Meningen

Een komische zombie-film van Jim Jarmusch. Dan weet je dat het maf en bizar gaat worden, maar dat het tegelijkertijd saai en nietszeggend is valt dan toch vies tegen. Het begin heeft nog wel enige potentie en de personages zijn niet al te vervelend, maar al snel blijkt dat we hier te maken hebben met een kansloos script en akteurs die er niet heel veel zin in lijken te hebben. Vooral Bill Murray speelt hier erg slecht. Gaandeweg wordt het allemaal veel te meta (flauwe grappen over het script en de titelsong bijvoorbeeld) en zelfs volstrekt belachelijk (een UFO?!). Natuurlijk kun je zeggen dat je alles met een korrel zout moet nemen, maar de film is niet grappig genoeg voor een komedie en niet scherp genoeg voor een satire.

Erg matig werkje uit Nieuw-Zeeland, over één of andere stammenoorlog. Het begint nog niet eens zo beroerd, maar al snel loopt de plot vast in wazige en zweverige toestanden die de vaart compleet uit de film halen. Tegen het einde wordt het wel weer wat interessanter, maar dan is het al veel te laat om de boel nog te redden. Visueel redelijk verzorgd in elkaar gezet, maar gewoonweg te langdradig en vooral saai.

Niet helemaal geslaagd, deze sfeervolle maar nogal trage retro thriller over een kidnapping en de bizarre manier waarop men de dader op het spoor komt, maar de film beschikt absoluut over een aantal sterke punten. Zo is de jaren '80-sfeer bijzonder knap getroffen; de film lijkt zo weggelopen te zijn uit dat decennium. Het akteerwerk is daarnaast prima, met zorgvuldig uitgewerkte, originele personages. De plot steekt tenslotte degelijk in elkaar; vooral het detail dat is gaan zitten in alles dat te maken heeft met de electronica uit die tijd is indrukwekkend.

De hereniging van de regisseur en de hoofdrolspeelster van de originele zweedse Girl With The Dragon Tattoo pakt verrassend goed uit, al is de film bij vlagen vrij onevenwichtig. Vooral de rommelig in beeld gebrachte en niet overal even overtuigende (of noodzakelijke) aktiescenes doen afbreuk aan het geheel. Maar goed, de aktie zit vooral geconcentreerd aan het begin en het einde- daar tussenin is dit een sterk drama met een degelijk plot en een mooi uitgewerkt wraakmotief. Colin Farrell en Noomi Rapace zijn beiden uitstekend; de cast om hen heen is helaas minder indrukwekkend.

Rauwe, grimmige wraakfilm met een intense, angstaanjagende rol van Considine. Het script zit goed in elkaar, met een gelukkig niet geheel voorspelbaar verhaalsverloop. Het realistische handheld camerawerk, gekoppeld aan het nogal ranzige milieu waar de film zich afspeelt, zorgt soms voor een onaangenaam sfeertje, maar de emotionele lading van het geheel is krachtig genoeg om dit te compenseren. Mooi gebruik van homevideo beelden in de flashbacks.

Onderhoudende thriller, die gaandeweg helaas steeds ongeloofwaardiger wordt. Emma Thompson is solide in de hoofdrol en ze wordt bijgestaan door een degelijke cast in een fraai winters landschap. Eén en ander bouwt toe naar een spannende maar nogal overdreven climax, waarin plot en personages definitief kopje onder gaan.

Big Brother met zombies, dat klinkt natuurlijk erg flauw maar dat is het bepaald niet. Deze vijfdelige britse miniserie zit slim in elkaar en is behoorlijk spannend, alsmede bijzonder bloederig. Goed gemaakt ook, al verveelt het gebruik van de shaky-cam tijdens de aktiescenes snel en had men visueel nog wel iets innnovatiever kunnen uitpakken.

Een flinke stap terug voor zowel de schrijver als de regisseur van het geniale Saw. Uitgekwauwd en voorspelbaar script, vol weinig interessante personages (de politieman die Donnie Wahlberg neerzet is echt ver beneden peil). De film wordt gered door de zeer fraaie cameravoering, de mooie decors en de eersteklas make up-effecten. Leuk einde inderdaad, maar het geheel is gewoon niet goed en origineel genoeg.

