Meningen

Cage is subliem in dit ingetogen, rustig vertelde verhaal over een kluizenaar die zijn geliefde varken terug wil hebben nadat deze is gestolen.De plot klinkt als een absurde variant op de John Wick-aktiefilms, maar al snel blijkt dat we hier met iets totaal anders te maken hebben. Er valt wellicht niet heel veel te beleven, maar de zorgvuldig opgebouwde sfeer is raak, de personages mooi uitgewerkt en de dialogen subliem. De meest indrukwekkende scene bevindt zich halverwege de film, wanneer Cage en Alex Wolff gaan lunchen in een exclusief restaurant. Wat zich daar afspeelt... kippevel.

Matige paranoia-thriller, met een aanvankelijk intrigerend maar uiteindelijk te dun en te vaag plot. De vroege jaren '80 zijn fraai vormgegeven en de akteurs zijn prima, maar de gebeurtenissen zijn net niet boeiend genoeg. Wellicht wordt de aangekondigde George Clooney-remake beter.

Belachelijke film, maar door regisseur Aja met zoveel overgave gebracht dat je als kijker wordt meegesleept in het enthousiasme. Bij het karige plot wordt amper stilgestaan; Aja weet donders goed hoe je een remake van een parodie moet brengen. Juist, met veel humor, een hoog tempo, bloederige speciale effects, keiharde muziek en heel veel beeldschone blote dames. De energie die van het scherm spat werkt aanstekelijk. Daarnaast ziet de film er door eersteklas camerawerk bijzonder fraai uit. De aantrekkelijke cast is functioneel maar niet bijzonder; wel leuk om Richard Dreyfuss weer eens te zien. Die heeft duidelijk een grotere boot nodig.

Met zo'n foute titel kun je natuurlijk geen meesterwerk verwachten, maar goed, echt slecht is de film nu ook weer niet. Onderhoudende pulp, zullen we maar zeggen, net als het vorige deel, Piranha 3D. Ditmaal is alles nog minder serieus te nemen, resulterend in een volstrekt over de top cameo van David Hasselhoff. Verder veel blote tieten en matige special effects. Het hoge tempo en sommige geïnspireerde momenten zorgen nog net voor een krappe voldoende. De film is aan de extreem korte kant, zo'n 70 minuten, maar door één van de langste aftitelingen die ik ooit heb gezien komt de film toch uit op ruim 82 minuten.

Weer een stukje minder dan het vorige deel, verreweg de minste film uit de trilogie dus. Te lang, te flauw en te geforceerd. Bepaalde subplots doen echt niet terzake en de lol van het eerste deel is vaak ver te zoeken. Gelukkig is er nog steeds adembenemend spektakel genoeg om de saaie stukken een beetje goed te maken.

Er was een tijd waarin deze franchise kansloos leek zonder de aanwezigheid van Johnny Depp; inmiddels is hij feitelijk de grootste storende factor geworden. Zijn irritante geschmier werkt danig op de zenuwen. Gelukkig heeft de film een hoog tempo, zijn de special effects eersteklas en ziet alles er werkelijk prachtig uit. De aandacht wordt dan ook voldoende afgeleid van de mallotige Depp om toch de nodige indruk te kunnen maken. Al met al in ieder geval een stuk beter dan de laatste twee Pirates-films.

Leuk om Depp nu in de hoofdrol te hebben zonder een boel overbodige andere personages, maar helaas komt de film niet helemaal van de grond. Het script is aan de futloze kant, de humor en dialogen zijn vrij flauw en er is een nijpend gebrek aan aktie en spektakel. Alles wat At World's End te veel had heeft On Stranger Tides te weinig, vreemd genoeg. Regisseur Marshall is ook niet de juiste persoon voor de regie- hij geeft de film niet genoeg vaart en energie mee. Maar vooruit, Depp is best wel weer leuk en de film wint na het vrij zwakke eerste uur wel aan kracht. De beste scene is de aanval van de zeemeerminnen. Onderhoudend, maar al met al niet de frisse doorstart van de reeks waar ik op hoopte.

