Meningen

Ik heb het gelijknamige boek van Gillian Flynn een paar weken terug gelezen, iets dat zeker geen pluspunt is bij het bekijken van de film. Dan valt natuurlijk extra op hoe één en ander gecondenseerd is om er een vlot lopend geheel van te maken. Veel interessante details en plotlijnen komen natuurlijk niet aan bod, maar in hoofdlijnen volgt de film het boek vrij nauwkeurig. Het is allemaal vakkundig in elkaar gezet en er wordt degelijk geacteerd, maar visueel oogt de film niet bepaald bijzonder en Charlize Theron is te bedeesd (en veel te mooi) in de hoofdrol. Het spannende en intrigerende verhaal blijft gelukkig wel overeind.

Zou niet fout kunnen gaan, zou je zeggen wanneer je de premisse hoort, maar ondanks het feit dat dit op en top gesneden koek is voor regisseur Tim Burton is dit toch wel één van zijn mindere films. Het geheel is te praterig en vaak aan de langdradige kant, alsmede slechts sporadisch grappig. Met de production design zit het uiteraard wel goed, daar kan men zich flink uitleven in allerlei gothische- en retro-details, maar het ziet er uiteindelijk allemaal net iets te gewoontjes uit. Depp is leuk in de hoofdrol en de rest van de cast is degelijk, maar om nu te zeggen dat de vonken in het rond vliegen... nee.

Gemaakt met een laag budget, en dat zie je. Visueel ook niet bepaald de moeite waard en de cast is onopmerkelijk, maar het intrigerende script zit spannend in elkaar en het geheel is inventief en sfeervol uitgewerkt. Ooit eens op videoband gezien; benieuwd hoe dit er na al die jaren op dvd uit zal zien. Eerst maar eens zien te vinden, natuurlijk...

Effectieve SF/horrorfilm die weliswaar niet erg origineel is, maar wel verdomde creepy en spannend. Degelijk spel van de akteurs en een spaarzaam gebruik van special effects komen het geheel absoluut ten goede. Van regisseur Stewart had ik na voorgangers Legion en Priest niet veel goeds meer verwacht, maar dit is een aangename verrassing. Denk aan een kruising van Poltergeist en Paranormal Activity, maar dan met buitenaardse wezens.

Bijzonder sfeervolle horrorfilm, die het vooral moet hebben van de geweldige opbouw. Met slechts twee akteurs in de cast verwacht je een nogal saai en langdradig gebeuren, maar regisseur Liam Gavin weet de spanning knap op te voeren, met minimale middelen. Wanneer de climax zich eindelijk aandient steekt deze helaas nogal flets af bij de rest van de film. Niet dat het slecht is, maar wederom wordt bewezen dat je bij horrorfilms met suggestie heel wat meer bereikt dan met visueel spektakel. Niettemin een geslaagd werkje.

Herzien op Blu-ray. Deze prettig gestoorde debuutfilm van John Carpenter ziet er na ruim veertig jaar nog steeds crappy uit, ook in high-definition, maar dat neemt niet weg dat er desondanks veel te genieten valt. Het is een soort stoner-versie van 2001: A Space Odyssey, en tevens één van de eerste (zo niet DE eerste) films die de zogenaamde 'used future' laat zien, later zo effectief gebruikt in de Alien-films. Alien heeft sowieso veel te danken aan deze Dark Star, net als bijvoorbeeld Star Wars. Niet geheel toevallig heeft scriptschrijver Dan O'Bannon, die hier tevens één van de hilarische hoofdrollen speelt, meegewerkt aan zowel Star Wars als Alien.

Intiem, aandoenlijk portret van de zwitserse kunstenaar aan het einde van zijn leven. Giger overleed vlak nadat de opnamen waren afgerond. Het is niet altijd even prettig om de held van weleer strompelend en mompelend door het beeld te zien zwalken, maar het is in ieder geval mooi om te zien hoe hij omringd wordt door een groep liefdevolle familieleden en vrienden. Zijn kunst komt uiteraard ook aan bod, maar de documentaire mist een duidelijke structuur en opbouw, waardoor het materiaal uiteindelijk een beetje als los zand aan elkaar hangt. Interessant, dat zeker, maar de beste man verdient een betere documentaire.