Saaie zombiefilm, niet echt slecht maar behoorlijk middelmatig. De unieke selling point van de film, 'zombies in afrika!', is natuurlijk interessant, maar de regisseurs laten heel wat kansen liggen. Visueel leveren de indrukwekkende locaties her en der wel wat mooie plaatjes op, maar qua plot en personages stelt het allemaal bar weinig voor. De speciale effecten kunnen er mee door, net als de aktiescenes, maar het akteerwerk laat nogal te wensen over en de film valt veel te vaak in herhaling.

Best aardige misdaadfilm, niet erg origineel of diepgravend maar wel sfeervol en goed gespeeld. Fijn ook om Eric Bana weer eens als bad guy te zien. De winterse setting draagt absoluut bij aan de intensiteit van het geheel en resulteert in fraaie beelden. Qua speelduur iets te kort om alle plotlijntjes helemaal naar tevredenheid af te handelen, maar de film is in ieder geval spannend en onderhoudend. De oostenrijkse Regisseur Stefan Ruzowitzky doet het niet slecht met zijn eerste Hollywood-film.

Deze komische zombiefilm heeft wel enige charme, maar niet voldoende. De cast en de make-up effecten kunnen er mee door en hier en daar moest ik best lachen, maar plot en humor schieten herhaaldelijk tekort. De vele leuke verwijzingen naar andere films en de sympathieke toon van het geheel maken één en ander nog net draaglijk.

Leuk, vooral door de geweldige hoofdrol van Ryan Reynolds en de onorthodoxe aanpak van het verder nogal standaard materiaal. Visueel zijn er heel wat leuke vondsten en de vele grappen en grollen treffen voor het grootste gedeelte doel. Jammer dat de rek er tegen het einde flink uit is; dan moeten we helaas door een futloze aktieclimax heenbijten.

Vaak grappig en lekker oneerbiedig derde deel, met ditmaal natuurlijk de aanwezigheid van Hugh Jackman als toegevoegde waarde. Helaas vond ik de chemie tussen de twee wat tegenvallen. Sowieso is het Ryan Reynolds die de kar moet trekken; de rol van Jackman is niet bepaald interessant uitgewerkt. De film begint geweldig en de constante stroom aan cameo's en bekende gezichten is absoluut onderhoudend, maar het duurt allemaal veel te lang en bepaalde stroperige momenten halen de vaart er danig uit.

Overdadige, vermoeiende sequel, maar uiteindelijk best leuk. Gekeken in de Super Duper Cut, die een kwartier langer is dan de bioscoopversie. De film zakt regelmatig in, vreemd genoeg vooral in het eerste uur, maar steevast wordt de boel gered door een extreem botte aktiescene of hilarische monoloog. De verwijzingen en injokes zijn amper te tellen. Net als in het eerste deel vormen de vlakke personages uit het X-Men universum het zwakste punt van de film.

Tegelijkertijd grappig en eng, deze inventieve mix van Jackass en The Evil Dead. Een in ongenade gevallen influencer (Joseph Winter) probeert zijn volgers terug te winnen door een livestream te maken waarin hij een nacht in een verlaten spookhuis doorbrengt. Uiteraard loopt dit volledig uit de hand. Dit heeft overeenkomsten met het recente Dashcam, maar gelukkig is Deadstream minder chaotisch en hysterisch. Visueel steekt de film leuk in elkaar, met verdienstelijke make up-effecten en een aantal prima schrikeffecten. Inhoudelijk is het allemaal niet zo bijzonder, maar de spanning blijft er goed in tot en met het einde.