Beetje matte vertoning helaas, deze Aardman produktie. Hugh Grant is leuk in de hoofdrol, maar afgezien van een aantal geslaagde grappen valt er weinig te lachen. Visueel is het ook allemaal niet zo bijzonder. De animatie is nogal doorsnee, net als de decors en het spektakel. Grootste probleem is echter het vlakke en standaard script, dat maar niet tot leven wil komen. Nee, we hebben betere films uit de Aardman Studio's zien komen. Zelfs Arthur Christmas was leuker dan dit!

Gezien als extra feature op de Wall-E dvd. Uitstekende documentaire die zich vooral richt op de begintijd van het bedrijf. Bevat geweldig archiefmateriaal, oa van de allereerste tests met computeranimatie. Ook leuk om een nog piepjonge Lasseter te zien, met zijn hele toekomst nog voor zich. Fraai in elkaar gezet met aandacht voor alle films van Pixar, tot en met Cars. Je kunt het zien als zelfverheerlijking, maar ik stoorde me nergens aan de positieve toon van het geheel.

Door het leuke concept van de film (buitenaardse wezens vallen de aarde aan, vermomd als karakters uit klassieke arcadespelletjes) had ik hier best zin in, maar het resultaat, hoewel sporadisch erg grappig en inventief, valt toch wel wat tegen. Voornaamste boosdoener is het flauwe script, dat de personages weinig kans geeft om tot hun recht te komen. Gelukkig maken de visuele effecten veel goed. Een aantal aktiescenes, zoals die met Centipede en Pacman, zijn te gek in elkaar gezet. Het concept past eigenlijk naadloos binnen het oeuvre van scriptschrijver Chris Columbus, die in de jaren '80 een aantal hits scoorde met films als The Goonies en Gremlins. Als regisseur kan hij hier helaas de magie van die films niet reproduceren.

Na het prima Blue Valentine de tweede film van regisseur Cianfrance, en gelukkig weer een voltreffer. Bij een tweede film ben je altijd bang voor een pretentieuze misser, maar hij weet de valkuilen handig te omzeilen met een intelligent, meeslepend en verrassend script. De aanwezigheid van een batterij goede akteurs helpt natuurlijk ook flink. De film is ambitieus in de uitwerking en constructie van het verhaal en Cianfrance durft het om gewaagde beslissingen te nemen, die goed uitpakken. De film is lang, maar omdat de film bestaat uit drie delen is dit wat mij betreft ook nodig. Bradley Cooper's rol is niet echt memorabel, maar Ryan Gosling is uitstekend als altijd. Mooie, symbolische titel overigens.

Meeslepende mengeling van drama en thriller, over een charmante maar nogal nietszeggende man (Montgomery Clift) die zijn principes verloochent om hogerop te komen op de sociale ladder. Een hier heel mooie Elizabeth Taylor heeft een belangrijke bijrol; de film zorgde tevens voor haar doorbraak als serieuze actrice. Iets te lang van stof, maar de voor die tijd baanbrekende visuele stijl en de intelligent uitgewerkte plot tillen de film met gemak boven het maaiveld uit.

Best geinige nederlandse misdaadfilm, die qua toon een beetje tussen Jiskefet, Guy Ritchie en de gebroeders Coen in zit. De plot heeft niet veel om het lijf, maar de degelijke cast weet er iets leuks van te maken, met vooral Ton Kas bijzonder sterk op dreef als ongeleid projectiel die de plannen van hoofdrolspeler Ruben van der Meer danig in de war schopt. Leuke dialogen ook.

Ongeloofwaardige maar zeer vermakelijke actiethriller, met Gerard Butler betrouwbaar als altijd in de hoofdrol. Na een spannend begin heeft de film moeite om het middenstuk door te komen, mede door de nogal dubieuze karakterisering van de locale bevolking van het filipijnse eiland Jolo, maar gelukkig maakt de spectaculaire finale dan weer een hoop goed. Geen hoogvlieger, maar binnen het genre zeker boven het gemiddelde.

Meer een visueel doemscenario dan een natuurdocu, maar niettemin best indrukwekkend. De aanpak doet sterk denken aan Arthus-Bertrand's vorige film uit 2009, Home, dus dat betekent ook ditmaal adembenemend mooie beelden, vergezeld van een sombere voice-over (ditmaal van akteur Josh Duhamel, die het niet slecht doet) die een beeld schetst van de naaste toekomst wanneer we met z'n allen op de huidige destructieve manier blijven omgaan met het leven in onze oceanen. Nee, je wordt er weer niet vrolijk van, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.

