menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

D Train, The (2015)

3,5
Beetje ongemakkelijke mix van komedie en drama, al is dat wellicht ook de bedoeling van de film. Jack Black is in ieder geval perfect gecast in de hoofdrol als voormalige nerd die de blits wil maken op de aankomende reunie door de komst van James Marsden te regelen, destijds de meest coole gast op school. Om dit te bereiken is hij bereid heel ver te gaan. Sporadisch is de film erg grappig, niet in de laatste plaats door de dynamiek tussen Black en Marsden, maar bepaalde scenes en onderliggende thema's voelen een beetje geforceerd aan, waardoor de film nogal onevenwichtig is geworden.

Daeho (2015)

Alternatieve titel: The Tiger: An Old Hunter's Tale

3,5
geplaatst:
Overwegend geslaagde mengeling van drama en avontuur, maar helaas net iets te lang en onevenwichtig om over de hele linie indruk te maken. Vooral de uitgerekte climax stelt een beetje teleur. Min-sik Choi is memorabel in de hoofdrol; de tijger overtuigt in de close-ups maar oogt helaas te CGI in de aktiescenes. Sterkste troef van de film is het mooi uitgewerkte en niet zelden aangrijpende verhaal.

Dallas Buyers Club (2013)

4,0
Wat heeft Matthew McConaughey de afgelopen jaren een geweldige comeback gemaakt, niet te geloven. Nog niet eens zo heel lang geleden verkwistte hij zijn talent met nietszeggende romcoms, waarin hij met ontbloot bovenlijf een beetje liep te schmieren. Zet die films nu eens af tegen deze Dallas Buyers Club; alsof je naar een andere akteur zit te kijken. De hier uitgemergelde McConaughey is magistraal in de onsympathieke maar charismatische hoofdrol. Even goed is Jared Leto als verslaafde travestiet die tegen wil en dank bevriend met hem raakt. De plot is verder niet heel bijzonder of verrassend en Jennifer Garner als een van de doktoren schiet tekort, maar de film is meeslepend genoeg en er zijn vele rake emotionele momenten.

Damsels in Distress (2011)

3,5
Pas de vierde film van regisseur Stillman in ruim twintig jaar tijd, en dertien jaar na zijn laatste film, The Last Days Of Disco. Ik had de beste man al afgeschreven, maar gelukkig is zijn hand weer duidelijk te herkennen in deze onevenwichtige maar best vermakelijke komedie. Ook nu weer moet de film het duidelijk hebben van spitsvondige dialogen en maffe observaties, ditmaal gesitueerd op een college campus. Het ligt er allemaal wat dikker op dan voorheen, met soms iets te flauwe humor, maar de cast is leuk en het getroffen sfeertje is toch wel weer apart. Wel jammer van het te vage, nietszeggende einde.

Dances with Wolves (1990)

4,5
De director's cut net gezien, die aanmerkelijk langer is dan de originele bioscoopversie. Omdat het lang geleden is dat ik de originele versie zag weet ik niet welke scenes zijn toegevoegd, maar misschien is dat maar goed ook. De rustige flow van de film blijft in ieder geval gehandhaafd en geen enkele scene is overbodig. Prachtige film, eenvoudig verteld maar meeslepend en groots qua inhoud. Het camerawerk is subliem, net als de score van John Barry. Verbluffend debuut van regisseur Costner; als akteur is hij hier ook geweldig.

Dangerous Method, A (2011)

3,0
Saai, praterig drama, één van de minste films van Cronenberg ooit, wat mij betreft. Het akteerwerk van Fassbender en Mortensen is degelijk, maar de dik aangezette rol (en accent) van Knightley is behoorlijk misplaatst. Het heen en weer slingeren van allerlei theoriëen en het voorlezen van brieven resulteert in ieder geval niet in opwindende cinema.

Darfur Now (2007)

3,0
Niet zozeer een documentaire over de misstanden in Darfur maar over een zestal mensen die hulp proberen te bieden, ieder op hun manier. Onder hen is akteur Don Cheadle (tevens producent van deze film), die samen met bevriend akteur George Clooney probeert de situatie in Darfur onder de aandacht van de wereld te brengen. Het is allemaal goedbedoeld, maar de betrokken mensen en hun verhaallijnen zijn amper boeiend en enige focus is ver te zoeken. Dit onderwerp verdient een veel betere aanpak.

