Meningen

Verrassend leuke en stijlvol geregisseerde aktiefilm, met een prima hoofdrol voor mixed martial arts-vechtersbaas Cyril Gane. Daar gaan we hopelijk meer van zien. De plot is erg standaard, vooral in het begin van de film, maar gaandeweg worden script en personages steeds interessanter. De lompe aktiescenes zijn ook dik in orde, met veel oog voor coole details. Feitelijk is de film wat mij betreft te kort; ik had er nog wel een half uurtje bij willen hebben. De coolste verrassing wordt voor het laatst bewaard, wanneer John Carpenter's Vortex bij de aftiteling wordt ingezet.

Degelijke documentaire over een groepje alpinisten die de top van de beruchte berg K2 willen beklimmen tijdens de 100-jarige viering van de expeditie in 1909 door de hertog van Abruzzi. Inmiddels zijn er heel wat soortgelijke documentaires en deze steekt niet boven het maaiveld uit- daar is het allemaal net iets te gewoontjes voor- maar de bij de expeditie betrokken klimmers zijn sympathiek en er valt te genieten van heel wat mooie plaatjes.

Tegenvallend drama van de japanse regisseur Kore-eda Hirokazu. Het verhaal, opgedeeld en verteld vanuit drie perspectieven, is bij vlagen aan de melodramatische kant en nogal hysterisch geacteerd. Met de personages kon ik daarnaast niet zoveel. In het laatste deel weet de film wel wat indruk te maken en wordt de juiste toon getroffen, maar tegen die tijd is het te laat om de boel nog te redden.

Vooral gekeken omdat ik goede dingen hoor over de nieuwe film van deze regisseurs, Big Bad Wolves. Naar verluidt volgens Quentin Tarantino de beste film van 2013. Op basis van dit onopvallende werkje verwacht je die loftuiting in ieder geval niet. Het is een wat vage horrorthriller met komische en dramatische aspecten, degelijk gemaakt en behoorlijk bloederig, maar echt indruk maakt het allemaal niet. Daar is de plot te onbeduidend en de uitwerking te vlak voor. Er gebeuren best nare dingen in de film, maar het overkomt de personages overwegend op nogal lullige en flauwe manieren. Big Bad Wolves heeft dus wel het één en ander te bewijzen.

Inventieve komische low budget zombiefilm uit Japan, vooral leuk door de vertelstructuur. De eerste drie kwartier, waarbij een filmcrew bij het draaien van een zombiefilm in een verlaten fabriekshal wordt aangevallen door echte zombies, is in één vernuftige lange take opgenomen. Leuk gedaan maar (opzettelijk) een beetje knullig. Op gegeven moment eindigt dit en zie je hoe de film zogenaamd is opgenomen. Dat gedeelte is het beste en oprecht grappig en vernieuwend. Even doorbijten dus.

Hier en daar een paar aardige aktiescenes en visueel ziet de film er bijzonder aantrekkelijk uit, met vooral prachtige opnamen van het woestijnlandschap, maar inhoudelijk schiet Kandahar herhaaldelijk tekort. De opbouw duurt te lang, de personages weten niet te overtuigen en de dialogen zijn afwisselend cliché en moralistisch. En het gebruik van stemmige popmuziek onder bepaalde scenes slaat de plank volledig mis. Al met al een gemiste kans voor regisseur Ric Roman Waugh en hoofdrolspeler Gerard Butler, die samen eerder toch best een paar aardige films hebben gemaakt.

Degelijk deens psychologisch drama over de kaping van een groot vrachtschip door somalische piraten. De film draait vooral om de verwoestende emotionele impact die het gebeuren heeft op zowel bemanning als de eigenaren van het schip, die maandenlange uitputtende onderhandelingen voeren. In de prima cast treffen we drie belangrijke akteurs uit de tv-serie Borgen, niet helemaal vreemd wanneer je in aanmerking neemt dat de film is geschreven door de makers van die serie.

