Meningen

"Saw meets Martyrs", aldus de geruchten, maar met die insteek valt deze russische thriller nogal tegen. Zo spannend en/ of gruwelijk wordt het namelijk nergens. Dat neemt niet weg dat de film beschikt over heel wat nare en ranzige scenes, maar omdat het script weinig nieuwe elementen aan het genre weet toe te voegen is de impact van het hele gebeuren minimaal. Goed gefilmd en degelijk in elkaar gezet, maar feitelijk komt dit een jaar of tien te laat.

Heerlijke, vaak erg grappige documentaire van HBO over een muziekgenre dat pas 25 jaar na dato een naam heeft gekregen. De mix van softrock, pop en r&b, in de jaren '70 groot gemaakt door bands als Toto, The Doobie Brothers en Steely Dan, wordt gekscherend Yacht Rock genoemd in een komische online serie in 2005, waarna dit wereldwijd aanslaat en een eigen leven gaat leiden. De zeer onderhoudend in elkaar gezette documentaire heeft precies de juiste balans tussen humor en respect voor de muziek, waarbij de artiesten van toen en de fans van nu uitgebreid aan het woord komen. Het is allemaal een feest der herkenning en vaak hilarisch, met geweldige anecdotes en eersteklas archiefmateriaal. De sketch met Rick Moranis, die als Michael McDonald als een kip zonder kop van studio naar studio rent, is bijvoorbeeld fantastisch.

Visueel netjes verzorgd, maar inhoudelijk erg vlak en standaard, deze nogal dertien-in-een-dozijn koreaanse aktiethriller. Personages en plot weten niet echt te boeien en de aktiescenes, hoewel niet slecht, zijn net iets te tam en bloedeloos, letterlijk en figuurlijk. Grootste pluspunten zijn het indrukwekkende camerawerk en de fraaie belichting.

Tragikomisch niemendalletje, niet slecht maar te vrijblijvend en vlak om echt te kunnen boeien. De film wordt ook steeds ongeloofwaardiger en meer bizar naarmate hij vordert. Daar is op zich niets mis mee, maar het maakt het geheel wat overtrokken en karikaturaal, net als de meeste personages. Jammer, want Molly Shannon is prima in de hoofdrol en de meer dan degelijke supporting cast (vooral John C. Reilly is erg grappig) maakt veel goed.

De laatste goede film van regisseur Michael Cimino; hierna zou het niet meer goedkomen met de beste man. Deze door Oliver Stone geschreven misdaadfilm heeft zo zijn tekortkomingen, maar is al met al wel onderhoudend en bij vlagen best spannend. Mickey Rourke is prima in de opstandige hoofdrol en in de vorm van John Lone heeft hij een stijlvolle tegenstander. Alles is sfeervol in beeld gebracht en het script is interessant genoeg, maar er zijn iets teveel langdradige dialoogscenes en de montage had wel wat strakker gekund. In de aktiescenes gaat alles dan weer wat te snel, met vooral de climax behoorlijk afgeraffeld. Jammer, want overwegend heeft dit de tand des tijds goed doorstaan.

Leuke koreaanse documentaire, vooral de moeite waard door het tijdsbeeld dat wordt geschetst van de jaren '90. In die tijd was de Yellow Door Film Club (met daarin regisseur Bong Joon-Ho) druk bezig een verzameling van moeilijk te verkrijgen westerse filmklassiekers op te bouwen. De verhalen zijn aanstekelijk en de liefde voor film is tastbaar. Mooi ook hoe Joon-Ho vertelt hoe gek hij destijds was op het werk van Francis Ford Coppola, om jaren later de kans te krijgen hem te ontmoeten op een filmfestival. Het is even inkomen en het koreaanse gevoel voor humor is soms wat flauw, maar uiteindelijk is dit een onderhoudende, sympathieke documentaire.

Een paar enge momenten in deze overwegend trage en vooral saaie film. Het is feitelijk ook geen horrorfilm, maar een drama met wat bovennatuurlijke elementen. Mooi gefilmd en vormgegeven, maar inhoudelijk niet bijster interessant.

Middelmatige misdaadfilm, nogal traag verteld en mede hierdoor aan de saaie kant. De complexe hoofdpersoon is interessant, maar het gebrek aan tempo en interessante verhaalsopbouw doet het geheel voortijdig de das om. Jammer, want het einde is dan wel weer mooi gedaan. Too little too late, helaas.

Begint spannend en intrigerend, maar deze Zuid-Koreaanse rampenfilm verschiet zijn kruit ruimschoots voor het einde. De opbouw is bijzonder effectief en er zijn veel creepy en onheilspellende scenes, maar op gegeven moment komt de plot tot stilstand en worden we gebombardeerd met een fatale dosis sentiment. Jammer, want het eerste uur heeft zeker zijn momenten.

