Meningen

Zeer onderkoelde droogkomische bedoening over een stoïcijnse machinist (Baard Owe) die direct na zijn pensioen te maken krijgt met allerlei maffe, licht surrealistische toestanden. De film is best onderhoudend en regisseur Bent Hamer brengt alles mooi in beeld, maar personages en plot zijn net iets te ongrijpbaar om echt indruk te maken. Het geheel blijft een beetje steken in goede bedoelingen.

Sterke documentaire over de twee legendarische concerten die Oasis gaf op 10 en 11 augustus 1996, opgebouwd rond de verhalen van een groot aantal fans. Visueel is de documentaire vaak aan de drukke en schokkerige kant, hoe kan het ook anders gezien het archiefmateriaal uit die tijd, maar de muziek en de mooie verhalen (ook de band komt aan het woord) maken veel goed. Wat vooral opvalt is over hoeveel fraaie songs de band reeds beschikte na slechts twee albums gemaakt te hebben. De monotone zang van Liam Gallagher werkt sporadisch op de zenuwen, maar broer Noel en de rest van de band zijn in topvorm.

Ongelooflijk sterk geacteerd drama over een net uit de gevangenis ontslagen simpele ziel (Sol Kyung-Gu) en de relatie die hij krijgt met een spastische vrouw (Moon So-Ri), dochter van de man waar hij negen maanden voor heeft gezeten, betreffende een aanrijding met dodelijke afloop. Echt zo'n plot dat makkelijk kan verzanden in melodrama, maar regisseur Chang-Dong Lee vermijdt kunstig de valstrikken van het genre. Er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel in de toch behoorlijk lange film, maar de twee hoofdrolspelers zijn zo goed dat je ademloos zit te kijken naar de absurde lotgevallen van het duo. Afwisselend grappig, onbehaaglijk en aangrijpend.

De gebruikelijke droogkomische toestanden in deze typische Alex van Warmerdam-film, voorzien van een lichtgewicht maar slim script. Hier en daar wellicht wat aan de gekunstelde kant, maar er valt flink wat te lachen en de cast maakt er iets moois van.

Visueel vaak erg mooi, maar inhoudelijk is deze film weinig meer dan een reeks 'geleende' ideeën uit films als Wall-E, Moon en Independence Day. Cruise heeft het daarnaast wel heel makkelijk in een rol die werkelijk niets van hem vergt. Begint erg sterk, met adembenemende special effects en production design (dat zwembad, geweldig!), maar na een half uur begint de plot langzaam steeds suffer te worden. Een paar plotwendingen zijn leuk gevonden, maar het is al met al niet genoeg om hier een overtuigende SF-film van te maken. Daar kunnen een paar coole aktiescenes dan ook niets meer aan veranderen.

Attenborough op zijn meest confronterend; aan de ene kant extreem pessimistisch, aan de andere kant verrassend hoopvol. Nu zijn eigen dood snel nadert probeert hij vol passie de mensheid nog eenmaal te waarschuwen en hopelijk te redden van de ondergang. Prachtige beelden van onze oceanen, al dan niet vervuild en leeggevist. Geen makkelijke kijkervaring, maar wel een belangrijke.

Waarom wordt een Hollywood-film met een hoofdzakelijk vrouwelijke cast al snel suf en mutserig? Geen idee, maar het gebeurde eerder al met Ghostbusters. Dit is een dergelijke franchise-killer, met een verspilde cast, een erg karig en voorspelbaar script en een overheersend gevoel van schouder-ophalen. Ocean's 12 was met terugwerkende kracht zo slecht nog niet...

Binnen het inmiddels overvolle genre van de oceaan-docu weet deze film helaas niet veel nieuws te brengen, maar het ziet er allemaal wel prachtig uit, ondersteund door een fraaie soundtrack. Majestueus camerawerk, dat zeer zeker, met een groot aantal indrukwekkende shots. Vrij veel aandacht voor de bedreiging van de oceanen door de mens; het laatste half uur is hier grotendeels aan gewijd, maar ik vond dit niet al te storend. De documentaire bevat genoeg moois om ver boven de middelmaat uit te stijgen.

