Meningen

Herzien op blu-ray. Nog steeds een ijzersterke en onverwoestbare SF-klassieker, op wat schoonheidsfoutjes na. Zo zijn de special effects meer gedateerd dan in bijvoorbeeld Spielberg's eerdere Close Encounters Of The Third Kind en ziet het ruimteschip er erg lelijk uit. Meer een vliegende theepot. Op emotioneel niveau weet de film echter nog steeds moeiteloos te scoren. En niemand ontlokt zulke sterke prestaties aan kinderen als Steven Spielberg.

Vlot gemaakte aktiethriller met een aardig (hoewel nogal vergezocht) plot. Goed gefilmd en gemonteerd en de altijd betrouwbare LaBeouf zet een overtuigende hoofdrol neer, maar dit neemt helaas niet weg dat alle personages vrij vlak en oninteressant zijn. Best spannend en onderhoudend over het geheel genomen, al was iets meer diepgang welkom geweest.

Fraai in beeld gebracht portret van Aisholpan, een dertienjarig meisje dat leeft als een nomade in Mongolië en door de documentairemakers wordt gevolgd tijdens haar training om 'adelaar-jager' te worden. Regisseur Otto Bell weet zijn onderwerp visueel aantrekkelijk in beeld te brengen, maar inhoudelijk wil de documentaire niet echt van de grond komen. De motivatie en gedachtenwereld van Aisholpan blijft helaas grotendeels onbelicht. Mooi om naar te kijken derhalve, maar vrij oppervlakkig. De sporadische voiceover van actrice Daisy Ridley voegt bar weinig toe.

Droogkloterig debuut van regisseur Taika Waititi, niet helemaal geslaagd maar vaak wel onderkoeld grappig en met het hart op de juiste plaats. Hoofdrolspelers Loren Horsley en Jemaine Clement zijn perfect gecast en de semi-amateuristische visuele stijl van de film, hoewel niet echt origineel, is wel geinig.

Vlakke en saaie avonturenfilm, een flinke tegenvaller van regisseur Macdonald. Tatum en Bell zijn beiden matig en het script mist spanning en focus. Visueel is het ook al niet interessant, ondanks het degelijke camerawerk van Anthony Dod Mantle. Het begin is nog wel veelbelovend, maar na krap een half uur zakt het geheel onherroepelijk in. De aktiescenes zijn daarnaast rommelig geënsceneerd en worden steevast afgeraffeld. Tegen het einde is de rek er al helemaal uit.

Onderhoudende, sporadisch aangrijpende documentaire over de amerikaanse rockband Eagles Of Death Metal, met de focus op de terroristische aanslag van 2015 in het Bataclan theater in Parijs. Regisseur Colin Hanks weet mooie emotionele momenten te ontlokken aan bandleider Jesse Hughes, maar weet tegelijkertijd geen maat te houden. Herhaaldelijk lopen bepaalde scenes, hoe goed bedoeld dan ook, te lang door, waardoor de documentaire hier en daar te geforceerd sentimenteel is. De vriendschap tussen Hughes en mede-oprichter Josh Homme wordt ook te dik aangezet. Op gegeven moment weten we het wel met al die kleffe toestanden.

Gelukkig niet slechts een compilatie van spectaculaire scenes uit de BBC serie Planet Earth II. Hier en daar is indrukwekkend aanvullend materiaal toegevoegd, zodat de documentaire ook interessant is voor die mensen die de serie reeds kennen. De voice-over van Robert Redford is helaas erg vlak en saai; waarom men niet wederom David Attenborough heeft gebruikt is een raadsel. De overweldigende beeldenpracht maakt echter veel goed.

Iets te stroperig naar het einde toe, maar afgezien daarvan is dit een mooi gespeeld, meeslepend drama over de strijd tussen twee broers voor de liefde van hun afstandelijke vader. James Dean is opmerkelijk in zijn filmdebuut, maar de hele cast is prima, met vooral ook een mooie rol van Julie Harris als de jonge vrouw die tussen de twee broers in komt te staan. Thematiek en personages raakten mij net niet genoeg, maar alsnog is de film de moeite waard.