Prachtige opnamen in deze iets te breed opgezette documentaire. Men wil teveel dieren en leefsystemen aandacht geven, waardoor bepaalde soorten er bekaaid afkomen en er weinig focus is. Neemt niet weg dat het ademloos kijken is naar de prachtige landschappen en de subliem in beeld gebrachte dieren van de ijswereld. Lijkt wel wat op de briljante BBC-docu serie The Blue Planet, en het heeft ook wel wat weg van Luc Besson's Atlantis.

Interessante maar nogal statische en repetitieve observatie over groepsdynamica en de effecten daarvan op het individuele gedrag, gebaseerd op waargebeurde gevallen van pesten in het zweedse Göteborg. De jeugdige cast doet het uitstekend en de film heeft zinnige dingen te melden, maar het tempo ligt zo laag en de cameravoering is zo eentonig dat er simpelweg te weinig te beleven valt. Gelukkig zou regisseur Ruben Ostlund hierna voor de dag komen met een aantal veel betere films dan dit.

Tegenvallende komische aktiefilm van regisseur Shane Black, die na een redelijk begin steeds verder afzakt naar bedenkelijk niveau. De degelijke cast houdt de boel het aankijken nog net waard, al zijn feitelijk alle personages onsympathiek. Van de special effects moet de film het in ieder geval niet hebben; de cgi is hier behoorlijk lelijk, met als dieptepunt een slecht gemonteerde en totaal niet overtuigende treincrash.

Interessante documentaire over Valerie Taylor, de baanbrekende duiker die haar carrière begon als haaienjager in de jaren vijftig en daarna transformeerde tot een gepassioneerde natuurbeschermer. Veel indrukwekkend archiefmateriaal en het is uiteraard altijd leuk om nieuwe dingen te weten te komen over Spielberg's Jaws, waar zij en haar man Ron aan hebben meegewerkt. En respect voor deze dame, die op bijna 90-jarige leeftijd nog steeds duikt met haaien.

En weer een leuke film van regisseuse Holofcener. Lichtvoetige, kleine speelfilm met sterk akteerwerk en onderkoelde humor. De drie vrouwelijke hoofdrolspelers (Keener, Hall en Peet) zijn uitstekend. De film heeft uiteindelijk weinig plot en is wellicht iets te gewoontjes om echt doel te treffen, maar het geheel is scherp geobserveerd en onderhoudend genoeg.

Onbestendig maar overwegend fascinerend kijkje in de groezelige porno-industrie van Los Angeles. De mooie Sofia Kappel is zeer overtuigend in de hoofdrol, als de negentienjarige zweedse Linnéa die onder haar pseudoniem Bella Cherry probeert de top te bereiken. De film is behoorlijk grafisch en gaat lastige scenes niet uit de weg, al wordt het nergens al te expliciet en/ of vulgair. De medewerking van veel mensen uit de industrie (zowel voor als achter de schermen) komt de geloofwaardigheid natuurlijk flink ten goede. Qua verhaal en thematiek heeft de film niet veel te melden en het abrupte einde is het ook niet helemaal, maar qua sfeer en visuele aanpak zit het wel snor.

Een vrijwel geluid- en muziekloze film uit de Oekraïne, volledig in gebarentaal, zonder ondertiteling, bijna zonder montage, van ruim twee uur... zie dat maar eens commercieel aantrekkelijk te maken. Regisseur Miroslav Slaboshpitsky komt echter een heel eind. Er is bijna geen plot en de cast bestaat uit amateurs, maar toch blijf je op de één of andere manier gebiologeerd kijken naar de vaak gewelddadige gebeurtenissen op en vooral rond een gespecialiseerd internaat. Niet alles is even overtuigend in beeld gebracht en door de lange takes werkt de ene scene beter dan de andere (met name de vechtpartijen ogen wat knullig), maar overwegend is dit een fascinerende kijkervaring, resulterend in een memorabele, bijzonder grimmige finale.