Dark City (1998)

4,0
De director's cut net gekeken, maar ik kon niet goed zien wat nu nieuw was en wat niet. Het is dan ook alweer een tijd geleden dat ik de bioscoopversie heb gezien. Misschien juist een goed teken, want ik vond wel dat alle scenes mooi pasten binnen het geheel. Op dvd valt nu pas op hoe mooi de film gemaakt is: wat een kleuren en wat een production design! Oogverblindend mooi. Tel daarbij op het ingenieuze script en je hebt een instant klassieker.

Dark Crystal, The (1982)

3,5
geplaatst:
Herzien. Op bluray ziet de film er geweldig uit; eindelijk is al het werk dat in de details is gaan zitten optimaal goed te zien. Afgezien van de fraaie poppen, kostuums en decors blijft het wel een beetje behelpen met de film. Inhoudelijk stelt het allemaal niet zoveel voor en er valt qua plot ook niet heel veel te beleven. Het is acceptabel. The Dark Crystal blijft een unieke film en is in veel opzichten een klassieker, maar dan wel eentje met veel tekortkomingen.

Dark Horse, The (2014)

4,0
Mooi waargebeurd drama uit Nieuw-Zeeland, over een snelschaakkampioen onder de Maori, Genesis Potini (Cliff Curtis), die leeft met een bipolaire stoornis. Prachtig gespeeld door Curtis, maar ook de rest van de cast is goed. Hier en daar een beetje sentimenteel, maar over het algemeen blijft het binnen de perken en wordt het verhaal vrij subtiel en passend rauw uitgewerkt. Visueel weinig opsmuk, maar dat heeft deze film ook niet nodig.

Dark Knight Rises, The (2012)

Alternatieve titel: T.D.K.R.

4,0
Niet bepaald regisseur Nolan's finest hour en vergeleken met The Dark Knight enigzins een tegenvaller. Het duurt behoorlijk lang voordat de boel op gang komt en het verhaal wil maar niet echt boeiend worden. Ook voelt één en ander wat plichtmatig aan. Eenmaal op stoom is de film gelukkig wel spannend en spectaculair, maar ondanks de aanwezigheid van flink wat emotionele diepgang is dit nergens de gehoopte knaller. Fraai einde, dat wel.

Dark Places (2015)

3,5
Ik heb het gelijknamige boek van Gillian Flynn een paar weken terug gelezen, iets dat zeker geen pluspunt is bij het bekijken van de film. Dan valt natuurlijk extra op hoe één en ander gecondenseerd is om er een vlot lopend geheel van te maken. Veel interessante details en plotlijnen komen natuurlijk niet aan bod, maar in hoofdlijnen volgt de film het boek vrij nauwkeurig. Het is allemaal vakkundig in elkaar gezet en er wordt degelijk geacteerd, maar visueel oogt de film niet bepaald bijzonder en Charlize Theron is te bedeesd (en veel te mooi) in de hoofdrol. Het spannende en intrigerende verhaal blijft gelukkig wel overeind.

Dark Shadows (2012)

3,5
Zou niet fout kunnen gaan, zou je zeggen wanneer je de premisse hoort, maar ondanks het feit dat dit op en top gesneden koek is voor regisseur Tim Burton is dit toch wel één van zijn mindere films. Het geheel is te praterig en vaak aan de langdradige kant, alsmede slechts sporadisch grappig. Met de production design zit het uiteraard wel goed, daar kan men zich flink uitleven in allerlei gothische- en retro-details, maar het ziet er uiteindelijk allemaal net iets te gewoontjes uit. Depp is leuk in de hoofdrol en de rest van de cast is degelijk, maar om nu te zeggen dat de vonken in het rond vliegen... nee.

Dark Side of the Moon, The (1990)

3,5
Gemaakt met een laag budget, en dat zie je. Visueel ook niet bepaald de moeite waard en de cast is onopmerkelijk, maar het intrigerende script zit spannend in elkaar en het geheel is inventief en sfeervol uitgewerkt. Ooit eens op videoband gezien; benieuwd hoe dit er na al die jaren op dvd uit zal zien. Eerst maar eens zien te vinden, natuurlijk...

Dark Skies (2013)

3,5
Effectieve SF/horrorfilm die weliswaar niet erg origineel is, maar wel verdomde creepy en spannend. Degelijk spel van de akteurs en een spaarzaam gebruik van special effects komen het geheel absoluut ten goede. Van regisseur Stewart had ik na voorgangers Legion en Priest niet veel goeds meer verwacht, maar dit is een aangename verrassing. Denk aan een kruising van Poltergeist en Paranormal Activity, maar dan met buitenaardse wezens.