Grappige, sympathieke maar iets te oppervlakkige documentaire over een aantal satirische activisten. Graaft niet diep genoeg in de materie en is net iets te kort om werkelijk doel te raken, al zijn sommige scenes hilarisch. Vooral de ""ReBurger", een plan om de hamburgers van McDonalds te gaan recyclen voor de derde wereld is geweldig.

Leuke, zeer onderhoudende romcom met een slim uitgangspunt, geschreven door Richard Curtis. Wellicht iets te lichtgewicht voor regisseur Danny Boyle, maar hij weet het materiaal grotendeels in goede banen te leiden, daarbij geholpen door een enthousiaste cast. Geen grote verrassingen qua plot en hoofdrolspeler Himesh Patel heeft iets te vaak een nogal domme uitdrukking op zijn gezicht, maar de film is uiteindelijk charmant genoeg en vaak erg grappig.

Ondanks het onderwerp een typische Wong Kar-Wai film, en daar ligt nu net het probleem. De vele kunstig in beeld gebrachte vechtscenes en lang uitgesponnen, dromerige romantische scenes zijn adembenemend mooi, maar het geheel mist impact en spanning. Vaak had ik ook geen idee waar de film feitelijk over ging, er is amper een touw vast te knopen aan het verhaalverloop. Personages komen en gaan zonder enige indruk achter te laten en ik had vrijwel nergens het gevoel dat er in dramatisch opzicht iets op het spel stond. Ik heb de lange versie van 130 minuten gezien; door het lage tempo voelde dit meer aan als 180 minuten.

Herzien op blu-ray, waar het visuele spektakel goed tot zijn recht komt. Het camerawerk van Christopher Doyle is uitzonderlijk fraai. Inhoudelijk wat minder geslaagd, met de gebruikelijke langdradige en nogal statische arty farty dialoogscenes, die de vaart danig uit de film halen. Gelukkig staan daar genoeg kunstig in beeld gebrachte aktiescenes tegenover.

Onweerstaanbare martial arts-film, meeslepend en opwindend. Fraai in beeld gebracht met heel veel subliem uitgewerkte vechtscenes. Yen heeft een mooie stoïcijnse hoofdrol. Het verhaal verloopt enigzins voorspelbaar, maar er zijn hier en daar wel wat verrassingen om de boel fris en energiek te houden. Binnen het genre absoluut een topper.

Mooi, subtiel aangrijpend en vaak erg grappig romantisch drama over een universitair geschoolde jonge man met het syndroom van Down, die verliefd wordt op een vrouwelijke collega, met alle gevolgen van dien. Geweldig akteerwerk van de twee hoofdrolspelers maakt dit een lust voor het oog, al stelt de film op visueel gebied verder bar weinig voor en wordt je soms zeeziek van het schokkerige camerawerk. Het directe en vooral eerlijke script maakt gelukkig veel goed.

Pijnlijk onleuke komedie, een soort vervolg op Tusk, die toch een heel stuk beter was. Hier wisselen de flauwe grappen en vervelende dialogen elkaar in bijzonder laag tempo af. Het familie-onderonsje van Kevin Smith en Johnny Depp (die hier ook komt opdraven in een tergende cameo) pakt fataal uit, mede door het matige akteerwerk van hun dochters, al valt hen weinig te verwijten. Het script is gewoonweg bizar slecht en ook visueel steekt alles bijzonder knullig en amateuristisch in elkaar. Vermijden.

Een intrigerend concept en een creepy sfeertje tillen dit iets boven de middelmaat uit. De film heeft qua tempo hier en daar wat problemen en het akteerwerk is ook niet al te sterk. Visueel zit de film gelukkig degelijk in elkaar. Mooi einde ook.

Onderhoudende zuid-koreaanse variant op de Bourne-films, met minstens zoveel vaart en aktie. Best oké plot ook, al is het script herhaaldelijk nogal chaotisch en is de montage weer eens op hol geslagen. Vooral in het begin van de film had ik moeite om alle gebeurtenissen en geïntroduceerde personages te plaatsen. Less is more, maar ook in Zuid-Korea begrijpt men dat blijkbaar niet.

Ook bij herziening een prachtige film, vooral de moeite waard door de rake dialogen en de vele treffende observaties. Mark Ruffalo en Laura Linney zijn beiden geweldig als van elkaar vervreemde broer en zus, die plotseling weer met elkaar te maken krijgen. Het script is op geen vals moment te betrappen en subtiel aangrijpend. Daarnaast is de film vaak erg grappig.

Voor het eerst in jaren weer eens een fatsoenlijke film van regisseur Levinson. Hetzelfde kunnen we zeggen betreffende Al Pacino. Hij vlamt hier als vanouds in een rol die hem op het lijf geschreven is. Het script is ook sterk, al komt de conservatieve tegenpartij er weer eens bekaaid af. Afgezien daarvan is het een intelligent uitgewerkte film, vol unaniem uitstekend akteerwerk en aangrijpende momenten. Echt zo'n film waarbij je je als kijker lekker kunt opwinden over die bekrompen amerikanen.

