen, vooral zijn Resident Evil-sequels, maar dit spektakel, een soort kruising van Gladiator en Dante's Peak, is eigenlijk best wel vermakelijk. De personages zijn op het bordkarton af en de plot is grotendeels voorspelbaar, maar de uitwerking van het gegeven verloopt zeer onderhoudend en qua spektakel scoort dit een ruime voldoende, met overwegend indrukwekkende special effects. De decors ogen daarnaast zeer verzorgd.

Originele maar wel wat maffe en sporadisch nogal overdreven geakteerde horrorfilm, met een flinke dosis zwarte humor. De setting van het radiostation is leuk gekozen en verveelt ook niet, maar bepaalde scenariokeuzes zijn gewoonweg iets te vreemd om echt effectief te zijn. Tegen het einde is de spanning er ook wel af.

Visueel een lust voor het oog met een stijl die wel wat aan het werk van Terry Gilliam doet denken, maar inhoudelijk helaas een beetje simplistisch en eentonig, alsmede flink te lang. Het enthousiaste spel van de cast maakt gelukkig veel goed, met Emma Stone perfect in de hoofdrol en Mark Ruffalo hilarisch als haar pompeuze minnaar. Leuk ook dat de maffe hand van regisseur Yorgos Lanthimos duidelijk herkenbaar blijft, ook al werkt hij nu met een imposant Hollywood-budget. Zijn fisheye-camerahoeken blijven echt geweldig.

Beetje suffe maar best onderhoudende horrorfilm met een vadsige Russell Crowe als duiveluitdrijver in dienst van het Vaticaan. Crowe weet vreemd genoeg nog enige waardigheid te behouden en zet vol overgave een zeer vermakelijke rol neer, met precies de juiste balans tussen humor en ernst. Uiteraard is hij voorzien van een mal accent. En een brommertje. Halverwege dreigt de film nog even spannend en intrigerend te worden wanneer de gruwelijke details van de plot uit de doeken wordt gedaan, maar daarna is het helaas weer van dikke planken zaagt men hout.

Trage maar fascinerende mengeling van documentaire en drama, over een colombiaanse man in een rolstoel (Porfirio Ramirez) die in 2005 uit pure wanhoop besluit een vliegtuig te kapen. Het feit dat Ramirez zichzelf speelt maakt de film natuurlijk tot een nogal bizarre kijkervaring, zeker gezien de vele intieme momenten die de revue passeren, inclusief een aantal vrij expliciete seksscenes. Regisseur Alejandro Landes brengt alles zonder enige opsmuk in beeld, maar hij weet vakkundig te aandacht van de kijker vast te houden, ondanks het vrijwel ontbreken van camerabewegingen. Al met al een unieke en onvergetelijke kijkervaring.

Gewaagde film met een weerzinwekkend onderwerp, al klinkt dat wellicht aantrekkelijker dan dit arty farty italiaanse drama feitelijk is. Het gebeuren heeft de tand des tijds in ieder geval niet best doorstaan. Vooral het groepje nazi's dat zich rond hoofdrolspeler Dirk Bogarde begeeft is lachwekkend karikaturaal. De verwrongen seksuele verhoudingen tussen Bogarde en Charlotte Rampling komen beter uit de verf, maar dat maakt de film helaas niet minder saai.

Subtiel uitgewerkt, sterk gespeeld liefdesverhaal over een jonge kunstenaar (Noémie Merlant) en haar muse (Adèle Haenel) in het Frankrijk van de achttiende eeuw. Fraai in beeld gebracht ook, met een aantal shots die zo weggelopen lijken te zijn van een schilderij. Helaas staat de pretentieuze aanpak van regisseuse Céline Sciamma echte connectie met de hoofdpersonen een beetje in de weg en had ik ook wel zonder de feministische subtekst gekund.

Redelijk effectieve horrorfilm, die bekende elementen van het genre mengt met een aantal originele vondsten. Visueel interessant, met een rauwe maar niet al te schokkerige cameravoering. Qua soundtrack ook best creepy, met passend sfeervolle muziek en bizarre, haast hallucinante geluidseffecten. Over de hele linie genomen niet sterk genoeg om echt helemaal te overtuigen, wat dat betreft is er net niet voldoende originaliteit aanwezig, maar de film is intens en spannend.

Boeiende, knap geconstrueerde mozaïek van levens in het hedendaagse Sofia, Bulgarije. Door de ogen van een groep taxichauffeurs volgen we de verloedering van de stad en het steeds verder wegzakken van normen en waarden. De afzonderlijke scenes zijn veelal in één lange take opgenomen, met sporadisch zeer complexe cameravoering. Deze aanpak zorgt in ieder geval voor veel sfeer en betrokkenheid bij de personages. Niet alle verhaaltjes zijn even interessant, maar overwegend is dit een fascinerende, tot nadenken stemmende film.

De openingsscene, een soort Exorcist-achtige climax, is waardeloos, maar gelukkig is de rest van de film best oké. Hoofdrolspeelster Shay Mitchell is een leuke verschijning en de film profiteert flink van de naargeestige setting. Hier en daar is de film ook best creepy. De special effects kunnen er ook mee door en worden overwegend effectief ingezet. Het vlakke einde is dan wel weer een domper op de feestvreugde, maar al met al weet dit werkje net boven het maaiveld uit te steken.