Schaamteloze tranentrekker, die in de vakkundige handen van regisseur Hallstrom gelukkig alsnog resulteert in iets moois. Hij weet als geen ander binnen het genre de juiste snaar te raken. De twee hoofdrolspelers doen het redelijk en de film kabbelt prettig voort, met hier en daar een verrassend element om de voorspelbaarheid van het verhaaltje tegen te gaan. Wat de film echter redt is de prachtige rol van Richard Jenkins als de autistische vader van hoofdrolspeler Tatum. De relatie tussen deze twee is prachtig uitgewerkt en uiteindelijk zeer aangrijpend. De rest van de film neem ik dan maar op de koop toe.

Zeer persoonlijke, vaak aangrijpende documentaire van regisseur Kurt Kuenne over de moord op zijn beste vriend Andrew Bagby. Kuenne besloot deze documentaire te maken voor Bagby's zoontje Zachary, om zijn vader, die hij nooit zou kennen, te herinneren. Gaandeweg blijkt het project echter veel meer te zijn dan dat en volgen er een aantal hartverscheurende ontwikkelingen. Groot nadeel is de ADHD-montagestijl, waardoor je als kijker vaak op het punt staat af te haken, ware het niet dat het relaas zo emotioneel beladen en meeslepend is. Met een meer rustige vertelstijl had dit wat mij betreft nog veel beter kunnen zijn, maar uiteindelijk is het verhaal toch wel heel bijzonder.

Leuke cast en flink wat geslaagde grappen, maar een grote reeks flauwe en geforceerde momenten doen afbreuk aan het geheel. Iets minder theater-van-de-lach achtige toestanden en een iets meer subtiele aanpak was welkom geweest. Het verzamelde talent weet er gelukkig nog wel iets van te maken en door het hoge tempo heb ik me niet verveeld.

Ik ken de animé en de eerdere verfilmingen niet, maar heb me in ieder geval prima vermaakt met deze remake. Eén en ander verloopt te snel en er eigenlijk teveel plot om in één film te proppen, maar de film is wel onderhoudend, lekker bloederig en energiek. Qua toonzetting had de boel best wat meer creepy en serieus mogen zijn, maar al met al vond ik dit best oké. Wel jammer van de erg matige hoofdrolspeler.

Nogal standaard uitgewerkt drama over een tiener die langzaam probeert te wennen aan het idee dat hij binnen afzienbare tijd gaat overlijden aan de gevolgen van kanker. De mooie rollen van hoofdrolspelers Thomas Brodie-Sangster en Andy Serkis geven wat meerwaarde aan het materiaal, net als de fraai vormgegeven animatiescenes, die de gedachtenwereld van de hoofdpersoon vertegenwoordigen. Afgezien daarvan niet heel bijzonder, maar net onderhoudend genoeg.

Ongemakkelijke mix van komedie, fantasy en horror, resulterend in een vlees-noch-vis rommeltje. Vermakelijk, dat wel, met name door de prima cast. Vooral Richard E. Grant en Will Poulter zijn hier lekker op dreef. Afgezien van een aantal degelijk in beeld gebrachte moordpartijen valt er verder helaas weinig te beleven, of je moet van foeilelijke cgi houden.

Best grimmig voor een komedie en niet overal even grappig, maar overwegend is dit toch wel bijzonder. Het script blijft dicht bij de russische politieke geschiedenis en geeft er een surrealistische humoristische draai aan, daarbij flink gesteund door een uitstekende en veelzijdige cast. Gelukkig geen malle geforceerde russische accenten maar gewoon de 'natuurlijk' spraak van de engelse en amerikaanse akteurs, iets dat aanvankelijk wel even wennen is maar uiteindelijk de personages en vooral de humor ten goede komt. Zoals gezegd niet overal even geslaagd, maar wel inventief en bij momenten hilarisch.

Vermakelijke Agatha Christie-verfilming, de tweede met Kenneth Branagh aan het roer en in de hoofdrol. Zijn personage krijgt hier gelukkig wat meer diepgang en zijn snor zelfs een eigen origin story! Best grappig gedaan overigens. De plot steekt verder leuk in elkaar en de cast heeft er duidelijk zin in, maar de overdaad aan digitale achtergronden en een knagend gevoel van oubolligheid drukken de pret wel een beetje.

