menu

Hier kun je zien welke berichten james_cameron als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Oblivion (2013)

3,5
Visueel vaak erg mooi, maar inhoudelijk is deze film weinig meer dan een reeks 'geleende' ideeën uit films als Wall-E, Moon en Independence Day. Cruise heeft het daarnaast wel heel makkelijk in een rol die werkelijk niets van hem vergt. Begint erg sterk, met adembenemende special effects en production design (dat zwembad, geweldig!), maar na een half uur begint de plot langzaam steeds suffer te worden. Een paar plotwendingen zijn leuk gevonden, maar het is al met al niet genoeg om hier een overtuigende SF-film van te maken. Daar kunnen een paar coole aktiescenes dan ook niets meer aan veranderen.

Ocean's Eight (2018)

Alternatieve titel: Ocean's 8

3,0
Waarom wordt een Hollywood-film met een hoofdzakelijk vrouwelijke cast al snel suf en mutserig? Geen idee, maar het gebeurde eerder al met Ghostbusters. Dit is een dergelijke franchise-killer, met een verspilde cast, een erg karig en voorspelbaar script en een overheersend gevoel van schouder-ophalen. Ocean's 12 was met terugwerkende kracht zo slecht nog niet...

Océans (2009)

Alternatieve titel: Oceans

4,0
Binnen het inmiddels overvolle genre van de oceaan-docu weet deze film helaas niet veel nieuws te brengen, maar het ziet er allemaal wel prachtig uit, ondersteund door een fraaie soundtrack. Majestueus camerawerk, dat zeer zeker, met een groot aantal indrukwekkende shots. Vrij veel aandacht voor de bedreiging van de oceanen door de mens; het laatste half uur is hier grotendeels aan gewijd, maar ik vond dit niet al te storend. De documentaire bevat genoeg moois om ver boven de middelmaat uit te stijgen.

OceanWorld 3D (2009)

Alternatieve titel: OceanWorld

3,0
Vlot gemonteerde documentaire waarin in hoog tempo het leven in de oceaan aan je voorbijtrekt. Iets te snel meestal, waardoor de film meer aanvoelt als een 'ocean's greatest hits' dan als een echte documentaire. Ook wordt één en ander nogal opzichtig gemanipuleerd, iets dat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Het knullige commentaar tenslotte (vanuit het perspectief van een schildpad) is dermate kinderachtig dat dit binnen het genre geen topper is. De fraaie fotografie ten spijt.

Oculus (2013)

3,0
Opgerekte/ uitgebouwde versie van regisseur Mike Flanagan's korte studentenfilm uit 2006, Oculus: Chapter 3- The Man With The Plan. Niet beter of slechter, alleen duurt alles ditmaal ruim anderhalf uur in plaats van dertig minuten. Het verhaaltje is in ieder geval te karig om de volle lengte te boeien en vooral tegen het einde is de rek er behoorlijk uit. Flanagan zorgt voor een aantal creepy momenten en vooruit, ik schrok ook wel een paar keer, maar er wordt teveel geleuterd en de personages zijn niet bepaald interessant.

Odd Thomas (2013)

3,0
Deze verfilming van het prima gelijknamige boek van Dean Koontz raakt eigenlijk nergens de juiste snaar. Regisseur Sommers zorgt voor veel vaart, maar hij lijkt niet te kunnen kiezen tussen humoristische observaties en spanning. Dit zorgt voor een nogal onevenwichtig geheel. Anton Yelchin doet zijn best in de hoofdrol en zijn voice-over heeft zo zijn momenten, maar de voortdurende stroom aan spitsvondigheden die de personages spuien is nogal aan de vermoeiende kant. Het werkt in het boek, maar amper op film. De akteurs denken wellicht in een komedie rond te lopen in plaats van een bovennatuurlijke thriller. De special effects zijn verder sporadisch effectief, hoewel nogal wisselend van kwaliteit. Het boek verdient een betere film, dat is duidelijk.

Ojos de Julia, Los (2010)

Alternatieve titel: Julia's Eyes

3,0
Vergezochte, vrij saaie thriller die maar niet van de grond wil komen. Het script is sporadisch inventief en er zijn een aantal spannende momenten, maar de film duurt veel te lang en de personages zijn amper interessant. Visueel heeft de film ook niet echt veel te bieden. Geproduceerd door Guillermo Del Toro, maar dat is in dit geval geen aanbeveling.