De deen Ole Bornedal is een interessante regisseur, maar zijn amerikaanse films behoren niet bepaald tot zijn beste werk. Ook dit standaard horrorverhaaltje is beneden de maat. Het begint nog wel enigzins veelbelovend en er zijn een aantal creepy momenten en effectieve make-up effecten, maar naar het einde toe wordt alles steeds suffer en voorspelbaar. Uiteindelijk is de film niet meer dan de zoveelste Exorcist-wannabe.

Met het debuut van regisseur Brandon Cronenberg, Antiviral, kon ik niet zoveel, maar dit is toch wel een bijzonder fijne tweede film. Hier valt alles op zijn plek, resulterend in een naargeestige, bloederige maar vooral stijlvolle en spannende SF-thriller. De invloed van het werk van zijn vader is zeer zeker aanwezig, maar zoon Brandon weet op cruciale momenten een eigen draai aan het materiaal te geven. Op deze manier komt hij er in ieder geval wel.

Surrealistisch werkje dit, niet echt eng maar wel voorzien van een onbehaaglijk sfeertje en enkele verontrustende momenten. Sean Harris is prima in de maffe hoofdrol en het wezen uit de titel is een doeltreffend nare creatie, iets dat je niet hoopt tegen te komen in je nachtmerries. Wel jammer dat de film verder aan de saaie kant is, zonder duidelijke spanningsboog.

Sober, behoorlijk grimmig drama over een eenzame chileense man die in een mortuarium werkt, tegen de achtergrond van de staatsgreep van 1973. De kille, afstandelijke aanpak van de gebeurtenissen lijkt sterk op het werk van regisseur Michael Haneke. Daar moet je dus van houden, maar ik vond het een sterke, indrukwekkende film, zorgvuldig in beeld gebracht en uitstekend gespeeld.

Een soort light-versie van All The President's Men, met een beduidend minder boeiend en spannend plot. Voornaamste pluspunt is het raak getroffen tijdsbeeld, maar hoe overtuigend alles er ook uitziet, de plot kabbelt maar een beetje door. Dat geldt eigenlijk ook voor de cast: op papier indrukwekkend maar de personages zijn aan de saaie kant. Het geheel wil maar niet van de grond komen; het is allemaal zo verdomde degelijk en op veilig spelend!

Eersteklas thriller, erg spannend en intens. Hoofdrolspeler Lindon is perfect gecast en zeer geloofwaardig als de achtergebleven echtgenoot die hachelijke plannen begint te smeden, waardoor je makkelijk met hem meeleeft in dit vaak nachtmerrie-achtige scenario. De film zit als een goed geoliede machine in elkaar en heeft aan 90 minuten voldoende om alles naar wens uit te werken en af te ronden. De emotionele scenes, vooral die met Lindon's ouders, zijn ronduit prachtig. En ja hoor, de remake dient zich al weer aan...

Sfeervol, zich langzaam ontvouwend drama over twee welgestelde landeigenaren uit Montana (Jesse Plemons en Benedict Cumberbatch). Wanneer één van hen een relatie krijgt ontstaat er problemen tussen de broers. Mooi gespeeld, vooral door een hier subtiel kwaadaardige Cumberbatch, en prachtig geschoten zal dit voor menig kijker te traag en onbestendig zijn, maar ik vond de personages boeiend en de spanning knap en zelfverzekerd opgevoerd.

De televisieserie van toen zegt me weinig; ik kan me slechts herinneren dat het bar slecht was. Deze gelikte reboot ziet er in ieder geval in technisch opzicht een stuk beter uit, al blijft het inhoudelijk ook ditmaal huilen met de pet op. Uiteindelijk is het eindprodukt weinig meer dan een vlakke kruising tussen Chronicle en Transformers. Hier en daar visueel indrukwekkend, maar de anonieme cast en het bijzonder voorspelbare verhaalverloop dragen niet bepaald bij aan een enerverende kijkervaring.

Indrukwekkende, autobiografische film over de brit Billy Moore (een uitstekende Joe Cole) die als Muay Thai-vechter probeert te overleven in één van de meest beruchte gevangenissen ter wereld, het thaise Klong Prem. De sfeertekening is fenomenaal en de film zuigt je als het ware naar binnen, vrijwel zonder dialogen en met slechts minimale plotontwikkelingen. Naar het einde toe is de rek er een beetje uit, maar tot die tijd is dit een intense, meeslepende kijkervaring.

Het knappe aan de film is dat alles, ondanks de grimmige en schokkende gebeurtenissen, nergens deprimerend wordt. Dit is te danken aan de levendige, originele cameravoering, de energieke soundtrack en het uitstekende akteerwerk van nieuwkomer Sidibe als hoofdpersoon Precious en vooral Mo'Nique als haar volslagen verknipte moeder. Die laatste kennen we vooral als komische noot in een lange reeks te verwaarlozen films, maar wat zij hier laat zien mag wat mij betreft absoluut beloont worden met een Academy Award. Wat een rol zet zij hier neer. Jammergenoeg zakt de film in het laatste half uur wat in. Dan wordt het script sentimenteler en komt het meer op ietwat geforceerde emotionele confrontaties aan. Toch een bijzondere film met een unieke hoofdpersoon.