Dark Song, A (2016)

3,5
Bijzonder sfeervolle horrorfilm, die het vooral moet hebben van de geweldige opbouw. Met slechts twee akteurs in de cast verwacht je een nogal saai en langdradig gebeuren, maar regisseur Liam Gavin weet de spanning knap op te voeren, met minimale middelen. Wanneer de climax zich eindelijk aandient steekt deze helaas nogal flets af bij de rest van de film. Niet dat het slecht is, maar wederom wordt bewezen dat je bij horrorfilms met suggestie heel wat meer bereikt dan met visueel spektakel. Niettemin een geslaagd werkje.

Dark Star (1974)

3,5
Herzien op Blu-ray. Deze prettig gestoorde debuutfilm van John Carpenter ziet er na ruim veertig jaar nog steeds crappy uit, ook in high-definition, maar dat neemt niet weg dat er desondanks veel te genieten valt. Het is een soort stoner-versie van 2001: A Space Odyssey, en tevens één van de eerste (zo niet DE eerste) films die de zogenaamde 'used future' laat zien, later zo effectief gebruikt in de Alien-films. Alien heeft sowieso veel te danken aan deze Dark Star, net als bijvoorbeeld Star Wars. Niet geheel toevallig heeft scriptschrijver Dan O'Bannon, die hier tevens één van de hilarische hoofdrollen speelt, meegewerkt aan zowel Star Wars als Alien.

Dark Tide (2012)

2,5
Ondermaatse thriller, slechts het aankijken waard vanwege de fraaie opnamen van witte haaien. Afgezien daarvan is het huilen met de pet op, van de vlakke personages tot en met het saaie en bijzonder voorspelbare verhaaltje. Regisseur Stockwell heeft in het verleden best een paar leuke films gemaakt die zich ook op het water afspelen, namelijk Blue Crush en Into The Blue, maar ditmaal bakt hij er niets van. Het camerawerk is lelijk, de montage rommelig en de soundtrack misplaatst. Alles duurt ook nog eens veel te lang.

Dark Tower, The (2017)

3,5
Hoe vertaal je zeven lijvige boeken naar een film van krap anderhalf uur? Niet op deze manier, zoveel is duidelijk. Het begint allemaal nog niet eens zo beroerd, met een fijn sfeertje en prima special effects, maar gaandeweg vervlakt de boel behoorlijk en worden plot en gebeurtenissen erg eentonig. Jammer. Dit had veel beter gewerkt als televisieserie, wat oorspronkelijk ook de bedoeling was.

Darkest Hour (2017)

4,0
Na enkele missers heeft regisseur Joe Wright gelukkig zijn draai weer gevonden. Hij levert met Darkest Hour zelfs één van zijn beste films af. Gary Oldman is geweldig in de hoofdrol, het script steekt inventief en meeslepend in elkaar en visueel is het allemaal een lust voor het oog. Weinig op aan te merken, eigenlijk. Leuk ook als double bill met Dunkirk van Christopher Nolan.

Darkest Hour, The (2011)

2,5
Belabberde SF-film, geproduceerd door Timur Bekmambetov. Dat doet wel iets goed vermoeden, maar helaas, dit onbedoeld hilarische rommeltje is amper serieus te nemen. Personages, dialogen, plot, het is allemaal huilen met de pet op. Slechts de sporadisch fraaie special effects verdienen aanbeveling, maar dat is natuurlijk niet genoeg om deze alien invasion-flop van de ondergang te redden.

Darkman (1990)

3,5
De tand des tijds heeft flink zitten knagen aan dit werkje van regisseur Sam Raimi, maar de film is nog steeds zeer vermakelijk. Het is een soort vroege superhelden-film, maar door de aparte visuele aanpak en de maffe, onevenwichtige toon van het geheel heeft dit nooit een groot publiek weten te bereiken. Op sommige momenten zijn de ambities van Raimi groter dan budget en de staat van de special effects van toen toelaten, maar de film heeft uiteindelijk wel een heel eigen stijl en sfeer. Een hier nog jonge Liam Neeson doet het prima in één van zijn eerste hoofdrollen. Let goed op, anders heb je de cameo's van oa John Landis en Bruce Campbell zo gemist.