Jammer dat dit geen succes is geworden, want deze low-budget, door Jan Doense geproduceerde nederlandse horrorfilm beschikt over een naar verstikkend sfeertje en degelijk akteerwerk. De plot is simpel maar effectief en er zijn voldoende gore en enge momenten om de aandacht er de volle lengte (overigens maar 75 minuten) bij te houden. Regisseur Chris W. Mitchell zorgt ervoor dat alles strak op de rails blijft. De film ziet er daarnaast prima uit. Zou een onbehaaglijke double-bill kunnen vormen met het thematisch verwante Long Weekend uit 2008.

Flinterdunne documentaire van regisseur Mark Verkerk, die destijds heel wat meer indruk maakte met De Nieuwe Wildernis. Het geheel hangt als los zand aan elkaar, met als rode draad een portret van de inmiddels beroemde kat Abatutu. Verder niet veel meer dan een verzameling home-video's met allerlei grappen en grollen waar katten bij betrokken zijn. Hier en daar best leuk, maar het houdt bepaald niet over.

Uitstekende oorlogsfilm uit Zuid-Korea, enigzins te vergelijken met eerdere toppers als Brotherhood en My Way. Subliem in beeld gebrachte aktiescenes en natuurlijk veel tragische heroïek. Dik aangezet qua emoties, alles wordt uit de kast gehaald, maar de film is zo spectaculair en spannend dat je dit best door de vingers wilt zien.

Geen onaardige remake, al is er zo weinig vanuit het origineel naar deze nieuwe versie overgeheveld dat je je afvraagt waarom men niet gewoonweg een andere titel heeft gekozen. Spectaculair stuntwerk heeft hier de overhand, met slechts minimale aandacht voor plot en personages. Hier en daar duikt een verwijzing naar de film van Kathryn Bigelow op (zoals de aanwezigheid van James LeGros), maar om nou te zeggen dat dit iets toevoegt aan de gebeurtenissen, nee. Het ziet er allemaal erg fraai uit en de film heeft een prettig hoog tempo, maar echt boeiend of spannend wordt het slechts zelden.

Herzien. Deze The Usual Suspects-reünie van cameraman Newton Thomas Sigel (hier regisseur) en componist John Ottman heeft de tand des tijds helaas niet zo best doorstaan. De plot steekt best leuk in elkaar en op visueel vlak komt de film sporadisch inventief uit de hoek, met allerlei maffe camerastandpunten en leuk gevonden overgangen, maar de personages zijn nogal overdreven uitgewerkt en het geheel ademt een behoorlijk gedateerde gemaakt-voor-televisie sfeer uit.

Regisseur Jonas Åkerlund was ooit verantwoordelijk voor de innovatieve videoclip van The Prodigy's Smack My Bitch Up. Geniaal, daar niet van, maar die stijl leent zich niet bepaald voor een aktiefilm als Polar. De drukke, overdreven montage gaat al snel tegenstaan, helemaal omdat de meeste personages volstrekt cartoonesk zijn en het expliciete geweld onnodig bot in beeld wordt gebracht. Ik houd best van bloederige toestanden, maar hier slaat het snel dood (!). Reddende engel is Mads Mikkelsen, die zich waardig door het dunne materiaal worstelt, maar ook hij kan uiteindelijk weinig met de karige dialogen en het flinterdunne script.

Suffe, vaak onbedoeld hilarische politiethriller die qua plot wel wat doet denken aan het latere (en veel betere) No Way Out met Kevin Costner. Hier wil het in ieder geval maar niet echt spannend worden; het script is rommelig en de personages vlak en onbestendig. Iedere keer dat hoofdrolspeler Yves Montand overdreven naar zijn pistool greep moest ik overigens wel flink lachen. Dat ziet er echt niet uit.

En weer zo'n kansloze remake van een horror-klassieker, geproduceerd door Sam Raimi. Die zou toch beter moeten weten. Het is niet spannend, het is niet eng, het voegt niets toe; je weet het wel zo langzamerhand. Vooruit, de film overtuigt op visueel vlak, maar welke film doet dat tegenwoordig niet? Sam Rockwell is sympathiek in de hoofdrol en doet zijn best, maar dit idee had de vergaderfase nooit mogen verlaten.