Spannende en voor het grootste deel intelligent uitgewerkte thriller, waarin een agente (de mooie Brit Marling) infiltreert in een radicale milieu-organisatie. De plot wordt intrigerend en genuanceerd uitgewerkt, net als de personages. De film weet heel slim de gevoelens van de kijker te bespelen. Niets is zwart/ wit, waardoor de film grotendeels onvoorspelbaar is, iets dat wel zo prettig is bij een thriller. Jammergenoeg zijn er richting eindstreep wel wat ongeloofwaardige ontwikkelingen, waardoor de impact van het geheel iets afneemt. Niettemin een sterke film, met prima spel van de eersteklas cast.

Inderdaad een wat voorspelbaar plot, maar qua sfeer en akteerwerk dik in orde. Persoonlijk zie ik Cronenberg liever bezig met horror, maar dit soort misdaadfilms is aan hem goed besteed. Mortensen is uitstekend in een onderkoelde rol; Watts is wat vlakjes en Cassel degelijk maar iets te uitbundig. Hoogtepunt is absoluut de gruwelijke vechtscene in de sauna.

Vermakelijke maar nogal overdreven high school komedie. Emma Stone is perfect gecast, de film is zeer vlot gemaakt en de dialogen zijn best grappig, maar het script weet niet te overtuigen. Het voelt te gekunsteld aan. Daarnaast zijn er gewoonweg te veel flauwiteiten, met als absoluut dieptepunt de gesimuleerde seksscene. Tenenkrommend. Wel een aantal leuke verwijzingen naar de jaren '80 films van John Hughes, die dit soort onderwerpen beter en vooral subtieler aanpakte.

Onderhoudende documentaire, vol geweldige film- en interviewfragmenten. De focus ligt op de ondergang en uiteindelijke wederopstanding van het studiosysteem, met daartussen de zeer interessante jaren '70, toen de regisseurs het nog voor het zeggen hadden in Hollywood. Minpunt van de docu is het roddel-achtige karakter ervan, met veel aandacht voor de affaires en verslavingen van de betrokken personen. Ongetwijfeld relevant, maar hierdoor krijgt alles wel een wat negatief karakter. Verder een goed gemaakte documentaire, met een wat bedeesde voice-over van William H. Macy.

Veel te lang uitgesponnen zweverig drama. De achteloze kijker wordt vergast op veel tegelspreuken en fortune cookies-wijsheden. De boel wordt enigzins gered door het degelijke akteerwerk van Roberts en fraaie bijrollen van Richard Jenkins en Javier Bardem. Bepaalde emotionele momenten zijn ook mooi, maar grotendeels blijft alles maar een beetje voortkabbelen en aan de oppervlakte hangen. Het verhaaltje is ook veel te dun om de lange speelduur te rechtvaardigen.

Leuke documentaire die de geschiedenis onderzoekt van de legendarische muziek (oa The Byrds, The Beach Boys, Buffalo Springfield en The Mamas And The Papas) die in het midden van de jaren '60 in de wijk Laurel Canyon in Los Angeles is ontstaan. Tegelijkertijd zien we hoe Jakob Dylan (zoon van) een concert organiseert om deze muziek te eren. Dat laatste krijgt wat mij betreft iets teveel aandacht en de concert-fragmenten zeuren soms iets te lang door, maar afgezien daarvan valt er flink wat te genieten, met uiteraard veel mooie muziek en leuke interviews.

Fijn, sfeervol filmpje, klein opgezet en karig qua plot, maar flink geholpen door de drie hoofdrolspelers. De altijd betrouwbare Hinds is sympathiek in de hoofdrol. Het bovennatuurlijke aspect van de film wordt er een beetje met de haren bijgesleept, maar gezegd moet worden dat de schrikeffecten bijzonder, tja, effectief zijn. Uitleg ontbreekt en uiteindelijk stelt het allemaal niet bijster veel voor, maar het geheel is net onderhoudend genoeg.