Okja (2017)

Alternatieve titel: 옥자

3,0
Het blijft een beetje behelpen met de Netflix-originals de laatste tijd. Deze veelbelovende Zuid-Koreaanse film is bijvoorbeeld uiteindelijk vlees noch vis. Mooi gemaakt, met fraai camerawerk en uitstekende special effects, maar inhoudelijk is de film te dun en het akteerwerk van vrijwel alle amerikaanse akteurs (met name Tilda Swinton en Jake Gyllenhaal) is behoorlijk over de top. Deels familiefilm, deels dystopische toekomstvisie, deels aanklacht tegen de huidige consumptiemaatschappij. Helaas ook slechts deels geslaagd.

Okuribito (2008)

Alternatieve titel: Departures

4,5
Fraai japans drama, met veel humor gebracht. Hier en daar wellicht een beetje aan de sentimentele kant, nog verder aangedikt door de bij vlagen stroperige muziek, maar het verhaal steekt erg mooi in elkaar en de personages zijn prachtig uitgewerkt. Visueel ook zeer indrukwekkend.

Oldboy (2013)

3,5
Wanneer je het zuid-koreaanse origineel niet kent is dit best een aardige thriller, maar ja, wie kent die superieure film nou niet? Gelukkig waren bepaalde plotetails een beetje bij me weggezakt, zodat één en ander niet al te voorspelbaar verliep, maar deze remake moet het feitelijk op ieder front afleggen. Aan Josh Brolin ligt het in ieder geval niet, die is top in de hoofdrol. De maffe rol van Samuel L. Jackson doet echter de wenkbrauwen fronsen en de doorgaans prima Sharlto Copley is hier behoorlijk miscast. Visueel zit alles netjes in elkaar en op technisch vlak valt er weinig op de film aan te merken, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Al met al een acceptabele maar verwaterde remake.

Olympus Has Fallen (2013)

3,5
Vermakelijke nonsens; geen slecht idee overigens om een Die Hard-kloon uit te brengen nu die reeks hard achteruit gaat. Niet dat dit zo'n geweldige film is, maar er is in ieder geval meer dan genoeg aktie en spektakel aanwezig. Sporadisch zijn de ambities van de makers iets te hoog gegrepen voor het budget, hetgeen zich uit in nogal doorzichtige trucages en special effects. Butler is acceptabel in de hoofdrol; één van de sterkste punten van de film is het meedogenloze karakter van zijn personage, wat een aantal bikkelharde scenes oplevert. De verdere cast is meer dan degelijk, op de karig uitgewerkte bad guys na. Maar goed, wat maakt het uit. Als aktiefilm prima te genieten, met een sterk eerste uur, waarin heel wat mensen het loodje leggen en Washington het zeer zwaar te verduren krijgt. Het tweede uur verloopt meer voorspelbaar en is beduidend minder boeiend.

On the Road (2012)

Alternatieve titel: Sur la Route

3,0
Vlakke en nogal zouteloze verfilming van het invloedrijke boek van Jack Kerouac. Regisseur Walter Salles stopt flink wat naakt en seks in zijn film, maar het wil maar niet boeiend worden. De personages zijn vlak, met uitzondering van Dean Moriarty, prima gespeeld door Garrett Hedlund. Verder levert de cast geen noemenswaardig werk af. De voice-over van Sam Riley is ook behoorlijk nietszeggend. Alles is netjes in beeld gebracht en de film is niet saai, maar het is allemaal zo verdomde... degelijk.

Once (2007)

4,0
Simpel maar tegelijkertijd krachtig en puur lichtvoetig drama over twee muzikanten die elkaar toevallig treffen en kortstondig samen muziek maken. De twee hoofdrolspelers zijn ontwapenend; vooral Glen Hansard (in het echt zanger van de Ierse rockband The Frames) is uitstekend. Van de folk-muziek die ten hore wordt gebracht moet je houden; ik kan er niet zo heel veel mee, maar binnen de context van de film werken de songs erg goed. De film kabbelt ogenschijnlijk maar een beetje voort, maar toch zijn er vele mooie, haast magische momenten.

Once in a Lifetime: The Extraordinary Story of the New York Cosmos (2006)

4,0
Onderhoudende, vaak erg grappige documentaire over een bizarre periode uit de voetbalgeschiedenis. Af en toe is het moeilijk voor te stellen dat dit echt gebeurd is. Leuke interviewfragmenten en geweldig archiefmateriaal, vlot gemonteerd tot een snel maar continu informatief geheel.