Aangename verrassing, deze zoveelste reïncarnatie van de originele Karate Kid. Slimme zet om het verhaal naar China te verplaatsen; de locaties zien er daar natuurlijk wel tig keer fraaier uit. Slim ook om Smith en Chan te casten- beiden zijn sympathiek in dit nog steeds onweerstaanbare verhaal. Het sentiment ligt er wat dikker op en komt bij vlagen nogal geforceerd over, maar verder valt er weinig te klagen. De gevechten zijn bijzonder spectaculair en vooral de trainingscenes zijn overweldigend in beeld gebracht, ondersteund door de mooie score van James Horner. Ik was iets meer betrokken bij de gebeurtenissen in het origineel, maar deze herhalingsoefening is de moeite waard.

Vermakelijk maar nogal druk gemonteerd en afgeraffeld, met een te hoog tempo. Waarom is dat nodig? Alsof de makers bang zijn dat het publiek ieder moment kan afhaken. Jammer, want de personages zijn (nog steeds) charmant en het is leuk om Ralph Macchio te zien opdraven, ook al voegt hij weinig toe.

Sfeervol maar erg traag en sporadisch nogal saai artyfarty drama. Het wraak-motief is aanvankelijk best intrigerend, maar wanneer al snel blijkt dat het verhaal erg weinig om het lijf heeft en er van spanning amper sprake is, gaat de film uit als een nachtkaars. Visueel zit de film mooi in elkaar en de combinatie van fraaie landschapsbeelden en een onheilspellende soundtrack zorgt voor een aantal effectief creepy momenten, maar het is niet genoeg om de film boeiend te houden.

De zoveelste John Wick-kloon, maar gezegd moet worden dat dit sporadisch wel een erg lekker en vooral bot aktiefilmpje is. Hier en daar zakt de boel helaas wel flink in en wanneer zullen we ooit verlost worden van cgi-autoachtervolgingen? Mary Elizabeth Winstead oogt hier als een jonge Sigourney Weaver en ramt zich dapper een weg door het voorspelbare en clichématige script, dat je bij aanvang reeds volledig kunt uittekenen. Not great, not terrible.

Leuke, mooi geobserveerde documentaire over de rol die katten spelen in het dagelijks leven in Istanbul. De getoonde katten zijn geweldig en er valt hier en daar flink wat te lachen om hun rare gedrag. Door de documentaire te situeren in Istanbul krijgen de filmmakers tevens de kans om een portret van deze bijzondere stad en haar inwoners te maken. De moeite waard, al zullen kattenliefhebbers er wel meer plezier aan beleven dan mensen die niets met katten hebben.

Een horrorfilm die zich afspeelt in een afgelegen boshut... Helaas, geen Evil Dead-splatterfestijn maar een psychologische afdaling in depressie en paranoia. Toegegeven, bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en visueel tovert regisseur Osgood Perkins een aantal leuke vondsten uit de hoge hoed, maar overwegend zeuren plot en personages maar een beetje door, richting de naargeestige climax.

Hilarische aktiefilm met een belachelijk plot, slecht akteerwerk en dik aangezet sentiment. Maar ook met lekker veel beukwerk en voor het grootste gedeelte geslaagde stunts. Nog net om aan te zien dus, maar haalt nergens het niveau van het veel sympathiekere en beter gemaakte Ong-Bak.

Vermakelijk misdaaddrama, over een aantal mensen die zich noodgedwongen schuil moeten houden in een hotel tijdens een orkaan op Key Largo. Gebaseerd op een toneelstuk en dat is te zien (de eenzijdige plaats van handeling) en te horen (de overdaad aan dialogen). Gelukkig maakt de eersteklas cast er alsnog iets moois van, met vooral een sterke rol van Edward G. Robinson als de slimme gangsterbaas. John Huston heeft binnen het genre betere films gemaakt, maar deze kan er nog steeds goed mee door.