Vlot gemonteerde documentaire waarin in hoog tempo het leven in de oceaan aan je voorbijtrekt. Iets te snel meestal, waardoor de film meer aanvoelt als een 'ocean's greatest hits' dan als een echte documentaire. Ook wordt één en ander nogal opzichtig gemanipuleerd, iets dat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Het knullige commentaar tenslotte (vanuit het perspectief van een schildpad) is dermate kinderachtig dat dit binnen het genre geen topper is. De fraaie fotografie ten spijt.

Opgerekte/ uitgebouwde versie van regisseur Mike Flanagan's korte studentenfilm uit 2006, Oculus: Chapter 3- The Man With The Plan. Niet beter of slechter, alleen duurt alles ditmaal ruim anderhalf uur in plaats van dertig minuten. Het verhaaltje is in ieder geval te karig om de volle lengte te boeien en vooral tegen het einde is de rek er behoorlijk uit. Flanagan zorgt voor een aantal creepy momenten en vooruit, ik schrok ook wel een paar keer, maar er wordt teveel geleuterd en de personages zijn niet bepaald interessant.

Deze verfilming van het prima gelijknamige boek van Dean Koontz raakt eigenlijk nergens de juiste snaar. Regisseur Sommers zorgt voor veel vaart, maar hij lijkt niet te kunnen kiezen tussen humoristische observaties en spanning. Dit zorgt voor een nogal onevenwichtig geheel. Anton Yelchin doet zijn best in de hoofdrol en zijn voice-over heeft zo zijn momenten, maar de voortdurende stroom aan spitsvondigheden die de personages spuien is nogal aan de vermoeiende kant. Het werkt in het boek, maar amper op film. De akteurs denken wellicht in een komedie rond te lopen in plaats van een bovennatuurlijke thriller. De special effects zijn verder sporadisch effectief, hoewel nogal wisselend van kwaliteit. Het boek verdient een betere film, dat is duidelijk.

Beetje onbestendige en vooral ook onbevredigende ierse horrorfilm annex moordmysterie. Een aantal doodenge scenes redt de film van de ondergang, maar plot en personages weten amper te boeien. Regisseur Damian McCarthy heeft duidelijk talent, iets dat hij ook al liet zien in voorganger Caveat, maar nu moet hij nog op zoek naar een sterk script. Overigens heeft het schurftige konijn-met-drumstel uit Caveat hier een hele korte maar grappige cameo.

Eersteklas waargebeurd drama over klokkenluidster Katherine Gun (Keira Knightley), die in 2003 een geheime memo van de Amerikaanse NSA lekt. Spannend opgebouwd en intelligent uitgewerkt, daarbij flink geholpen door een uitstekende cast.

Best leuke, zij het wat onbestendige en te vrijblijvende tragikomische film over een dag uit het leven van nietsnut Niko Fischer (Tom Schilling). Berlijn is hier mooi geschoten in zwartwit en de film heeft veel rake momenten, die helaas nergens echt een geheel vormen. Na afloop zit je als kijker dan ook met een nogal onbevredigend gevoel. Schilling is prima in de hoofdrol en hij ziet zich omringd door een uitstekende cast.

Vergezochte, vrij saaie thriller die maar niet van de grond wil komen. Het script is sporadisch inventief en er zijn een aantal spannende momenten, maar de film duurt veel te lang en de personages zijn amper interessant. Visueel heeft de film ook niet echt veel te bieden. Geproduceerd door Guillermo Del Toro, maar dat is in dit geval geen aanbeveling.

Middelmatige, slechts sporadisch effectieve zweedse mix van The Blair Witch Project, The Thing en Invasion Of The Body Snatchers. Het schokkerige camerawerk doet een found footage-werkje vermoeden, maar dat is de film dan weer net niet, waardoor de keuze voor deze visuele stijl eigenlijk nergens op slaat. Het akteerwerk kan er mee door en het langzaam escalerende paranoïde sfeertje is knap getroffen, maar er wordt te weinig met het onderwerp en de locatie gedaan en echt eng wordt het maar zelden.