Onderhoudende, vaak erg grappige documentaire over het tweede leven, als cultklassieker, van Paul Verhoeven's Showgirls. Voor- en tegenstanders komen uitgebreid aan het woord (Verhoeven zelf helaas alleen in archiefopnamen); tevens wordt er veel aandacht besteed aan de musicals die gebaseerd zijn op de commerciële en artistieke flop. Het zal nooit mijn favoriete film worden, maar door het aanstekelijke enthousiasme van de betrokkenen heb ik wel zin gekregen om Showgirls weer eens op te zetten.

Weer een leuk geobserveerde dramatische komedie van regisseuse Nicole Holofcener, die zich zo langzamerhand begint te ontpoppen als de vrouwelijke tegenhanger van Woody Allen. Hier en daar wat flauw en makkelijk, maar het script bevat genoeg grappige dialogen en rake emotionele scenes om te kunnen overtuigen. De prima cast helpt ook mee, met vooral Julia Louis-Dreyfus in goede vorm.

Moderne variant op Guess Who's Coming To Dinner, met een meer humoristische insteek. Lang niet alle grappen werken naar behoren en plot en personages zijn erg voorspelbaar, maar de enthousiaste cast maakt veel goed, met vooral Jonah Hill (zo te zien terug op gewicht) goed op dreef. En uiteindelijk moest ik toch best vaak flink lachen.

Effectief subtiel horrorwerkje met een uitstekende rol van Kevin Bacon. Meer mysterieuze thriller dan echte horrorfilm, maar de film kent in ieder geval genoeg enge momenten en het sfeertje is lekker creepy. Stir Of Echoes was een betere samenwerking tussen regisseur David Koepp en Bacon, maar toch vond ik dit een aangename verrassing.

Iets te arty-farty, deze trage maar sfeervolle wraakfilm over een gekwelde oorlogsveteraan met een onduidelijk verleden. Joaquin Phoenix zet het personage treffend neer, maar de flarden aan visuele informatie die we meekrijgen zijn niet voldoende om een goed beeld van hem te vormen. Dat geldt eigenlijk ook voor de film als geheel. Het kabbelt allemaal niet onaangenaam door, met hier en daar een bloederige, maar niet heel grafisch in beeld gebrachte, uitbarsting van geweld, maar echt indruk maken de gebeurtenissen niet. Dat is mede te danken aan de enigszins misplaatste, te nadrukkelijk aanwezige soundtrack van Jonny Greenwood, maar feitelijk ligt het voornamelijk aan het te vrijblijvende, vaag uitgewerkte script. Deze moderne Taxi Driver heeft zo zijn momenten, maar net te weinig.

Aangenaam, zij het wat oppervlakkig en luchtig komisch drama, waarin typische Allen-onderwerpen aan bod komen. Iets te vrijblijvend wellicht en hier en daar wat toneelmatig door de lange takes, maar de prima cast maakt er toch iets onderhoudends van. Bitterzoet, met naar het einde toe een reeks wat wrange wendingen.

Creepy folk-horror opgenomen in Macedonië. In een bergdorpje in in de negentiende eeuw wordt een jong meisje bij haar moeder weggehaald en in een heks veranderd door een eeuwenoude geest. Sfeer en mooie beelden genoeg, maar het tempo ligt erg laag en er gebeurt niet zo bijster veel. Een soort kruisbestuiving van het werk van regisseur Terrence Malick en een film als The VVitch.

Inventieve, zeer vermakelijke slasherfilm, die na een nogal standaard begin een aantal prettig gestoorde verrassingen in petto heeft. Goed gemaakt en gespeeld, met een aantal bevriende horrorregisseurs in bijrollen. De sfeervolle retro electronische soundtrack is ook goed gedaan. Interessante regisseur, die Adam Wingard, daar gaan we vast nog veel leuke dingen van zien.

Pijnlijke maar tegelijkertijd vaak erg grappige tragikomedie, met een sublieme rol van Theron. Op overtuigende wijze zet zij een, weliswaar zeer mooie, maar compleet verbitterde en haast afstotelijke vrouw neer die niet in het reine kan komen met de manier waarop haar leven is verlopen. Patton Oswalt, als de medescholier die ze vroeger nooit heeft zien staan, is ook geweldig. Rake observaties, scherpe humor en situaties die zorgen voor plaatsvervangende schaamte: regisseur Reitman voegt het allemaal naadloos samen. Zijn vierde prima film op rij.

Jeunet probeert het toch weer een keer in Amerika (na het getroubleerde Alien: Resurrection), maar ook ditmaal levert het geen bijster goede film op. Visueel is het weer genieten, vooral het reisgedeelte per trein is adembenemend mooi, maar inhoudelijk is de film aan de simplistische en voorspelbare kant. Jammer, want veel typische Jeunet-elementen zijn wel weer aanwezig (Dominique Pinon!) en qua vormgeving en sfeer is de film eersteklas. Het geheel is echter te rechtlijnig en te weinig origineel. Terug naar Frankrijk dus maar weer.