One Day (2011)

4,0
Fraaie film, origineel geconstrueerd en uitstekend gespeeld door Sturgess en Hathaway. Het engelse accent van de laatste laat te wensen over, maar haar goede spel doet dit gelukkig al snel vergeten. De twee hebben voldoende chemie samen en het script kent genoeg interessante ontwikkelingen en rake emotionele momenten om te blijven boeien. De dialogen en situaties zijn intelligent uitgewerkt; daarnaast is de supporting cast ook prima. Vooral Rafe Spall als Hathaway's vriend Ian is hilarisch. De film ademt een bijzondere sfeer en is eigenlijk voortdurend aangenaam en onderhoudend. Niets mis mee.

One Day in September (1999)

4,0
Indrukwekkende documentaire, meesterlijk en meeslepend gemonteerd. De spanning wordt haast voelbaar, terwijl je toch al weet hoe het gaat aflopen. Een aangrijpend en indringend document. In deze tijd weer relevant door de release van Spielberg's Munich.

One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

4,5
Onverwoestbare klassieker, wat mij betreft één van de beste en mooiste films ooit gemaakt. Nicholson is perfect gecast als brutale maar goedbedoelende delinquent die in een inrichting verwikkeld raakt in een langzaam escalerende machtsstrijd met de ogenschijnlijk vriendelijke hoofdzuster Louise Fletcher. Uiteindelijk een subtiele en intelligente verhandeling over de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Veel bekende gezichten in de supporting cast, met een onvergetelijke rol van de hier debuterende Brad Dourif, als de stotterende Billy. Overwegend vrij komisch van toon, maar de film bouwt langzaam maar zeker toe naar een climax die er emotioneel behoorlijk inhakt. Prachtig.

One Life (2011)

4,0
Na Deep Blue en Earth wederom een visueel indrukwekkende samenvatting van een BBC-serie, in dit geval Life. Natuurlijk is het weinig meer dan een 'greatest hits' parade van spectaculaire beelden, voorzien van een ander muziekje en een andere verteller, in dit geval Daniel Craig, maar goed, het blijft indrukwekkend. Het inkorten van bepaalde fragmenten komt de snelheid absoluut ten goede en er is gekozen voor een helderen, overzichtelijke opbouw. Al met al zou ik eerder de serie aanraden dan deze film, maar voor mensen die niet zoveel tijd willen investeren en toch een mooie docu willen zien is dit een prima alternatief.

Only God Forgives (2013)

3,0
Eerste tegenvaller van regisseur Nicolas Winding Refn. De film is leeg en doet geforceerd aan. Stijl boven inhoud kan best leuk zijn (dat bewijst bijvoorbeeld een film als Spring Breakers), maar hier pakt het verkeerd uit. De personages zijn vaag, de plot weinig meer dan een standaard wraakverhaaltje dat zo weggelopen is uit een Steven Seagal-film. Ryan Gosling is aanwezig, maar ook niet meer dan dat. De fraaie sfeertekening en de mooie production design zijn de enige pluspunten. De David Lynch-achtige droomscenes doen denken aan Refn's eerdere Fear X, waardoor de film toch wel weer enigzins binnen zijn oeuvre lijkt te passen.

Only the Brave (2017)

3,5
Hier en daar werd ik een beetje gek van het getoonde hillbilly-milieu en het dik aangezette redneck-taalgebruik, maar over het algemeen is dit een prima gespeeld en meeslepend drama, visueel tot in de puntjes verzorgd. De meer dan degelijke cast kan ook geen kwaad natuurlijk. Ik kende het verhaal achter deze brandweermannen niet, iets dat de impact van het verhaal ten goede komt. Iets te lang en niet alle personages komen even goed uit de verf, maar bij vlagen behoorlijk indrukwekkend.

Op Handen Gedragen (2003)

4,0
Achter de schermen bij de uitvaart van prins Claus. Mooie documentaire, zonder gebruik van voice-over. Vooral de scenes rondom de journaal-uitzendingen zijn erg fraai. Ik heb niets met het koningshuis, maar de beelden zijn hier en daar best wel weer aangrijpend. Gezien als onderdeel van de Michiel van Erp-dvd 'Wij En Ons Koningshuis', waar ook nog de korte documentaires 'De Koningin Komt Eraan' en 'Het Defilé' op staan. Die zijn overigens ook de moeite van het kijken waard.