Het blijft een beetje behelpen met de Netflix-originals de laatste tijd. Deze veelbelovende Zuid-Koreaanse film is bijvoorbeeld uiteindelijk vlees noch vis. Mooi gemaakt, met fraai camerawerk en uitstekende special effects, maar inhoudelijk is de film te dun en het akteerwerk van vrijwel alle amerikaanse akteurs (met name Tilda Swinton en Jake Gyllenhaal) is behoorlijk over de top. Deels familiefilm, deels dystopische toekomstvisie, deels aanklacht tegen de huidige consumptiemaatschappij. Helaas ook slechts deels geslaagd.

Fraai japans drama, met veel humor gebracht. Hier en daar wellicht een beetje aan de sentimentele kant, nog verder aangedikt door de bij vlagen stroperige muziek, maar het verhaal steekt erg mooi in elkaar en de personages zijn prachtig uitgewerkt. Visueel ook zeer indrukwekkend.

Rommelige, onduidelijke thriller die weliswaar beschikt over een intrigerend uitgangspunt, maar daar vervolgens weinig boeiends mee doet. Sterker nog, de film wordt gaandeweg steeds minder interessant en werkt toe naar een wat mij betreft behoorlijk bespottelijke finale. De cast presteert daarnaast ook erg matig. Tegenvaller van regisseur M. Night Shyamalan, die de laatste jaren weer op de goede weg leek te zijn. Uiteraard komt hij ook ditmaal weer eens opdraven in een volstrekt misplaatst bijrolletje.

Deel één was al niet best maar blijkt een waar meesterwerk vergeleken met dit matte vervolg. De spectaculaire openingsscene doet hoop leven, maar daarna gaat de boel helaas snel de mist in. Aan de prima cast ligt het niet, al heeft die weinig te doen; het belabberde script is hier de hoofdverantwoordelijke. De afgeraffelde aktiescenes zijn ook niet best. En dan werkt de film ook nog eens toe naar een kansloos open einde. Alsof we zin hebben in nog een deel.

Grotendeels futloze mix van Highlander en Blade, degelijk gemaakt en gespeeld maar niet bepaald opwindend en al helemaal niet spannend. Hier en daar een aardige aktiescene, maar de plot is te weinig onderscheidend en er zijn teveel oeverloze dialogen die de vaart danig uit de film halen. Bepaalde details en subplots zijn best interessant en op zich kan een tweede deel eventueel nog wel wat worden, maar de thematiek komt hier nog amper uit de verf.

Vermakelijke western met een perfect op maat gesneden hoofdrol voor Tim Blake Nelson als de titelfiguur. Wat een kop heeft die hier zeg, geweldig. Stephen Dorff is ook goed als de voornaamste slechterik. Mooi opgebouwd en zelfverzekerd geregisseerd, met veel aandacht voor detail en sterke dialogen. Hier en daar helaas wel iets te uitleggerig en de climax schiet iets tekort (no pun intended), maar tegen die tijd heeft Old Henry zich al ruimschoots bewezen als een lekker botte, old school western.

Onwaardige laatste film van Redford als akteur, al wordt het gezien zijn uiterlijk en motoriek wel echt tijd dat hij stopt. Zijn personage is hier onbestendig, ongrijpbaar en niet al te boeiend, net als de overige personages en feitelijk de hele film om hem heen. Veel scenes voelen overbodig aan en de karige plot kan het geheel niet drijvende houden. Een goedbedoeld maar onbeduidend niemendalletje derhalve.

Middelmatig horrorwerkje, een soort Exorcist in de jungle. Er zijn een paar effectieve schrikmomenten en de sfeervolle setting maakt één en ander goed, maar plot en personages zijn niet bepaald goed uitgewerkt en de film steekt vrij rommelig in elkaar. Hoofdrolspeelster Brigitte Kali Canales doet haar best, maar ook zij kan niet voorkomen dat de film uitgaat als een nachtkaars, eindigend met een malle anticlimax.