Ondermaatse thriller, slechts het aankijken waard vanwege de fraaie opnamen van witte haaien. Afgezien daarvan is het huilen met de pet op, van de vlakke personages tot en met het saaie en bijzonder voorspelbare verhaaltje. Regisseur Stockwell heeft in het verleden best een paar leuke films gemaakt die zich ook op het water afspelen, namelijk Blue Crush en Into The Blue, maar ditmaal bakt hij er niets van. Het camerawerk is lelijk, de montage rommelig en de soundtrack misplaatst. Alles duurt ook nog eens veel te lang.

Hoe vertaal je zeven lijvige boeken naar een film van krap anderhalf uur? Niet op deze manier, zoveel is duidelijk. Het begint allemaal nog niet eens zo beroerd, met een fijn sfeertje en prima special effects, maar gaandeweg vervlakt de boel behoorlijk en worden plot en gebeurtenissen erg eentonig. Jammer. Dit had veel beter gewerkt als televisieserie, wat oorspronkelijk ook de bedoeling was.

Onderhoudend, overwegend boeiend drama gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een advocaat (een sullige maar volhardende Mark Ruffalo) ontdekt een verband tussen een aantal mysterieuze sterfgevallen en het machtige chemiebedrijf DuPont. De uitwerking van het verhaal mist hier en daar wat spanning en is uiteindelijk niet confronterend genoeg, maar het sterke spel van de hele cast en het schrijnende onderwerp treffen uiteindelijk wel doel.

Na enkele missers heeft regisseur Joe Wright gelukkig zijn draai weer gevonden. Hij levert met Darkest Hour zelfs één van zijn beste films af. Gary Oldman is geweldig in de hoofdrol, het script steekt inventief en meeslepend in elkaar en visueel is het allemaal een lust voor het oog. Weinig op aan te merken, eigenlijk. Leuk ook als double bill met Dunkirk van Christopher Nolan.

Belabberde SF-film, geproduceerd door Timur Bekmambetov. Dat doet wel iets goed vermoeden, maar helaas, dit onbedoeld hilarische rommeltje is amper serieus te nemen. Personages, dialogen, plot, het is allemaal huilen met de pet op. Slechts de sporadisch fraaie special effects verdienen aanbeveling, maar dat is natuurlijk niet genoeg om deze alien invasion-flop van de ondergang te redden.

De tand des tijds heeft flink zitten knagen aan dit werkje van regisseur Sam Raimi, maar de film is nog steeds zeer vermakelijk. Het is een soort vroege superhelden-film, maar door de aparte visuele aanpak en de maffe, onevenwichtige toon van het geheel heeft dit nooit een groot publiek weten te bereiken. Op sommige momenten zijn de ambities van Raimi groter dan budget en de staat van de special effects van toen toelaten, maar de film heeft uiteindelijk wel een heel eigen stijl en sfeer. Een hier nog jonge Liam Neeson doet het prima in één van zijn eerste hoofdrollen. Let goed op, anders heb je de cameo's van oa John Landis en Bruce Campbell zo gemist.

Volledig op hol geslagen, hysterisch werkje dat begint als komische livestream maar gaandeweg omslaat in een volbloed horrorfilm. Best leuk gedaan en enthousiast vertolkt door de uitzonderlijk grofgebekte hoofdrolspeelster Annie Hardy, maar camerawerk en montage zijn zo chaotisch dat zelfs Michael Bay er hoofdpijn van zou krijgen. Hierdoor is de impact van het geheel helaas flink minder, hoewel er zeker doeltreffende momenten zijn. Als je het redt tot het einde loont het overigens absoluut de moeite om de hilarische en zeer inventieve eindcredits te bekijken.