Onweerstaanbare feelgood-movie, vaak erg grappig, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Eddie Edwards, de talentloze schansspringer die alles in het werk stelt om deel te nemen aan de Olympische Winterspelen van Calgary in 1988. Taron Egerton is uitstekend (en vrijwel onherkenbaar) in de hoofdrol en er is een geweldige bijrol weggelegd voor Hugh Jackman als coach tegen wil en dank. Regisseur Dexter Fletcher weet precies de juiste toon te treffen en levert een vlotte, zeer onderhoudende film af.

Maffe moderne western die zich afspeelt in 2020, tijdens de hoogtijdagen van het Corona-virus. Joaquin Phoenix is weer eens subliem als de wat sullige sheriff van het kleine plaatsje Eddington die het opneemt tegen de gladde burgemeester Pedro Pascal. De forse lengte van de film lijkt aanvankelijk een niet te nemen hindernis gezien het lage tempo en de beperkte plot, maar gaandeweg worden de personages steeds interessanter en de gebeurtenissen meer intens, resulterend in een heerlijke, compleet van de pot gerukte finale.

Erg leuke coming of age komedie, heerlijk wrang en recht voor zijn raap van toon. Hailee Steinfeld is perfect in de hoofdrol, maar ook de supporting cast is prima, met een hilarische rol voor Woody Harrelson. Grootste pluspunt is het intelligente en vaak erg grappige script, vol scherpe observaties. De personages zijn tevens goed uitgewerkt en cliche's worden voor het grootste gedeelte vermeden. Binnen het genre een absolute topper.

Groundhog Day meets Starship Troopers! Energieke, inventieve SF-film met een hoog tempo, een leuk plot en een verrassende rol van Tom Cruise. Grappig om te zien hoe hij gedurende de film evolueert van lafaard tot stoere aktieheld. De special effects zijn eersteklas en zijn subliem geïntegreerd in de vele opwindende aktiescenes. Fijn om weer eens een blockbuster te zien die beschikt over een aantal ideeën achter al het spektakel. Min of meer geflopt derhalve, dat spreekt voor zich.

Herzien na 25 jaar en zeker geen tegenvaller. De plot mag dan bij vlagen niet erg geloofwaardig zijn; de spanning zit er nog steeds goed in en dynamiek tussen de personages is boeiend. Hopkins en Baldwin zijn hier beiden uitstekend en bij het zien van hun spel ga je gewoon terugverlangen naar de jaren '90, toen akteurs nog de ruimte kregen om een gedenkwaardige rol neer te zetten in een aktiefilm. Met de aktie is overigens ook weinig mis. Vooral de scenes met de beer zijn nog steeds ijzingwekkend. Prima film, ook bijzonder fraai qua camerawerk en gebruik van locaties.

Aangename, onderhoudende 'coming of age' film met een indrukwekkende hoofdrol van nieuwkomer Mulligan. De film zelf is qua plot niet heel erg bijzonder, maar het leuke tijdsbeeld en de voorbeeldige akteerprestaties van de hele cast maken het toch de moeite waard. Vooral de rol van Alfred Molina als Mulligan's vader is fantastisch. Uiteindelijk is de film iets te lichtgewicht en vrijblijvend om echt indruk te maken.

Prachtige film, aangrijpend en meeslepend. Mooi geconstrueerd, met fantastisch camerawerk en een doeltreffend gebruik van close-ups. De cast is ook superieur, met Madsen uitstekend als altijd en geweldige rollen van Lassgard en de mooie Knudsen. Hier valt weinig negatiefs over te zeggen. Aanrader!

Aardig romantisch drama tegen de achtergrond van wereldtentoonstelling van1889 in Parijs. Heel mooi gemaakt, met prachtig production design en indrukwekkende special effects, maar helaas weten plot en personages niet optimaal te boeien. Herhaaldelijk zakt de boel dan ook een beetje in. Gelukkig is de bouw van de Eiffeltoren en alles dat daarmee te maken heeft dan wel erg interessant, zodat de aandacht er toch goed bij blijft.