Wanneer je het zuid-koreaanse origineel niet kent is dit best een aardige thriller, maar ja, wie kent die superieure film nou niet? Gelukkig waren bepaalde plotetails een beetje bij me weggezakt, zodat één en ander niet al te voorspelbaar verliep, maar deze remake moet het feitelijk op ieder front afleggen. Aan Josh Brolin ligt het in ieder geval niet, die is top in de hoofdrol. De maffe rol van Samuel L. Jackson doet echter de wenkbrauwen fronsen en de doorgaans prima Sharlto Copley is hier behoorlijk miscast. Visueel zit alles netjes in elkaar en op technisch vlak valt er weinig op de film aan te merken, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Al met al een acceptabele maar verwaterde remake.

Vermakelijke nonsens; geen slecht idee overigens om een Die Hard-kloon uit te brengen nu die reeks hard achteruit gaat. Niet dat dit zo'n geweldige film is, maar er is in ieder geval meer dan genoeg aktie en spektakel aanwezig. Sporadisch zijn de ambities van de makers iets te hoog gegrepen voor het budget, hetgeen zich uit in nogal doorzichtige trucages en special effects. Butler is acceptabel in de hoofdrol; één van de sterkste punten van de film is het meedogenloze karakter van zijn personage, wat een aantal bikkelharde scenes oplevert. De verdere cast is meer dan degelijk, op de karig uitgewerkte bad guys na. Maar goed, wat maakt het uit. Als aktiefilm prima te genieten, met een sterk eerste uur, waarin heel wat mensen het loodje leggen en Washington het zeer zwaar te verduren krijgt. Het tweede uur verloopt meer voorspelbaar en is beduidend minder boeiend.

Beetje oubollig familiedrama, duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar de moeite waard door de prima cast. Vooral Henry Fonda, hier in zijn laatste rol, is erg goed als de narrige, gesloten vader die worstelt met dementie. De dialogen zijn sterk en vaak erg grappig en de personages zijn leuk genoeg om hier een aangename kijkervaring van te maken. Jammer van de stroperige muziek en het erg standaard camerawerk.

Romantische maar tegelijkertijd compromisloze post-apocalyptische film over een toekomst waarin bijna al het leven op aarde is vernietigd door de radioactiviteit van een nucleaire holocaust. Alleen Australië is vooralsnog gespaard gebleven, maar het onheil komt steeds dichterbij. Prima cast (al stelt Anthony Perkins zich soms nogal aan), met een fraaie eerste serieuze (bij)rol van Fred Astaire. Hoofdrolspelers Gregory Peck en de mooie Ava Gardner zijn uitstekend. Iets te lang en onevenwichtig, maar uiteindelijk wel indrukwekkend.

Vlakke en nogal zouteloze verfilming van het invloedrijke boek van Jack Kerouac. Regisseur Walter Salles stopt flink wat naakt en seks in zijn film, maar het wil maar niet boeiend worden. De personages zijn vlak, met uitzondering van Dean Moriarty, prima gespeeld door Garrett Hedlund. Verder levert de cast geen noemenswaardig werk af. De voice-over van Sam Riley is ook behoorlijk nietszeggend. Alles is netjes in beeld gebracht en de film is niet saai, maar het is allemaal zo verdomde... degelijk.

Nogal flauwe bedoening dit. Laura (een nogal kleurloze Rashida Jones) is een jonge moeder en getrouwd met de succesvolle zakenman Dean (Marlon Wayans) van wie ze vermoedt dat hij vreemdgaat. Met de hulp van haar steenrijke playboy-vader Felix (Bill Murray) gaat ze op zoek naar bewijs. De toch al dunne en weinig boeiende plot wordt verder bemoeilijkt door het totale gebrek aan chemie tussen Jones en Wayans. En het personage Laura is zo druilerig en saai dat je eigenlijk stiekem hoopt dat haar man daadwerkelijk vreemd gaat. Dat kan toch niet de bedoeling van de film zijn. Murray is altijd het aankijken waard en is hier redelijk op dreef, maar ook hij kan de boel niet redden.