Pulp, dat zeer zeker, en heel wat zwakker dan het eerste deel. Matig geregisseerd door Reiné, die zijn gebrek aan expertise probeert te verhullen door een drukke montage. Van de aktiescenes blijft derhalve weinig meer over dan een serie fragmentarische shots. Eigenlijk is de film op ieder vlak minder dan de film van regisseur Anderson, hier nog wel aan boord als scenarist en producent. De cast is ook erg matig: Goss oogt stoer in de hoofdrol maar bakt er bijzonder weinig van, net als stoere mannen Rhames en Trejo. Het geheel wordt gered door de laatste tien minuten, wanneer het script een bijzonder slimme wending neemt. Er is overigens toch een element waarin dit tweede deel het eerste overtreft: de twee dames in de cast zijn bijzonder aangenaam om naar te kijken.

Vrij extreme film over zinloos geweld en de gevolgen ervan. Bacon is uitstekend in de hoofdrol en qua camerawerk en montage is de film indrukwekkend, maar het brute geweld voelt soms wat overdreven aan en de eendimensionale bad guys zijn dertien in een dozijn. Een Death Wish-variant dus, net als het recente The Brave One, en net als die film weet deze ook niet helemaal te overtuigen. Wanneer een film gaat zwelgen in het geweld dat het pretendeert te veroordelen weet je dat er iets mis is.

Het origineel met Charles Bronson was al niet bepaald een meesterwerk, maar vergeleken met deze mallotige remake was die wraakfilm helemaal zo verkeerd nog niet. Met het simpele maar doeltreffende concept kun je toch niet missen, zou je zeggen. Wel als je Eli Roth heet en je Bruce Willis de hoofdrol in je film laat spelen. Willis is hier weer eens volledig op de automatische piloot en slaapwandelt werkelijk door de gebeurtenissen heen, zonder enige expressie of emotie op zijn gezicht. Het script ontspoort daarnaast verontrustend snel, met een aaneenschakeling van maffe plotwendingen en ongeloofwaardige ontwikkelingen. In de finale wordt tenslotte een anonieme schurk opgevoerd die opeens een persoonlijke vete heeft uit te vechten met het gezin van Willis. Dat kan allemaal maar.

Splatter uit Nieuw-Zeeland; meestal best leuk, ook ditmaal, maar deze komische horrorfilm is net iets te flauw en voor de hand liggend om echt te kunnen overtuigen. De vroege films van regisseur Peter Jackson hebben duidelijk model gestaan voor dit werkje, maar zo inventief en energiek als het grote voorbeeld wordt het helaas nergens. Het is een beetje een gevalletje been there, done that, al zijn de personages best sympathiek en valt er op de overdadig bloederige make-up effecten weinig aan te merken.

Best spannende thriller, maar qua structuur en aanpak soms helaas iets te geforceerd en te melodramatisch. Het beste gedeelte betreft de flashbacks; de scenes in het heden zijn minder boeiend. Daarnaast lijken de 'oudere' akteurs absoluut niet op hun jongere versies, met als totaal ongeloofwaardig toppunt de combinatie van Sam Worthington/ Ciaran Hinds. Welke malloot heeft in godsnaam bedacht dat deze twee akteurs op elkaar zouden lijken?

Grappige aktiekomedie over drie improvisatieakteurs die de criminele onderwereld van Londen infiltreren als een soort experiment van de politie. De slimme casting blijkt al snel één van de grootste troeven van de film, met vooral Orlando Bloom hilarisch op dreef. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en verzandt het script in vlakke en voorspelbare toestanden, maar tot die tijd heeft dit zeker zijn momenten.

Een origineel idee voor een horrorfilm: een spookhuis onder water! Je moet er maar opkomen. Helaas vertaalt het coole concept zich niet direct naar een goede film. De opbouw is leuk gedaan en kent zeker een aantal spannende en creepy momenten, maar zodra de boel los gaat verzandt de boel al snel in chaotische en vooral weinig boeiende toestanden. De cameravoering laat het dan grotendeels ook afweten.