Date Night (2010)

2,5
Best leuk idee voor een film, een soort moderne After Hours, maar de uitwerking is flauw en slap. Carrell en Fey doen absoluut hun best, maar het script is vergezocht en wordt steeds vervelender naar het einde toe. Ondanks een indrukwekkende stoet bekende namen in kleine bijrolletjes (Mark Ruffalo, Ray Liotta, James Franco) weet niemand een positieve indruk achter te laten. Kan regisseur Levy nu werkelijk nooit eens een fatsoenlijke film afleveren?

David Brent: Life on the Road (2016)

3,5
Altijd riskant om een ooit succesvol personage te herintroduceren. Zo ook met David Brent, zo heerlijk fout in The Office. Het resultaat is hier een beetje vlees noch vis, niet slecht, maar ook niet bepaald geweldig. We hebben het allemaal eerder en beter gezien. Tenenkrommende momenten genoeg, maar op gegeven moment voelt één en ander nogal geforceerd aan. Het ligt er vaak iets te dik op. De liedjes zijn evenwel knap bedacht en uitgevoerd; belabberd, maar nog net geloofwaardig.

Dawn of the Planet of the Apes (2014)

3,5
Niet zo goed als Rise Of The Planet Of The Apes, de film is wat langdradig en de plot is aan de karige en voorspelbare kant, maar verder een degelijk tweede deel binnen de nieuwe Apes-mythologie. Andy Serkis is gepromoveerd tot hoofdrolspeler als leider Caesar en imponeert wederom met zijn complexe mocap-vertolking. Meer aktie en spektakel, maar tegelijkertijd gaat dit wel wat ten koste van de geloofwaardigheid (voor zover daar natuurlijk überhaupt sprake van kan zijn).

Dawn Wall, The (2017)

3,5
geplaatst:
Redelijke documentaire over de gedreven klimmer Tommy Caldwell, die het tot zijn levensdoel heeft gemaakt een ogenschijnlijk onbeklimbaar gedeelte van de berg El Capitan in het amerikaanse Yosemite te overwinnen. Genoeg ijzingwekkende scenes en nagelbijt-momenten, maar op gegeven moment verliest de documentaire een beetje zijn objectieve benadering en wordt het meer een heroïsch sportverhaal. Niets mis mee natuurlijk, zeker gezien de haast onmenselijke prestatie die geleverd wordt, maar ik mis een beetje diepgang en emotionele betrokkenheid bij de uitwerking.

Dazed and Confused (1993)

4,0
Herzien. Heerlijke film over de laatste dag van het jaar op een high school in 1976. Regisseur Linklater weet precies de juiste toon te treffen; de film balanceert kunstig tussen komedie en melancholisch coming of age drama. Veel inmiddels bekende gezichten in de toen grotendeels onbekende cast en veel geweldige muziek. Maakt een fraaie double bill met American Graffiti, waar de film duidelijk door geïnspireerd is.

De Palma (2015)

4,0
Regisseur Brian de Palma kan een behoorlijke stugge en chagrijnige gesprekspartner zijn, maar hier is hij zeer goedgemutst en openhartig. Zijn hele oeuvre passeert chronologisch de revue, voorzien van smakelijke en vaak erg grappige anecdotes. Hier en daar ook wel wat bijzondere scenes, zoals het gesneuvelde alternatieve einde van Snake Eyes. Natuurlijk is de documentaire vooral leuk als je fan bent van de films van de Palma; ik kreeg in ieder geval direct zin om al zijn films opnieuw te gaan kijken.

De Rouille et d'Os (2012)

Alternatieve titel: Rust and Bone

3,5
Sterk gespeeld drama over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen twee mensen die ogenschijnlijk niets gemeen hebben. Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard zijn beiden uitstekend, al laat de film om hen heen het soms een beetje afweten. De verhaallijnen zijn boeiend genoeg en de film is nergens saai, maar er had wel iets meer samenhang in het geheel aangebracht mogen worden. Daarnaast is het einde niet bepaald geweldig. Toch de moeite waard, zeker ook door de mooie sfeertekening en de onsentimentele aanpak van bepaalde dramatische ontwikkelingen.

Dead Lands, The (2014)

3,0
Erg matig werkje uit Nieuw-Zeeland, over één of andere stammenoorlog. Het begint nog niet eens zo beroerd, maar al snel loopt de plot vast in wazige en zweverige toestanden die de vaart compleet uit de film halen. Tegen het einde wordt het wel weer wat interessanter, maar dan is het al veel te laat om de boel nog te redden. Visueel redelijk verzorgd in elkaar gezet, maar gewoonweg te langdradig en vooral saai.