Energieke, inventieve superheldenfilm met leuke personages, veel humor en sublieme aktiescenes. De balans tussen komedie en aktie is goed getroffen, waardoor de film nergens uit de bocht vliegt, ondanks de grote reeks extreem gewelddadige en bloederige gevechtscenes. Regisseur Vaughn leunt net als bij zijn vorige film, Stardust, wel heel erg op een allesoverheersende soundtrack, maar gelukkig is deze ditmaal wel passend en sfeerverhogend toegepast. Hier en daar wel wat knullige momentjes, maar het geheel is strak geregisseerd en vakkundig in beeld gebracht. Prima film.

Aiaiai, wat een teleurstelling. Op ieder niveau een platvloers en banaal vervolg, van de plot, tot de humor en de aktiescenes. De enthousiaste cast doet er alles aan om er nog iets van te maken (en Jim Carrey is een leuke toevoeging), maar de film laat hen keihard in de steek. Alles oogt daarnaast ook behoorlijk goedkoop. In het vhs-tijdperk had men een treffende omschrijving voor een dergelijke film: direct-to-video.

Best leuk, deze eigentijdse jeugdige variant op het King Arthur-verhaal, maar de film mist pit en energie. Iets meer humor had ook geen kwaad gekund. Regisseur Joe Cornish weet er een onderhoudend geheel van te maken, maar zijn stijl van filmen is nogal doorsnee, net als de uitwerking van de plot. Sympathiek, dat zeker, met een charmante cast en eersteklas special effects, maar uiteindelijk te weinig onderscheidend.

Aangenaam filmpje, niet heel bijzonder qua script maar door het superieure akteerwerk toch de moeite waard. Bij vlagen erg grappig, met genoeg dramatische momenten om het geheel in balans te houden. Goed uitgewerkte personages en rake dialogen, maar inhoudelijk net iets te luchtig om echt indruk te maken.

Verrassend sterke aktiefilm uit India, denk aan The Raid op een trein. Het is even wennen aan de dik aangezette Bollywood-stijl van de film, maar wanneer de boel losgaat gaat het ook echt genadeloos los. De plot is aan de dunne en vergezochte kant, maar bepaalde verhaaldetails zijn goed gevonden en de langzaam escalerende sfeer, met hier en daar zelfs uitstapjes richting horror, zorgt voor een intense kijkervaring. Niet voor tere zieltjes; de aktie is bot, bruut en bloederig.

Stijlvolle maar behoorlijk onevenwichtige en veel te lange zuid-koreaanse aktiefilm, over een alleenstaande moeder met een vijftienjarige dochter die een dubbelleven leidt als huurmoordenaar. Inventief in beeld gebrachte aktiescenes worden afgewisseld door lange dialoogscenes waarin weinig gebeurt, al moet gezegd worden dat de film nergens echt saai wordt. Maar hier had zeker een half uur uit gekund.

Gezien het beperkte budget (naar verluidt slechts 1 miljoen pond) een enorme prestatie, met degelijke aktiescenes en prima special effects. De film ziet er qua camerawerk en montage ook zeer verzorgd uit. Inhoudelijk is het helaas allemaal erg dunnetjes, met een karig, vaag plot en een erg vlak verloop van de gebeurtenissen. De personages zijn ook flinterdun, al is de grotendeels onbekende cast best oké. Hoofdrolspeler Thure Lindhardt ken ik nog wel van het derde seizoen van The Bridge. Een mooi visitekaartje in ieder geval voor regisseur Steven Gomez, die vast binnenkort op zal duiken in Hollywood aan het roer van een mega-kaskraker.

Fascinerende, onheilspellende misdaadfilm die langzaam overgaat van huiselijk drama naar surrealistische nachtmerrie. Qua verhaal is de film niet erg origineel, maar het zijn de goed uitgewerkte personages en de bizarre plotdetails die dit ver doen uitsteken boven de middelmaat. Daarnaast zijn camerawerk, montage en soundtrack van bijzonder hoog niveau. De sfeer is continu knap getroffen en de film wordt vakkundig opgebouwd. Jammer dat het einde een beetje doorslaat naar het bizarre, hierdoor neemt de impact van de film als geheel wat af, maar het kan de voorgaande uitstekende 80 minuten niet verpesten.