Open Grave (2013)

3,0
Saaie apocalyptische thriller, met een plot dat wanhopig probeert mysterieus te zijn maar eigenlijk voornamelijk vervelend is. De nogal anonieme personages helpen ook niet bepaald. Je blijft kijken omdat je uiteindelijk wel wilt weten hoe alles precies in elkaar steekt, maar de eindstreep halen is best een opgave.

Oslo, 31. August (2011)

Alternatieve titel: Oslo, August 31st

3,5
Taai onderwerp voor een film, deze dag uit het leven van een ex-verslaafde die zijn vroegere vrienden gaat opzoeken in Oslo. Gelukkig levert het geen zwaarmoedige film op. Dit is vooral te danken aan de uitstekende hoofdrol van Anders Danielsen Lie, die zijn personage humor en een gevoel van melancholie meegeeft. Regisseur Joachim Trier brengt alles op subtiele en overtuigende wijze in beeld. Vooral het gebruik van geluid (of het ontbreken daarvan) is zeer bijzonder.

Other Guys, The (2010)

3,5
Begint erg grappig, maar naarmate de film vordert wordt het materiaal steeds meer standaard en voorspelbaar. De bizarre dialogen en de maffe rol van Ferrell tillen het geheel net boven de middelmaat uit. Wahlberg is oké als zijn partner, maar ik heb hem wel eens beter zien spelen. Spectaculaire aktiescenes en een degelijke supporting cast zorgen dat de aandacht erbij blijft. Had meer ingezeten, dat wel.

Other Side of the Door, The (2016)

3,0
Jammer van de fantasieloze uitwerking van de plot, vooral in de tweede helft van de film, want het concept is sterk, de sfeer verontrustend en de schrikeffecten overwegend effectief. Door het verhaal te situeren in India krijgen de gebeurtenissen direct een mystieke lading mee, iets dat de film zeker ten goede komt. Helaas strompelt de film na een sterk begin maar een beetje voort, om tegen het vlakke einde vrijwel alle kracht te verliezen. Hier had duidelijk meer ingezeten.

OtherLife (2017)

3,5
Alleraardigste australische thriller over de gevaren van virtual reality, een soort low budget variant op Inception. Die kwaliteit heeft de film niet, maar het spannende script bevat veel interessante details en invalshoeken. Visueel is het daarnaast allemaal heel netjes verzorgd en zowel plot als cast kunnen er mee door.

Ouija: Origin of Evil (2016)

Alternatieve titel: Ouija 2

3,5
Het eerste deel niet gezien, maar dat is voor deze inventieve prequel geen gemis. Regisseur Mike Flanagan begint binnen het horrorgenre één van de meer betrouwbare regisseurs te worden en hij stelt ook ditmaal niet teleur. De film is visueel netjes verzorgd (let op de repeterende ouderwetse cigarette burns in de rechterbovenhoek!), heeft een lekker bizar plot en is bij vlagen behoorlijk spannend en creepy. De cast kan er tevens goed mee door. Nee, hier is weinig mis mee.

Our Brand Is Crisis (2015)

3,0
Vlakke en nogal saaie politieke satire, met Sandra Bullock als een door de wol geverfde adviseur die wordt gevraagd een weinig populaire boliviaanse presidentskandidaat aan de macht te helpen. De plot steekt erg voorspelbaar in elkaar en het script grijpt er eigenlijk continu net naast. De toch niet verkeerde cast kan uiteindelijk weinig met het karige materiaal en er valt bijzonder weinig te lachen.

Our Idiot Brother (2011)

3,5
Bescheiden maar sympathieke en doorlopend onderkoeld grappige komedie, met Rudd in een leuke hoofdrol. De actrices om hem heen tillen de film echter boven de middelmaat uit; Banks, Deschanel en Mortimer zijn alledrie goed op dreef. De film biedt uiteindelijk qua plot iets te weinig verrassingen en originaliteit, maar charme en een lekkere laidback sfeer is er in overvloed.

Out of Africa (1985)

3,5
Vaak voor gewaarschuwd en heel lang tegen aan gehikt, maar wat blijkt: de film is lang zo slecht nog niet. Met ruim 2 1/2 uur is de boel aan de lang(dradige) kant en de dik aangezette score had wel een tikkeltje minder overheersend mogen zijn, maar de prettig voortkabbelende plot en de sympathieke personages maken veel goed. Redford speelt weer eens de zoveelste versie van zichzelf, maar Meryl Streep is hier uitstekend. Het duurt even voor de boel op gang komt, maar dan valt er genoeg te genieten, niet in de laatste plaats door de prachtige natuuropnamen.