Op blu-ray herzien, in, jawel, de 3D-versie! Eigenlijk werkt de visuele gimmick hier best goed; een dichtbegroeide jungle is natuurlijk perfect voor het tonen van diepte. De film zelf staat nog steeds als een huis en is amper gedateerd. Schwarzenegger zet hier één van zijn beste rollen neer en is vooral indrukwekkend in het laatste half uur, wanneer hij het in zijn eentje tegen de buitenaardse jager moet opnemen. Ja, zo worden ze niet meer gemaakt. Leuk om in een bijrolletje Shane Black te zien, regisseur van het recente Iron Man 3.

Predators uit 2010 was niet best, maar blijkt met terugwerkende kracht helemaal zo slecht nog niet, althans, wanneer je 'm vergelijkt met dit broddelwerkje. Regisseur Shane Black leek toch de aangewezen persoon te zijn de franchise nieuw leven in te blazen, maar hij bakt er werkelijk niets van. Vooral het akteerwerk en de geforceerde humor zijn om te janken. Het botte geweld zorgt hier en daar nog voor wat vermaak, maar het script is overwegend zo stompzinnig dat de film al snel niet meer te redden is. En, jongens, Predator-honden? Please...

Best onderhoudend, maar deze vlotte science fiction-film met een overdaad aan CGI staat inhoudelijk wel erg ver van het basisgegeven van Predator af. Het is ook allemaal wat tam en bloedeloos. Na Prey en Killer Of Killers de derde Predator-film van regisseur Dan Trachtenberg, maar helaas wel zijn minste.

Uitstekende animatiefilm die meerdere verhaallijnen combineert tot een cool geheel, netjes passend binnen het Predator-universum. De animatie is sfeervol en lekker bloederig en regisseur Dan Trachtenberg (ook verantwoordelijk voor voorganger Prey en het nog te verschijnen Predator: Badlands) weet precies de juiste toon te treffen. Leuk ook dat na Bill Paxton en Lance Henriksen nu Michael Biehn de derde akteur (en James Cameron-veteraan) is die het aan de stok heeft gekregen met zowel de Predator als de Alien en de Terminator.

Dappere poging om de sfeer van de eerste Predator-film te recreëren, gecombineerd met een Lost-achtig plot. Niet helemaal geslaagd helaas, maar de film is op zich zeer genietbaar, met veel aktie en gruwelijkheden. De cast is adequaat maar niet heel bijzonder. Brody redt zich goed in de stoere hoofdrol, dat wel. Voornaamste probleem is dat het plot te vrijblijvend is en dat er te weinig interessante nieuwe elementen zijn. De wow-factor ontbreekt enigzins. Producent Rodriguez had de regie beter zelf kunnen doen.

Ingenieus puzzelwerkje, onder andere handelend over tijdreizen. Gelukkig zit de plot niet heel erg gekunsteld of ingewikkeld in elkaar; deze ontvouwt zich op min of meer 'logische' wijze. Neemt niet weg dat alles wel heel erg vergezocht is en je veel plotdetails met een flinke korrel zout moet nemen. Het is maar goed dat Ethan Hawke en Sarah Snook boeiende personages neerzetten, die de kijker door de meer ongeloofwaardige ontwikkelingen heenloodsen. De uiteindelijke clou is tegelijkertijd te bizar voor woorden en volkomen begrijpelijk.

Beetje flauwe thriller, slechts min of meer gered door de spectaculair in beeld gebrachte aktiescenes. De doorgaans betrouwbare Joseph Gordon-Levitt is erg vlak in de hoofdrol, maar ja, dat kan haast niet anders, gezien het erg vlakke script. Sporadisch best spannend, maar de plot is erg dun en weinig boeiend. Michael Shannon gaat als bad guy regelmatig behoorlijk over de top, maar hij brengt in ieder geval nog wat leven in de brouwerij. De rest van de cast is nietszeggend. Vervelende soundtrack overigens, die nu reeds gedateerd aandoet.

Best origineel, dit spookverhaal gefilmd vanuit het perspectief van het spook, maar uiteindelijk ligt de nadruk vooral op familiedrama en valt er vrijwel niets te griezelen. Dat de film toch de moeite waard is ligt aan de sfeervolle cameravoering, de prima cast en de sterke dialogen (het script is van David Koepp). Uiteindelijk heb ik redelijk geboeid zitten kijken en tegen het einde wordt het zowaar nog een beetje spannend, maar heel bijzonder wil het allemaal niet worden.

Onderhoudende documentaire, maar er is te weinig focus en een werkelijk thema is moeilijk te vinden. Mooi in beeld gebracht en vol rake observaties, maar het gaat iets teveel van de hak op de tak. Bepaalde hoofdpersonen lijken zo weggelopen uit een Van Kooten en De Bie sketch: die hilarisch foute manager van Bataviastad rules!