Niet zo best en een flinke tegenvaller na het korte filmpje What's In The Box waarmee regisseur Tim Smit in 2009 sensationeel debuteerde, maar visueel nog wel de moeite waard. Vooral leuk om Amsterdam op deze wijze gebruikt/ misbruikt te zien worden. Het akteerwerk is helaas erg matig en de in principe best interessante plot wordt vrij knullig uitgewerkt. Gelukkig zijn de special effects en de aktiescenes sporadisch indrukwekkend.

Weliswaar niet helemaal geslaagd, deze filmversie van de gelijknamige documentaire (ook van regisseur Dan Krauss) uit 2013, gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar de film is overwegend wel boeiend en bij vlagen behoorlijk spannend. De cast is ook prima, met Alexander Skarsgard als overtuigende bad guy. Het gegeven en de uitwerking van de plot doet wel wat denken aan Casualties Of War van regisseur Brian De Palma, met de aktie verplaatst naar Afghanistan. Alleen haalt deze film niet dat niveau.

Druilerig drama over de vriendschap tussen een aantal bekende schrijvers, waaronder Allen Ginsberg, Jack Kerouac en William S. Burroughs, en de vreemde aantrekkingskracht die de getroubleerde Lucien Carr (Dane DeHaan) op hen heeft. We worden blijkbaar geacht in deze personages geïnteresseerd te zijn omdat ze bekende figuren vertegenwoordigen, maar de film weet niet te overtuigen, net zo min als de betrokken akteurs. Flets, vlak en best saai.

Onderhoudende aktiethriller met een redelijk plot en een prima cast. Statham is solide als altijd in de stoere hoofdrol en hij krijgt goed tegengas van Clive Owen. De Niro's rol heeft niet zo veel om het lijf, maar vooruit, hij is hier wat beter op dreef dan hij de laatste jaren was. De aktiescenes zijn uitstekend en door de film te situeren in 1980 onderscheidt de film zich visueel van de meeste genregenoten. De bonte stoet van retro snorren, brillen en kapsels is in ieder geval vermakelijk, al ziet Statham er dan wel weer compleet anno nu uit. Voornaamste minpunt van de film is het iets te hoge tempo, waardoor spanningsopbouw ver te zoeken is. De montage had wel iets minder fragmentarisch mogen zijn. Afgezien daarvan, prima film.

Uitstekende broeierige film noir, fraai geschoten en met een prachtig gebruik van muziek. Affleck is perfect gecast is de ijzingwekkende hoofdrol; zijn nogal morbide mompelende voiceover is ook zeer geslaagd. Leuk ook om mooie dames Alba en Hudson weer eens in een goede film te zien. Een aantal misselijkmakende geweldscenes zullen bepaalde kijkers nogal zwaar op de maag liggen, maar ik vind deze functioneel binnen het verhaal. Prima regie van alleskunner Winterbottom en overtuigend production design. Als karakterstudie geslaagd; als misdaadthriller ook.

Heerlijke film over een poor white trash-gezin dat een tot mislukken gedoemd plan bekokstooft om aan geld te komen. Men huurt een politieman annex huurmoordenaar in (een sensationeel goede Matthew McConaughey), waarna alles snel escaleert. Fijn om te zien dat regisseur Friedkin het filmmaken nog niet verleerd is; hij zet hier gedenkwaardige personages neer en brengt het toneelstuk waar de film op gebaseerd is energiek tot leven. Geweldige dialogen ook. Hilarische momenten worden vakkundig afgewisseld door ranzige. Sporadisch is de film ook bijzonder gewelddadig, maar nergens gaat het over de top.

Redelijk geslaagde terugkeer van regisseur David Fincher naar het genre waar hij zo goed in is, al schiet de film herhaaldelijk wel iets tekort. Voornaamste probleem is de vrij standaard en voorspelbare plot, resulterend in een teleurstellende finale. Daarnaast is de voice-over van Michael Fassbender, hoewel goed getroffen qua toon, te eentonig en simplistisch. Gelukkig valt er visueel veel te genieten, zijn er een aantal prima aktiescenes en is Fassbender uitstekend in de hoofdrol.