Best leuk idee voor een film, een soort moderne After Hours, maar de uitwerking is flauw en slap. Carrell en Fey doen absoluut hun best, maar het script is vergezocht en wordt steeds vervelender naar het einde toe. Ondanks een indrukwekkende stoet bekende namen in kleine bijrolletjes (Mark Ruffalo, Ray Liotta, James Franco) weet niemand een positieve indruk achter te laten. Kan regisseur Levy nu werkelijk nooit eens een fatsoenlijke film afleveren?

Sterke, confronterende documentaire met een zeldzaam gepassioneerde Attenborough. Zijn voice-over is doorgaans al geweldig, maar door zijn fysieke aanwezigheid door de hele documentaire krijgt de boodschap nog een extra krachtige lading. Verwacht geen standaard natuurdocumentaire; ondanks de werkelijk schitterende beelden is dit hoofdzakelijk een waarschuwing voor de toekomst, met een klein streepje licht aan het einde van de tunnel. Gezien de leeftijd van de beste man is dit naar alle waarschijnlijkheid min of meer zijn testament, wat de documentaire emotioneel nog meer aangrijpend maakt.

Altijd riskant om een ooit succesvol personage te herintroduceren. Zo ook met David Brent, zo heerlijk fout in The Office. Het resultaat is hier een beetje vlees noch vis, niet slecht, maar ook niet bepaald geweldig. We hebben het allemaal eerder en beter gezien. Tenenkrommende momenten genoeg, maar op gegeven moment voelt één en ander nogal geforceerd aan. Het ligt er vaak iets te dik op. De liedjes zijn evenwel knap bedacht en uitgevoerd; belabberd, maar nog net geloofwaardig.

Aangrijpende documentaire over voormalig stuntman David Holmes, voornamelijk bekend als de stuntdubbelganger van Daniel Radcliffe in de Harry Potter-films. Na een ongeluk op de set van de laatste Potter-film raakte Holmes verlamd en belandde in een rolstoel. De documentaire richt zich vooral op de positieve elementen van Holmes' huidige leven, al komt de schuldvraag natuurlijk wel aan bod. Holmes is een innemende persoonlijkheid en zwelgt absoluut niet in zelfmedelijden, maar door het verdriet van de mensen om hem heen (waaronder de nog steeds met hem bevriende Radcliffe) hakt dit portret er emotioneel herhaaldelijk flink in.

Meer een portret van Lynch als kunstenaar dan als regisseur; slechts zijn korte films The Alphabet en The Grandmother komen aan bod en de documentaire eindigt bij het maken van Eraserhead. Niettemin de moeite waard; Lynch is altijd een genot om naar te kijken en te luisteren en zijn jeugdherinneringen zijn af en toe heerlijk bizar. De documentaire is daarnaast mooi vormgegeven, met veel aandacht voor de kunstwerken en fotografie van Lynch. Maar nu zou ik ook graag een documentaire willen zien over zijn films...

Niet zo goed als Rise Of The Planet Of The Apes, de film is wat langdradig en de plot is aan de karige en voorspelbare kant, maar verder een degelijk tweede deel binnen de nieuwe Apes-mythologie. Andy Serkis is gepromoveerd tot hoofdrolspeler als leider Caesar en imponeert wederom met zijn complexe mocap-vertolking. Meer aktie en spektakel, maar tegelijkertijd gaat dit wel wat ten koste van de geloofwaardigheid (voor zover daar natuurlijk überhaupt sprake van kan zijn).

Redelijke documentaire over de gedreven klimmer Tommy Caldwell, die het tot zijn levensdoel heeft gemaakt een ogenschijnlijk onbeklimbaar gedeelte van de berg El Capitan in het amerikaanse Yosemite te overwinnen. Genoeg ijzingwekkende scenes en nagelbijt-momenten, maar op gegeven moment verliest de documentaire een beetje zijn objectieve benadering en wordt het meer een heroïsch sportverhaal. Niets mis mee natuurlijk, zeker gezien de haast onmenselijke prestatie die geleverd wordt, maar ik mis een beetje diepgang en emotionele betrokkenheid bij de uitwerking.