Elsie Fisher is geweldig als nerveuze, onwennige tiener in dit onderhoudende tragikomisch werkje vol ongemakkelijke momenten. De film heeft qua plot en personages niet heel veel om het lijf en is soms wat dik aangezet, maar bevat net genoeg rake en oprecht aanvoelende scenes om indruk te maken. Leuke soundtrack ook. Ik weet niet of we van regisseur Bo Burnham meer gaan horen, maar van Elsie Fisher in ieder geval wel. Dat kan niet missen.

Deze vermakelijke maar bij vlagen nogal malle rampenfilm is afwisselend flauw, hysterisch en spannend. Een bonte mix van genres en toonzetting dus, goedgemaakt maar veel te onevenwichtig om doel te treffen. De spontane huilbuien van de vlak uitgewerkte personages werken daarnaast onbedoeld flink op de lachspieren. Pluspunten zijn er gelukkig ook- de plot, hoewel erg onwaarschijnlijk, is best leuk opgebouwd en er valt te genieten van veel hachelijke, kunstig in beeld gebrachte klimpartijen, maar het is uiteindelijk te dun om te kunnen spreken van een goede film.

Groots opgezet spektakel over de strijd tussen moslims en christenen in het spanje van de 11e eeuw. De meer intieme scenes zijn soms wat houterig gespeeld, maar de personages worden uiteindelijk wel goed uitgewerkt en er valt qua plot heel wat te beleven. En zodra er aanleiding is voor aktie wordt er direct flink uitgepakt. Vooral tegen het einde van de film valt er te genieten van imposant gechoreografeerde massascenes.

Maffe belgische roadmovie met een aantal licht surrealistische momenten. Goed spel van Bouli Lanners (die de film tevens regisseerde) en Fabrice Adde. De ontluikende vriendschap tussen de twee vormt het hart van de film. Afwisselend grappig en subtiel aangrijpend.

Wie opgegroeid is in de jaren '80 kent natuurlijk de illustere filmmaatschappij Cannon, dat met grote regelmaat allerlei wanproducten op de mensheid losliet. Deze vaak hilarische documentaire richt zich op de twee grote mannen achter het logo, Menahem Golan en Yoram Globus. Met stijgende verbazing zie je hoe twee slimme zakenmannen zonder enig filmisch inzicht het heel ver hebben kunnen schoppen. De uiteindelijke val was natuurlijk onvermijdelijk, met Superman IV: The Quest For Peace en Masters Of The Universe als nagels aan de doodkist. De interviews met betrokkenen en collega's uit de filmwereld zijn (uiteraard) wat aan de cynische kant, maar de documentaire is lekker snel gemonteerd en de getoonde filmfragmenten zijn geweldig. En je hebt nu eindelijk de kans om één van de slechtste filmregisseurs ooit even in beeld te zien: Albert Pyun. Lijkt me wel een aardige gast, overigens.

Flinke tegenvaller van de gebroeders Russo, die na hun Marvel-successen moeite blijven hebben om te overtuigen. Visueel steekt de film leuk in elkaar, met vooral veel prachtig vormgegeven robots, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun, sentimenteel en vooral klef. Millie Bobby Brown is hier onuitstaanbaar; Chris Pratt doet zijn ding op de automatische piloot.

Leuke korte documentaire over de duitse dj's Felix Jaehn, Paul van Dyk en Alle Farben, groot in eigen land maar gigantisch in de rest van de wereld. Het kijkje achter de schermen bij hun spectaculaire shows in Duitsland, Letland en de VS is onderhoudend, maar de documentaire is net te kort om het drietal echt te leren kennen. Wel veel lekkere muziek en pijnlijk nagesynchroniseerde buitenlandse fans. Dit blijft tenslotte een duits product.