Bij vlagen best vermakelijk en spectaculair, met een bijzonder sterke opening en halverwege een geweldige aktiescene waarbij een hele roedel vampiers wordt uitgeroeid met behulp van oa Scott Adkins, maar de plot stelt weinig voor en de humor is van het lach-of-ik-schiet niveau. Jamie Foxx doet zijn gebruikelijke ding in de hoofdrol maar weet het materiaal niet naar een hoger plan te tillen. De virtuoos in beeld gebrachte bloederige aktiescenes moeten duidelijk de kar trekken.

Aangename SF-klassieker, heel wat beter dan de flauwe remake met Keanu Reeves uit 2008. De thematiek is nog steeds erg actueel en de film heeft een lekker vlot tempo. De special effects stellen niet heel veel voor maar dit mag de pret niet drukken. Voornaamste pluspunt is de sympathieke hoofdrol van Michael Rennie als Klaatu, het buitenaardse wezen dat een belangrijke booschap heeft voor de planeet Aarde.

Middelmatig werkje over een apocalyptische wereld waarin vijf jongeren zich in een landhuis moeten verschansen tegen kwaadwillende indringers. Redelijk spel van de cast en hier en daar best spannend, maar het voortdurend grijze kleurschema en de opzichtige cgi-effecten zorgen nu niet bepaald voor visueel spektakel. Iets meer uitleg had ook geen kwaad gekund. Gelukkig beschikt de film wel over een intense climax en hebben de laatste paar scenes nog een paar (on)aangename verrassingen voor de kijker in petto.

Ingetogen, bescheiden tragikomedie vol onderkoelde humor, zorgvuldig vormgegeven en sympathiek gespeeld. De plot stelt bijzonder weinig voor en het tempo ligt laag, maar de personages zijn net leuk genoeg om het geheel drijvende te houden.

Herzien. Heerlijke film over de laatste dag van het jaar op een high school in 1976. Regisseur Linklater weet precies de juiste toon te treffen; de film balanceert kunstig tussen komedie en melancholisch coming of age drama. Veel inmiddels bekende gezichten in de toen grotendeels onbekende cast en veel geweldige muziek. Maakt een fraaie double bill met American Graffiti, waar de film duidelijk door geïnspireerd is.

Sterk frans drama over een getalenteerde pianist (Romain Duris) die zijn geld verdient met dubieuze huizenhandel in Parijs. Duris is onvergetelijk in de intense hoofdrol en de sfeervolle regie van Jacques Audiard is eersteklas. De film is overigens een remake van het bij mij niet bekende Fingers uit 1978, met Harvey Keitel.

Regisseur Brian de Palma kan een behoorlijke stugge en chagrijnige gesprekspartner zijn, maar hier is hij zeer goedgemutst en openhartig. Zijn hele oeuvre passeert chronologisch de revue, voorzien van smakelijke en vaak erg grappige anecdotes. Hier en daar ook wel wat bijzondere scenes, zoals het gesneuvelde alternatieve einde van Snake Eyes. Natuurlijk is de documentaire vooral leuk als je fan bent van de films van de Palma; ik kreeg in ieder geval direct zin om al zijn films opnieuw te gaan kijken.

Sterk gespeeld drama over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen twee mensen die ogenschijnlijk niets gemeen hebben. Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard zijn beiden uitstekend, al laat de film om hen heen het soms een beetje afweten. De verhaallijnen zijn boeiend genoeg en de film is nergens saai, maar er had wel iets meer samenhang in het geheel aangebracht mogen worden. Daarnaast is het einde niet bepaald geweldig. Toch de moeite waard, zeker ook door de mooie sfeertekening en de onsentimentele aanpak van bepaalde dramatische ontwikkelingen.

Meer van hetzelfde maar dan minder. Deze inferieure sequel profiteert van de kleurrijke en sfeervolle setting, maar de plot is zo mogelijk nog kariger dan dat van het origineel, en het akteerwerk nog amateuristischer. Hier en daar een verdwaalde spannende scene, maar de film is behoorlijk saai en spreekt te weinig tot de verbeelding